“Kłamstwo nowojorskie”. Krytyka oficjalnej wersji wydarzeń 11 września

Aktualizacja: 2019-09-10 9:26 pm

Dodano: 2015-07-20 2:26 pm

Przypominamy tekst, który ukazał się w papierowej edycji pisma “BIBUŁA – pismo niezależne”, Numer 15, grudzień 2002

Wydarzenia 11 września stają się powoli kolejnym trwałym symbolem zaszczepianym w świadomość społeczeństw, wraz z innymi kontrowersyjnymi ideologicznie i historycznie tematami, wokół których można jedynie tańczyc i krążyć, a próby rzetelnych dociekań kończą się na towarzyskiej i publicznej banicji. Wobec tego pozwoliliśmy sobie próby zawładnięcia prawdy historycznej związanej z wydarzeniami 11 września nazwać odpowiednio ‘kłamstwem nowojorskim’, bowiem oczywiście nie negując skutków wydarzeń, podważamy przyczyny i sposób w jakie się one dokonały. Tworząca się na naszych oczach nowa ‘jedyna i słuszna’ wykładnia opanowuje historię, zbyt blisko przypominając inne historyczne epizody, chociażby sposób w jaki przez 61 lat wyjaśniano przyczyny wydarzeń w Pearl Harbor. Dzisiejsi historycy docierają do powoli odtajnianych dokumentów, z których jednoznacznie wynika, iż ówczesny Prezydent Stanów Zjednoczonych, Franklin Delano Roosevelt nie tylko wiedział o mającym nastąpić ataku sił japońskich, ale również również i to, że amerykańska polityka sprowokowała tę agresję. Była ona potrzebna do wywołania szoku mającego przekonać społeczeństwo amerykańskie i wysoce neutralny wtedy Kongres, by zaakceptowano przystąpienie Ameryki do wojny, szczególnie po stronie wrogiego ideowo państwa radzieckiego.

Minął rok

Te paralele historyczne dostrzegane są przez wielu obserwatorów sceny politycznej i spodziewać należałoby się rzetelnych studiów nad wydarzeniami 11 września. Póki co, minął rok i nieustanny potok medialnych dyskusji miast wyjaśniania wszystkich wątpliwości, coraz bardziej je zaciera. Żyjemy bardziej w świecie zagadek niż konkretnych odpowiedzi. Skąd wobec zeszłorocznych wydarzeń bierze się tyle niejasności, dlaczego wciąż brak wiążących odpowiedzi na podstawowe pytania?

Przyczyn należy upatrywać w szoku jaki doznało społeczeństwo amerykańskie, co pozwoliło na przyjęcie łatwej i zrozumiałej interpretacji wydarzeń. Zaserwowano nam więc ‘ekstremistów religijnych’, choć jak do tej pory nie zdecydowano jeszcze skąd tak naprawdę mają pochodzić. Najpierw wskazano nam Afganistan, teraz próbuje się znaleźć powiązania z “irackim reżimem”, po drodze będzie kilka innych państw, a z czasem przyjdzie czas i na “ekstremistów” rodzimego chowu, członków niewygodnych organizacji. Z drugiej strony pokazano nam, “amerykańską demokrację i wolność”, której z racji samego swego istnienia reżimy totalitarne i ekstremiści różnej maści po prostu mają nienawidzić.

Na bazie rozpętanej “wojny z terroryzmem” wielu lewicowych radykałów wzywa do wojny. Norman Podhoretz, znany żydowski autor w piśmie Commentary wzywa wręcz do ‘IV Wojny światowej’ (trzecią miała być Zimna Wojna), z aplauzem odnosząc się do nowej ofensywnej doktryny Busha wyrażonej ‘Osią Zła’ i ‘niekończącą się wojną z terroryzmem’. Podhoretz dodaje jednak, iż wrzucone do tej ‘Osi’ państwa (Irak, Iran, Korea Północna) to tylko początek prawdziwej walki, wołając:

“Reżimy, które należy zniszczyć nie są ograniczone jedynie do tych wymienionych członków “Osi Zła”. Jako minimum, ta Oś powinna być rozszerzona na Syrię, Liban i Libię, jak również takich “przyjaciół” Ameryki jak saudyjską królewską rodzinę i egipskiego Hosni Mubaraka, do spółki z Palestyńską Autonomią, czy to rządzoną przez Arafata czy innego swego wyznawcę.”

Jeśli ten zagrzewający do walki syjonistyczny teoretyk jako zupełne minimum wymienia dziewięć państw, to co musi kryć się w pojęciu maksimum? Tak się jakoś składa, że wymienione państwa są wrogami Izraela, a nie Stanów Zjednoczonych, którym zupełnie one nie zagrażają, zatem czyżbyśmy mieli prowadzić wojnę z każdym, kto wpisany zostanie na listę wrogów Izraela? Znając dzisiejszą definicję antysemity, jako nie tego, który nienawidzi Żydów, lecz tego, którego Żydzi nienawidzą, można spodziewać się wojen ze wszystkimi.

Problem wydarzeń wrześniowych jest jednak wielowymiarowy. Jeden z bardziej istotnych elementów, z reguły pomijanych przy tego typu analizach, poruszył, jeszcze w 1997 roku, znany globalista Zbigniew Brzeziński, mówiąc:

“Ameryka stając się społecznością coraz bardziej wielokulturową, może stanąć przed coraz to większymi trudnościami w stworzeniu wspólnej polityki zagranicznej, z wyjątkiem okoliczności rzeczywiście wielkiego i odbieranego szeroko bezpośredniego zagrożenia pochodzącego z zewnątrz.
(podkreślenie moje – LM)

Stwierdzenie to jest o tyle istotne, że daje do zrozumienia, iż skutki współczesnej polityki propagującej wielokulturalizm, wieloetniczność, wielorasowość i zrównującej wszystkich do poziomu (najniższego) wspólnego mianownika, mogą być widziane jako historyczne fiasko amerykańskiego eksperymentu. Po drugie, sugeruje, iż jedynym skutecznym rozwiązaniem jest skonsolidowanie społeczeństwa wokół jednego tematu, najlepiej zagrożenia, najlepiej nieokreślonego i monstrualnego zagrożenia z zewnątrz. Wydarzenia 11 września zostały więc użyte do tych politycznych celów, rozbudzony hurrapatriotyzm scementował społeczeństwo i rozpoczęła się mająca trwać bez końca “wojna z terroryzmem”. Pozostaje jednak nie wyjaśnione zagadnienie na ile te tragiczne wydarzenia zaadaptowano post factum do swej polityki mogącej skutecznie zakryć wszystkie nagości systemu polityczno-społeczno-gospodarczego, a na ile znane braki systemowe i dążenia globalistyczne zgodziły sie na takie rozwiązanie bądź nawet je zainspirowały. Sądząc, iż jakikolwiek stopień uprzedniej wiedzy równałby się świadomemu współudziałowi w tej zbrodni, chcielibyśmy nieco szerzej zająć się tym zagadnieniem.

Każdy, kto próbował zainteresować się nieco nie tyle przyczynami wydarzeń 11 września – bo temat to tak szeroki, że bez uciekania się do wyjaśniania celów, powiązań i mechanizmów funkcjonownia międzynarodowej finansjery i meandrów geopolityki nie sposób sensownie ogarnąć – ile samego przebiegu wydarzeń w tym tragicznym dniu, zauważy natychmiast niezwykle silne różnice zdań pomiędzy oficjalnymi wersjami poszczególnych zdarzeń a relacjami świadków i uczestników: pracownicy nadzorujący przestrzeń powietrzną mówią co innego niż (nieliczne i trudnodostępne) protokoły sporządzane przez komórki rządowe, niektórzy piloci wojskowi podają fakty, które nie zgadzają się z urzędowymi sprawozdaniami, naoczni świadkowie mówią co innego niż podsumowania ich zeznań. Setki czy tysiące pytań pozostaje bez odpowiedzi, lecz – co gorsza – miast wyjaśniania, eliminuje się je z oficjalnych dochodzeń.

Wobec przypisywania wydarzeniom 11 września tak ogromnej wagi historycznej nie czyni się wiele, a w gruncie rzeczy prawie nic aby wyjaśnić wątpliwości i odpowiedzieć na najprostsze lecz i najważniejsze pytania. Co gorsze: czas, czyli czynnik zwykle sprzyjający analitykom i historykom w dochodzeniu do przyczyn i ustalaniu prawdy, okazał się w tym przypadku skutecznym narzędziem przejęcia kontroli nad źródłami informacji i rozwinięciem dezinformacji. Ten stan rzeczy zauważają liczni obserwatorzy, bez względu na swoje polityczne czy ideologiczne asocjacje, od lewicowego populisty Gore Vidala, znanego lewicowego profesora Noama Chomsky’ego, przez wnikliwych dziennikarzy typu Roberta Fisk, polityków w stylu Lyndona LaRouche, po konserwatywnych myślicieli w postaci Joe Sobrana.

Po kilkunastu miesiącach aktywnego hamowania jakiegokolwiek dochodzenia, pod koniec listopada 2002 roku Prezydent G.W. Bush niespodziewanie powołał b. Sekretarza Stanu Henry Kissingera na szefa 10-osobowej komisji mającej “poznać fakty” – jak to określają agencje. Jest jednak niemal pewne, że ten znany z absolutnie proizraelskiej postawy oraz z bezpośrednimi powiązaniami z finansjerą światową polityk, nie będzie mógł prowadzić niezależnego dochodzenia. Cokolwiek pozytywnego można powiedzieć o tym polityku, to niezależność znajduje się na samym końcu tej listy.

Wiedza kół rządowych?

Jedną z najbardziej nurtujących wątpliwości, przywoływanych nie tylko w kręgach osób oskarżanych o sympatie do “irracjonalnych” teorii konspiracji, ale przecież publicznie podnoszonych przez wielu amerykańskich polityków i publicystów, jest wiedza pewnych kół rządowo-militarnych (czy też niewiedza, jak się uparcie oficjalnie twierdzi) o mającym nastąpić 11 września ataku.

Już choćby tylko pobieżny rzut oka na te ubogie dostępne dzisiaj materiały wywiadów różnych państw (a przecież wraz z upływem czasu nasza wiedza w tym zakresie będzie się zwiększać), które dawały w różny sposób do zrozumienia komórkom wywiadu amerykańskiego o montowanej akcji przeciwko Stanom Zjednoczonym, daje dość gruntowny obraz uprzedniej wiedzy.

W bieżącym numerze BIBUŁY…

… spróbujemy wydobyć tych kilka niepoprawnych faktów, przywołać choć kilka fragmentów z masy niezgadzających się z szerszym obrazem wydarzeń, szczególnie fragmentów które media (zwłaszcza te amerykańskie) zupełnie przemilczały bądź wspomniały tylko półgębkiem. Niestety, trudno będzie podeprzeć się analizami pochodzącmi z tzw. Mainstream Media w Stanach Zjednoczonych, czyli z tych głównych, o najszerszym i najmocniejszym oddziaływaniu środków masowego przekazu, które nabierają wody w usta i zupełnie nie interesują się pewnymi drażliwymi tematami. Paradoksalne, że dzisiaj więcej głębi informacyjnej wobec wydarzeń 11 września pochodzi z radia irańskiego czy moskiewskiego niż amerykańskiego, a mniej retoryki pada ze strony Saddama Hussaina niż Prezydenta Busha.

Spróbujemy zatem po kolei przyjrzeć się tym drażliwym tematom, a więc jakości i ilości informacji docierających do Stanów Zjednoczonych od wywiadów innych państw i dziwnemu zachowaniu się wywiadu amerykańskiego wobec tych informacji. Następnie zajmiemy się samym przebiegiem wydarzeń 11 września, zwłaszcza zachowaniem się najwyższych władz z Prezydentem na czele. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj niewytłumaczalna akcja obrony kraju – tutaj położymy szczególny akcent na analizę dostępnego materiału, bowiem ewidentne fakty podważają oficjalne teorie o zaskoczeniu i wynikającej z tego nieudolnej akcji. Zamykając temat “11 września” w bieżącym numerze BIBUŁY rzucimy też kilka obserwacji, myśli i krążących teorii dotyczących możliwych scenariuszy wydarzeń; nie wszystkie są aż tak nierealne jak na pierwszy rzut oka wydają się, tym bardziej, że wspierają je inne dane.

Temat wydarzeń 11 września będziemy kontynuowali w najbliższych wydaniach BIBUŁY, bowiem jest on o tyle ważny i szeroki, że wykorzystano go w Stanach Zjednoczonych do przeprowadzenia dalekosiężnego zmasowanego ataku na wolność osobistą obywateli (Patriot Act, Homeland Security), lecz także na krytyków amerykańskiej polityki zagranicznej, która w wyniku swej klęczącej proizraelskiej pozycji stwarza wielu wrogów na świecie.

W przygotowaniu znajduje się analiza bezpośredniego udziału osób związanych z wywiadem izraelskim w wydarzeniach 11 września, a więc powiązania sieci tzw. “studentów-artystów” czy też powiązania licznych firm przeprowadzkowych, należących do obywateli Izraela, firm, które wraz z ich właścicielami ulotniły się po 11 września zabierając ze sobą wiele niewyjaśnionych i dziwnych zagadek.

Kolejnym interesującym zagadnieniem będzie analiza samego spektakularnego upadku wież World Trade Center, szybkie zacieranie śladów po katastrofie i pospieszne wywożenie wszelkich potencjalnych materiałów dowodowych statkami do Chin i Indii. Specjaliści – w tym redaktor naczelny pisma strażaków Fire Engineering – bili na alarm i domagali się przeprowadzenia wnikliwego śledztwa tłumaczącego taki a nie inny przebieg pożaru i zawalenia się budynków. Na próżno: musimy usatysfakcjonować się ogólnikowymi stwierdzeniami z nic nie wnoszącącego wizualnego obchodu wybranych oficjeli po terenie Strefy Zero i jedyne co nam dziś dozwolono, to opłakiwanie skutków wydarzeń i zapomnienie o ich prawdziwych przyczynach.

Wkrótce przedstawimy też niedawno odtajnione, szokujące dokumenty planów kreowanych w latach sześćdziesiątych i zaaprobowanych przez najwyższe kręgi rządowo-militarne USA, planów które zakładały np. zestrzelenie cywilnego samolotu pasażerskiego i rzucenie oskarżenia za dokonanie tego zamachu na rząd Fidela Castro, aby usprawiedliwić rozpoczęcie inwazji na Kubę. Te wymowne dokumenty, znajdujące się dzisiaj w zbiorach Archiwum Narodowego National Archives, z powodzeniem można zakwalifikować jako państwowy terroryzm wobec własnego społeczeństwa. Wydaje się, że ludzie zdolni do tworzenia takich planów, zdolni są też do ich realizacji. Nawet w kilkadziesiąt lat później. ■

Lech Maziakowski

Powyższy tekst ukazał się w piśmie BIBUŁA Numer 15, grudzień 2002

CZYTAJ RÓWNIEŻ: [wybór linków generowany komputerowo przez serwer BIBUŁY]

Opracowanie: Bibula Information Service (B.I.S.) - www.bibula.com - na podstawie materiałów redakcyjnych
Tags: , ,

Drukuj Drukuj

 

ZASADY PRZEDRUKU Z SERWISU INFORMACYJNEGO BIBUŁY:
Przedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=82156 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.


Przedruk materiałów zastrzeżonych przez Autora tekstu źródłowego bądź strony źródłowej, dozwolony jedynie po uzyskaniu stosownej zgody Autora.


Opinie wyrażane w tekstach publikowanych na łamach BIBUŁY są własnością autorów i niekoniecznie muszą odpowiadać opiniom wyrażanym przez Redakcję pisma BIBUŁY oraz Serwis Informacyjny BIBUŁY.


UWAGI, KOMENTARZE:

Wszelkie uwagi odnośnie tekstów, które publikowane były pierwotnie w innych mediach, prosimy kierować pod adresem redakcji źródłowej.
Uwagi do Redakcji BIBUŁY prosimy kierować korzystając z formularza [tutaj]