Gdy tylko ks. abp Jorge Mario kardyna\u0142 Bergoglio zosta\u0142 wybrany papie\u017cem, \u015bwiat obieg\u0142a b\u0142yskawicznie wie\u015b\u0107 o jego dawnej wsp\u00f3\u0142pracy z rz\u0105dz\u0105c\u0105 w Argentynie w latach 1976-1983 prawicow\u0105 junt\u0105 wojskow\u0105, kt\u00f3rej mia\u0142 jakoby wyda\u0107 – torturowanych p\u00f3\u017aniej – dw\u00f3ch \u201elewicuj\u0105cych ksi\u0119\u017cy jezuit\u00f3w\u201d, jak to niezmiennie okre\u015blano. Wprawdzie zaraz potem okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to oskar\u017cenie (wysuwane przez \u017cydowskiego dziennikarza lewicowego i by\u0142ego terroryst\u0119, Horacia Verbitsky\u2019ego) jest bezpodstawne, a nawet, \u017ce ks. Bergoglio interweniowa\u0142 w obronie duchownych represjonowanych przez w\u0142adze, to jednak ca\u0142a ta sztucznie rozdmuchana \u201eafera\u201d unaocznia totalne zafa\u0142szowanie obrazu historii, s\u0105czone nieustannie przez mass media.<\/p>\r\n
Z jednej strony bowiem, \u00f3w nieustannie powtarzany slogan \u201elewicuj\u0105cy ksi\u0119\u017ca\u201d stanowi przyk\u0142ad eufemizmu \u015bwiadomie zacieraj\u0105cego istot\u0119 rzeczy, maj\u0105cego tak\u017ce wzbudzi\u0107 sympati\u0119 dla \u201eprze\u015bladowanych\u201d jako ofiar swojej \u201etroski o los ubogich\u201d. A przecie\u017c samo okre\u015blenie \u201elewicuj\u0105cy ksi\u0105dz\u201d jest jakim\u015b potwornym oksymoronem, kt\u00f3ry powinien budzi\u0107 groz\u0119 ka\u017cdego normalnego katolika. \u201eLewicuj\u0105cy ksi\u0105dz\u201d to, ni mniej ni wi\u0119cej, kap\u0142an, kt\u00f3ry zdradzi\u0142 Jezusa Chrystusa i Jego Ewangeli\u0119, zas\u0142uguje zatem na najsurowsze kary ko\u015bcielne i cywilne. \u201eLewicuj\u0105cy ksi\u0119\u017ca\u201d to po prostu komuni\u015bci w sutannach lub habitach (nale\u017cy to zreszt\u0105 traktowa\u0107 przeno\u015bnie), zwi\u0105zani z tzw. teologi\u0105 wyzwolenia, czyli dywersj\u0105 ateistycznej ideologii marksizmu w szeregach duchowie\u0144stwa, cz\u0119stokro\u0107 uczestnicz\u0105cy nawet w aktach terrorystycznych, albo przynajmniej je usprawiedliwiaj\u0105cy.<\/p>\r\n
Z drugiej strony, tabuny \u017curnalist\u00f3w (i wytresowanych przez nich \u201eleming\u00f3w\u201d) p\u0142on\u0105cych \u015bwi\u0119tym oburzeniem na okrucie\u0144stwo argenty\u0144skiej junty skrz\u0119tnie pomijaj\u0105 t\u0119 okoliczno\u015b\u0107, \u017ce jej surowe – zapewne przesadne i w niekt\u00f3rych wypadkach nieuzasadnione – represje by\u0142y reakcj\u0105 na systematyczny terror uprawiany w Argentynie przez rozmaite lewackie organizacje ju\u017c od lat 60., kt\u00f3ry swoje apogeum osi\u0105gn\u0105\u0142 pod koniec rz\u0105d\u00f3w prezydenta gen. Juana Domingo Perona (1895-1974) – zupe\u0142nie niepanuj\u0105cego nad sytuacj\u0105 – oraz jego drugiej ma\u0142\u017conki Izabelity (w\u0142a\u015bciwie: Marii Estelli), czyli w latach 1973-1976. Terror owej \u201emiejskiej partyzantki\u201d (guerilla<\/em>) uderza\u0142 we wszystkich: w nielewicowych peronist\u00f3w1<\/a><\/sup> i w antyperonist\u00f3w, tak z lewicy, jak z prawicy; w armi\u0119 i w policj\u0119, w przemys\u0142owc\u00f3w i w zwi\u0105zkowc\u00f3w, w intelektualist\u00f3w i w przypadkowych przechodni\u00f3w. Nasi metapolityczni w\u0142adcy post\u0119puj\u0105 wi\u0119c dok\u0142adnie w my\u015bl maksymy Nicolasa Gomeza Davili, i\u017c lewica podnosi krzyk o \u201ebia\u0142ym terrorze\u201d zawsze wtedy, kiedy zabija si\u0119 morderc\u00f3w.<\/p>\r\n W tym miejscu pragniemy przypomnie\u0107 sylwetki (w Polsce prawie zupe\u0142nie nieznanych) z pewno\u015bci\u0105 nieprzypadkowych ofiar marksistowskiego terroru, nale\u017c\u0105cych do bardzo wyra\u017anie okre\u015blonego filozoficznie i politycznie grona intelektualist\u00f3w oraz dzia\u0142aczy argenty\u0144skich tamtej epoki. Chodzi tu o kr\u0105g my\u015blicieli i dzia\u0142aczy katolickich, kt\u00f3rych aktywno\u015b\u0107 intelektualna i polityczna pokrywa si\u0119 zasadniczo z epok\u0105 peronizmu w historii Argentyny, datowan\u0105 od 1943 roku, a kt\u00f3rych program duchowej i spo\u0142ecznej rekonstrukcji ich ojczyzny opiera\u0142 si\u0119 na teologii, metafizyce i filozofii politycznej \u015bw. Tomasza z Akwinu, z kt\u00f3rej wyprowadzano tak\u017ce doktryn\u0119 okre\u015blan\u0105 jako nacjonalizm katolicki (nacionalismo cat\u00f3lico<\/em>). G\u0142\u00f3wnymi inicjatorami i promotorami tego ruchu byli: ksi\u0105dz Julio Ram\u00f3n Meinvielle (1905-1973) – teolog i filozof, krytyk judeomasonerii, bolszewizmu oraz liberalnej infiltracji w Ko\u015bciele, poza Argentyn\u0105 znany g\u0142\u00f3wnie jako polemista Jacquesa Maritaina i jego \u201epersonalistycznej\u201d reinterpretacji tomizmu, prowadz\u0105cej do akceptacji demoliberalnej laicko\u015bci2<\/a><\/sup>; oraz ksi\u0105dz Leonardo Luis Castellani SJ (1899-1981) – teolog, filozof, poeta3<\/a><\/sup> i prozaik, wydalony z zakonu jezuit\u00f3w, kiedy Towarzystwo zosta\u0142o opanowane przez progresist\u00f3w; oraz pisarz Gustavo Adolfo Mart\u00c3\u00adnez Zuvir\u00c3\u00ada (1883-1962), znany pod pseudonimem literackim Hugo Wast4<\/a><\/sup>. Zaznaczy\u0107 nale\u017cy tak\u017ce inspiracj\u0119 p\u0142yn\u0105c\u0105 od francuskiego my\u015bliciela kontrrewolucyjnego i dzia\u0142acza katolickiego (w m\u0142odo\u015bci sekretarza Charlesa Maurrasa) Jeana Ousseta (1914-1994), kt\u00f3ry w 1946 roku za\u0142o\u017cy\u0142 i po\u015bwi\u0119ci\u0142 w Bazylice Sacr\u00c3\u00a9-Coeur ruch Cit\u00c3\u00a9 Catholique<\/em> [\u201ePa\u0144stwo Katolickie\u201d], dzia\u0142aj\u0105cy na rzecz ustanowienia Chrystusa \u201eKr\u00f3lem \u015awiata\u201d. W Argentynie bowiem (podobnie jak w Hiszpanii i kilku innych krajach hispanoameryka\u0144skich) powsta\u0142a r\u00f3wnie\u017c stowarzyszona organizacja pod nazw\u0105 Ciudad Cat\u00f3lica<\/em>.<\/p>\r\n Ksi\u0119\u017ca Meinvielle i Castellani byli tak\u017ce inspiratorami i doradcami duchowymi stricte<\/em> politycznych organizacji narodowo-katolickich, jak za\u0142o\u017cony w 1943 roku Nacjonalistyczny Sojusz Wyzwolicielski [Alianza Libertadora Nacionalista<\/em>; ALN], kt\u00f3ry odegra\u0142 istotn\u0105 rol\u0119 w obaleniu rz\u0105d\u00f3w Perona przez wojsko w 1955 roku, a nast\u0119pnie dzia\u0142aj\u0105cy pomi\u0119dzy 1955 a 1965 Ruch Nacjonalistyczny Tacuara5<\/a><\/sup> [Movimiento Nacionalista Tacuara<\/em>; MNT], kt\u00f3rego has\u0142o (podobne do karlistowskiego) brzmia\u0142o: \u00a1Dios, Patria y Hogar!<\/em> [\u201eB\u00f3g, Ojczyzna i Ognisko Domowe\u201d]. \u201eNacjonalizm katolicki\u201d oznacza\u0142 zatem doktryn\u0119 ufundowan\u0105 na filozofii politycznej tomizmu i nauce spo\u0142ecznej Ko\u015bcio\u0142a, jusnaturalistyczn\u0105, broni\u0105c\u0105 \u017cycia ludzkiego od pocz\u0119cia i sprzeciwiaj\u0105c\u0105 si\u0119 rozwodom, tradycjonalistyczn\u0105, opart\u0105 o zasad\u0119 prymatu dobra wsp\u00f3lnego i pomocniczo\u015bci pa\u0144stwa, \u201eakcydentalistyczn\u0105\u201d co do materii i formy ustrojowej pa\u0144stwa, lecz antypartyjn\u0105 i preferuj\u0105c\u0105 rz\u0105dy autorytarne, zdolne zapobiec anarchii spo\u0142ecznej i moralnej, korporacyjn\u0105, antykomunistyczn\u0105, walcz\u0105c\u0105 z masoneri\u0105 i syjonizmem, ale odrzucaj\u0105c\u0105 tak\u017ce rasizm hitlerowski, nacjonalistyczn\u0105, ale podporz\u0105dkowuj\u0105c\u0105 patriotyzm nauce katolickiej. Jak pisa\u0142 Jord\u00e1n Bruno Genta, \u201echcemy widzie\u0107 przywr\u00f3cony prymat duchowy Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, r\u00f3wnie\u017c w prawie stanowionym, a tak\u017ce zwyczajowym, Republiki (\u2026). Chcemy widzie\u0107 przywr\u00f3cony autorytet ojca, wychowawcy, rzemie\u015blnika, robotnika, pracodawcy oraz ka\u017cdego zwierzchnika we wszystkich instytucjach i dzia\u0142aniach Narodu (\u2026). Chcemy rodziny ufundowanej na niezrozerwalnej wi\u0119zi ma\u0142\u017ce\u0144skiej (\u2026). Chcemy Chrystusa w szko\u0142ach i na uniwersytetach, aby m\u00f3c si\u0119 uczy\u0107 prawdziwej wolno\u015bci (\u2026). Chcemy nauczy\u0107 naszych rodak\u00f3w, \u017ce jest aberracj\u0105 uzale\u017cnia\u0107 kr\u00f3lewsk\u0105 Suwerenno\u015b\u0107 Boga od fikcyjnej suwerenno\u015bci ludowej. My, katolicy, wierzymy w grzech pierworodny i jego skutki dla Spo\u0142ecze\u0144stwa i Pa\u0144stwa, a przeto w niezb\u0119dno\u015b\u0107 boskiej asystencji, aby\u015bmy mogli poszukiwa\u0107 w Chrystusie i w Jego Ko\u015bciele przed\u0142u\u017caj\u0105cym Wcielenie na ziemi rozwi\u0105zania kwestii spo\u0142ecznych i politycznych\u201d6<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n To w\u0142a\u015bnie zatem w to \u015brodowisko argenty\u0144skich tomist\u00f3w uderzy\u0142 lewacki terror, kt\u00f3rego najg\u0142o\u015bniejszymi ofiarami byli: Carlos Alberto Sacheri, Jord\u00e1n Bruno Genta i Ra\u00c3\u00bal Alberto Amelong.<\/p>\r\n Carlos Alberto Sacheri urodzi\u0142 si\u0119 22 pa\u017adziernika 1933 roku w Buenos Aires. Na uniwersytecie sto\u0142ecznym (UBA) uko\u0144czy\u0142 prawo i nauki spo\u0142eczne. Jeszcze jako student wst\u0105pi\u0142 do Akcji Katolickiej oraz pozna\u0142 ks. Meinvielle\u2019a, zostaj\u0105c uczestnikiem prowadzonego przeze\u0144 prywatnego seminarium (grupo de suma<\/em>), na kt\u00f3rym studiowano dzie\u0142a \u015bw. Tomasza z Akwinu. Z jego inspiracji rozpocz\u0105\u0142 tak\u017ce studia filozoficzne na UBA, kt\u00f3re uko\u0144czy\u0142 w 1957 roku, a dzi\u0119ki stypendium otrzymanemu od Rady Sztuk Quebecu m\u00f3g\u0142 kontynuowa\u0107 studia na uniwersytecie w Laval pod kierunkiem wybitnego tomisty belgijsko-kanadyjskiego Charlesa De Konincka. Uko\u0144czy\u0142 je w 1963 roku a pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej obroni\u0142 summa cum laude<\/em> doktorat na temat La existence et nature de la deliberation <\/em>[\u201eIstnienie i natura deliberacji\u201d].<\/p>\r\n W 1967 roku Sacheri powr\u00f3ci\u0142 do ojczyzny, gdzie przej\u0105\u0142 po in\u017c. Roberto Gorostiadze kierownictwo Ciudad Cat\u00f3lica<\/em>. Jednocze\u015bnie otrzyma\u0142 docentur\u0119 na UBA, gdzie naucza\u0142 filozofii prawa oraz historii idei filozoficznych, a wkr\u00f3tce tak\u017ce – na zaproszenie bpa Octavia Nicolasa Derisi (1907-2002), b\u0119d\u0105cego te\u017c wybitnym filozofem – na Papieskim Uniwersytecie Katolickim Argentyny (PUCA), gdzie wyk\u0142ada\u0142 metodologi\u0119 nauk oraz filozofi\u0119 spo\u0142eczn\u0105. Jako profesor wizytuj\u0105cy wyk\u0142ada\u0142 r\u00f3wnie\u017c (etyk\u0119 i filozofi\u0119 spo\u0142eczn\u0105) w paryskim Instytucie Filozofii Por\u00f3wnawczej, na uniwersytecie w Laval oraz na Uniwersytecie Andresa Bello w Caracas. Od pocz\u0105tku lat 70. kierowa\u0142 Instytutem Filozofii na Wydziale Prawa i Nauk Spo\u0142ecznych UBA.<\/p>\r\n Prac\u0119 stricte<\/em> akademick\u0105 prof. Sacheri \u0142\u0105czy\u0142 z intensywn\u0105 aktywno\u015bci\u0105 na polu organizacji \u017cycia naukowego oraz spo\u0142ecznego. By\u0142 sekretarzem Argenty\u0144skiego Towarzystwa Tomistycznego, przewodnicz\u0105cym Ciudad Cat\u00f3lica<\/em> i koordynatorem generalnym Argenty\u0144skiego Instytutu Promocji Spo\u0142ecznej. W 1970 roku zosta\u0142 tak\u017ce sekretarzem naukowym Rady Narodowej Bada\u0144 Naukowych i Technicznych (CONICET). Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z periodykami argenty\u0144skimi: \u201ePresencia\u201d, \u201eVerbo\u201d, \u201eUniversitas\u201d, \u201ePremisa\u201d, \u201eCabildo\u201d, \u201eMikael\u201d, \u201eEthos\u201d, \u201eDi\u00e1logo\u201d, \u201eUniversidad\u201d oraz z zagranicznymi: \u201eLes Cahiers du Droit\u201d (Francja), \u201eVerbo\u201d (Hiszpania) i \u201ePhilosophica\u201d (Chile).<\/p>\r\n W swojej interpretacji filozofii spo\u0142ecznej Akwinaty Sacheri akcentowa\u0142 konieczno\u015b\u0107 uwzgl\u0119dniania relacji pomi\u0119dzy dobrem wsp\u00f3lnym doczesnym a dobrem wsp\u00f3lnym nadprzyrodzonym, jako \u017ce w tomizmie autentycznym (co przemilczaj\u0105 \u201epersonali\u015bci\u201d pokroju Maritaina) rozpoznanie Boga jest r\u00f3wnie\u017c podstaw\u0105 \u0142adu politycznego. Wynika z tego, i\u017c \u201edobro wsp\u00f3lne doczesne wymaga, na ile tylko to mo\u017cliwe, wsp\u00f3\u0142pracy z w\u0142adz\u0105 religijn\u0105 dla ustanowienia Spo\u0142ecznego Kr\u00f3lestwa Chrystusa za po\u015brednictwem instytucji zgodnych z \u0142adem naturalnym\u201d7<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n W aspekcie politycznym, jako nacjonalista katolicki, zosta\u0142 cz\u0142onkiem kierownictwa (efemerycznego) Zjednoczonego Ruchu Nacjonalistycznego Argentyny (Movimiento Unificado Nacionalista Argentina<\/em>; MUNA). Z pozycji katolickiego tradycjonalisty podejmowa\u0142 polemiki z progresistami stowarzyszonymi w Ruchu Kap\u0142a\u0144skim na rzecz Trzeciego \u015awiata. Swoje krytyczne obserwacje dotycz\u0105ce progresizmu, modernizmu, posoborowych dewiacji doktrynalnych i dewastacji liturgii oraz tzw. teologii wyzwolenia, zainfekowanej marksistowskim ateizmem, zebra\u0142 w 1971 roku g\u0142o\u015bnej ksi\u0105\u017cce La Iglesia<\/em> clandestina<\/em> [\u201eKo\u015bci\u00f3\u0142 potajemny\u201d]. O wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z komunistycznymi organizacjami zbrojnymi oskar\u017cy\u0142 tam wprost argenty\u0144skich jezuit\u00f3w oraz redaktora przegl\u0105du \u201eCriterio\u201d, ksi\u0119dza (od 2001 roku kardyna\u0142a8<\/a><\/sup>) Jorge Mari\u0119 Mej\u00c3\u00ada. Te same tezy Sacheri rozwija\u0142 w cyklu artyku\u0142\u00f3w publikowanych w dzienniku \u201eLa Nueva Provincia\u201d, zebranych nast\u0119pnie w tomie El orden natural<\/em> [\u201e\u0141ad naturalny\u201d], maj\u0105cym pi\u0119\u0107 wyda\u0144. Obu dzie\u0142 gratulowali mu serdecznie: nuncjusz apostolski w Argentynie, abp Lino Zanini, a tak\u017ce liczni wojskowi, z wrogo\u015bci\u0105 przyj\u0119li je natomiast argenty\u0144scy \u017bydzi.<\/p>\r\n W niedziel\u0119 22 grudnia 1974 roku Sacheri, powracaj\u0105cy ze Mszy \u015bw. w katedrze \u015bw. Izydora w Buenos Aires, wraz z \u017con\u0105 i siedmiorgiem ich dzieci (najstarsze mia\u0142o 14 lat, a najm\u0142odsze 2 lata) busem rodzinnym, zosta\u0142 zastrzelony na oczach ca\u0142ej rodziny. Do mordu przyzna\u0142a si\u0119 – w li\u015bcie do redakcji \u201eCabildo\u201d – komunistyczna9<\/a><\/sup> organizacja terrorystyczna (maj\u0105ca ju\u017c na swoim koncie zamach bombowy na stacji Carup\u00e1, dwa zamachy na posterunki policji oraz zamordowanie kontradmira\u0142a Hermesa Quijady) Rewolucyjne Si\u0142y Zbrojne Ludu – 22 Sierpnia [Ej\u00c3\u00a9rcito Revolucionario del Pueblo – 22 de Agosto<\/em>; ERP-22]. Autorzy wspomnie\u0144 o Sacherim podkre\u015blaj\u0105 zgodnie m\u0119cze\u0144ski wymiar jego \u015bmierci: H\u00c3\u00a9ctor Hern\u00e1ndez nazywa go \u201em\u0119czennikiem Chrze\u015bcija\u0144stwa\u201d10<\/a><\/sup>, Antonio Caponnetto – \u201em\u0119czennikiem Chrystusa Kr\u00f3la\u201d11<\/a><\/sup>, Fulvio Ramos – \u201emodelem \u015bwieckiego aposto\u0142a\u201d i \u201earchetypem harmonijnej zgodno\u015bci teorii z praktyk\u0105\u201d12<\/a><\/sup>, a prof. Alberto Caturelli – \u201ekatolikiem integralnym\u201d i \u201eaposto\u0142em\u201d, kt\u00f3ry walczy\u0142 o \u201epo\u015bwi\u0119cenie \u015bwiata i kraju Chrystusowi, aby Pan narod\u00f3w kr\u00f3lowa\u0142 w nich rzeczywi\u015bcie\u201d13<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Prawie dwa miesi\u0105ce wcze\u015bniej z r\u0105k tej samej organizacji (ERP-22) zgin\u0105\u0142 inny filozof tomista – Jord\u00e1n Bruno Genta. Mordercy, przyznaj\u0105c si\u0119 do obu zab\u00f3jstw, w li\u015bcie do redakcji \u201eCabildo\u201d z pe\u0142nym cynizmem o\u015bwiadczyli, i\u017c \u201e\u015bwiadomi gor\u0105cego nabo\u017ce\u0144stwa obu profesor\u00f3w do Chrystusa Kr\u00f3la, kt\u00f3rego byli niestrudzonymi \u017co\u0142nierzami (infatigables soldados<\/em>), umo\u017cliwili im w czasie uroczysto\u015bci Chrystusa Kr\u00f3la, tak w starym, jak w nowym porz\u0105dku mszalnym, spo\u017cycie s\u0142odkiego Cia\u0142a ich Zbawiciela, aby mogli zjednoczy\u0107 si\u0119 z Nim w chwale, poniewa\u017c na tym padole \u0142ez byli stra\u017cnikami Naj\u015bwi\u0119tszej Eucharystii\u201d14<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Droga \u017cyciowa Genty wygl\u0105da\u0142a zupe\u0142nie inaczej ni\u017c Sacheriego. Jego ojciec by\u0142 anarchist\u0105, ateist\u0105 i wojuj\u0105cym antykleryka\u0142em, kt\u00f3ry oczywi\u015bcie nie ochrzci\u0142 \u017cadnego ze swoich trzech syn\u00f3w. Przysz\u0142y filozof katolicki, kt\u00f3ry urodzi\u0142 si\u0119 w Buenos Aires 2 pa\u017adziernika 1909 roku, otrzyma\u0142 za to swoje imiona na cze\u015b\u0107 Giordana Bruna, spalonego na stosie za herezj\u0119 awanturnika, morderc\u0119, spiskowca przeciwko papie\u017cowi, kabalist\u0119 i maga, kt\u00f3ry w legendzie wolnomy\u015blicielskiej uchodzi za \u201em\u0119czennika nauki\u201d. Nie otrzyma\u0142, rzecz jasna, \u017cadnej formacji religijnej, a po wst\u0105pieniu w 1927 roku na Wydzia\u0142 Filozofii i Literatury UBA, gdzie panowa\u0142 w\u00f3wczas niepodzielnie radykalny pozytywizm scjentystyczny, zarazi\u0142 si\u0119 ideologi\u0105 marksistowsk\u0105. Wkr\u00f3tce po zawarciu (w 1934 roku) zwi\u0105zku cywilnego z Mari\u0105 Lilia Losado (pochodz\u0105c\u0105 z tradycjonalistycznej i katolickiej rodziny hiszpa\u0144skiej) zdiagnozowano u niej gru\u017alic\u0119. Dla poratowania jej zdrowia przenie\u015bli si\u0119 w g\u00f3ry, do Kordowy, gdzie Genta rozpocz\u0105\u0142 intensywne studia nad klasykami, zw\u0142aszcza Platonem i Arystotelesem, lecz wci\u0105\u017c przez pryzmat materializmu historycznego.<\/p>\r\n Po kolejnej przeprowadzce – do Parany, w 1935 roku, Genta zosta\u0142 profesorem Narodowego Uniwersytetu Nadmorskiego. Tam pozna\u0142 dzie\u0142a Maritana, kt\u00f3re sk\u0142oni\u0142y go do lektury samego Akwinaty, dotychczas zupe\u0142nie nieobecnego w jego formacji akademickiej. W tym samym czasie nawi\u0105za\u0142a si\u0119 jego przyja\u017a\u0144 z profesorem seminarium diecezjalnego, Juanem Ramonem Alvarezem Prado, kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 decyduj\u0105ca dla jego duchowego prze\u0142omu. Proces nawr\u00f3cenia by\u0142 jednak do\u015b\u0107 d\u0142ugi. Po kilku latach intensywnych kontakt\u00f3w z lokalnym duchowie\u0144stwem Genta ochrzci\u0142 si\u0119 w 1940 roku i w tym samym roku zawar\u0142 ze swoj\u0105 towarzyszk\u0105 \u017cycia ma\u0142\u017ce\u0144stwo sakramentalne. Pierwsz\u0105 Komuni\u0119 przyj\u0105\u0142 jednak dopiero w 1952 roku, maj\u0105c 43 lata.<\/p>\r\n Nawr\u00f3cenie Genty wywo\u0142a\u0142o szok u jego dotychczasowych przyjaci\u00f3\u0142 z lewicy, dla kt\u00f3rych sta\u0142 si\u0119 odt\u0105d \u201eczarn\u0105 besti\u0105\u201d (bestia negra<\/em>), tym bardziej \u017ce konwersja religijna poci\u0105gn\u0119\u0142a za sob\u0105 tak\u017ce jego ewolucj\u0119 ku nacjonalizmowi. Od 1941 roku datuj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c jego \u015bcis\u0142e zwi\u0105zki z korpusem oficerskim, dla kt\u00f3rego systematycznie wyg\u0142asza\u0142 konferencje. W 1944 roku powr\u00f3ci\u0142 do stolicy i zosta\u0142 rektorem Narodowego Instytutu Pedagogicznego w Buenos Aires. R\u00f3wnolegle otrzyma\u0142 katedr\u0119 filozofii na prywatnym Wolnym Uniwersytecie Argentyny, gdzie prowadzi\u0142 wyk\u0142ady po\u015bwi\u0119cone Platonowi, \u015bw. Augustynowi i \u015bw. Tomaszowi. Jako \u017ce znalaz\u0142 si\u0119 te\u017c w opozycji do rz\u0105d\u00f3w Perona, zosta\u0142 pozbawiony katedry uniwersyteckiej, co trwa\u0142o a\u017c do upadku prezydenta w 1955 roku. Sta\u0142e pog\u0142\u0119bianie si\u0119 jego wiary owocowa\u0142o intensywn\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 apologetyczn\u0105, po\u015br\u00f3d kt\u00f3rej wybija si\u0119 opublikowana w 1960 roku ksi\u0105\u017cka Libre examen y comunismo<\/em> [\u201eWolny wyb\u00f3r i komunizm\u201d], gdzie dowodzi\u0142, \u017ce na dnie marksizmu le\u017cy \u201ekwestia religijna\u201d, jako jego racja ostateczna. Wszystkie debaty polityczne Genta (\u015bladem Donoso Cortesa) sprowadza\u0142 do zasady metafizycznej:<\/p>\r\n \u201e1. Jeste\u015bmy katolikami i chcemy by\u0107 nimi we wszystkim, w my\u015bleniu, w decydowaniu, w uczuciach, w nami\u0119tno\u015bciach, we wszystkich preferencjach, tak samo w \u017cyciu publicznym, jak prywatnym.<\/p>\r\n 2. W obr\u0119bie tej powszechno\u015bci Bo\u017cego ojcostwa jeste\u015bmy nacjonalistami, w znaczeniu nacjonalizmu utemperowanego przez katolicyzm, takiego jakim by\u0142 zawsze autentyczny nacjonalizm argenty\u0144ski. Pozycja nacjonalistyczna (\u2026) pozwala nam ocali\u0107 to\u017csamo\u015b\u0107 naszego bytu narodowego, nasz\u0105 indywidualno\u015b\u0107 historyczn\u0105.<\/p>\r\n 3. Jeste\u015bmy hierarchistami we wszystkim. Pragniemy ujrze\u0107 przywr\u00f3conymi hierarchie duchowe i naturalne, kt\u00f3re zosta\u0142y g\u0142\u0119boko podkopane przez dzia\u0142ania masonerii i komunist\u00f3w, czyli przez liberalizm i laicyzm we wszystkich ich postaciach, protestantyzm, judaizm, spirytyzm, materializm, pragmatyzm, egzystencjalizm, feminizm, maminsynkowato\u015b\u0107 (muchachismo<\/em>) i proletaryzm\u201d15<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n Odpowiedzi\u0105 Genty na wojn\u0119 rewolucyjn\u0105 wszcz\u0119t\u0105 przez skrajn\u0105 lewic\u0119 by\u0142a (napisana specjalnie dla si\u0142 powietrznych) Guerra contrarrevolucionaria<\/em> [\u201eWojna kontrrewolucyjna\u201d] z 1964 roku. Opublikowa\u0142 tak\u017ce m.in. z w\u0142asnym komentarzem Manifest komunistyczny<\/em> oraz ksi\u0105\u017cki: Principios de la Pol\u00c3\u00adtica<\/em> [\u201eZasady polityki\u201d, 1970], El nacionalismo argentino<\/em> [\u201eNacjonalizm argenty\u0144ski\u201d, 1972] i Opci\u00f3n pol\u00c3\u00adtica del cristiano<\/em> [\u201ePolityczny wyb\u00f3r chrze\u015bcijanina\u201d, 1973].<\/p>\r\n W niedziel\u0119 27 pa\u017adziernika 1974 roku Genta mia\u0142 powt\u00f3rzy\u0107 po mszy sw\u00f3j ostatni, dotycz\u0105cy polityki wed\u0142ug \u015bw. Tomasza z Akwinu, wyk\u0142ad z poprzedniego dnia ko\u0144cz\u0105cy cykl konferencji przygotowanych z okazji 700-lecia \u015bmierci Doktora Anielskiego. Ostatnie s\u0142owa tego wyk\u0142adu brzmia\u0142y: \u201eTym, czego potrzebuje nar\u00f3d, jest teologia i metafizyka, zw\u0142aszcza wtedy, kiedy jest on tym narodem, kt\u00f3ry kontynuuje cywilizacj\u0119 Chrystusa, Grek\u00f3w i Rzymian. Nic wi\u0119cej\u201d. Nie zd\u0105\u017cy\u0142. Rano zosta\u0142 zamordowany, otrzymuj\u0105c 11 kul, zanim wyszed\u0142 z domu, na oczach rodziny: \u017cony, dwojga dzieci i dwojga wnucz\u0105t. Mordercy dobrze wiedzieli, kogo i dlaczego zabili.<\/p>\r\n Trzeci\u0105 g\u0142o\u015bn\u0105 ofiar\u0105 marksistowskich terroryst\u00f3w by\u0142 nie intelektualista, lecz cz\u0142owiek czynu – in\u017c. Ra\u00c3\u00bal Alberto Amelong (1922-1975). Przedsi\u0119biorca i dyrektor w sp\u00f3\u0142ce przemys\u0142u stalowego ACINDAR, by\u0142 wszelako r\u00f3wnie\u017c dzia\u0142aczem spo\u0142ecznym, deklaruj\u0105cym swoj\u0105 tomistyczn\u0105 inspiracj\u0119. Za\u0142o\u017cy\u0142 Akcj\u0119 Katolick\u0105 w Rosario oraz finansowa\u0142 budow\u0119 wielu ko\u015bcio\u0142\u00f3w. By\u0142 g\u0142\u0119boko religijny, spo\u015br\u00f3d dziewi\u0119ciorga jego dzieci za\u015b jedno zosta\u0142o ksi\u0119dzem, a dwie zakonnicami. Amelong zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce jest \u201ena celowniku\u201d terroryst\u00f3w, i zawczasu zd\u0105\u017cy\u0142 z\u0142o\u017cy\u0107 nast\u0119puj\u0105c\u0105 deklaracj\u0119: \u201eJe\u015bli pewnego dnia przyjdzie mi umrze\u0107 wskutek przemocy, b\u0119d\u0119 modli\u0142 si\u0119 do Boga, aby wybaczy\u0142 zab\u00f3jcom\u201d.<\/p>\r\n To, co przewidywa\u0142, wype\u0142ni\u0142o si\u0119 4 czerwca 1975 roku. Kiedy odwozi\u0142 do szko\u0142y swoj\u0105 17-letni\u0105 c\u00f3rk\u0119 In\u00c3\u00a9s oraz jej przyjaci\u00f3\u0142k\u0119, zajecha\u0142 mu drog\u0119 samoch\u00f3d z czterema m\u0142odymi lud\u017ami w \u015brodku, kt\u00f3rzy otworzyli ogie\u0144. Amelong otrzyma\u0142 10 strza\u0142\u00f3w, jeden z nich rani\u0142 te\u017c w nog\u0119 jego c\u00f3rk\u0119. Mordercami byli boj\u00f3wkarze Montoneros16<\/a><\/sup>, czyli skrajnie lewicowego, \u201eguevarystowskiego\u201d od\u0142amu peronizmu (Movimiento Peronista Montoneros<\/em>; MPM), \u201ews\u0142awionego\u201d ju\u017c m.in. zamordowaniem b. prezydenta, gen. Pedra Eugenia Aramburu, a wkr\u00f3tce potem (grudzie\u0144 1975) atakiem na koszary w Buenos Aires, zako\u0144czonym ca\u0142odzienn\u0105 bitw\u0105.<\/p>\r\n Powiedzmy na koniec, \u017ce opisane tu przypadki jaskrawo przecz\u0105 innemu – i mocno k\u0105\u015bliwemu scholium Nicolasa Gomeza Davili o mo\u017cliwo\u015bci \u201ewymieniania si\u0119 personelem\u201d przez tomist\u00f3w i marksist\u00f3w. Przypadek argenty\u0144ski dowodzi, \u017ce pomi\u0119dzy \u201epersonelem\u201d marksistowskim a \u201epersonelem\u201d tomistycznym mo\u017cliwa jest tylko \u201ewymiana\u201d o\u0142owianych kul.<\/p>\r\n Jacek Bartyzel<\/em><\/strong><\/p>\r\n Pierwodruk w: \u201ePolonia Christiana\u201d nr 33\/2013, s. 19-22.<\/p>\r\n<\/div>\r\n 1<\/a><\/sup>\u00a0Mo\u017ce u nas budzi\u0107 zdziwienie fakt, \u017ce do bycia peronistami przyznaj\u0105 si\u0119 w Argentynie ludzie o najrozmaitszych i dok\u0142adnie przeciwstawnych pogl\u0105dach, od tradycjonalistycznych katolik\u00f3w i prawicowych nacjonalist\u00f3w do najskrajniejszej lewicy. Co si\u0119 tyczy tej osobliwo\u015bci, to dobrze wyra\u017ca j\u0105 stary dowcip, kt\u00f3ry niedawno przypomnia\u0142 prof. Arnaud Imatz (w rozmowie z prof. Alberto Buel\u0105): \u201ew Argentynie jest 30% socjalist\u00f3w, 30% konserwatyst\u00f3w, 30% libera\u0142\u00f3w i 10% komunist\u00f3w? – A gdzie s\u0105 peroni\u015bci? – Och, peronistami s\u0105 wszyscy\u201d.<\/p>\r\n 2<\/a><\/sup>\u00a0Zob. zw\u0142aszcza jego dwa dzie\u0142a: De Lamennais a Maritain<\/em>, Buenos Aires 1945 oraz Cr\u00c3\u00adtica de la concepci\u00f3n de Maritain sobre la persona humana. Respuesta a dos Cartas de Maritain al R. P. Garrigou-Lagrange, O.P.<\/em>, Buenos Aires 1948. Dost\u0119pny w czasopi\u015bmiennictwie polskim drobny odprysk tego sporu, lecz raczej z maritainowskiego punktu widzenia, znale\u017a\u0107 mo\u017cna w dossier zawieraj\u0105cym korespondencj\u0119 Maritaina z o. R. Garrigou-Lagrange\u2019em OP, a zatytu\u0142owanym: \u201eCzy Maritain to nowy Lamennais? (1946)\u201d, prze\u0142. P. Milcarek, \u201eChristianitas\u201d, nr 45-46\/2011, s. 411-436.<\/p>\r\n 3<\/a><\/sup>\u00a0Zob. nasz przek\u0142ad jego wiersza Credo Niewierz\u0105cego<\/a><\/em>.<\/p>\r\n 4<\/a><\/sup>\u00a0Jako minister edukacji w 1944 roku wprowadzi\u0142 obowi\u0105zkow\u0105 nauk\u0119 religii katolickiej w szko\u0142ach publicznych.<\/p>\r\n 5<\/a><\/sup>\u00a0\u201eTacuara\u201d to nazwa dzidy u\u017cywanej przez tubylc\u00f3w w Patagonii, a nast\u0119pnie przez argenty\u0144skich gauchos<\/em>.<\/p>\r\n 6<\/a><\/sup>\u00a0\u201eCombate\u201d (BA), nr 1, 8 de diciembre de 1955, s. 1.<\/p>\r\n 7<\/a><\/sup>\u00a0C.A. Sacheri, Estado y Educaci\u00f3n<\/em>, \u201eVerbo\u201d (BA), 1968, nr 82, s. 18.<\/p>\r\n 8<\/a><\/sup>\u00a0Kt\u00f3rego, po jego zawale serca, odwiedzi\u0142 15 III 2013 w klinice Piusa XI w Rzymie papie\u017c Franciszek.<\/p>\r\n 9<\/a><\/sup>\u00a0By\u0142a to grupa odpryskowa zbrojnego ramienia marksistowsko-leninowskiej Partii Rewolucyjnej Pracuj\u0105cych (PRT), okre\u015blaj\u0105cej si\u0119 jako \u201eleninowska\u201d, \u201eguevarystyczna\u201d i \u201ewietnamistyczna\u201d; nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce w Argentynie nie istnia\u0142 po\u015br\u00f3d komunist\u00f3w roz\u0142am na \u201etrockist\u00f3w\u201d i \u201estalinist\u00f3w\u201d, tote\u017c przedstawiciele obu od\u0142am\u00f3w wsp\u00f3\u0142pracowali ze sob\u0105. Nale\u017cy wszelako odnotowa\u0107, \u017ce w 2007 roku ukaza\u0142a si\u0119 nak\u0142adem wydawnictwa V\u00f3rtice ksi\u0105\u017cka Sacheri: predicar y morir por la Argentina<\/em>, kt\u00f3rej autor dr H\u00c3\u00a9ctor H. Hern\u00e1ndez stawia tez\u0119, i\u017c ukrytym inspiratorem zamachu mog\u0142a by\u0107, za po\u015brednictwem swoich wtyczek w ERP-22, peronistowska organizacja paramilitarna u\u017cywaj\u0105ca kryptonimu \u201eTriple A\u201d [\u201ePotr\u00f3jne A\u201d – od Alianza Anticomunista Argentina<\/em>], z tej racji, i\u017c Sacheri – cho\u0107 antykomunista – te\u017c j\u0105 pot\u0119pia\u0142 za terroryzm i m\u0119tne, ezoteryczne \u017ar\u00f3d\u0142a jej antykomunizmu. Trudno nam to rozs\u0105dzi\u0107, niemniej faktem jest, \u017ce tw\u00f3rca i szef Triple A<\/em> (o czym w\u00f3wczas nie wiedziano), osobisty sekretarz Perona i minister dobrobytu spo\u0142ecznego Jos\u00c3\u00a9 L\u00f3pez Rega (1916-1989), kt\u00f3remu Per\u00f3n zleci\u0142 rozprawienie si\u0119 z lewicowym sektorem w\u0142asnej partii, faktycznie by\u0142 okultyst\u0105 i cz\u0142onkiem (w\u0142oskiej, lecz o szerokich mi\u0119dzynarodowych powi\u0105zaniach) nieregularnej lo\u017cy maso\u0144skiej Propaganda Due (P-2), o orientacji antykomunistycznej i prawicowej, kojarzonej m.in. ze skandalami z Banco Ambrosiano i Iran-Contras, z porwaniem Aldo Moro oraz og\u00f3lnie z NATO-wsk\u0105, antykomunistyczn\u0105 \u201estrategi\u0105 napi\u0119cia\u201d, zwan\u0105 \u201eoperacj\u0105 Gladio\u201d.<\/p>\r\n 10<\/a><\/sup>\u00a0H. H. Hern\u00e1ndez, Un m\u00e1rtir argentino de la Cristiandad: Sacheri<\/em>, \u201eGladius\u201d (BA), 1999, nr 46, s. 211.<\/p>\r\n 11<\/a><\/sup>\u00a0A. Caponnetto, Introducci\u00f3n a Carlos Alberto Sacheri, un m\u00e1rtir de Cristo Rey<\/em>, Buenos Aires 1998.<\/p>\r\n 12<\/a><\/sup>\u00a0F. Ramos, Sacheri:<\/em> Modelo de ap\u00f3stol laico<\/em>, \u201eVerbo\u201d (BA), 1978, nr 179, s. 32.<\/p>\r\n 13<\/a><\/sup>\u00a0A. Caturelli, Carlos Alberto Sacheri 1933-1974<\/em>, \u201eSapientia\u201d (BA), 1975, nr 115, s. 74.<\/p>\r\n 14<\/a><\/sup>\u00a0Cyt. za: H. H. Hern\u00e1ndez, dz. cyt., s. 211.<\/p>\r\n 15<\/a><\/sup>\u00a0\u201eCombate\u201d (BA), nr 1, 8 de diciembre de 1955, s. 1.<\/p>\r\nCarlos Alberto Sacheri<\/h4>\r\n
Jord\u00e1n Bruno Genta<\/h4>\r\n
\r\n
Ra\u00c3\u00bal Alberto Amelong<\/h4>\r\n
***<\/h4>\r\n
\r\n