{"id":74460,"date":"2014-04-26T18:56:14","date_gmt":"2014-04-26T22:56:14","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=74460"},"modified":"2014-04-26T18:58:54","modified_gmt":"2014-04-26T22:58:54","slug":"jak-to-mozliwe-zeby-postawic-pieczec-aprobaty-i-swietosci-kosciola-na-naukach-soboru-ktorego-zatrute-owoce-sa-przejawem-samozniszczenia-kosciola","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=74460","title":{"rendered":"Jak to mo\u017cliwe, \u017ceby postawi\u0107 piecz\u0119\u0107 aprobaty i \u015bwi\u0119to\u015bci Ko\u015bcio\u0142a na naukach soboru, kt\u00f3rego zatrute owoce s\u0105 przejawem samozniszczenia Ko\u015bcio\u0142a?"},"content":{"rendered":"

List do Przyjaci\u00f3\u0142 i Dobroczy\u0144c\u00f3w nr 82<\/h3>\r\n

Drodzy Przyjaciele i Dobroczy\u0144cy!<\/strong><\/p>\r\n

Je\u015bli 27 kwietnia papie\u017ce Jan XXIII i Jan Pawe\u0142 II zostan\u0105 kanonizowani, to akt ten b\u0119dzie dla katolickich sumie\u0144 w dw\u00f3jnas\u00f3b problematyczny. Po pierwsze, chodzi o problem samej kanonizacji: jak to mo\u017cliwe, \u017ceby ca\u0142emu Ko\u015bcio\u0142owi jako przyk\u0142ady \u015bwi\u0119to\u015bci wskaza\u0107 inicjatora II Soboru Watyka\u0144skiego oraz papie\u017ca Asy\u017cu i praw cz\u0142owieka? Istnieje jednak tak\u017ce g\u0142\u0119bszy problem dotycz\u0105cy tego, co wydaje si\u0119 nie maj\u0105cym precedensu potwierdzeniem katolicko\u015bci: jak to mo\u017cliwe, \u017ceby postawi\u0107 piecz\u0119\u0107 aprobaty i \u015bwi\u0119to\u015bci Ko\u015bcio\u0142a na naukach soboru, kt\u00f3ry zainspirowa\u0142 wszystkie dzia\u0142ania Karola Wojty\u0142y i kt\u00f3rego zatrute owoce s\u0105 niew\u0105tpliwym przejawem samozniszczenia Ko\u015bcio\u0142a? Ten drugi problem nakierowuje na rozwi\u0105zanie: b\u0142\u0119dy tkwi\u0105ce w dokumentach II Soboru Watyka\u0144skiego i w reformach, kt\u00f3re w jego wyniku nast\u0105pi\u0142y, zw\u0142aszcza w reformie liturgicznej, nie mog\u0105 by\u0107 dzie\u0142em Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry jest jednocze\u015bnie Duchem Prawdy i Duchem \u015awi\u0119to\u015bci. Dlatego wydaje si\u0119 nam niezb\u0119dne przypomnienie podstawowych b\u0142\u0119d\u00f3w i zasadniczych powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych nie mo\u017cemy podpisa\u0107 si\u0119 pod nowinkami soboru i jego reform, a tym bardziej pod kanonizacjami, kt\u00f3re maj\u0105 oznacza\u0107 \u201ekanonizacj\u0119\u201d Vaticanum II<\/em>.<\/p>\r\n

Z tego powodu – tak, jak zdecydowanie protestujemy przeciwko tym kanonizacjom – pragniemy napi\u0119tnowa\u0107 kurs, kt\u00f3ry wynaturza Ko\u015bci\u00f3\u0142 od czas\u00f3w II Soboru Watyka\u0144skiego. Oto jego najwa\u017cniejsze elementy.<\/p>\r\n

I. Sob\u00f3r<\/h4>\r\n

\u201ePodczas gdy sob\u00f3r przygotowywa\u0142 si\u0119 do tego, by sta\u0107 si\u0119 jasnym ob\u0142okiem w dzisiejszym \u015bwiecie, co by\u0142oby mo\u017cliwe, gdyby wykorzystano opracowane przed soborem teksty, w kt\u00f3rych zawarto uroczyste wyznanie uwzgl\u0119dniaj\u0105ce wsp\u00f3\u0142czesne problemy, teksty oparte na pewnej nauce – mo\u017cna i trzeba niestety stwierdzi\u0107: tam, gdzie sob\u00f3r wprowadzi\u0142 innowacje, prawie wsz\u0119dzie zachwia\u0142o to pewno\u015bci\u0105 prawd, kt\u00f3re wed\u0142ug autentycznej nauki Urz\u0119du Nauczycielskiego Ko\u015bcio\u0142a nale\u017c\u0105 zdecydowanie do skarbu Tradycji (\u2026) Przekazywana nauka by\u0142a w tych podstawowych punktach jasna i g\u0142oszono j\u0105 na wszystkich uniwersytetach katolickich w jednakowym duchu. Ale odt\u0105d liczne teksty soborowe, kt\u00f3re traktuj\u0105 o tych prawdach, pozwalaj\u0105 w nie w\u0105tpi\u0107 (\u2026) Fakty zmuszaj\u0105 nas do wyci\u0105gni\u0119cia wniosku, \u017ce sob\u00f3r w niepoj\u0119ty spos\u00f3b spowodowa\u0142 rozszerzenie si\u0119 liberalnych b\u0142\u0119d\u00f3w\u201d1<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n

II. Ekumeniczna koncepcja Ko\u015bcio\u0142a<\/h4>\r\n

Wyra\u017cenie \u201esubsistit in<\/em>\u201d (Lumen gentium<\/em>, 8) oznacza, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 Chrystusowy jest obecny w od\u0142\u0105czonych wsp\u00f3lnotach chrze\u015bcija\u0144skich i dzia\u0142a w nich w spos\u00f3b r\u00f3\u017cny od tego, w jakim trwa w Ko\u015bciele katolickim. W tym sensie wyra\u017cenie to zaprzecza bezwzgl\u0119dnej konieczno\u015bci identyfikacji Ko\u015bcio\u0142a Chrystusowego z Ko\u015bcio\u0142em katolickim, co zawsze by\u0142o nauczane, szczeg\u00f3lnie przez papie\u017ca Piusa XII zar\u00f3wno w Mystici corporis<\/em>2<\/a><\/sup>, jak i Humani generis<\/em>3<\/a><\/sup>. Ko\u015bci\u00f3\u0142 Chrystusowy jest obecny i dzia\u0142a jako taki, to znaczy jako jedyna arka zbawienia, tylko tam, gdzie jest obecny Wikariusz Chrystusowy. Mistyczne Cia\u0142o, kt\u00f3rego jest on widzialn\u0105 g\u0142ow\u0105, jest ca\u0142kowicie to\u017csame z Ko\u015bcio\u0142em katolickim.<\/p>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\n
\"\"<\/td>\r\n<\/tr>\r\n
\r\n

Bp Bernard Fellay, prze\u0142o\u017cony generalny Bractwa Kap\u0142a\u0144skiego \u015awi\u0119tego Piusa X<\/p>\r\n<\/td>\r\n<\/tr>\r\n<\/tbody>\r\n<\/table>\r\n

Ta sama deklaracja (LG, 8) uznaje r\u00f3wnie\u017c obecno\u015b\u0107 \u201eelement\u00f3w zbawczych\u201d w chrze\u015bcija\u0144skich wsp\u00f3lnotach niekatolickich. Dekret o ekumenizmie idzie jeszcze dalej, dodaj\u0105c, \u017ce \u201eDuch Chrystusa nie wzbrania si\u0119 przecie\u017c pos\u0142ugiwa\u0107 nimi jako \u015brodkami zbawienia, kt\u00f3rych moc pochodzi z samej pe\u0142ni \u0142aski i prawdy, powierzonej Ko\u015bcio\u0142owi katolickiemu\u201d (Unitatis redintegratio<\/em>, 3).<\/p>\r\n

Takie wypowiedzi s\u0105 nie do pogodzenia z dogmatem g\u0142osz\u0105cym, \u017ce \u201epoza Ko\u015bcio\u0142em nie ma zbawienia\u201d, kt\u00f3ry zosta\u0142 potwierdzony listem \u015awi\u0119tego Oficjum z 8 sierpnia 1949 r. Oddzielona wsp\u00f3lnota nie mo\u017ce wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z Bo\u017cym dzia\u0142aniem, poniewa\u017c jej oddzielenie to op\u00f3r stawiany Duchowi \u015awi\u0119temu. Prawdziwe nauki i sakramenty, jakie mog\u0142y zosta\u0107 zachowane w tych wsp\u00f3lnotach, mog\u0105 przynie\u015b\u0107 dobre efekty tylko w opozycji do b\u0142\u0119dnych zasad, na kt\u00f3rych te spo\u0142eczno\u015bci zosta\u0142y za\u0142o\u017cone i kt\u00f3re oddzielaj\u0105 je od Mistycznego Cia\u0142a Ko\u015bcio\u0142a katolickiego i jego widzialnej g\u0142owy – Wikariusza Chrystusa.<\/p>\r\n

Deklaracja Nostra aetate<\/em> g\u0142osi, \u017ce religie niechrze\u015bcija\u0144skie \u201enierzadko jednak odbijaj\u0105 promie\u0144 owej Prawdy, kt\u00f3ra o\u015bwieca wszystkich ludzi\u201d, i cho\u0107 [zaznacza, \u017ce] tacy ludzie musz\u0105 odnale\u017a\u0107 w Chrystusie \u201epe\u0142ni\u0119 \u017cycia religijnego\u201d, to r\u00f3wnie\u017c \u201eze szczerym szacunkiem odnosi si\u0119 do owych sposob\u00f3w dzia\u0142ania i \u017cycia, do owych nakaz\u00f3w i doktryn\u201d (NA, 2). Podobnie jak poprzednie, tak\u017ce to twierdzenie musi zosta\u0107 skrytykowane. Je\u015bli towarzyszy im herezja lub schizma, to sakramenty, wybi\u00f3rczo wyznawane prawdy wiary oraz Pismo \u015awi\u0119te pozostaj\u0105 oddzielone od Mistycznego Cia\u0142a. Z tego powodu, nawet z pomoc\u0105 takich \u015brodk\u00f3w, sekta jako taka nie mo\u017ce by\u0107 po\u015brednikiem \u0142aski ani przyczynia\u0107 si\u0119 do zbawienia, poniewa\u017c brak jej \u0142aski nadprzyrodzonej. To samo trzeba powiedzie\u0107 o sposobach my\u015blenia, \u017cycia i dzia\u0142ania obecnych w religiach niechrze\u015bcija\u0144skich.<\/p>\r\n

Te teksty soboru sprzyjaj\u0105 latitudinarystycznej koncepcji Ko\u015bcio\u0142a, pot\u0119pionej przez papie\u017ca Piusa XI w encyklice Mortalium animos<\/em>, podobnie jak indyferentyzm religijny, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142 pot\u0119piony przez wszystkich papie\u017cy od Piusa IX do Piusa XII4<\/a><\/sup>. Wszystkie te inicjatywy inspirowane dialogiem ekumeniczny i mi\u0119dzyreligijnym – ich najbardziej jaskrawym przyk\u0142adem jest spotkanie w Asy\u017cu w 1986 r. – s\u0105 tylko praktycznym zastosowaniem soborowej nauki za pomoc\u0105 \u201ewidocznej ilustracji, konkretnej lekcji, katechezy, kt\u00f3ra mo\u017ce by\u0107 zrozumiana przez wszystkich\u201d (Jan Pawe\u0142 II). Ale s\u0105 r\u00f3wnie\u017c wyrazem indyferentyzmu pot\u0119pionego przez papie\u017ca Piusa XI, kiedy gani\u0142 nadziej\u0119, \u017ce \u201emimo wszystkich r\u00f3\u017cnic zapatrywa\u0144 religijnych nie trudno b\u0119dzie, by ludzie przez wyznawanie niekt\u00f3rych zasad wiary, jako pewnego rodzaju wsp\u00f3lnej podstawy \u017cycia religijnego, w braterstwie si\u0119 zjednali. (\u2026) Od religii przez Boga nam objawionej odst\u0119puje zupe\u0142nie ten, ktokolwiek podobne idee i usi\u0142owania popiera\u201d5<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n

III. Kolegialna i demokratyczna koncepcja Ko\u015bcio\u0142a<\/h4>\r\n

1. Po tym, gdy wstrz\u0105sn\u0119\u0142y jedno\u015bci\u0105 wiary Ko\u015bcio\u0142a, teksty soborowe zachwia\u0142y tak\u017ce jedno\u015bci\u0105 jego rz\u0105d\u00f3w i hierarchicznej struktury. Wyra\u017cenie \u201esubiectum quoque<\/em>\u201d (LG, 22) oznacza, \u017ce kolegium biskup\u00f3w zjednoczonych z papie\u017cem jako ich g\u0142ow\u0105 jest r\u00f3wnie\u017c, poza samym papie\u017cem, zwyczajnym i sta\u0142ym podmiotem najwy\u017cszej i powszechnej w\u0142adzy jurysdykcyjnej w Ko\u015bciele. To otwiera drzwi do ograniczenia w\u0142adzy Ojca \u015awi\u0119tego albo nawet do jej zakwestionowania, przez co nara\u017ca si\u0119 jedno\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Ta idea podw\u00f3jnego sta\u0142ego podmiotu dzier\u017c\u0105cego prymat jest sprzeczna z nauczaniem i praktyk\u0105 Ko\u015bcio\u0142a, w szczeg\u00f3lno\u015bci z konstytucj\u0105 Pastor aeternus<\/em> I Soboru Watyka\u0144skiego (DS 3055) i encyklik\u0105 Satis cognitum<\/em> Leona XIII. Jedynie papie\u017c posiada w zwyczajny i sta\u0142y spos\u00f3b najwy\u017csz\u0105 w\u0142adz\u0119, kt\u00f3r\u0105 tylko w szczeg\u00f3lnych okoliczno\u015bciach, kiedy wydaje mu si\u0119 to potrzebne, przekazuje soborom.<\/p>\r\n

2. Okre\u015blenie \u201ekap\u0142a\u0144stwo powszechne\u201d, w\u0142a\u015bciwe dla wszystkich ochrzczonych, [lecz] odr\u0119bne od \u201ekap\u0142a\u0144stwa urz\u0119dowego\u201d (LG, 10), nie [do\u015b\u0107 dobitnie] wyra\u017ca, \u017ce tylko to drugie mo\u017ce by\u0107 rozumiane w prawdziwym i w\u0142a\u015bciwym sensie tego s\u0142owa, podczas gdy to pierwsze mo\u017ce by\u0107 rozumiane jedynie w sensie mistycznym i duchowym.<\/p>\r\n

To rozr\u00f3\u017cnienie jasno wyrazi\u0142 papie\u017c Pius XII w przem\u00f3wieniu z 2 listopada 1954 r. Jest ono nieobecne w tekstach soborowych i otwiera drzwi demokratyzacji Ko\u015bcio\u0142a, pot\u0119pionej przez Piusa VI w bulli Auctorem fidei<\/em> (DS 2106). Tendencja do tego, aby lud uczestniczy\u0142 w sprawowaniu w\u0142adzy, uwidacznia si\u0119 tak\u017ce przez mno\u017cenie – zgodnie z nowym prawem kanonicznym (kan. 129 \u00a7 2) – wszelkiego rodzaju stowarzysze\u0144. W efekcie gubi si\u0119 rozr\u00f3\u017cnienie pomi\u0119dzy duchowie\u0144stwem a lud\u017ami \u015bwieckimi – rozr\u00f3\u017cnienie, kt\u00f3re pochodzi z Bo\u017cego ustanowienia.<\/p>\r\n

IV. Fa\u0142szywe naturalne prawa cz\u0142owieka<\/h4>\r\n

Deklaracja Dignitatis humanae<\/em> zawiera nieprawdziwe twierdzenie, jakoby ludzie mieli jakie\u015b naturalne prawa w kwestiach religijnych. Do tej pory Tradycja Ko\u015bcio\u0142a jednomy\u015blnie uznawa\u0142a, \u017ce niekatolicy maj\u0105 naturalne prawo do tego, by w\u0142adze cywilne nie zmusza\u0142y ich do przylgni\u0119cia (ani umys\u0142em, ani poprzez zewn\u0119trzne praktyki) do jednej prawdziwej religii. S\u0105 one r\u00f3wnie\u017c uprawnione – przynajmniej w niekt\u00f3rych przypadkach – do tolerowania pewnego zakresu praktyk fa\u0142szywej religii na forum publicznym. II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski uzna\u0142, \u017ce ka\u017cdy cz\u0142owiek ma naturalne prawo do tego, by nie by\u0107 ograniczanym przez w\u0142adze cywilne w dziedzinie publicznego praktykowania fa\u0142szywej religii. Sob\u00f3r stwierdzi\u0142, \u017ce to naturalne prawo do wolno\u015bci od przymusu ze strony w\u0142adz cywilnych jest r\u00f3wnie\u017c prawem obywatelskim. Jedyne ograniczenia tego prawa mog\u0105 wynika\u0107 z [troski o zachowanie] czysto cywilnego porz\u0105dku \u015bwieckiego spo\u0142ecze\u0144stwa. W ten spos\u00f3b sob\u00f3r zobowi\u0105za\u0142 rz\u0105dy do zaprzestania dyskryminacji ze wzgl\u0119d\u00f3w religijnych oraz do zr\u00f3wnania w prawach prawdziwej i fa\u0142szywych religii.<\/p>\r\n

Ta nowa doktryna spo\u0142eczna sprzeciwia si\u0119 nauczaniu papie\u017ca Grzegorza XVI zawartemu w Mirari vos<\/em> oraz papie\u017ca Piusa IX g\u0142oszonemu w Quanta cura. Jest ona oparta na fa\u0142szywej koncepcji godno\u015bci cz\u0142owieka jako czym\u015b czysto ontologicznym, a nie moralnym. Co za tym idzie, konstytucja Gaudium et spes<\/em> naucza zasady autonomii domeny doczesnej (GS, 36), czyli zaprzecza spo\u0142ecznemu panowaniu Chrystusa, czego naucza\u0142 papie\u017c Pius XI w Quas primas<\/em>, i otwiera drzwi do niezale\u017cno\u015bci spo\u0142eczno\u015bci doczesnej od przykaza\u0144 Bo\u017cych.<\/p>\r\n

V. Protestantyzacja Mszy \u015bw.<\/h4>\r\n

Nowy ryt Mszy \u201etak w ca\u0142o\u015bci, jak w szczeg\u00f3\u0142ach, wyra\u017anie oddala si\u0119 od katolickiej teologii Mszy \u015bw. sformu\u0142owanej na XXIII sesji Soboru Trydenckiego\u201d6<\/a><\/sup>. Przez swe zaniechania i dwuznaczno\u015bci nowy ryt Paw\u0142a VI zaciera to\u017csamo\u015b\u0107 Mszy i Ofiary Krzy\u017cowej do takiego stopnia, \u017ce [nowa] Msza o wiele bardziej wydaje si\u0119 zwyk\u0142\u0105 pami\u0105tk\u0105 ni\u017c ofiar\u0105. Ten zreformowany ryt, k\u0142ad\u0105c nacisk na dzia\u0142ania wsp\u00f3lnoty wiernych, zaciemnia r\u00f3wnie\u017c rol\u0119 kap\u0142ana i zdecydowanie przes\u0142ania przeb\u0142agalny cel Ofiary Mszy, kt\u00f3rym jest pokuta i zado\u015b\u0107uczynienie za grzechy.<\/p>\r\n

Wady te powoduj\u0105, \u017ce nie mo\u017cemy uzna\u0107 tego nowego rytu za prawowity. 11 i 12 stycznia 1979 r. Kongregacja Nauki Wiary poprosi\u0142a abp. Lefebvre\u2019a o odpowied\u017a na nast\u0119puj\u0105ce pytanie: \u201eCzy Ekscelencja utrzymuje, \u017ce katolicy mog\u0105 my\u015ble\u0107 i twierdzi\u0107, \u017ce ryt sakramentalny, zw\u0142aszcza Mszy \u015bw., zatwierdzony i og\u0142oszony przez Ojca \u015awi\u0119tego, mo\u017ce by\u0107 niezgodny z wiar\u0105 katolick\u0105, albo favens haeresim<\/em> (\u0142ac. \u2018sprzyjaj\u0105cy herezji\u2019)?\u201d. Arcybiskup odpowiedzia\u0142: \u201eObrz\u0119d ten sam w sobie nie wyk\u0142ada wiary katolickiej w spos\u00f3b tak klarowny, jak dawne ordo missae<\/em>, a w konsekwencji mo\u017ce sprzyja\u0107 herezji. Jednak\u017ce nie wiem, komu nale\u017ca\u0142oby to przypisa\u0107, ani nie wiem, czy papie\u017c jest za to odpowiedzialny. Co jest niewiarygodne, to fakt, \u017ce ordo missae<\/em> o posmaku protestanckim, a zatem \u00abfavens haeresim<\/em>\u00bb, mog\u0142o zosta\u0107 og\u0142oszone przez Kuri\u0119 Rzymsk\u0105\u201d7<\/a><\/sup>. Te powa\u017cne wady uniemo\u017cliwiaj\u0105 nam uznanie prawomocno\u015bci tego nowego rytu, celebrowanie wed\u0142ug niego ani doradzanie komukolwiek asystowania przy takiej celebracji czy czynnego uczestnictwa w niej.<\/p>\r\n

VI. Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego – wyraz soborowych nowinek<\/h4>\r\n

Wed\u0142ug s\u0142\u00f3w samego Jana Paw\u0142a II nowy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. \u201emo\u017ce by\u0107 pojmowany jako wielki pas transmisyjny, przenosz\u0105cy na j\u0119zyk kanonistyczny\u201d8<\/a><\/sup> nauczanie II Soboru Watyka\u0144skiego, w tym – zw\u0142aszcza – powa\u017cne, wcze\u015bniej wymienione b\u0142\u0119dy. \u201eZ element\u00f3w za\u015b, kt\u00f3re wyra\u017caj\u0105 prawdziw\u0105 i w\u0142asn\u0105 natur\u0119 Ko\u015bcio\u0142a – wyja\u015bnia\u0142 Jan Pawe\u0142 II – zw\u0142aszcza te powinny by\u0107 uwzgl\u0119dnione: doktryna, w kt\u00f3rej Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest przedstawiony jako Lud Bo\u017cy, a w\u0142adza hierarchiczna jako s\u0142u\u017cba, a ponadto doktryna, kt\u00f3ra ukazuje Ko\u015bci\u00f3\u0142 jako wsp\u00f3lnot\u0119<\/em> i ustala wzajemne relacje, kt\u00f3re powinny zachodzi\u0107 mi\u0119dzy Ko\u015bcio\u0142em partykularnym a powszechnym oraz mi\u0119dzy kolegialno\u015bci\u0105 a prymatem; tak\u017ce doktryna, wed\u0142ug kt\u00f3rej wszyscy cz\u0142onkowie Ludu Bo\u017cego, w spos\u00f3b sobie w\u0142a\u015bciwy, partycypuj\u0105 w potr\u00f3jnym zadaniu Chrystusa, mianowicie kap\u0142a\u0144skim, prorockim i kr\u00f3lewskim, do kt\u00f3rej to doktryny dochodzi tak\u017ce wszystko, co dotyczy obowi\u0105zk\u00f3w i praw wiernych, a szczeg\u00f3lnie os\u00f3b \u015bwieckich; wreszcie troska Ko\u015bcio\u0142a o ekumenizm\u201d.<\/p>\r\n

Ten nowy kodeks uwydatnia fa\u0142szywy ekumenizm Ko\u015bcio\u0142a, umo\u017cliwiaj\u0105c przyjmowanie sakrament\u00f3w pokuty, Eucharystii i namaszczenia od szafarzy niekatolickich (kan. 844) oraz zach\u0119caj\u0105c do ekumenicznej go\u015bcinno\u015bci, zezwalaj\u0105c szafarzom katolickim na udzielanie Sakramentu Eucharystii niekatolikom. Kanon 336 powtarza i podkre\u015bla ide\u0119 sta\u0142ego podmiotu dzier\u017c\u0105cego prymat. Kanony 204 \u00a7 1, 208, 212 \u00a7 3, 216 i 225 akcentuj\u0105 niejednoznaczne poj\u0119cie powszechnego kap\u0142a\u0144stwa i wsp\u00f3\u0142zale\u017cn\u0105 ide\u0119 Ludu Bo\u017cego. Ponadto nowy kodeks zawiera fa\u0142szyw\u0105 definicj\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stwa, w kt\u00f3rej nie pojawia si\u0119 ju\u017c precyzyjnie okre\u015blony przedmiot kontraktu ma\u0142\u017ce\u0144skiego i hierarchia jego cel\u00f3w. Te nowinki nie umacniaj\u0105 katolickiej rodziny, ale stanowi\u0105 wy\u0142om w dziedzinie ma\u0142\u017ce\u0144skiej moralno\u015bci.<\/p>\r\n

VII. Nowa koncepcja Magisterium<\/h4>\r\n

1. Konstytucja Dei Verbum<\/em> nieprecyzyjnie stwierdza, \u017ce \u201eKo\u015bci\u00f3\u0142 z biegiem wiek\u00f3w d\u0105\u017cy stale do pe\u0142ni prawdy Bo\u017cej, a\u017c wype\u0142ni\u0105 si\u0119 w nim s\u0142owa Bo\u017ce\u201d (DV, 8). Ten brak precyzji otwiera drzwi b\u0142\u0119dowi \u017cywej i rozwijaj\u0105cej si\u0119 Tradycji, kt\u00f3ry zosta\u0142 pot\u0119piony przez Piusa X w encyklice Pascendi<\/em> i przysi\u0119dze antymodernistycznej, poniewa\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 mo\u017ce \u201ed\u0105\u017cy\u0107 do pe\u0142ni prawdy Bo\u017cej\u201d tylko bardziej precyzyjnie wyra\u017caj\u0105c prawd\u0119, nie za\u015b w tym sensie, \u017ce dogmatom og\u0142oszonym przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 mo\u017ce zosta\u0107 nadane \u201einne znaczenie ni\u017c to, kt\u00f3re Ko\u015bci\u00f3\u0142 ju\u017c raz okre\u015bli\u0142\u201d (Dei Filius<\/em>, DS 3043).<\/p>\r\n

2. W przem\u00f3wieniu wyg\u0142oszonym 22 grudnia 2005 r. papie\u017c Benedykt XVI pr\u00f3bowa\u0142 uzasadni\u0107 t\u0119 ewolucyjn\u0105 koncepcj\u0119 \u017cywej Tradycji, a tym samym oddali\u0107 od soboru odpowiedzialno\u015b\u0107 za jakiekolwiek zerwanie z Tradycj\u0105 Ko\u015bcio\u0142a. II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski pragn\u0105\u0142 \u201ezdefiniowa\u0107 na nowo relacj\u0119 mi\u0119dzy wiar\u0105 Ko\u015bcio\u0142a a pewnymi istotnymi elementami my\u015bli nowo\u017cytnej\u201d i w tym celu w dziedzinie swego nauczania \u201edokona\u0142 rewizji, czy wr\u0119cz korekty pewnych decyzji z przesz\u0142o\u015bci\u201d. \u201eAle przy tej pozornej nieci\u0105g\u0142o\u015bci sob\u00f3r zachowa\u0142 i pog\u0142\u0119bi\u0142 rozumienie wewn\u0119trznej natury i prawdziwej to\u017csamo\u015bci Ko\u015bcio\u0142a\u201d; jest to natura i to\u017csamo\u015b\u0107 \u201ejedynego podmiotu-Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry da\u0142 nam Pan; ten podmiot w miar\u0119 up\u0142ywu czasu ro\u015bnie i rozwija si\u0119, zawsze jednak pozostaje tym samym, jedynym podmiotem – Ludem Bo\u017cym w drodze\u201d. Wyja\u015bnienie to zak\u0142ada, \u017ce jedno\u015b\u0107 wiary Ko\u015bcio\u0142a nie spoczywa na podmiocie (gdy\u017c, co najmniej w punktach tutaj podkre\u015blonych, nie istnieje ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 mi\u0119dzy Vaticanum II<\/em> a Tradycj\u0105), lecz na przedmiocie, w tym sensie, \u017ce akt wiary jest definiowany bardziej przez wierz\u0105cych ni\u017c przez wyznawane prawdy. Ten akt staje si\u0119 przede wszystkim wyrazem zbiorowej \u015bwiadomo\u015bci, nie za\u015b sta\u0142ym przylgni\u0119ciem rozumu do prawd objawionych przez Boga.<\/p>\r\n

Jednak Pius XII naucza\u0142 w Humani generis<\/em>, \u017ce \u201eUrz\u0105d Nauczycielski w dziedzinie wiary i obyczaj\u00f3w (\u2026) powinien by\u0107 najbli\u017csz\u0105 i powszechn\u0105 regu\u0142\u0105 wiary\u201d, obiektywn\u0105 prawd\u0105 depozytu Wiary, kt\u00f3rego \u017ar\u00f3d\u0142ami s\u0105 Pismo \u015awi\u0119te i Tradycja. R\u00f3wnie\u017c konstytucja Dei Filius<\/em> I Soboru Watyka\u0144skiego stwierdza\u0142a, \u017ce ten depozyt nie jest \u201ewytworem filozofii, kt\u00f3ry da\u0142by si\u0119 udoskonala\u0107 moc\u0105 ludzkich umys\u0142\u00f3w, ale zosta\u0142 przekazany Oblubienicy Chrystusa jako Bo\u017cy depozyt, by go wiernie strzeg\u0142a i nieomylnie wyja\u015bnia\u0142a\u201d (DS 3020).<\/p>\r\n

3. Przem\u00f3wienie papie\u017ca Jana XXIII na otwarcie soboru, wyg\u0142oszone 11 pa\u017adziernika 1962 r., oraz jego alokucja do \u015awi\u0119tego Kolegium z 23 grudnia 1962 r. wyra\u017anie przypisuj\u0105 II Soborowi Watyka\u0144skiemu bardzo szczeg\u00f3lny cel, nazwany \u201eduszpasterskim\u201d, zgodnie z kt\u00f3rym Magisterium mia\u0142oby \u201ewyra\u017ca\u0107 wiar\u0119 Ko\u015bcio\u0142a zgodnie ze [sposobami] dociekania i literackiego formu\u0142owania my\u015bli wsp\u00f3\u0142czesnej\u201d. Encyklika Ecclesiam suam<\/em> Paw\u0142a VI z 6 sierpnia 1964 r. powtarza t\u0119 ide\u0119, g\u0142osz\u0105c, \u017ce magisterium II Soboru Watyka\u0144skiego ma \u201ewla\u0107 chrze\u015bcija\u0144skie przes\u0142anie do strumienia my\u015bli wsp\u00f3\u0142czesnej, do j\u0119zyka, kultury, zwyczaj\u00f3w i wra\u017cliwo\u015bci cz\u0142owieka, bo \u017cyje on w duchowym zgie\u0142ku wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata\u201d (nr 68); w szczeg\u00f3lno\u015bci, w g\u0142oszeniu prawdy \u201e(Nasz Urz\u0105d) nie b\u0119dzie stosowa\u0142 jednak \u017cadnej formy nacisku zewn\u0119trznego; wprost przeciwnie, p\u00f3jdzie prawymi drogami ludzkiej uprzejmo\u015bci, wewn\u0119trznego przekonania i zwyczajnej rozmowy, i udzieli daru zbawienia, zachowuj\u0105c wolno\u015b\u0107 ka\u017cdego cz\u0142owieka zar\u00f3wno osobist\u0105, jak i obywatelsk\u0105\u201d (nr 75). Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes<\/em> utrzymywa\u0142a, \u017ce \u201esob\u00f3r zamierza rozezna\u0107 w owym \u015bwietle przede wszystkim te warto\u015bci, kt\u00f3re dzi\u015b najwi\u0119cej si\u0119 ceni, oraz odnie\u015b\u0107 je do ich Bo\u017cego \u017ar\u00f3d\u0142a. Te bowiem warto\u015bci, jako pochodz\u0105ce z tw\u00f3rczego ducha danego cz\u0142owiekowi przez Boga, s\u0105 bardzo dobre; ale z powodu zepsucia serca ludzkiego s\u0105 odwracane od nale\u017cytego swego porz\u0105dku i dlatego potrzebuj\u0105 oczyszczenia\u201d (GS, 11). Z tych \u015bwiatowych warto\u015bci zrodzi\u0142y si\u0119 trzy wielkie nowo\u015bci wprowadzone przez II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski: wolno\u015b\u0107 religijna, kolegialno\u015b\u0107 i ekumenizm.<\/p>\r\n

4. Zatem na mocy tej bezpo\u015bredniej i powszechnej regu\u0142y prawdy objawionej, kt\u00f3r\u0105 jest niezmienne Magisterium, kontestujemy nowe doktryny, kt\u00f3re s\u0105 z nim sprzeczne. Takie w\u0142a\u015bnie jest kryterium podane przez \u015bw. Wincentego z Lerynu: \u201eKryterium prawdy, nieomylno\u015bci papie\u017ca i Ko\u015bcio\u0142a jest jego zgodno\u015b\u0107 z Tradycj\u0105 i depozytem wiary. Quod ubique, quod semper<\/em> – \u00abTo, co by\u0142o nauczane zawsze i wsz\u0119dzie, na ka\u017cdym miejscu i o ka\u017cdym czasie\u00bb\u201d9<\/a><\/sup>. Tymczasem nauka Vaticanum II<\/em> na temat ekumenizmu, kolegialno\u015bci i wolno\u015bci religijnej jest doktryn\u0105 now\u0105, przeciwn\u0105 Tradycji i publicznym prawom Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry sam wspiera si\u0119 na zasadach objawionych przez Boga i przez to niezmiennych. St\u0105d wniosek, \u017ce sob\u00f3r, kt\u00f3ry wysun\u0105\u0142 te nowinki, nie posiada wi\u0105\u017c\u0105cej w\u0142adzy nauczycielskiej w zakresie, w kt\u00f3rym je wysuwa. Jego autorytet jest ju\u017c w\u0105tpliwy ze wzgl\u0119du na nowe, wspomniane w poprzednim ust\u0119pie tzw. cele duszpasterskie. Wydaje si\u0119 zreszt\u0105 nie mie\u0107 \u017cadnej mocy prawnej w r\u00f3\u017cnych sprawach, w kt\u00f3rych zaprzecza Tradycji (patrz wy\u017cej: I do VII.1).<\/p>\r\n

Wierni niezmiennemu nauczaniu Ko\u015bcio\u0142a, wraz z naszym czcigodnym za\u0142o\u017cycielem abp. Marcelim Lefebvre\u2019em i za jego przyk\u0142adem, nigdy nie przestali\u015bmy twierdzi\u0107, \u017ce sob\u00f3r i jego g\u0142\u00f3wne teksty to jedne z g\u0142\u00f3wnych przyczyn kryzysu wstrz\u0105saj\u0105cego Ko\u015bcio\u0142em od g\u00f3ry a\u017c po sam d\u00f3\u0142, kt\u00f3ry przenikn\u0105\u0142 jego \u201etrzewia\u201d i jego \u201e\u017cy\u0142y\u201d, by u\u017cy\u0107 mocnych s\u0142\u00f3w \u015bw. Piusa X. Im dog\u0142\u0119bniej badamy to zagadnienie, tym bardziej zdajemy sobie spraw\u0119, jak bardzo celna by\u0142a analiza abp. Lefebvre\u2019a, kt\u00f3r\u0105 9 wrze\u015bnia 1965 r. z tak niezwyk\u0142\u0105 jasno\u015bci\u0105 wy\u0142o\u017cy\u0142 w auli soborowej. Pozw\u00f3lcie, \u017ce zacytuj\u0119 jego s\u0142owa dotycz\u0105ce soborowej konstytucji o Ko\u015bciele w \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym (Gaudium et spes<\/em>): \u201eTa konstytucja pastoralna nie jest w rzeczywisto\u015bci ani pastoralna, ani nie wywodzi si\u0119 z ducha Ko\u015bcio\u0142a katolickiego. Nie karmi chrze\u015bcijan apostolsk\u0105 prawd\u0105 Ewangelii, co wi\u0119cej, Ko\u015bci\u00f3\u0142 nigdy nie przemawia\u0142 w ten spos\u00f3b. Nie mo\u017cemy s\u0142ucha\u0107 tego g\u0142osu, gdy\u017c nie jest to g\u0142os Oblubienicy Chrystusa, nie jest to g\u0142os Ducha Chrystusowego. Znamy g\u0142os Chrystusa, naszego Pasterza. Tego g\u0142osu nie znamy. Sk\u00f3ra nale\u017cy do owcy, ale g\u0142os nie jest g\u0142osem Pasterza i mo\u017ce by\u0107 g\u0142osem wilka\u201d10<\/a><\/sup>. Pi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat, kt\u00f3re min\u0119\u0142y od chwili wyg\u0142oszenia tej mowy, tylko potwierdzi\u0142o s\u0142uszno\u015b\u0107 jego analizy.<\/p>\r\n

Ju\u017c 7 grudnia 1968 r., zaledwie trzy lata po zamkni\u0119ciu soboru, Pawe\u0142 VI musia\u0142 przyzna\u0107: \u201eKo\u015bci\u00f3\u0142 jest targany niepokojami, krytyk\u0105 p\u0142yn\u0105c\u0105 z jego wn\u0119trza; mo\u017cna nawet m\u00f3wi\u0107 o samozniszczeniu\u201d. A 29 czerwca 1972 r. stwierdzi\u0142, \u017ce \u201edo Ko\u015bcio\u0142a Bo\u017cego przez jak\u0105\u015b szczelin\u0119 wdar\u0142 si\u0119 sw\u0105d szatana; jest nim zw\u0105tpienie, niepewno\u015b\u0107, niezadowolenie, niepok\u00f3j i konflikt\u201d. Mia\u0142 tego \u015bwiadomo\u015b\u0107, ale nic nie uczyni\u0142. Kontynuowa\u0142 reformy soborowe, kt\u00f3rych promotorzy nie wahali si\u0119 por\u00f3wna\u0107 ich do rewolucji francuskiej z 1789 r. czy rosyjskiej z 1917 r.<\/p>\r\n

Nie mo\u017cemy pozosta\u0107 bierni; nie mo\u017cemy przy\u0142o\u017cy\u0107 r\u0119ki do tego samozniszczenia. Dlatego zach\u0119camy Was, Drodzy Przyjaciele i Dobroczy\u0144cy, aby\u015bcie trwali w wierze i nie ulegali zam\u0119towi wywo\u0142ywanemu przez nowinki jednego z najstraszniejszych kryzys\u00f3w, jakie dotkn\u0119\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142.<\/p>\r\n

Niech M\u0119ka naszego Pana i Jego Zmartwychwstanie dodadz\u0105 nam otuchy, aby\u015bmy wytrwali w wierno\u015bci, w niez\u0142omnej mi\u0142o\u015bci do Boga, naszego Pana, prawdziwego Boga i prawdziwego cz\u0142owieka, do Jego \u015awi\u0119tego Ko\u015bcio\u0142a, boskiego i ludzkiego, w niezawodnej nadziei\u2026 in te, Domine, speravi, non confundar in aeternum<\/em> (\u2018w Tobie, Panie, zaufa\u0142em, nie zawstydz\u0119 si\u0119 na wieki\u2019, ostatnie dwa wersy hymnu Te Deum<\/em> – przyp. red.). Niech Bolesne i Niepokalane Serce Naj\u015bwi\u0119tszej Maryi Panny zechce nas chroni\u0107, a Jej tryumf niech b\u0119dzie rych\u0142y!<\/p>\r\n

Winona, Niedziela Palmowa, 13 kwietnia 2014 r.<\/p>\r\n

bp Bernard Fellay<\/strong><\/em><\/p>\r\n

Przypisy:<\/strong><\/p>\r\n

    \r\n
  1. Abp Marcel Lefebvre, Oskar\u017cam Sob\u00f3r!<\/em>, Warszawa 2003, s. 93-34<\/li>\r\n
  2. Pius XII, encyklika Mystici corporis<\/em>, 29 czerwca 1943 r.<\/li>\r\n
  3. Pius XII, encyklika Humani generis<\/em>, 12 sierpnia 1950 r.<\/li>\r\n
  4. Odno\u015bnie do indeferentyzmu i latitudinarianizmu zob. zdania od 15 do 18 pot\u0119pione w III rodziale Syllabusa<\/em>: \u201e15. Ka\u017cdy cz\u0142owiek ma swobod\u0119 wyboru i wyznawania religii, kt\u00f3r\u0105 przy pomocy \u015bwiat\u0142a rozumu uzna za prawdziw\u0105; 16. Ludzie mog\u0105 znale\u017a\u0107 drog\u0119 do wiecznego zbawienia i osi\u0105gn\u0105\u0107 to wieczne zbawienie przez praktykowanie jakiejkolwiek religii; 17. Nale\u017cy mie\u0107 przynajmniej zasadn\u0105 nadziej\u0119 co do zbawienia wiecznego tych wszystkich, kt\u00f3rzy w \u017caden spos\u00f3b nie przynale\u017c\u0105 do prawdziwego Ko\u015bcio\u0142a Chrystusowego; 18. Protestantyzm nie jest niczym innym, jak tylko jedn\u0105 z r\u00f3\u017cnych form tej samej prawdziwie chrze\u015bcija\u0144skiej religii, w kt\u00f3rej tak samo mo\u017cna si\u0119 podoba\u0107 Bogu, jak i w Ko\u015bciele katolickim\u201d.<\/li>\r\n
  5. Pius XI, encyklika Mortalium animos<\/em>, 6 stycznia 1928 r.<\/li>\r\n
  6. Kard. Ottaviani, kard. Bacci, Kr\u00f3tka analiza krytyczna nowego Ordo Missae<\/em>, s. 94, w: ks. Stephan Maessen, Hoc est enim Corpus Meum, Warszawa 1997.<\/li>\r\n
  7. \u00abArchbishop Lefebvre and the Holy Office\u00bb, Itin\u00c3\u00a9raires<\/em> nr 233, maj 1979 r., s. 146-147.<\/li>\r\n
  8. Jan Pawe\u0142 II, Konstytucja Apostolska Sacrae disciplinae leges<\/em>, 25 stycznia 1983 r.<\/li>\r\n
  9. Abp Marcel Lefebvre, Oskra\u017cam Sob\u00f3r!<\/em> Warszawa 2003, s. 96.<\/li>\r\n
  10. Abp Marcel Lefebvre, Oskar\u017cam Sob\u00f3r!<\/em>, Warszawa 2003, s. 81.<\/li>\r\n<\/ol>\r\n
    \r\n

    \u0179r\u00f3d\u0142o<\/strong><\/p>\r\n

      \r\n
    • Letter to Friends and Benefactors no. 82<\/li>\r\n<\/ul>\r\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"List do Przyjaci\u00f3\u0142 i Dobroczy\u0144c\u00f3w nr 82 Drodzy Przyjaciele i Dobroczy\u0144cy! Je\u015bli 27 kwietnia papie\u017ce Jan XXIII i Jan Pawe\u0142 II zostan\u0105 kanonizowani, to akt ten b\u0119dzie dla katolickich sumie\u0144 w dw\u00f3jnas\u00f3b problematyczny. Po pierwsze, chodzi o problem samej kanonizacji: jak to mo\u017cliwe, \u017ceby ca\u0142emu Ko\u015bcio\u0142owi jako przyk\u0142ady \u015bwi\u0119to\u015bci wskaza\u0107 inicjatora II Soboru Watyka\u0144skiego oraz […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[3],"tags":[32,51,33],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/74460"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=74460"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/74460\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=74460"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=74460"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=74460"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}