{"id":91690,"date":"2016-11-28T23:49:46","date_gmt":"2016-11-29T04:49:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=91690"},"modified":"2016-11-30T22:30:08","modified_gmt":"2016-12-01T03:30:08","slug":"obecny-kryzys-w-kontekscie-historii-kosciola-roberto-de-mattei","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=91690","title":{"rendered":"Obecny kryzys w kontek\u015bcie historii Ko\u015bcio\u0142a – Roberto de Mattei<\/em>"},"content":{"rendered":"

Na kartach Ewangelii napotka\u0107 mo\u017cemy wiele metafor, jakimi pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 Zbawiciel w odniesieniu do za\u0142o\u017conego przez siebie Ko\u015bcio\u0142a. Jedn\u0105 z najbardziej trafnych jest bez w\u0105tpienia por\u00f3wnanie go do \u0142odzi zagro\u017conej burz\u0105 [Mt 8, 23-27; Mk 4, 35-41; \u0141k 8, 22-25]. Do metafory tej odwo\u0142ywali si\u0119 cz\u0119sto Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a oraz \u015bwi\u0119ci, przedstawiaj\u0105c Ko\u015bci\u00f3\u0142 jako \u0142\u00f3d\u017a \u017cegluj\u0105c\u0105 po wzburzonym morzu, wstrz\u0105san\u0105 i zalewan\u0105 przez fale, a pomimo zmierzaj\u0105c\u0105 pewnie w do wyznaczonego celu.<\/p>\r\n

Wszyscy znamy dobrze opisan\u0105 w Ewangelii scen\u0119 uciszenia przez Zbawiciela burzy na Jeziorze Tyberiadzkim: \u201eTunc surgens imperavit ventis et mari<\/em>\u201d [Mt 8, 26]. Podczas \u201eniewoli awinio\u0144skiej\u201d Giotto przedstawi\u0142 miotan\u0105 falami \u0142\u00f3d\u017a Piotrow\u0105 na s\u0142ynnej mozaice, znajduj\u0105cej si\u0119 pierwotnie na wimperdze pierwszej Bazyliki \u015bw. Piotra, a obecnie zdobi\u0105c\u0105 atrium nowej.<\/p>\r\n

W czasie Wielkiego Postu roku 1380 \u015bw. Katarzyna ze Sieny uczyni\u0142a \u015blub nawiedzania Bazyliki \u015bw. Piotra rankiem ka\u017cdego dnia, aby modli\u0107 si\u0119 przed wspomnian\u0105 wy\u017cej mozaik\u0105. 29 stycznia 1380 roku, mniej wi\u0119cej w czasie nieszpor\u00f3w, kiedy pogr\u0105\u017cona by\u0142a w modlitwie, ujrza\u0142a jak Chrystus zst\u0119puje z wizerunku i umieszcza na jej ramionach \u201eNavicella\u201d Ko\u015bcio\u0142a. Katarzyna, przyt\u0142oczona tak wielkim ci\u0119\u017carem, upad\u0142a bez czucia na ziemi\u0119. By\u0142a to ostatnia wizyta, jak\u0105 z\u0142o\u017cy\u0142a w Bazylice ta wielka \u015bwi\u0119ta, kt\u00f3ra niestrudzenie wzywa\u0142a papie\u017ca do odwa\u017cnego kierowania \u201eNavicella\u201d Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Na przestrzeni dw\u00f3ch tysi\u0119cy lat mistyczna \u0141\u00f3d\u017a Ko\u015bcio\u0142a zawsze opiera\u0142a si\u0119 miotaj\u0105cym ni\u0105 sztormom i nawa\u0142nicom.<\/p>\r\n

Przez pierwsze trzy wieki swego istnienia Ko\u015bci\u00f3\u0142 by\u0142 bezlito\u015bnie prze\u015bladowany przez Cesarstwo Rzymskie. W okresie tym, pomi\u0119dzy pontyfikatami \u015bw. Piotra i papie\u017ca Milcjadesa, wsp\u00f3\u0142czesnego cesarzowi Konstantynowi, rz\u0105dzi\u0142o nim \u0142\u0105cznie 34 papie\u017cy. Wszyscy oni zostali uznani za \u015bwi\u0119tych i wszyscy poza dwoma, kt\u00f3rzy skazani zostali na wygnanie, ponie\u015bli \u015bmier\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105.<\/p>\r\n

W roku 313 Konstantyn Wielki zagwarantowa\u0142 ostatecznie wolno\u015b\u0107 kultu chrze\u015bcijanom kt\u00f3rzy, opu\u015bciwszy katakumby, zacz\u0119li k\u0142a\u015b\u0107 fundament pod nowe chrze\u015bcija\u0144skie spo\u0142ecze\u0144stwo. Jednak\u017ce wiek IV, wiek tryumfu i wolno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a, by\u0142 r\u00f3wnie\u017c wiekiem straszliwego kryzysu aria\u0144skiego.<\/p>\r\n

W wieku V Cesarstwo Rzymskie upad\u0142o, Ko\u015bci\u00f3\u0142 za\u015b musia\u0142 samodzielnie stawi\u0107 czo\u0142a najazdom, najpierw barbarzy\u0144c\u00f3w a potem islamu, kt\u00f3ry od VIII wieku opanowa\u0142 zamieszka\u0142e przez chrze\u015bcijan prowincje Afryki i Azji Mniejszej, na zawsze ju\u017c utracone dla odk\u0105d  dla prawdziwej wiary.<\/p>\r\n

W wiekach kolejnych, od Konstantyna do Karola Wielkiego, Ko\u015bci\u00f3\u0142 mia\u0142 \u0142\u0105cznie 62 papie\u017cy. Byli w\u015br\u00f3d nich m.in. \u015bw. Leon Wielki, kt\u00f3ry sam jeden powstrzyma\u0142 poch\u00f3d Attyli \u201eBicza Bo\u017cego\u201d, \u015bw. Grzegorz Wielki, kt\u00f3ry odegra\u0142 znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 podczas najazdu Longobard\u00f3w, \u015bw. Marcin I, zes\u0142any na wygnanie w kajdanach do Chersounes oraz \u015bw. Grzegorz III, kt\u00f3ry \u017cy\u0142 w sta\u0142ym niebezpiecze\u0144stwie \u015bmierci, prze\u015bladowany przez cesarzy bizantyjskich. Jednak\u017ce obok tych wspania\u0142ych obro\u0144c\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a wieki owe widzia\u0142y r\u00f3wnie\u017c papie\u017cy w rodzaju Liberiusza, Wigiliusza i Honoriusza, kt\u00f3rzy okazywali chwiejno\u015b\u0107 we wierze. Na szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 zas\u0142uguje tu Honoriusz, pot\u0119piony jako heretyk przez swego nast\u0119pc\u0119 \u015bw. Leona II.<\/p>\r\n

Karol Wielki odbudowa\u0142 Cesarstwo Zachodnie i po\u0142o\u017cy\u0142 fundament pod \u015bredniowieczn\u0105 cywilizacj\u0119 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105. Pomimo tego jednak epoka ta nie by\u0142a wolna od r\u00f3\u017cnych przejaw\u00f3w zepsucia, takich jak symonia, rozprz\u0119\u017cenie moralne duchowie\u0144stwa oraz bunty wobec autorytetu Stolicy Apostolskiej ze strony chrze\u015bcija\u0144skich kr\u00f3l\u00f3w i cesarzy. Po \u015bmierci Karola Wielkiego, pomi\u0119dzy rokiem 882 a 1046, Ko\u015bci\u00f3\u0142 mia\u0142 \u0142\u0105cznie 45 papie\u017cy i antypapie\u017cy, z kt\u00f3rych 15 zosta\u0142o deponowanych a 14 uwi\u0119zionych, wygnanych i zamordowanych. \u015aredniowieczni papie\u017ce do\u015bwiadczali licznych szykan i prze\u015bladowa\u0144, pocz\u0105wszy od \u015bw. Paschalisa I, przez \u015bw. Leona IX do \u015bw. Grzegorza VII, ostatniego \u015bredniowiecznego papie\u017ca kt\u00f3ry mia\u0142 zosta\u0107 w przysz\u0142o\u015bci kanonizowany, a kt\u00f3ry zmar\u0142 prze\u015bladowany na wygnaniu.<\/p>\r\n

Szczytowy rozkwit \u015bredniowiecza przypad\u0142 na pontyfikat Innocentego III, kt\u00f3rego jednak\u017ce \u015bw. Ludgarda ujrza\u0142a w jednej ze swych wizji ogarni\u0119tego p\u0142omieniami i wyja\u015bniaj\u0105cego, \u017ce ze wzgl\u0119du na powa\u017cne zaniedbania jakich si\u0119 dopu\u015bci\u0142, musi pozosta\u0107 w czy\u015b\u0107cu a\u017c do dnia S\u0105du Ostatecznego. \u015aw. Robert Bellarmine komentuje to nast\u0119puj\u0105co: \u201eJe\u015bli los taki spotka\u0142 papie\u017ca tak szlachetnego i powszechnie szanowanego, co czeka innych duchownych, zakonnik\u00f3w i \u015bwieckich, kt\u00f3rzy plami\u0105 si\u0119 niewierno\u015bci\u0105?\u201d.<\/p>\r\n

W wieku XIV, po przeniesieniu siedziby papie\u017cy do Avignonu na okres 70 lat, mia\u0142 miejsce kryzys r\u00f3wnie\u017c straszliwy co kryzys aria\u0144ski: Wielka Schizma Zachodnia, w wyniku kt\u00f3rej \u015bwiat chrze\u015bcija\u0144ski podzielony zosta\u0142 pomi\u0119dzy dw\u00f3ch, a nast\u0119pnie trzech papie\u017cy, a problem ich legalno\u015bci kanonicznej rozwi\u0105zany zosta\u0142 ostatecznie dopiero w roku 1417.<\/p>\r\n

Nast\u0119pnie nasta\u0142a epoka pozornego spokoju, epoka humanizmu, stanowi\u0105ca w istocie preludium do nowej katastrofy: reformacji protestanckiej z wieku XVI. Po raz kolejny Ko\u015bci\u00f3\u0142 zareagowa\u0142 zdecydowanie, jednak\u017ce w XVII i XVIII wieku wkrad\u0142a si\u0119 do jego serca pierwsza herezja, kt\u00f3ra zdecydowana by\u0142a nie od\u0142\u0105cza\u0107 si\u0119 od niego, ale szerzy\u0107 si\u0119 w jego obr\u0119bie – jansenizm.<\/p>\r\n

Rewolucja francuska i Napoleon starali si\u0119 zniszczy\u0107 papiestwo, pr\u00f3by te zako\u0144czy\u0142y si\u0119 jednak niepowodzeniem. Dwaj papie\u017ce, Pius VI oraz Pius VII, zostali wygnani z Rzymu i uwi\u0119zieni. W roku 1799, kiedy Pius VI zmar\u0142 w Walencji, rada miejska przes\u0142a\u0142a wiadomo\u015b\u0107 o jego \u015bmierci Dyrektoriatowi, donosz\u0105c o poch\u00f3wku \u201eostatniego papie\u017ca w historii\u201d.<\/p>\r\n

Od Bonifacego VIII, ostatniego papie\u017ca \u015bredniowiecza, do Piusa XII, ostatniego papie\u017ca ery przedsoborowej, Ko\u015bcio\u0142em rz\u0105dzi\u0142o \u0142\u0105cznie 68 Nast\u0119pc\u00f3w \u015bw. Piotra, z kt\u00f3rych tylko dw\u00f3ch zosta\u0142o do chwili obecnej kanonizowanych: \u015bw. Pius V oraz \u015bw. Pius X, dw\u00f3ch innych za\u015b – Innocenty XI i Pius IX – beatyfikowanych. Wszyscy oni kierowa\u0107 musieli \u0141odzi\u0105 Piotrow\u0105 podczas miotaj\u0105cych ni\u0105 rozszala\u0142ych burz. \u015aw. Pius V walczy\u0142 z protestantyzmem i stworzy\u0142 Lig\u0119 \u015awi\u0119t\u0105 przeciwko islamowi, co doprowadzi\u0142o do zwyci\u0119stwa pod Lepanto; b\u0142. Innocenty XI walczy\u0142 z gallikanizmem i by\u0142 inicjatorem wyzwolenia Wiednia od zagro\u017cenia tureckiego w roku 1683. Wielki Pius IX odwa\u017cnie stawia\u0142 czo\u0142a rewolucji w\u0142oskiej, kt\u00f3ra w roku 1870 wygna\u0142a go ze \u015awi\u0119tego Miasta. \u015aw. Pius X walczy\u0142 z modernizmem – syntez\u0105 wszystkich herezji – szerz\u0105cym si\u0119 w Ko\u015bciele prze\u0142omie XIX i XX wieku.<\/p>\r\n

II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski, otwarty przez Jana XXIII a zamkni\u0119ty przez Paw\u0142a VI, g\u0142osi\u0142 nadej\u015bcie nowej ery pokoju i post\u0119pu, jednak\u017ce epoka posoborowa okaza\u0142a si\u0119 by\u0107 jednym z najbardziej dramatycznych okres\u00f3w w historii Ko\u015bcio\u0142a. Benedykt XVI, pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 metafor\u0105 \u015bw. Bazylego, por\u00f3wna\u0142 epok\u0119 posoborow\u0105 do bitwy morskiej, toczonej w nocy i po\u015br\u00f3d szalej\u0105cego sztormu. To w\u0142a\u015bnie w tej epoce obecnie \u017cyjemy.<\/p>\r\n

Piorun, kt\u00f3ry uderzy\u0142 w Bazylik\u0119 \u015bw. Piotra 11 lutego [2013<\/em>] roku, w dzie\u0144 w kt\u00f3rym Benedykt XVI og\u0142osi\u0142 sw\u0105 abdykacj\u0119, stanowi niejako symbol owej burzy, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 obecnie zatapia\u0107 \u0141\u00f3d\u017a \u015bw. Piotra, wywieraj\u0105c destrukcyjny wp\u0142yw na \u017cycie duchowe wszystkich cz\u0142onk\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Historia burz przez jakie przechodzi\u0142 Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest histori\u0105 prze\u015bladowa\u0144, ale r\u00f3wnie\u017c histori\u0105 schizm i herezji, kt\u00f3re od samego pocz\u0105tku jego istnienia podkopywa\u0142y jego wewn\u0119trzn\u0105 jedno\u015b\u0107. Ataki od wewn\u0105trz s\u0105 zawsze znacznie niebezpieczniejsze i powa\u017cniejsze od atak\u00f3w z zewn\u0105trz. Najpowa\u017cniejszymi z tych atak\u00f3w, dwiema najstraszliwszymi burzami, by\u0142y kryzys aria\u0144ski z wieku IV oraz Wielka Schizma Zachodnia z wieku XIV.<\/p>\r\n

W pierwszym przypadku spo\u0142eczno\u015b\u0107 katolicka nie wiedzia\u0142a, gdzie znajdowa\u0142a si\u0119 prawdziwa wiara, jako \u017ce biskupi byli mi\u0119dzy sob\u0105 podzieleni na arian, semiarian i anty-arian, papie\u017c za\u015b nie wypowiada\u0142 si\u0119 w tych kwestiach w spos\u00f3b jednoznaczny. To w\u0142a\u015bnie wtedy \u015bw. Hieronim pisa\u0142: \u201eca\u0142y \u015bwiat obudzi\u0142 si\u0119 i j\u0119kn\u0105\u0142 ze zgrozy, odkrywszy \u017ce jest aria\u0144ski\u201d.<\/p>\r\n

W drugim przypadku spo\u0142eczno\u015b\u0107  katolicka nie wiedzia\u0142a, kto by\u0142 prawdziwym papie\u017cem, jako \u017ce kardyna\u0142owie, biskupi, teologowie, w\u0142adcy \u015bwieccy a nawet \u015bwi\u0119ci nale\u017celi do r\u00f3\u017cnych obediencji. Nikt nie negowa\u0142 prymatu papieskiego, nie chodzi\u0142o wi\u0119c o herezj\u0119, ka\u017cdy jednak uznawa\u0142 jednego z dw\u00f3ch czy nawet trzech papie\u017cy, by\u0142a to wi\u0119c sytuacja, kt\u00f3r\u0105 teologia okre\u015bla mianem schizmy.<\/p>\r\n

Modernizm ni\u00f3s\u0142 za sob\u0105 zagro\u017cenie powa\u017cniejsze jeszcze od dw\u00f3ch poprzednich kryzys\u00f3w, nie uda\u0142o mu si\u0119 jednak w pe\u0142ni okaza\u0107 swej mocy niszczycielskiej, zosta\u0142 bowiem cz\u0119\u015bciowo poskromiony przez \u015bw. Piusa X. Na kilka dekad zszed\u0142 do podziemia, idee jego zacz\u0119\u0142y by\u0107 jednak ponownie g\u0142oszone publicznie podczas II Soboru Watyka\u0144skiego. Sob\u00f3r ten, ostatni sob\u00f3r powszechny Ko\u015bcio\u0142a, obraduj\u0105cy w latach 1962-1965, zdefiniowa\u0142 si\u0119 jako duszpasterski, jednak ze wzgl\u0119du na wieloznaczn\u0105 natur\u0119 jego dokument\u00f3w skutki, jakie przyni\u00f3s\u0142 on w sferze duszpasterskiej, okaza\u0142y si\u0119 by\u0107 prawdziwie katastrofalne. Obecny kryzys ma swe \u017ar\u00f3d\u0142o bezpo\u015brednio w II Soborze Watyka\u0144skim oraz w uznanym w trakcie niego prymacie praktyki nad dogmatem.<\/p>\r\n

Podczas mowy otwieraj\u0105cej sob\u00f3r 11 pa\u017adziernika 1962 roku Jan XXIII wyra\u017anie zaznaczy\u0142 duszpastersk\u0105 jego natur\u0119, rozr\u00f3\u017cniaj\u0105c mi\u0119dzy \u201edepozytem czyli prawdami wiary\u201d a \u201esposobem w jaki s\u0105 one ukazywane, przy nienaruszonym zachowaniu ich znaczenia\u201d.<\/p>\r\n

Wszystkie poprzednie dwadzie\u015bcia sobor\u00f3w r\u00f3wnie\u017c posiada\u0142o wymiar duszpasterski, jako \u017ce przyj\u0119te podczas nich dekrety dogmatyczne i dyscyplinarne posiada\u0142y oczywisty wp\u0142yw na prac\u0119 duszpastersk\u0105. Jednak\u017ce podczas II Vaticanum II aspekt duszpasterski nie mia\u0142 ju\u017c polega\u0107 na wyja\u015bnianiu – w spos\u00f3b odpowiedni do zmieniaj\u0105cej si\u0119 rzeczywisto\u015bci – dogmatycznego przes\u0142ania soboru; przeciwnie, cel \u201eduszpasterski\u201d wyniesiony zosta\u0142 do rangi zasady alternatywnej wobec celu dogmatycznego. Rezultatem tego podej\u015bcia by\u0142a rewolucja w j\u0119zyku i mentalno\u015bci oraz uczynienie z duszpasterstwa nowej doktryny.<\/p>\r\n

Do najwierniejszych wyznawc\u00f3w \u201educha soboru\u201d nale\u017cy niemiecki kardyna\u0142 Walter Kasper. To w\u0142a\u015bnie jemu powierzy\u0142 papie\u017c Franciszek wyg\u0142oszenie mowy po\u015bwi\u0119conej debacie przedsynodalnej podczas Konsystorza w lutym 2014 roku. G\u0142\u00f3wna teza zaprezentowana w tym podsumowaniu g\u0142osi\u0142a, \u017ce to nie doktryna o nierozerwalno\u015bci ma\u0142\u017ce\u0144stwa musi by\u0107 zmieniona, ale podej\u015bcie duszpasterskie do os\u00f3b rozwiedzionych, kt\u00f3re zawar\u0142y kolejne zwi\u0105zki. T\u0105 sam\u0105 formu\u0142\u0105 pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 kard. Kasper komentuj\u0105c adhortacj\u0119 posynodaln\u0105 Amoris laetitia<\/em>. Jak wyja\u015bnia\u0142, \u201epapieska adhortacja apostolska \u00abnie zmienia niczego w doktrynie Ko\u015bcio\u0142a ani w prawie kanonicznym, w istocie jednak zmienia wszystko\u00bb\u201d.<\/p>\r\n

My\u015bl\u0105 przewodni\u0105 pontyfikatu papie\u017ca Franciszka oraz kluczem do odczytania jego posynodalnej adhortacji jest przekonanie o konieczno\u015bci zmiany – nie w doktrynie, ale w samym \u017cyciu Ko\u015bcio\u0142a. To w\u0142a\u015bnie w celu podkre\u015blenia po\u015bledniejszego znaczenia doktryny stworzy\u0142 on licz\u0105cy 250 stron dokument, w kt\u00f3rym zaprezentowa\u0142 teori\u0119 o prymacie duszpasterstwa. 16 kwietnia, podczas podr\u00f3\u017cy powrotnej z Lesbos, odes\u0142a\u0142 dziennikarzy do prezentacji wspomnianej adhortacji przez kard. Schonborna, kt\u00f3rego interpretacj\u0119 uzna\u0142 za autentyczn\u0105. Sam kard. Schonborn podczas konferencji prasowej z 8 kwietnia okre\u015bli\u0142 papiesk\u0105 adhortacj\u0119 jako przede wszystkim \u201ewydarzenie lingwistyczne\u201d.<\/p>\r\n

Formu\u0142a ta nie jest nowa: pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 ni\u0105 ju\u017c w przesz\u0142o\u015bci jeden ze wsp\u00f3\u0142braci Franciszka, jezuita John O\u2019Malley z Georgetown University. W swej historii II Soboru Watyka\u0144skiego okre\u015bli\u0142 on Vaticanum II<\/em> w\u0142a\u015bnie mianem \u201ewydarzenia lingwistycznego\u201d, nowym sposobem wyra\u017cania rzeczy, w wyniku czego stanowi\u0142 on \u201ezerwanie z tradycj\u0105 poprzednich sobor\u00f3w\u201d. Jak wyja\u015bnia\u0142, okre\u015blenie go jako \u201ewydarzenia lingwistycznego\u201d nie oznacza pomniejszania rewolucyjnej donios\u0142o\u015bci Vaticanum II<\/em>, jako \u017ce same zmiany j\u0119zykowe nios\u0105 w sobie nauczanie. Przyw\u00f3dcy soboru \u201erozumieli bardzo dobrze, \u017ce Vaticanum II<\/em>, deklaruj\u0105c si\u0119 jako sob\u00f3r duszpasterski, z tego samego powodu by\u0142 r\u00f3wnie\u017c soborem nauczaj\u0105cym [\u2026]. Dyskursywny styl soboru by\u0142 \u015brodkiem, ale \u015brodkiem s\u0142u\u017c\u0105cym przekazywaniu nauczania\u201d.<\/p>\r\n

Wyb\u00f3r \u201estylu\u201d j\u0119zyka do komunikacji ze \u015bwiatem wsp\u00f3\u0142czesnym ukazuje kryj\u0105c\u0105 si\u0119 za nim filozofi\u0119, i w tym sensie uzna\u0107 trzeba, \u017ce styl literacki oraz duszpasterska formu\u0142a  II Soboru Watyka\u0144skiego nie tylko wyra\u017caj\u0105 organiczn\u0105 jedno\u015b\u0107 tego wydarzenia, ale te\u017c stanowi\u0105 \u015brodek s\u0142u\u017c\u0105cy do wyra\u017cenia sp\u00f3jnej doktryny. \u201eStyl – pisze O\u2019Malley – stanowi ostateczny wyraz znaczenia, nie jest jedynie ozdobnikiem, ale r\u00f3wnie\u017c narz\u0119dziem hermeneutyki par excellence<\/em>\u201d.<\/p>\r\n

Rewolucja j\u0119zykowa polega nie tylko na zmianie znaczenia s\u0142\u00f3w, ale tak\u017ce na pomijaniu niekt\u00f3rych termin\u00f3w i idei. Mo\u017cna poda\u0107 wiele tego przyk\u0142ad\u00f3w: twierdzenie \u017ce piek\u0142o jest puste jest z pewno\u015bci\u0105 tez\u0105 najbardziej niebezpieczn\u0105, je\u015bli nie wr\u0119cz heretyck\u0105. Pomijanie lub ograniczanie do minimum wszelkich wzmianek o piekle nie formu\u0142uje \u017cadnej b\u0142\u0119dnej tezy, otwiera jednak drzwi dla powa\u017cniejszego jeszcze b\u0142\u0119du ni\u017c teoria pustego piek\u0142a, tezy i\u017c piek\u0142o w istocie nie istnieje.<\/p>\r\n

Papie\u017c Franciszek nigdy nie zanegowa\u0142 istnienia piek\u0142a, jednak\u017ce w przeci\u0105gu ostatnich trzech lat wspomnia\u0142 o nim jedynie kilkakrotnie, i to w spos\u00f3b bardzo og\u00f3lnikowy, za\u015b pisz\u0105c w Amoris laetitia<\/em> i\u017c \u201edrog\u0105 Ko\u015bcio\u0142a jest nie pot\u0119pianie nikogo na wieczno\u015b\u0107\u201d par. 296 zdaje si\u0119 negowa\u0107 wieczn\u0105 kar\u0119 pot\u0119pionych. Czy\u017c owa dwuznaczno\u015b\u0107 nie ma tej samej warto\u015bci praktycznej co teoretyczne zanegowanie?<\/p>\r\n

Nic nie zmienia si\u0119 w doktrynie, w praktyce jednak zmienia si\u0119 wszystko. Je\u015bli jednak nie chce si\u0119 odrzuci\u0107 zasady przyczynowo\u015bci, na kt\u00f3rej opiera si\u0119 ca\u0142y zachodni gmach wiedzy, uzna\u0107 nale\u017cy \u017ce ka\u017cdy skutek posiada przyczyn\u0119 i ka\u017cda przyczyna posiada konsekwencje. Zwi\u0105zek mi\u0119dzy przyczyn\u0105 i skutkiem jest zwi\u0105zkiem pomi\u0119dzy teori\u0105 a akcj\u0105, pomi\u0119dzy doktryn\u0105 a praktyk\u0105. Do ludzi, kt\u00f3rzy rozumiej\u0105 to bardzo dobrze, nale\u017cy dominika\u0144ski arcybiskup Oranu Jean-Paul Vesco, kt\u00f3ry w wywiadzie dla \u201eLa Vie\u201d powiedzia\u0142, \u017ce Amoris laetitia<\/em> \u201erien ne change de la doctrine de l\u2019\u00c3\u2030glise et pourtant tout change dans la rapport de l\u2019\u00c3\u2030glise au monde<\/em>\u201d. Obecnie – podkre\u015bla biskup Oranu – \u017caden spowiednik nie b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 odm\u00f3wi\u0107 rozgrzeszenia tym, kt\u00f3rzy przekonani s\u0105 w swym sumieniu, i\u017c nieuporz\u0105dkowana sytuacja w jakiej si\u0119 znajduj\u0105 jest jedyn\u0105 – czy te\u017c przynajmniej najlepsz\u0105 –  z mo\u017cliwych. Zgodnie z now\u0105 moralno\u015bci\u0105 okoliczno\u015bci oraz uwarunkowania znosz\u0105 w istocie ide\u0119 czynu z\u0142ego z samej swej natury, jak r\u00f3wnie\u017c poj\u0119cie uporczywego publicznego trwania w grzechu.<\/p>\r\n

Je\u015bli ksi\u0119\u017ca przestan\u0105 wspomina\u0107 o publicznym zgorszeniu i zach\u0119ca\u0107 b\u0119d\u0105 cudzo\u0142o\u017cnik\u00f3w oraz osoby \u017cyj\u0105ce ze sob\u0105 bez \u015blubu do integracji ze wsp\u00f3lnot\u0105 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105, nie wspominaj\u0105c o tym, \u017ce pozbawieni s\u0105 oni dost\u0119pu do sakrament\u00f3w, w\u00f3wczas, wraz z praktyk\u0105 duszpastersk\u0105, w spos\u00f3b nieunikniony zmieni si\u0119 r\u00f3wnie\u017c doktryna. Zasad\u0105 Ko\u015bcio\u0142a by\u0142o zawsze, i\u017c \u201eosoby rozwiedzione, kt\u00f3re zawar\u0142y kolejny zwi\u0105zek i \u017cyj\u0105 razem, nie mog\u0105 przyjmowa\u0107 Eucharystii\u201d. Amoris laetitia<\/em> przeciwnie, stwierdza: \u201eosoby rozwiedzione, kt\u00f3re zawar\u0142y kolejne zwi\u0105zki, mog\u0105 w pewnych okoliczno\u015bciach przyjmowa\u0107 Komuni\u0119 \u015bw.\u201d.<\/p>\r\n

Zmiana nie odnosi si\u0119 jedynie do praktyki, dotyczy samej zasady. Do zmiany w zasadzie wystarcza dopuszczenie chocia\u017cby jednego tylko wyj\u0105tku. Jak mo\u017cna zaprzecza\u0107, \u017ce owa rewolucja w praktyce jest r\u00f3wnie\u017c rewolucj\u0105 w sferze doktryny? Jednak\u017ce nawet je\u015bli nic nie zmieni\u0142oby si\u0119 w doktrynie, wiemy i\u017c zmieni si\u0119 w praktyce: wzro\u015bnie liczba \u015bwi\u0119tokradczych Komunii, liczba niewa\u017cnych spowiedzi, ci\u0119\u017ckich grzech\u00f3w przeciwko VI i IX przykazaniu, liczba dusz, kt\u00f3re trafi\u0105 do piek\u0142a – i  wszystko to nie wbrew ale za spraw\u0105 Amoris laetitia<\/em>.<\/p>\r\n

W Fatimie Naj\u015bwi\u0119tsza Maryja Panna ukaza\u0142a trojgu ma\u0142ych pastuszk\u00f3w przera\u017caj\u0105c\u0105 wizj\u0119 piek\u0142a, do kt\u00f3rego trafiaj\u0105 dusze biednych grzesznik\u00f3w, Hiacyncie za\u015b objawione zosta\u0142o, \u017ce grzechem kt\u00f3ry prowadzi do piek\u0142a najwi\u0119cej dusz, jest grzech przeciwko czysto\u015bci. Kto m\u00f3g\u0142 wyobra\u017ca\u0107 sobie w\u00f3wczas, \u017ce do wielkiej liczby grzech\u00f3w nieczystych dojdzie r\u00f3wnie\u017c niebawem rozprzestrzenienie si\u0119 \u201ezwi\u0105zk\u00f3w nieformalnych\u201d lub czysto cywilnych, a tym bardziej \u017ce zwi\u0105zki takie mog\u0142yby uznane za co\u015b warto\u015bciowego przez adhortacj\u0119 papiesk\u0105? Tak si\u0119 jednak sta\u0142o. Nie mo\u017cna udawa\u0107, \u017ce si\u0119 tego nie widzi.<\/p>\r\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 posiada praktyczn\u0105 misj\u0119: zbawienie dusz. W jaki spos\u00f3b j\u0105 realizuje? Poprzez nak\u0142anianie ich do \u017cycia z zgodzie z prawem Ewangelii.<\/p>\r\n

R\u00f3wnie\u017c Szatan posiada praktyczny cel: wieczne pot\u0119pienie dusz. Jak to osi\u0105ga? Nak\u0142aniaj\u0105c je do \u017cycia w spos\u00f3b sprzeczny z prawem Ewangelii.<\/p>\r\n

Po swym Zmartwychwstaniu, kiedy Chrystus Pan objawi\u0142 si\u0119 swym uczniom na wzg\u00f3rzach Galilei, powierzy\u0142 im misj\u0119 udzielania chrztu w imi\u0119 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej: Ojca, Syna i Ducha \u015awi\u0119tego oraz nauczania i zachowywania Jego prawa, bez naruszania jakiegokolwiek z Jego nakaz\u00f3w: \u201edocentes eos, servare omnia<\/em>\u201d [Mt 18, 19-20]. I doda\u0142: \u201eKto uwierzy i przyjmie chrzest, b\u0119dzie zbawiony; a kto nie uwierzy, b\u0119dzie pot\u0119piony\u201d [Mk 16, 16].<\/p>\r\n

Zadaniem kap\u0142an\u00f3w jest nauczanie i zachowywanie prawa, nie omijanie go, nie wynajdywanie wyj\u0105tk\u00f3w, kt\u00f3re by je zniekszta\u0142ca\u0142y. Ten kto wierzy, uczynkami swymi zaprzecza jednak swej wierze, b\u0119dzie pot\u0119piony, podobnie jak ci, kt\u00f3rzy \u201etwierdz\u0105, \u017ce znaj\u0105 Boga, uczynkami za\u015b temu przecz\u0105, b\u0119d\u0105c lud\u017ami obrzydliwymi, zbuntowanymi i niezdolnymi do \u017cadnego dobrego czynu\u201d [Tyt 1, 16].<\/p>\r\n

Aby oceni\u0107 w spos\u00f3b negatywny adhortacj\u0119 Amoris laetitia<\/em> nie trzeba studiowa\u0107 teologii, sam sensus fidei<\/em> b\u0119d\u0105cy owocem chrztu i bierzmowania ca\u0142kowicie do tego wystarcza. Sensus fidei, <\/em>\u00f3w nadprzyrodzony instynkt, sk\u0142ania nas do odrzucenia tego dokumentu, pozostawiaj\u0105c specjalistom precyzyjn\u0105 kwalifikacj\u0119 teologiczn\u0105  zawartych w niej tez.<\/p>\r\n

Pomi\u0119dzy herezj\u0105 a ortodoksj\u0105 istnieje wiele mo\u017cliwych stopni. Herezja stanowi otwarte, formalne, uporczywe negowanie prawdy wiary. Istniej\u0105 jednak tezy doktrynalne nie b\u0119d\u0105ce stricte<\/em> heretyckimi, w stosunku do kt\u00f3rych Ko\u015bci\u00f3\u0142 formu\u0142uje cenzury teologiczne stosownie do ich znaczenia oraz stopnia sprzeczno\u015bci z doktryn\u0105 katolick\u0105. (\u2026). \u201eCenzury teologiczne\u201d wyra\u017caj\u0105 negatywny os\u0105d Ko\u015bcio\u0142a odno\u015bnie wyra\u017cenia, opinii lub ca\u0142ej doktryny. Odnosz\u0105 si\u0119 one do tre\u015bci doktrynalnej, klasyfikuj\u0105c dan\u0105 opini\u0119 jako: b\u0142\u0105d, zdanie bliskie b\u0142\u0119du, zdanie tr\u0105c\u0105ce b\u0142\u0119dem, zdanie nieroztropne etc,; odnosz\u0105 si\u0119 do formy, wedle kt\u00f3rej tezy takie os\u0105dzane s\u0105 jako wieloznaczne, krytykanckie, podejrzane, podejrzanie brzmi\u0105ce etc.; odnosz\u0105 si\u0119 te\u017c do skutk\u00f3w, jakie poci\u0105gn\u0105\u0107 mog\u0105 one za sob\u0105 w konkretnych okoliczno\u015bciach. W takim przypadku okre\u015blane s\u0105 jako asperverse<\/em>, gorsz\u0105ce, niebezpieczne, zwodz\u0105ce ludzi prostych. We wszystkich tych przypadkach prawdzie katolickiej brak jest integralno\u015bci doktrynalnej, wzgl\u0119dnie wyra\u017cona jest ona w spos\u00f3b niew\u0142a\u015bciwy i niewystarczaj\u0105cy.<\/p>\r\n

W jednej ze swych refleksji z 6 kwietnia 2016 ks. Jean-Michel Gleize odni\u00f3s\u0142 si\u0119 do par. 299 Amoris laetitia<\/em>, zgodnie z kt\u00f3rym \u201eosoby ochrzczone, kt\u00f3re si\u0119 rozwiod\u0142y i zawar\u0142y ponowny zwi\u0105zek cywilny, powinny by\u0107 bardziej w\u0142\u0105czane we wsp\u00f3lnoty chrze\u015bcija\u0144skie na r\u00f3\u017cne mo\u017cliwe sposoby, unikaj\u0105c wszelkich okazji do zgorszenia\u201d. W komentarzu do paragrafu tego napisa\u0142: \u201e\u00abNa r\u00f3\u017cne mo\u017cliwe sposoby\u00bb, dlaczego wi\u0119c nie dopuszczaj\u0105c ich do Komunii \u015bw.? Je\u015bli nie mo\u017cna ju\u017c m\u00f3wi\u0107, \u017ce osoby rozwiedzione kt\u00f3re zawar\u0142y kolejne zwi\u0105zki \u017cyj\u0105 w stanie grzechu \u015bmiertelnego [301], dlaczego fakt udzielania im Komunii mia\u0142by stanowi\u0107 okazj\u0119 do zgorszenia? A wobec tego dlaczego odmawia\u0107 im Komunii? Adhortacja Amoris laetitia<\/em> wyra\u017anie zmierza w tym kierunku. W ten spos\u00f3b stanowi ona zagro\u017cenie dla dobra duchowego ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a, jest tym, do tego co teologowie okre\u015blaj\u0105 mianem \u00abzgorszenia\u00bb w pe\u0142nym sensie tego s\u0142owa. A zgorszenie to jest konsekwencj\u0105 praktycznej relatywizacji prawdy wiary katolickiej dotycz\u0105cej konieczno\u015bci i nierozerwalno\u015bci sakramentalnego zwi\u0105zku ma\u0142\u017ce\u0144skiego\u201d.<\/p>\r\n

Amoris laetitia<\/em> jest dokumentem gorsz\u0105cym, o prawdziwie katastrofalnych konsekwencjach dla dusz.<\/p>\r\n

Nie okazujemy tu braku szacunku wobec papie\u017ca, a tym bardzie nie podajemy w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 jego prymatu. Powinni\u015bmy by\u0107 bardzo wdzi\u0119czni b\u0142. Piusowi IX za zdefiniowanie na I Soborze Watyka\u0144skim dw\u00f3ch dogmat\u00f3w, kt\u00f3re pozwalaj\u0105 nam na zaj\u0119cie w\u0142a\u015bciwej postawy w obliczu obecnego kryzysu: dogmat\u00f3w o prymacie oraz nieomylno\u015bci papieskiej.<\/p>\r\n

Zasada prymatu papieskiego oraz nieomylno\u015b\u0107 jego Magisterium stanowi\u0105 fundament, na kt\u00f3rym Jezus Chrystus zbudowa\u0142 sw\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142, fundament, na kt\u00f3rym b\u0119dzie si\u0119 on opiera\u0142 do ko\u0144ca czas\u00f3w. Prymat powierzony zosta\u0142 Piotrowi, Ksi\u0119ciu Aposto\u0142\u00f3w, po Zmartwychwstaniu Pa\u0144skim [J 21, 15-17] i uznawany by\u0142 przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 pierwszych wiek\u00f3w nie za przywilej osobisty i przemijaj\u0105cy, ale za trwa\u0142y i zasadniczy element Boskiej konstytucji Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Nie ma na ziemi w\u0142adzy wy\u017cszej od w\u0142adzy papie\u017ca, nikt bowiem nie piastuje wy\u017cszego od niego urz\u0119du i nie posiada wznio\u015blejszej misji. Jakiej misji? Misji umacniania braci w prawdzie, otwierania duszom drogi do nieba, misji strze\u017cenia owiec, kt\u00f3re nale\u017c\u0105 do Chrystusa, jedynego i najwy\u017cszego Pasterza: w skr\u00f3cie – rz\u0105dzenia Ko\u015bcio\u0142em.<\/p>\r\n

To papie\u017c jest tym, kt\u00f3ry rz\u0105dzi Ko\u015bcio\u0142em. Misja ta przynale\u017cy do niego na mocy faktu, i\u017c jest on Nast\u0119pc\u0105 \u015bw. Piotra, kt\u00f3remu powierzy\u0142 j\u0105 Chrystus jako widzialnej g\u0142owie Ko\u015bcio\u0142a. Misja ta wykracza poza jego [Piotra] osob\u0119, jako \u017ce kontynuowana jest przez jego kolejnych nast\u0119pc\u00f3w.<\/p>\r\n

Papie\u017c nie jest nast\u0119pc\u0105 Chrystusa, jest Nast\u0119pc\u0105 \u015bw. Piotra, i to nie w spos\u00f3b bezpo\u015bredni, ale poprzez sukcesj\u0119 apostolsk\u0105, kt\u00f3ra na przestrzeni 20 wiek\u00f3w \u0142\u0105czy go z Ksi\u0119ciem Aposto\u0142\u00f3w i pierwszym Wikariuszem Chrystusa.<\/p>\r\n

Wikariusz Chrystusa jest biskupem Rzymu, poniewa\u017c Rzym nie jest miastem ani diecezj\u0105 jak inne: posiada powo\u0142anie powszechne. Nast\u0119pcy Piotra s\u0105 biskupami Rzymu, jako \u017ce wskutek rozporz\u0105dzenia Opatrzno\u015bci \u015bw. Piotr poni\u00f3s\u0142 w nim \u015bmier\u0107 m\u0119cze\u0144sk\u0105, a nast\u0119pcy jego dziedzicz\u0105 po nim w spos\u00f3b prawomocny powszechny prymat nad ca\u0142ym Ko\u015bcio\u0142em.<\/p>\r\n

Wszyscy biskupi posiadaj\u0105 pe\u0142ni\u0119 \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich i papie\u017c nie jest pod tym wzgl\u0119dem od nich wy\u017cszy. Jednak\u017ce jedynie papie\u017c posiada najwy\u017csz\u0105 w\u0142adz\u0119 jurysdykcyjn\u0105, daj\u0105c\u0105  mu pe\u0142n\u0105 i nieograniczon\u0105 w\u0142adz\u0119 nad wszystkimi innymi biskupami.<\/p>\r\n

I Sob\u00f3r Watyka\u0144ski og\u0142osi\u0142 jako dogmat wiary pe\u0142ny, nieograniczony i powszechny prymat papie\u017ca nas wszystkimi biskupami \u015bwiata. Prymat jurysdykcyjny papie\u017ca zawiera w sobie r\u00f3wnie\u017c w\u0142adz\u0119 nauczania. W roku 1870 I Sob\u00f3r Watyka\u0144ski, po og\u0142oszeniu dogmatu o prymacie papieskim, og\u0142osi\u0142 r\u00f3wnie\u017c dogmat o nieomylno\u015bci Magisterium papieskiego, pod okre\u015blonymi warunkami. Nieomylno\u015b\u0107 jest darem nadprzyrodzonym, na mocy kt\u00f3rego papie\u017c i Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie mog\u0105 b\u0142\u0105dzi\u0107 w wyznawaniu i definiowaniu objawionej doktryny – dzi\u0119ki specjalnej asystencji Ducha \u015awi\u0119tego. I papie\u017c, kt\u00f3ry nie jest nieomylny w rz\u0105dzeniu Ko\u015bcio\u0142em, mo\u017ce by\u0107 nieomylny w swym papieskim nauczaniu.<\/p>\r\n

Papie\u017c nie jest nieomylny zawsze. Musi pragn\u0105\u0107 zaanga\u017cowa\u0107 sw\u0105 nieomylno\u015b\u0107 i spe\u0142ni\u0107 okre\u015blone warunki. Warunki te zosta\u0142y jasno okre\u015blone przez konstytucj\u0119 Pastor aeternus<\/em>: papie\u017c musi zabiera\u0107 g\u0142os jako osoba publiczna, ex cathedra<\/em>, z intencj\u0105 definiowania prawdy wiary lub moralno\u015bci i podania jej do wierzenia wszystkim katolikom.<\/p>\r\n

Je\u015bli warunki te nie s\u0105 spe\u0142nione, nie musi to jeszcze oznacza\u0107 i\u017c papie\u017c si\u0119 myli. Przeciwnie, powinni\u015bmy zawsze domniemywa\u0107, i\u017c nauczanie jego jest prawowierne. Je\u015bli jednak papie\u017c nie anga\u017cuje nieomylno\u015bci, mo\u017ce pope\u0142nia\u0107 b\u0142\u0119dy w rz\u0105dzeniu i nauczaniu. Tak zwane Magisterium nadzwyczajne papie\u017ca, przemawiaj\u0105cego ex cathedra<\/em>, jest zawsze nieomylne. Przyk\u0142adem tego mog\u0105 by\u0107 dogmaty o Niepokalanym Pocz\u0119ciu oraz Wniebowzi\u0119ciu Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny. Jednak\u017ce r\u00f3wnie\u017c Magisterium zwyczajne papie\u017ca mo\u017ce by\u0107 nieomylne, kiedy potwierdza on prawdy wiary czy moralno\u015bci, kt\u00f3re przez stulecia nauczane by\u0142y przez Ko\u015bci\u00f3\u0142.<\/p>\r\n

Tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o w przypadku encykliki Humanae vitae<\/em>, kt\u00f3ra nie jest nieomylna per se<\/em>, jako \u017ce nie by\u0142a aktem ex cathedra<\/em>, jest jednak nieomylna w tym, i\u017c potwierdza sta\u0142e pot\u0119pienie przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 sztucznej antykoncepcji. Je\u015bli nauczanie Ko\u015bcio\u0142a ma charakter powszechny, nie tyle pod wzgl\u0119dem miejsca co czasu – kiedy potwierdzone jest ono przez Tradycj\u0119 – oznacza to, \u017ce cieszy\u0142o si\u0119 ono asystencj\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n

Asystencj\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego ciesz\u0105 si\u0119 kardyna\u0142owie wybieraj\u0105cy papie\u017ca podczas konklawe, on sam za\u015b po wyborze cieszy si\u0119 Jego szczeg\u00f3ln\u0105 opiek\u0105 w wykonywaniu akt\u00f3w rz\u0105dzenia oraz Magisterium. Jak jednak uczy historia, pomimo tej asystencji wybrani mog\u0105 zosta\u0107 papie\u017ce niegodni, kt\u00f3rzy w swym \u017cyciu prywatnym mog\u0105 ci\u0119\u017cko nawet grzeszy\u0107, podobnie jak mog\u0105 istnie\u0107 papie\u017ce b\u0142\u0105dz\u0105cy w rz\u0105dzeniu Ko\u015bcio\u0142em a nawet w swym [prywatnym] Magisterium; nie powinno nas to jednak gorszy\u0107. Nawet je\u015bli Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca pozwala na wyb\u00f3r z\u0142ego papie\u017ca, dzieje si\u0119 to zawsze dla jakiego\u015b wy\u017cszego i tajemniczego celu, kt\u00f3ry poznamy by\u0107 mo\u017ce dopiero w dniu s\u0105du. Duch \u015awi\u0119ty wie, jak wyprowadza\u0107 dobro nawet ze z\u0142a.<\/p>\r\n

Zbawienie, kt\u00f3re teologowie nazywaj\u0105 usprawiedliwieniem, rodzi si\u0119 z tajemniczego spotkania pomi\u0119dzy wol\u0105 cz\u0142owieka a \u0142ask\u0105 Bo\u017c\u0105. Ci kt\u00f3rzy my\u015bl\u0105, \u017ce w \u017cyciu cz\u0142owieka dzia\u0142anie Ducha \u015awi\u0119tego wystarcza do zbawienia, bez wsp\u00f3\u0142pracy ze strony jego w\u0142asnej woli, popadaj\u0105 w b\u0142\u0105d lutera\u0144ski lub kalwi\u0144ski.<\/p>\r\n

Ludzie utrzymuj\u0105cy, \u017ce papie\u017c nie mo\u017ce b\u0142\u0105dzi\u0107, poniewa\u017c zawsze cieszy si\u0119 chroni\u0105c\u0105 go od tego asystencj\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego, powtarzaj\u0105 w istocie b\u0142\u0105d co do \u0142aski g\u0142oszony przez kalwinist\u00f3w.<\/p>\r\n

Papolatria jest grzechem, czyni bowiem Piotra Chrystusem. Przypisywanie papie\u017cowi doskona\u0142o\u015bci i nieomylno\u015bci w ka\u017cdym s\u0142owie i akcie oznacza jego deifikacj\u0119, za\u015b deifikacja papie\u017ca nie ma nic wsp\u00f3lnego z szacunkiem nale\u017cnym jego osobie. Oddanie papie\u017cowi, podobnie jak oddanie Matce Bo\u017cej, stanowi filar duchowo\u015bci katolickiej. Jednak\u017ce duchowo\u015b\u0107 musi posiada\u0107 fundament teologiczny, a przede wszystkim racjonalny. Aby okazywa\u0107 nale\u017cny szacunek papie\u017cowi, musimy przede wszystkim wiedzie\u0107 kim jest, a kim nie jest.<\/p>\r\n

Papie\u017c nie jest, jak Jezus Chrystus, Bogiem-Cz\u0142owiekiem. Nie ma w nim natury Boskiej. Nie posiada on dw\u00f3ch natur, Boskiej i ludzkiej, po\u0142\u0105czonych w jednej osobie. Papie\u017c posiada tylko jedn\u0105 natur\u0119 i jedn\u0105 osob\u0119, ludzk\u0105, pozostaje ska\u017cony grzechem pierworodnym i w  momencie swego wyboru nie jest umacniany w \u0142asce. Mo\u017ce grzeszy\u0107 i mo\u017ce si\u0119 myli\u0107, podobnie jak wszyscy ludzie, jednak jego grzechy i b\u0142\u0119dy s\u0105 ci\u0119\u017csze ni\u017c grzechy innych, nie tylko ze wzgl\u0119du na wi\u0119ksze konsekwencje ale te\u017c dlatego, i\u017c ka\u017cdy jego akt, kt\u00f3ry nie jest zgodny w wol\u0105 Bo\u017c\u0105, jest przewinieniem o tyle ci\u0119\u017cszym, o ile wi\u0119ksza jest pomoc, jak\u0105 otrzymuje on od Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n

Jednak\u017ce poza prymatem i nieomylno\u015bci\u0105 papiesk\u0105 jest te\u017c trzecia prawda wiary, kt\u00f3ra mo\u017ce by\u0107 uwa\u017cana za dogmat, pomimo i\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 nigdy uroczy\u015bcie jej nie proklamowa\u0142: dogmat o niezniszczalno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a. Owa niezniszczalno\u015b\u0107 potwierdzona zosta\u0142a przez samego Chrystusa Pana, gdy powiedzia\u0142 On: \u201eTy jeste\u015b Piotr, i na Opoce tej zbuduje M\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142, a bramy piekielne go nie przemog\u0105\u201d [Mt 16, 18].<\/p>\r\n

Co oznacza niezniszczalno\u015b\u0107? Nie oznacza ona, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie mo\u017ce pope\u0142nia\u0107 b\u0142\u0119d\u00f3w. Oznacza, jak wyja\u015bniaj\u0105 teologowie, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 trwa\u0107 b\u0119dzie do ko\u0144ca \u015bwiata identyczny, nie zmieniony w swej istocie, jak\u0105 nada\u0142 mu sam Jezus Chrystus.<\/p>\r\n

Niezniszczalno\u015b\u0107 jest nadprzyrodzonym przymiotem Ko\u015bcio\u0142a, oznaczaj\u0105cym nie tylko i\u017c nie zaniknie on, ale r\u00f3wnie\u017c i\u017c si\u0119 nie zmieni, \u017ce pozostanie a\u017c do ko\u0144ca \u015bwiata dok\u0142adnie takim, jakim ustanowi\u0142 go Jezus Chrystus. Ko\u015bci\u00f3\u0142 zachowana na zawsze swe przymioty, sw\u0105 konstytucj\u0119, swe nauczanie – wyznaj\u0105c t\u0119 sam\u0105 wiar\u0119, monarchiczny i hierarchiczny w swej formie, posiadaj\u0105cy widzialn\u0105 struktur\u0119, ten sam przez wszystkie wieki. Dekret Lamentabili<\/em> \u015bw. Piusa X pot\u0119pi\u0142 tez\u0119 g\u0142oszon\u0105 przez modernist\u00f3w, wedle kt\u00f3rej  \u201eOrganiczny ustr\u00f3j Ko\u015bcio\u0142a podlega zmianie, a spo\u0142eczno\u015b\u0107 chrze\u015bcija\u0144ska, podobnie jak spo\u0142eczno\u015b\u0107 ludzka, podlega ci\u0105g\u0142ej ewolucji\u201d [53].<\/p>\r\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest wolny od b\u0142\u0119du, a jednak w swym elemencie ludzkim mo\u017ce pope\u0142nia\u0107 pewne b\u0142\u0119dy – i pope\u0142nia\u0107 je mog\u0105 nie tylko zwykli wierni, ale i jego wy\u015bwi\u0119cone s\u0142ugi.<\/p>\r\n

Mo\u017ce si\u0119 to zdarzy\u0107, kiedy instytucja mylona jest z lud\u017ami, kt\u00f3rzy j\u0105 reprezentuj\u0105. Si\u0142a papiestwa nie bierze si\u0119 ze \u015bwi\u0119to\u015bci Piotra, tak jak zaparcie si\u0119 \u015bw. Piotra nie oznacza jej s\u0142abo\u015bci, jako \u017ce to do papie\u017ca jako osoby publicznej, a nie prywatnej, skierowa\u0142 Zbawiciel s\u0142owa: \u201eTy jeste\u015b Piotr, i na Opoce tej zbuduj\u0119 M\u00f3j Ko\u015bci\u00f3\u0142\u201d.<\/p>\r\n

Papie\u017c nie jest Jorge Bergoglio ani Josephem Ratzingerem. Jest on przede wszystkim, jak uczy katechizm, Nast\u0119pc\u0105 Piotra i Wikariuszem Jezusa Chrystusa na ziemi. Nie umniejsza to w niczym wielko\u015bci i niezniszczalno\u015bci Mistycznego Cia\u0142a Chrystusa. \u015awi\u0119to\u015b\u0107 jest nieutracalnym przymiotem Ko\u015bcio\u0142a, nie oznacza to jednak i\u017c jego pasterze, a nawet najwy\u017csi pasterze, s\u0105 bezgrzeszni, nie tylko w swym \u017cyciu prywatnym, ale nawet w pe\u0142nieniu swej misji.<\/p>\r\n

Kiedy Chrystus Pan m\u00f3wi\u0142, \u017ce bramy piekielne nie przemog\u0105 Ko\u015bcio\u0142a, nie obieca\u0142 w ten spos\u00f3b i\u017c nie b\u0119dzie on atakowany przez si\u0142y piek\u0142a. S\u0142owa Jego pozwalaj\u0105 nam jedynie u\u015bwiadomi\u0107 sobie rzeczywisto\u015b\u0107 owej zaciek\u0142ej walki, walki kt\u00f3ra toczy\u0107 si\u0119 b\u0119dzie a\u017c do ko\u0144ca czas\u00f3w, nie sko\u0144czy si\u0119 jednak ostatecznie pora\u017ck\u0105 Ko\u015bcio\u0142a. Ko\u015bci\u00f3\u0142 wyjdzie z niej zwyci\u0119ski.<\/p>\r\n

G\u0142\u00f3wna broni\u0105 piek\u0142a jest herezja. Herezja nie zatryumfuje jednak nad wiar\u0105 Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Dogmat o niezniszczalno\u015bci Ko\u015bcio\u0142a przekazuje nam dwie prawdy: po pierwsze, i\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 stale do\u015bwiadcza\u0107 b\u0119dzie atak\u00f3w ze strony swych wrog\u00f3w, po drugie za\u015b, \u017ce zwyci\u0119\u017cy ich on ostatecznie i zatryumfuje nad histori\u0105. Jednak bez walki nie ma zwyci\u0119stwa – i jest to w\u0142a\u015bnie prawda kt\u00f3ra dotyczy nas, dotyczy bowiem naszego \u017cycia jako syn\u00f3w i c\u00f3rek Ko\u015bcio\u0142a, a nawet po prostu jako m\u0119\u017cczyzn i kobiet.<\/p>\r\n

Zdanie \u201ebramy piekielne go nie przemog\u0105\u201d oznacza w istocie to samo co: \u201eNa koniec Moje Niepokalane Serce zatryumfuje\u201d, wypowiedziane w Fatimie przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105. W bie\u017c\u0105cym roku obchodzimy 90 rocznic\u0119 tych objawie\u0144.<\/p>\r\n

3 stycznia 1944 roku Matka Bo\u017ca skierowa\u0142a do s. \u0141ucji modl\u0105cej si\u0119 przez tabernakulum prorocze ostrze\u017cenie. \u0141ucja wspomina:<\/p>\r\n

\u201ePoczu\u0142am ducha wylanego przez tajemnicze \u015awiat\u0142o, kt\u00f3rym jest B\u00f3g i w Nim ujrza\u0142am i us\u0142ysza\u0142am: grot w\u0142\u00f3czni jako strzelaj\u0105cy p\u0142omie\u0144, kt\u00f3ry trafia w o\u015b Ziemi. Ziemia si\u0119 trz\u0119sie: g\u00f3ry, miasta, wioski i osiedla wraz z mieszka\u0144cami zostaj\u0105 pogrzebane. Morze, rzeki i chmury wychodz\u0105 ze swych brzeg\u00f3w rozlewaj\u0105c si\u0119, zalewaj\u0105c i porywaj\u0105c w wir domy i ludzi w ilo\u015bci nieprzeliczonej, to jest oczyszczenie \u015bwiata z grzechu, w kt\u00f3rym jest zanurzony. Nienawi\u015b\u0107, ambicja prowadz\u0105 do niszczycielskiej wojny!<\/p>\r\n

Nast\u0119pnie poczu\u0142am w duchu, po\u015br\u00f3d przyspieszonego rytmu serca, w duchu echo cichego g\u0142osu m\u00f3wi\u0105cego: \u00abw czasie jedna wiara, jeden chrzest, jeden Ko\u015bci\u00f3\u0142, \u015awi\u0119ty, Katolicki, Apostolski – w wieczno\u015bci, Niebo!\u00bb.<\/p>\r\n

To s\u0142owo \u00abNiebo\u00bb wype\u0142ni\u0142o me serce pokojem i szcz\u0119\u015bciem w taki spos\u00f3b, \u017ce niemal nie zdaj\u0105c sobie z tego sprawy powtarza\u0142am przez d\u0142u\u017cszy czas: \u00abNiebo, Niebo\u2026\u00bb\u201d.<\/p>\r\n

\u201eJedna wiara, jeden chrzest, jeden Ko\u015bci\u00f3\u0142, \u015awi\u0119ty, Katolicki i Apostolski\u201d –  owe s\u0142owa Matki stanowi\u0105 niejako echo nauczania papie\u017ca Bonifacego VIII, kt\u00f3ry w og\u0142oszonej pod koniec Wiek\u00f3w \u015arednich bulli Unam Santam<\/em> potwierdzi\u0142 wy\u0142\u0105czno\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a  w dziele  Odkupienia. \u201ePrzymuszani wiar\u0105 zobowi\u0105zani jeste\u015bmy wierzy\u0107 i utrzymywa\u0107, \u017ce jest jeden \u015bwi\u0119ty, katolicki i apostolski Ko\u015bci\u00f3\u0142. [\u2026] poza nim nie ma zbawienia ani odpuszczenia grzech\u00f3w, [\u2026] W nim jest jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest\u201d.<\/p>\r\n

A ko\u0144cowe s\u0142owa \u201eNiebo! Niebo!\u201d wydaj\u0105 si\u0119 odnosi\u0107 do dramatycznego wyboru pomi\u0119dzy niebem, miejscem w kt\u00f3rym dusze zbawionych osi\u0105gaj\u0105 wieczne szcz\u0119\u015bcie, a piek\u0142em, gdzie dusze pot\u0119pionych cierpi\u0105 przez ca\u0142a wieczno\u015b\u0107.<\/p>\r\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie otwiera bram piek\u0142a, ale bramy nieba.<\/p>\r\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 to nie tylko papie\u017c i biskupi, ale te\u017c wszyscy wierni: kap\u0142ani, zakonnice, bracia zakonni oraz ludzie \u015bwieccy. Bo\u017ca asystencja obiecana jest mu a\u017c do ko\u0144ca \u015bwiata, chroni\u0105c go przed os\u0142abni\u0119ciem i zboczeniem z drogi Prawdy podczas jego doczesnego pielgrzymowania. Oznacza to, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 na przestrzeni wiek\u00f3w mo\u017ce przechodzi\u0107 okresy dezorientacji czy odst\u0119pstw, ale postrzegany jako ca\u0142o\u015b\u0107 nigdy nie b\u0119dzie prowadzi\u0142 wiernych na zatracenie.<\/p>\r\n

Kiedy po swym Zmartwychwstaniu Chrystus Pan objawi\u0142 si\u0119 po raz drugi nad Jeziorem Tyberiadzkim, powiedzia\u0142 do Aposto\u0142\u00f3w: \u201eEcce ego vobiscum sum omnibus diebus, usque ad consummationem saeculi<\/em>\u201d [Mt 28, 20]. Oto Ja jestem z wami po wszystkie dnia a\u017c do sko\u0144czenia \u015bwiata.<\/p>\r\n

S\u0142owa te nie tylko potwierdzaj\u0105, i\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest niezniszczalny, jako \u017ce cieszy si\u0119 on Bo\u017c\u0105 asystencj\u0105, ale te\u017c przypominaj\u0105 nam, \u017ce prawo jakie pozostawi\u0142 nam B\u00f3g nie jest niewykonalne. Chrystus jest z nami ka\u017cdego dnia, we wszystkich sytuacjach, we wszystkich okoliczno\u015bciach. Przestrzeganie prawa nie jest niemo\u017cliwe, poniewa\u017c wszystko jest mo\u017cliwe z pomoc\u0105 \u0142aski Bo\u017cej. To w\u0142a\u015bnie pragn\u0119liby\u015bmy, aby papie\u017c nam przypomnia\u0142, utwierdzaj\u0105c nas we wierze.<\/p>\r\n

Jak nigdy dot\u0105d odczuwamy dzi\u015b potrzeb\u0119 pewnego punktu oparcia, \u015bwiat\u0142a, za kt\u00f3rym mogliby\u015bmy pod\u0105\u017ca\u0107, ska\u0142y, na kt\u00f3rej mogliby\u015bmy si\u0119 bezpiecznie wesprze\u0107. A Ska\u0142\u0105 t\u0105 mo\u017ce by\u0107 jedynie Piotr. Piotr, a nie Szymon. To u Piotra szukamy istoty, sensu i niezmienno\u015bci. Ludzie, wszyscy ludzie, nawet najwi\u0119ksi, przemijaj\u0105. Pozostaj\u0105 natomiast zasady, a w\u015br\u00f3d nich jedna, w kt\u00f3rej zawieraj\u0105 si\u0119 wszystkie inne: prymat rzymski. Doskonale wiemy, i\u017c obecny proces samozniszczenia powstrzyma\u0107 mo\u017ce jedynie g\u0142os papie\u017ca rzymskiego, jedynego, kt\u00f3remu dany zosta\u0142 przywilej definiowania S\u0142owa Chrystusa, bycia nieomylnym wyrazicielem wiary. Wiemy r\u00f3wnie\u017c, \u017ce sam papie\u017c mo\u017ce przyczyni\u0107 si\u0119 do samozniszczenia Ko\u015bcio\u0142a, nawet popadaj\u0105c nawet w herezj\u0119, w kt\u00f3rym to przypadku sumienie nasze przymusza\u0142oby nas do opierania si\u0119 mu.<\/p>\r\n

Amoris laetitia<\/em> przypisuje sumieniu zasadnicz\u0105 i wyj\u0105tkow\u0105 rol\u0119 w ocenie czyn\u00f3w ludzkich [par. 303], r\u00f3wnocze\u015bnie jednak podwa\u017ca obiektywizm norm moralnych, cho\u0107 to na moralno\u015bci i wierze opiera\u0107 musimy podejmowane przez nas wybory. \u015awiat\u0142o wiary, podobnie jak \u015bwiat\u0142o rozumu, nie jest wzgl\u0119dem nas czym\u015b zewn\u0119trznym; o\u015bwieca ono serce i sumienie ka\u017cdej osoby ochrzczonej, jako \u017ce sumienie nie jest niczym innym jak tylko g\u0142osem prawdy w naszej duszy. Z tego powodu mi\u0142o\u015b\u0107, jak\u0105 \u017cywimy do papie\u017ca, nie mo\u017ce nigdy sk\u0142oni\u0107 nas do post\u0119powania wbrew naszemu sumieniu.<\/p>\r\n

W Dniu S\u0105du staniemy przed Bogiem sami, z naszym sumieniem, bez papie\u017cy czy biskup\u00f3w, bez krewnych i znajomych, niezdolni do ok\u0142amywania siebie samych ani innych, a spojrzenie Bo\u017ce przenika\u0107 b\u0119dzie i o\u015bwieca\u0107 nasze sumienie jak \u015bwiat\u0142o b\u0142yskawicy. Ci, kt\u00f3rzy post\u0119puj\u0105 za g\u0142osem sumienia z czyst\u0105 intencj\u0105, przyjmuj\u0105c za kryteria swych os\u0105d\u00f3w obiektywne wskaz\u00f3wki wiary i rozumu, nie mog\u0105 zb\u0142\u0105dzi\u0107, jako \u017ce sam B\u00f3g o\u015bwieci\u0142 ich drog\u0119. O\u015bwieca On j\u0105 poprzez dar wiary i dar rozumu, poprzez kt\u00f3ry wiara jest podtrzymywana. Nie mo\u017cemy czyni\u0107 niczego, co sprzeciwia\u0142oby si\u0119 wierze i rozumowi, niczego co by\u0142oby w jakikolwiek spos\u00f3b sprzeczne lub wieloznaczne, poniewa\u017c w Bogu nie ma sprzeczno\u015bci. B\u0119d\u0105c Tr\u00f3jjedyny jest r\u00f3wnocze\u015bnie bezwzgl\u0119dnie prosty (omnia simplex<\/em>) i niez\u0142o\u017cony.<\/p>\r\n

Obecnie odnie\u015b\u0107 mo\u017cna wra\u017cenie, i\u017c fale zatapiaj\u0105 \u0141\u00f3d\u017a Ko\u015bcio\u0142a, Pan za\u015b \u015bpi, podobnie jak w dzie\u0144 burzy na Jeziorze Tyberiadzkim. Zwr\u00f3\u0107my si\u0119 wi\u0119c do Niego wo\u0142aj\u0105c: \u201eExsurge, quare obdormis Domine? Exsurge!<\/em> [Ps 42, 23]. Powsta\u0144 Panie, dlaczego wydajesz si\u0119 spa\u0107?<\/p>\r\n

By\u0107 mo\u017ce tymi w\u0142a\u015bnie s\u0142owami zwraca\u0142a si\u0119 do Niego \u015bw. Katarzyna ze Sieny przed mozaik\u0105 Giotta w styczniu 1380 roku. I by\u0107 mo\u017ce to nie przypadek, \u017ce w bie\u017c\u0105cym roku tradycyjna godzina adoracji Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu dla uczestnik\u00f3w Marszu dla \u0179ycia ma miejsce w\u0142a\u015bnie w Bazylice Santa Maria sopra Minerva, gdzie pod g\u0142\u00f3wnym o\u0142tarzem  spoczywaj\u0105 doczesne szcz\u0105tki \u015bw. Katarzyny.<\/p>\r\n

Podczas tej godziny adoracji pro\u015bmy o pomoc nie tylko dla Marszu dla \u0179ycia, ale r\u00f3wnie\u017c dla \u015awi\u0119tej Matki Ko\u015bcio\u0142a, powtarzaj\u0105c \u017carliwie s\u0142owa skierowane do Zbawiciela: \u201eExsurge, quare obdormis Domine? Exsurge!<\/em>\u201d.<\/p>\r\n

Roberto de Mattei<\/em><\/strong><\/p>\r\n

t\u0142um. Scriptor<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Na kartach Ewangelii napotka\u0107 mo\u017cemy wiele metafor, jakimi pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 Zbawiciel w odniesieniu do za\u0142o\u017conego przez siebie Ko\u015bcio\u0142a. Jedn\u0105 z najbardziej trafnych jest bez w\u0105tpienia por\u00f3wnanie go do \u0142odzi zagro\u017conej burz\u0105 [Mt 8, 23-27; Mk 4, 35-41; \u0141k 8, 22-25]. Do metafory tej odwo\u0142ywali si\u0119 cz\u0119sto Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a oraz \u015bwi\u0119ci, przedstawiaj\u0105c Ko\u015bci\u00f3\u0142 jako \u0142\u00f3d\u017a \u017cegluj\u0105c\u0105 […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[3,328],"tags":[196,82,301,33],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/91690"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=91690"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/91690\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=91690"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=91690"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=91690"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}