Papież do komunistycznych Chin: “Naprzód!” – Christopher A. Ferrara

Aktualizacja: 2016-05-3 9:39 am

Kiedy Matka Boża przepowiedziała w Fatimie, że Rosja rozprzestrzeni swe błędy na cały świat, o ile nie zostanie poświęcona Jej Niepokalanemu Sercu, bez wątpienia miała również na myśli powstanie w roku 1949 Chińskiej Republiki Ludowej – w konsekwencji wojny domowej, w wyniku której rząd Kuomintangu zmuszony został do opuszczenia kraju i przeniesienia się na Tajwan.

W trakcie realizowanej w latach kolejnych polityki “Wielkiego Skoku” oraz “Wielkiej Proletariackiej Rewolucji Kulturalnej” ponad 50 mln Chińczyków zostało w taki czy inny sposób eksterminowanych, zarów­no w wyniku masowych egzekucji, jak i, będącego następstwem realiza­cji tych zbrodniczych idei, powszechnego głodu. W roku 1958 komuni­styczny reżim powołał do życia Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich (PSKC), zmuszając lub nakłaniając działających w tym kraju hierarchów katolickich do konsekrowania dla owego pseudo-Kościoła dodatkowych biskupów bez mandatu papieskiego. (…)

W roku 1978, po zepchnięciu Kościoła katolickiego do podziemia i pod­daniu wiernych mu prałatów, kapłanów oraz świeckich bezlitosnemu prześladowaniu, Pekin wprowadził niesławną politykę jednego dziecka, zniechęcając rodziny do posiadania większej ilości potomstwa poprzez grzywny, pozbawianie świadczeń oraz stosując wymuszoną sterylizację oraz aborcję. Niedawno dopiero reżim “złagodził” ową diaboliczną po­litykę “zezwalając” rodzinom na posiadanie dwójki dzieci.

W sferze ekonomii komunistyczni dyktatorzy chińscy pozwolili na funkcjonowanie swoistej formy sprywatyzowanego socjalizmu, w ra­mach którego ponadnarodowym korporacjom zezwolono na inwesty­cje i eksploatowanie znajdującej się w rozpaczliwym położeniu taniej siły roboczej, stwarzając sytuację, w której wielu robotników zmuszo­nych jest porzucać swe rodziny, aby pracować w oddalonych tysiące mil od swych domów fabrykach. Gwałtownemu rozwojowi państwowego kapitalizmu towarzyszyła dewastacja środowiska, prowadząca do ska­żenia powietrza, wody oraz praktycznie niekontrolowanej – i dokony­wanej na masową skalę – wycinki lasów. Spośród miast naszej planety, w których poziom skażenia powietrza uznaje się oficjalnie za najwyż­szy, siedem znajduje się właśnie w Chinach.

Mówiąc w skrócie, w państwie tym odnaleźć można pełny zbiór przejawów zła, jakie Franciszek potępiał w trakcie swych niezliczonych mów, zwłaszcza zaś w swej “ekologicznej encyklice” Laudato si, piętnują­cej wszelkie formy dewastacji środowiska naturalnego, w której to dzie­dzinie Chiny są niekwestionowanym liderem.

Uzasadnione wydawałoby się więc oczekiwanie, że w trakcie wywia­du udzielonego przez papieża agencji Asia News powie on przynajmniej parę słów na temat haniebnej – tak byłej, jak i obecnej – polityki rządu chińskiego, jako że komunistyczni dyktatorzy współpracują z ponad­narodowymi korporacjami, które nieustannie potępia on za “przedkła­danie zysku nad człowieka”.

Dlaczego więc nie dziwi mnie, iż we wspomnianym wywiadzie nie znalazło się ani słowo krytyki pod adresem reżimu w Pekinie, ani słowa o okrucieństwach, jakich dopuścili się “przywódcy” komunistyczni na przestrzeni minionych 75lat, jak również o mającym wciąż miejsce prze­śladowaniu Kościoła katolickiego? Oczywiście ze względu na Ostpolitik, zgodnie z którą Rzym – 50 lat po tym, jak polityka ta zainicjowana zo­stała podczas II Soboru Watykańskiego – w dalszym ciągu nie przesta­je kokietować komunistycznych dyktatur, przemilczając ich zbrodnie przeciwko ludzkości i Kościołowi.

Franciszek jednak nie tylko wystrzega się starannie wszelkiej krytyki pod adresem chińskiego komunizmu, ale też wydaje się go aprobować. Oto jego własne słowa: “Historia narodu jest zawsze drogą. Niekiedy naród postępuje nią szybciej, niekiedy wolniej, niekiedy zatrzymu­je się, niekiedy popełnia błędy i nieco się cofa, niekiedy obiera błędny kurs i musi zrobić parę kroków wstecz, by obrać ostatecznie właściwy kierunek. Kiedy jednak naród postępuje naprzód, nie niepokoi mnie to, oznacza to bowiem, iż tworzy on historię. I wierzę, że naród chiński postępuje naprzód – i jest to świadectwem jego wielkości. Droga jego, podobnie jak to jest w przypadku wszystkich innych narodów, wiedzie przez światło i cienie”.

Tak, wierzcie lub nie, ale Franciszek chwali Chiny za to, iż “postępu­ją naprzód” – być może ma na myśli “Wielki Skok” – ignorując całko­wicie brutalność komunistycznego reżimu, jego diaboliczną politykę zmuszania do aborcji i sterylizacji, prześladowanie Kościoła katolickie­go, a nawet jego ogromny “wkład” w “kryzys ekologiczny”, który zdaje się być największą troską obecnego papieża.

W kwestii narzucanej przez państwo regulacji urodzeń Franciszek – nie odnosząc się bezpośrednio do tej polityki – ograniczył się je­dynie do stwierdzenia, iż “być może fakt nie posiadania dzieci stwa­rza kompleks – branie odpowiedzialności za swą własną drogę jest czymś zdrowym. Cóż, obraliśmy ten kurs, coś nie zdało tu egzaminu, tak więc obecnie stworzone zostały nowe możliwości. Rolę odgrywają­ tu też inne czynniki: egoizm pewnych zamożnych warstw, które wolą nie mieć dzieci etc.”.

Tak, dobrze przeczytaliście: przymuszanie przez władze chińskie do sterylizacji i aborcji skwitowane zostało konstatacją o grupach, które “wolą nie mieć dzieci”, co jednak najwyraźniej “nie zdało egzami­nu” – jak gdyby reżim komunistyczny nie był bezpośrednio zaangażo­wany w tę masową zbrodnię przeciwko własnemu narodowi, zbrodnię wołającą o pomstę do nieba.

Co grosza, jeśli to w ogóle możliwe, Franciszek posunął się do twier­dzenia, że komunistyczne Chiny nie powinny być dla siebie zbyt suro­we: “Powiedziałbym więcej: nie bądźcie zgorzkniali, ale kroczcie spo­kojnie własną drogą, nawet jeśli w przeszłości popełnialiście błędy. Nie można mówić, że historia mojego kraju była zła, że jej nienawidzę. (… ) Nie, każdy naród musi być pogodzony z własną historią, jako swą wła­sną drogą, z jej sukcesami i błędami”.

Tak więc w ujęciu Franciszka eksterminacja 50 milionów ludzi za rządów Mao, wymuszana w dalszym ciągu aborcja milionów dzieci, eksploatacja przez ponadnarodowe korporacje pracujących za głodo­we stawki pracowników, a nawet niszczenie środowiska – są jedynie “błędami”, które Chińczycy powinni spokojnie zaakceptować. W przypad­ku komunistycznych Chin wszelkie problemy natury moralnej oraz spo­łecznej, odnośnie do których Franciszek stara się być w “Roku Miłosierdzia” głosem sumienia dla całego świata, pękają nagle niczym bańka mydlana.

Nawet “przyciśnięty” w kwestiach, które wydają się być tak drogie jego sercu – ekologii i “nierówności” ekonomicznych – pa­pież nie odważył się na sformułowanie najłagodniejszej na­wet krytyki pod adresem Pekinu. Poproszony o skomentowanie faktu, iż “rozwój gospodarczy (…) przyniósł ze sobą również kata­strofę ekologiczną i humanitarną” oraz tego, iż “dążenie do wzro­stu wydajności pracy obciąża rodziny nowymi kosztami: niekiedy dzieci i rodzice pozostają ze sobą rozłączeni”, Franciszek odpowiedział jedynie ogólnikową paplaniną nie przypominającą niczym jego żywio­łowych tyrad piętnujących różne przejawy niesprawiedliwości: “Czuję się niczym «teściowa», dająca rady odnośnie do tego, jak należy postę­pować. [śmiech) Sugerowałbym zdrowy realizm, rzeczywistość musi być akceptowana niezależnie od tego, skąd pochodzi. Jest to nasza rzeczywi­stość; to jak w futbolu, bramkarz musi złapać piłkę niezależnie od tego, z której strony ona nadlatuje. Rzeczywistość musi być akceptowana taka, jaka jest. Bądźcie realistami. To nasza rzeczywistość. Przede wszystkim trzeba być pogodzonym z rzeczywistością. Nie podoba mi się ona, jestem jej przeciwny, sprawia mi cierpienie, o ile jednak się z nią nie pogodzę, nie będę w stanie nic zrobić. Drugim krokiem jest praca nad udoskona­leniem rzeczywistości i ewentualną zmianą kierunku”.

Akceptować rzeczywistość? Próbować ją udoskonalić? Czy taka wła­śnie jest odpowiedź Franciszka na dewastację środowiska i eksploatację robotników? Co stało się z nieustraszonym bojownikiem sprawiedliwo­ści społecznej i ochrony środowiska, wychwalanym przez mass media jako nieskończenie bardziej miłosierny i bliższy ludziom niż jego po­przednicy?

Odpowiedź jest prosta: Franciszka poproszono o ocenę prze­szłego i obecnego postępowania oraz polityki reżimu komunistycznego, a zgodnie z regułami Ostpolitik, komunistycznych reżimów nie wolno krytykować, aby nie narazić na szwank “dialogu”. 

Istnieje jednak inne jeszcze wyjaśnienie: cała ta gadanina Watykanu o sprawiedliwości społecznej, prawach człowieka oraz ekologii jest w istocie niczym więcej niż retoryką kościelnych polityków, jakimi stali się papieże i prałaci kurialni w rezultacie realizowanej przez Sekretariat Stanu strategii “otwarcia na świat” i prowadzenia z nim “dialogu”. Od czasu soboru Stolica Apostolska odłożyła na bok autorytet Wikariusza Chrystusa i stara się raczej zachować swą pozycję w świecie w sposób podobny, w jaki czynią to wszystkie inne partie polityczne.

Słysząc, jak papież wychwala komunistyczne Chiny za to, iż “postę­pują one naprzód”, możemy być pewni, że poświęcenia Rosji w istocie nie przeprowadzono, zaś błędy Rosji – polityczne, religijne i społeczne – w dalszym ciągu zalewać będą świat, na którym rozprzestrzeniają się w we wszystkich możliwych wariantach.

Christopher A. Ferrara

Tłum. Tomasz Maszczyk

[Źródło:] Zawsze wierni, nr.3, maj-czerwiec 2016

Za: Strona prof. Mirosława Dakowskiego (02.05.2016)- {Papież [Franciszek…] do komunistycznych Chin: “Naprzód!”}

CZYTAJ RÓWNIEŻ: [wybór linków generowany komputerowo przez serwer BIBUŁY]

Tags: , , , ,

Drukuj Drukuj

 

ZASADY PRZEDRUKU Z SERWISU INFORMACYJNEGO BIBUŁY:
Przedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=87321 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.


Przedruk materiałów zastrzeżonych przez Autora tekstu źródłowego bądź strony źródłowej, dozwolony jedynie po uzyskaniu stosownej zgody Autora.


Opinie wyrażane w tekstach publikowanych na łamach BIBUŁY są własnością autorów i niekoniecznie muszą odpowiadać opiniom wyrażanym przez Redakcję pisma BIBUŁY oraz Serwis Informacyjny BIBUŁY.


UWAGI, KOMENTARZE:

Wszelkie uwagi odnośnie tekstów, które publikowane były pierwotnie w innych mediach, prosimy kierować pod adresem redakcji źródłowej.
Uwagi do Redakcji BIBUŁY prosimy kierować korzystając z formularza [tutaj]