We wrze\u015bniu 2007 r., po og\u0142oszeniu przez papie\u017ca Benedykta XVI motu proprio<\/i> \u201eSummorum Pontificum\u201d<\/i>, Jan Madiran napisa\u0142: \u201ePrzez 37 lat ca\u0142e pokolenie wojuj\u0105cych katolik\u00f3w, duchownych i \u015bwieckich cz\u0142onk\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a Wojuj\u0105cego (pokolenia licz\u0105cego od 7 do 97 lat), cierpia\u0142o bez uleg\u0142o\u015bci i otwarcie przeciwstawia\u0142o si\u0119 arbitralnemu zakazowi na\u0142o\u017conemu na tradycyjn\u0105 Msz\u0119 \u015bw. Wspominamy naszych zmar\u0142ych: kard. Ottavianiego, o. Calmela, o. Rajmunda Dulaca, pra\u0142. Renata Pozziego, abp. Lefebvre\u2019a, o. Gu\u00c3\u00a9rarda; a w\u015br\u00f3d \u015bwieckich: Krystyn\u0119 Campo, \u0141ucj\u0119 Quenette, Ludwika Sallerona i Eryka de Saventhema. Papieski gest jest jak powiew wiatru przynosz\u0105cy s\u0142odki pok\u00f3j ich grobom\u201d.<\/p>\r\n
La Porte Latine, oficjalny serwis internetowy francuskiego dystryktu Bractwa Kap\u0142a\u0144skiego \u015awi\u0119tego Piusa X, zamie\u015bci\u0142 nekrolog z informacj\u0105, \u017ce przedwczoraj, 31 lipca 2013 r.,\u00a0 autor tych s\u0142\u00f3w, jedna ze znakomitych postaci katolickiego tradycjonalizmu, uznany pisarz, dziennikarz i eseista oraz wielki francuski patriota, oddaj\u0105c dusz\u0119 Bogu do\u0142\u0105czy\u0142 do tego szacownego grona.<\/p>\r\n
Prof. Jacek Bartyzel w swojej ksi\u0105\u017cce pt. Umiera\u0107, ale powoli. O monarchistycznej i katolickiej kontrrewolucji w krajach roma\u0144skich (1815-2000)<\/i> napisa\u0142 m.in:<\/p>\r\n Jean Madiran (\u2026) by\u0142 wychowankiem Instytutu Katolickiego w Maslacq, za\u0142o\u017conego i prowadzonego przez wielkich pedagog\u00f3w, braci Andr\u00c3\u00a9 i Henri Charlier\u00f3w. Debiutowa\u0142 w czasie wojny na \u0142amach \u201eL\u2019Action Fran\u00c3\u00a7aise\u201d, po wyzwoleniu za\u015b\u00a0pisywa\u0142 tak\u017ce do \u201e\u00c3\u2030crits de Paris\u201d. Na pewien czas zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z \u201eRivarolem\u201d; zerwa\u0142 jednak wsp\u00f3\u0142prac\u0119 w 1958 r., kiedy do redakcji tego pisma wszed\u0142 antykatolicko nastawiony pisarz postfaszystowski Lucien Rebatet. W marcu 1956 r. rozpocz\u0105\u0142 wydawanie bodaj najwa\u017cniejszego w powojennej historii tradycyjnego katolicyzmu we Francji miesi\u0119cznika \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d, kt\u00f3ry z powodu wiernego trwania przy integralnym Depozycie Wiary Katolickiej i za bezkompromisow\u0105 walk\u0119 z progresizmem, socjalizmem i komunizmem zosta\u0142 w 1966 r. zdezawuowany przez Episkopat Francji. By\u0142o to zapewne bezpo\u015brednio nast\u0119pstwem listu otwartego do biskup\u00f3w (L\u2019appel aux \u00c3\u00a9v\u00c3\u00aaques<\/em>), kt\u00f3ry w 1965 r. wystosowali Madiran, Jean Ousset i Michel de Saint-Pierre; jego autorzy jasno napi\u0119tnowali wszystkie sposoby destrukcji Ko\u015bcio\u0142a i herezje szerzone za przyzwoleniem, a nierzadko i za aprobat\u0105 tych, kt\u00f3rzy winni by\u0107 stra\u017cnikami integralno\u015bci depositum fidei<\/em>. Notabene, Madiran wykazywa\u0142, \u017ce poj\u0119cie \u201eintegryzm\u201d, ukute przez zwolennik\u00f3w \u201epoprawiania\u201d wiary, a stanowi\u0105ce przekr\u0119cenie poj\u0119cia \u201eca\u0142o\u015bciowy\u201d (int\u00c3\u00a9gral<\/em>), u\u017cytego przez papie\u017ca \u015bw. Piusa X, funkcjonuje jako kalumnia i metoda wykluczania ze wsp\u00f3lnoty katolickiej; to znak napi\u0119tnowania, jak \u017c\u00f3\u0142ta gwiazda dla \u017byd\u00f3w w hitlerowskich gettach. Pod kierunkiem Madirana \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d przeprowadzi\u0142y tak\u017ce trzy wielkie kampanie polityczne: w obronie masakrowanych W\u0119gier, za ocaleniem Algierii Francuskiej i przeciwko goszyzmowi w maju \u201968.<\/p>\r\n W 1982 r. rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 kolejna wielka przygoda duchowa i intelektualna Madirana jako \u201erobotnika w winnicy Pa\u0144skiej\u201d: udzia\u0142 w za\u0142o\u017ceniu pierwszego po wojnie (i jedynego do dzi\u015b) dziennika tradycjonalistyczno-katolickiego we Francji – \u201ePr\u00c3\u00a9sent\u201d. Infrastruktur\u0119 gazety, kt\u00f3ra – r\u00f3wnie\u017c bodaj jedyna dzi\u015b w \u015bwiecie – nie zamieszcza reklam, opieraj\u0105c si\u0119 na sieci abonent\u00f3w, stworzy\u0142 niestrudzony animator ruch\u00f3w katolickich Bernard Antony (Romain Marie). Pierwszym dyrektorem pisma zosta\u0142 Fran\u00c3\u00a7ois Brigneau (1919-2012), kt\u00f3ry ust\u0105pi\u0142 w maju 1986 miejsca Madiranowi. (\u2026) Dziennik jest przy tym ca\u0142kowicie niezale\u017cny od jakiejkolwiek partii czy stowarzyszenia. Nie jest organem Frontu Narodowego, cho\u0107 z J.-M. Le Penem \u0142\u0105czy Madirana przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3\u0142praca na r\u00f3\u017cnych polach. [\u2026] \u201ePr\u00c3\u00a9sent\u201d deklaruje: \u201eProklamujemy przywi\u0105zanie do naszej ojczyzny, do narodu francuskiego, do jego dziedzictwa, do jego cywilizacji przesi\u0105kni\u0119tej chrze\u015bcija\u0144stwem. Uznajemy, \u017ce cywilizacja chrze\u015bcija\u0144ska Francji jest istot\u0105 narodowego dobra wsp\u00f3lnego, jako \u017ce Pan nasz Jezus Chrystus jest rzeczywi\u015bcie prawdziwym Bogiem i prawdziwym cz\u0142owiekiem. Francja, staro\u017cytny nar\u00f3d chrze\u015bcija\u0144ski, jest dzisiaj oficjalnie okre\u015blana jako nar\u00f3d apostatyczny. Trzeba wi\u0119c, aby\u015bmy byli bardziej wierni naszemu chrztowi, naszej historii i naszemu powo\u0142aniu\u201d.<\/p>\r\n Na imponuj\u0105cy dorobek Madirana sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 m. in.: Filozofia polityczna \u015bwi\u0119tego Tomasza <\/em>(La philosophie politique de Saint-Thomas<\/em>, 1948), Oni nie wiedz\u0105, co czyni\u0105 <\/em>(Ils ne savent pas ce qu\u2019ils font<\/em>, 1955), Oni nie wiedz\u0105, co m\u00f3wi\u0105 <\/em>(Ils ne savent pas ce qu\u2019ils disent<\/em>, 1955), Nie szydzi si\u0119 z Boga <\/em>(On ne se moque pas de Dieu<\/em>, 1957), monografia Brasillach <\/em>(1958, 1985), List do Jana Ousseta<\/em> (Lettre \u00c3\u00a0 Jean Ousset<\/em>, 1960), O sprawiedliwo\u015bci spo\u0142ecznej <\/em>(De la justice sociale<\/em>, 1961), Pa\u0144stwo katolickie dzi\u015b <\/em>(La Cit\u00c3\u00a9<\/em> catholique aujourd\u2019hui<\/em>, 1962), Zasada ca\u0142o\u015bci <\/em>(Le principe de totalit\u00c3\u00a9<\/em>, 1963), Integryzm. Historia pewnej historii<\/em> (L\u2019Int\u00c3\u00a9grisme, histoire d\u2019une histoire<\/em>, 1964), Pobo\u017cny Maurras <\/em>(Pius Maurras<\/em>, 1966), Zgrzybia\u0142o\u015b\u0107 \u015bwiata. Esej o komunizmie <\/em>(La vieillesse du monde, essai sur le communisme<\/em>, 1966, 1975), Herezja XX wieku <\/em>(L\u2019h\u00c3\u00a9resie du XXe si\u00c3\u00a8cle<\/em>, 1968, 1987), Dwie demokracje<\/em> (Les deux democraties<\/em>, 1977), Prawica i lewica <\/em>(La droite et la gauche<\/em>, 1977), Republika Panteonu<\/em> (La R\u00c3\u00a9publique<\/em> du Pantheon<\/em>, 1982), Prawa cz\u0142owieka bez Boga <\/em>(Les droits de l\u2019homme DHDS<\/em>, 1988, 1995), Kiedy zacz\u0105\u0142 si\u0119 zmierzch: ca\u0142y \u015bwiat jest w mroku <\/em>(Quand il y a une \u00c3\u00a9clipse: tout le monde est \u00c3\u00a0 l\u2019ombre<\/em>, 1990), Maurras<\/em> (1992), Gilson. Kroniki filozoficzne <\/em>(Gilson. Chronique philosophiques<\/em>, 1992), Skrajna prawica i Ko\u015bci\u00f3\u0142. Odpowied\u017a <\/em>(L\u2019extr\u00c3\u00aame droite et l\u2019Eglise. R\u00c3\u00a9ponse<\/em>, 1998). Pomi\u0119dzy 1983 a 1985 r. opublikowa\u0142 tak\u017ce trzytomowy wyb\u00f3r artyku\u0142\u00f3w z \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d pt. \u00c3\u2030ditoriaux et chroniques<\/em>.<\/p>\r\n Dodajmy jeszcze, i\u017c przywi\u0105zany szczeg\u00f3lnie do duchowo\u015bci benedykty\u0144skiej, a umocniony w tym wieloletnim kierownictwem duchowym i przyja\u017ani\u0105 opata Le Barroux, Dom G\u00c3\u00a9rarda Calveta OSB, Madiran w 1987 r. zosta\u0142 oblatem Zakonu \u015bw. Benedykta<\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n Jacques Blutoir<\/em><\/strong><\/p>\r\n (\u017ar\u00f3d\u0142a: laportelatine.org, konserwatyzm.pl, 1 i 2 sierpnia 2013).<\/p>\r\n Za: Wiadomo\u015bci Tradycji katolickiej (2 sierpnia 2013) -’Francja: Zmar\u0142 Jan Madiran’<\/a><\/p>\r\n 31 lipca 2013 roku zmar\u0142, w wieku 93 lat, francuski filozof i publicysta Jean Madiran. Urodzony 14 czerwca 1920 roku w Libourne (Gironde) jako Jean Arfel<\/strong>, w swojej dzia\u0142alno\u015bci pisarskiej u\u017cywa\u0142 r\u00f3wnie\u017c pseudonim\u00f3w: Jean-Louis Lagor oraz Jean-Baptiste Castetis (Lagor, Castetis i Madiran to nazwy miejscowo\u015bci w jego rodzinnym departamencie Pyr\u00c3\u00a9n\u00c3\u00a9es-Atlantiques). Z tej smutnej okazji i w ho\u0142dzie wielkiemu my\u015blicielowi podaj\u0119 tu, z niewielkimi skr\u00f3tami, dotycz\u0105cy go fragment mojej ksi\u0105\u017cki \u201eUmiera\u0107, ale powoli!\u201d. O monarchistycznej i katolickiej kontrrewolucji w krajach roma\u0144skich 1815-2000<\/em> (Krak\u00f3w 2002, 2006\u00b2).<\/p>\r\n Jean Madiran [\u2026] by\u0142 wychowankiem Instytutu Katolickiego w Maslacq, za\u0142o\u017conego i prowadzonego przez wielkich pedagog\u00f3w, braci Andr\u00c3\u00a9 <\/strong>i Henri Charlier\u00f3w<\/strong>1<\/a><\/sup>. Debiutowa\u0142 w czasie wojny na \u0142amach \u201eL\u2019Action Fran\u00c3\u00a7aise\u201d, po wyzwoleniu za\u015b\u00a0pisywa\u0142 tak\u017ce do \u201e\u00c3\u2030crits de Paris\u201d. Na pewien czas zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z \u201eRivarolem\u201d; zerwa\u0142 jednak wsp\u00f3\u0142prac\u0119 w 1958 roku, kiedy do redakcji tego pisma wszed\u0142 antykatolicko nastawiony pisarz postfaszystowski Lucien Rebatet. W marcu 1956 roku rozpocz\u0105\u0142 wydawanie bodaj najwa\u017cniejszego w powojennej historii tradycyjnego katolicyzmu we Francji miesi\u0119cznika \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d<\/strong>, kt\u00f3ry z powodu wiernego trwania przy integralnym Depozycie Wiary Katolickiej i za bezkompromisow\u0105 walk\u0119 z progresizmem, socjalizmem i komunizmem zosta\u0142 w 1966 roku zdezawuowany przez Episkopat Francji. By\u0142o to zapewne bezpo\u015brednio nast\u0119pstwem listu otwartego do biskup\u00f3w <\/em>(L\u2019appel aux \u00c3\u00a9v\u00c3\u00aaques<\/em>), kt\u00f3ry w 1965 roku wystosowali Madiran, Jean Ousset i Michel de Saint-Pierre; jego autorzy jasno napi\u0119tnowali wszystkie sposoby destrukcji Ko\u015bcio\u0142a i herezje szerzone za przyzwoleniem, a nierzadko i za aprobat\u0105 tych, kt\u00f3rzy winni by\u0107 stra\u017cnikami integralno\u015bci depositum fidei<\/em>. Notabene, Madiran wykazywa\u0142, \u017ce poj\u0119cie \u201eintegryzm\u201d, uknute przez zwolennik\u00f3w \u201epoprawiania\u201d wiary, a stanowi\u0105ce przekr\u0119cenie poj\u0119cia \u201eca\u0142o\u015bciowy\u201d (int\u00c3\u00a9gral<\/em>), u\u017cytego przez papie\u017ca \u015bw. Piusa X, funkcjonuje jako kalumnia i metoda wykluczania ze wsp\u00f3lnoty katolickiej; to znak napi\u0119tnowania, jak \u017c\u00f3\u0142ta gwiazda dla \u017byd\u00f3w w hitlerowskich gettach2<\/a><\/sup>. Pod kierunkiem Madirana \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d przeprowadzi\u0142y tak\u017ce trzy wielkie kampanie polityczne: w obronie masakrowanych W\u0119gier, za ocaleniem Algierii Francuskiej i przeciwko goszyzmowi w maju \u201868.<\/p>\r\n W 1982 roku rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 kolejna wielka przygoda duchowa i intelektualna Madirana, jako \u201erobotnika w winnicy Pa\u0144skiej\u201d: udzia\u0142 w za\u0142o\u017ceniu pierwszego po wojnie (i jedynego do dzi\u015b) dziennika tradycjonalistyczno-katolickiego we Francji – \u201ePr\u00c3\u00a9sent\u201d<\/strong>. Infrastruktur\u0119 gazety, kt\u00f3ra – r\u00f3wnie\u017c bodaj jedyna dzi\u015b w \u015bwiecie – nie zamieszcza reklam, opieraj\u0105c si\u0119 na sieci abonent\u00f3w, stworzy\u0142 niestrudzony animator ruch\u00f3w katolickich Bernard Antony<\/strong> (Romain Marie). Pierwszym dyrektorem pisma zosta\u0142 Fran\u00c3\u00a7ois Brigneau<\/strong> (1919-2012), kt\u00f3ry ust\u0105pi\u0142 w maju 1986 miejsca Madiranowi. [\u2026] Dziennik jest przy tym ca\u0142kowicie niezale\u017cny od jakiejkolwiek partii czy stowarzyszenia. Nie jest organem Frontu Narodowego, cho\u0107 z J.-M. Le Penem \u0142\u0105czy Madirana przyja\u017a\u0144 i wsp\u00f3\u0142praca na r\u00f3\u017cnych polach. [\u2026] \u201ePr\u00c3\u00a9sent\u201d deklaruje: \u201eProklamujemy przywi\u0105zanie do naszej ojczyzny, do narodu francuskiego, do jego dziedzictwa, do jego cywilizacji przesi\u0105kni\u0119tej chrze\u015bcija\u0144stwem. Uznajemy, \u017ce cywilizacja chrze\u015bcija\u0144ska Francji jest istot\u0105 narodowego dobra wsp\u00f3lnego, jako \u017ce Pan Nasz Jezus Chrystus jest rzeczywi\u015bcie prawdziwym Bogiem i prawdziwym cz\u0142owiekiem. Francja, staro\u017cytny nar\u00f3d chrze\u015bcija\u0144ski, jest dzisiaj oficjalnie okre\u015blana jako nar\u00f3d apostatyczny. Trzeba wi\u0119c, aby\u015bmy byli bardziej wierni naszemu chrztowi, naszej historii i naszemu powo\u0142aniu\u201d3<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Na imponuj\u0105cy dorobek Madirana sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 m. in.: Filozofia polityczna \u015bwi\u0119tego Tomasza <\/em>(La philosophie politique de Saint-Thomas<\/em>, 1948), Oni nie wiedz\u0105, co czyni\u0105 <\/em>(Ils ne savent pas ce qu\u2019ils font<\/em>, 1955), Oni nie wiedz\u0105, co m\u00f3wi\u0105 <\/em>(Ils ne savent pas ce qu\u2019ils disent<\/em>, 1955), Nie szydzi si\u0119 z Boga <\/em>(On ne se moque pas de Dieu<\/em>, 1957), monografia Brasillach <\/em>(1958, 1985\u00b2), List do Jana Ousseta<\/em> (Lettre \u00c3\u00a0 Jean Ousset<\/em>, 1960), O sprawiedliwo\u015bci spo\u0142ecznej <\/em>(De la justice sociale<\/em>, 1961), Pa\u0144stwo katolickie dzi\u015b <\/em>(La Cit\u00c3\u00a9<\/em> catholique aujourd\u2019hui<\/em>, 1962), Zasada ca\u0142o\u015bci <\/em>(Le principe de totalit\u00c3\u00a9<\/em>, 1963), Integryzm. Historia pewnej historii<\/em> (L\u2019Int\u00c3\u00a9grisme, histoire d\u2019une histoire<\/em>, 1964), Pobo\u017cny Maurras <\/em>(Pius Maurras<\/em>, 1966), Zgrzybia\u0142o\u015b\u0107 \u015bwiata. Esej o komunizmie <\/em>(La vieillesse du monde, essai sur le communisme<\/em>, 1966, 1975\u00b2), Herezja XX wieku <\/em>(L\u2019h\u00c3\u00a9resie du XXe si\u00c3\u00a8cle<\/em>, 1968, 1987\u00b2), Dwie demokracje<\/em> (Les deux democraties<\/em>, 1977), Prawica i lewica <\/em>(La droite et la gauche<\/em>, 1977), Republika Panteonu<\/em> (La R\u00c3\u00a9publique<\/em> du Pantheon<\/em>, 1982), Prawa cz\u0142owieka bez Boga <\/em>(Les droits de l\u2019homme DHDS<\/em>, <\/em>1988, 1995\u00b2), Kiedy zacz\u0105\u0142 si\u0119 zmierzch: ca\u0142y \u015bwiat jest w mroku <\/em>(Quand il y a une \u00c3\u00a9clipse: tout le monde est \u00c3\u00a0 l\u2019ombre<\/em>, 1990), Maurras<\/em> (1992), Gilson. Kroniki filozoficzne <\/em>(Gilson. <\/em>Chronique philosophiques<\/em>, 1992), Skrajna prawica i Ko\u015bci\u00f3\u0142. Odpowied\u017a <\/em>(L\u2019extr\u00c3\u00aame droite et l\u2019Eglise. <\/em>R\u00c3\u00a9ponse<\/em>, 1998). Pomi\u0119dzy 1983 a 1985 roku opublikowa\u0142 tak\u017ce trzytomowy wyb\u00f3r artyku\u0142\u00f3w z \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d pt. \u00c3\u2030ditoriaux et chroniques<\/em>4<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Dodajmy jeszcze, i\u017c przywi\u0105zany szczeg\u00f3lnie do duchowo\u015bci benedykty\u0144skiej, a umocniony w tym wieloletnim kierownictwem duchowym i przyja\u017ani\u0105 opata Le Barroux, Dom G\u00c3\u00a9rarda Calveta OSB<\/strong>, <\/strong>zosta\u0142 Madiran w 1987 roku oblatem Zakonu \u015bw. Benedykta.<\/p>\r\n Umys\u0142owe predyspozycje Madirana do zbudowania syntezy godz\u0105cej ostatecznie nacjonalizm integralny Action Fran\u00c3\u00a7aise<\/em> z uniwersalizmem \u015bw. Tomasza z Akwinu odkry\u0142 ju\u017c sam Maurras, kt\u00f3ry u schy\u0142ku \u017cycia \u201enama\u015bci\u0142\u201d Madirana na swojego filozoficznego sukcesora, przeczuwaj\u0105c, \u017ce ten ucze\u0144 b\u0119dzie \u201epobo\u017cnym Maurrasem\u201d5<\/a><\/sup>. Budowanie tej syntezy by\u0142o jednak, i za \u017cycia Mistrza, i po jego \u015bmierci, swoistym dialogiem-pojedynkiem. Zreszt\u0105, w po\u0142owie lat 50., po polemice o \u201ekolaboracjonist\u00f3w\u201d i odrzuceniu po\u0142\u0105czenia \u201eL\u2019Ind\u00c3\u00a9pendance fran\u00c3\u00a7aise\u201d z \u201eAspects de la France\u201d, Madiran przechodzi\u0142 nawet okres antymaurrasowskiego \u201ebuntu\u201d, co najpe\u0142niej uwidoczni\u0142o si\u0119 w ksi\u0105\u017cce o Brasillachu. Krytykowa\u0142 teori\u0119 \u201efizyki spo\u0142ecznej\u201d, metod\u0119 \u201eempiryzmu organizacyjnego\u201d, has\u0142o \u201enajpierw polityka\u201d, koncepcj\u0119 \u201enacjonalizmu integralnego\u201d – czyli w\u0142a\u015bciwie wszystko, co swoi\u015bcie maurrasowskie. Powo\u0142ywa\u0142 si\u0119 przy tym na s\u0142owa Mistrza, i\u017c \u201eprawdziwa tradycja jest krytyczna\u201d. [\u2026] Jednak najpowa\u017cniejszy zarzut wskazuje jasno kierunek przysz\u0142ej, \u201eoczyszczaj\u0105cej\u201d reformy maurrasizmu, a brzmi on nast\u0119puj\u0105co: \u201eMaurras nie wybawi\u0142 Francji od \u017cadnej z katastrof, kt\u00f3rych nadej\u015bcie rozpozna\u0142, kt\u00f3re napi\u0119tnowa\u0142, kt\u00f3rym si\u0119 przeciwstawia\u0142, a kt\u00f3re nadesz\u0142y rzeczywi\u015bcie, i to w stopniu g\u0142\u0119bszym, ni\u017c on przewidywa\u0142. Lecz ani Francja, ani cokolwiek innego nie b\u0119dzie mog\u0142o by\u0107 nigdy zbawione bez Jezusa Chrystusa\u201d6<\/a><\/sup>. Rozum naturalny, nawet tak genialny jak Maurrasa, nie wystarczy; nie ma w nim mocy soteriologicznej. Trzeba wi\u0119c tak\u017ce do ko\u0144ca \u201eschrystianizowa\u0107 Maurrasa\u201d: ale jak?<\/p>\r\n Z pocz\u0105tku Madiran uzna\u0142, \u017ce zabieg ten polega\u0107 winien na odr\u00f3\u017cnieniu maurrasowskiej doktryny politycznej i estetycznej (religijnie bez zarzutu) od filozoficznej, kt\u00f3r\u0105 – jako ska\u017con\u0105 pozytywizmem i agnostycyzmem – trzeba odrzuci\u0107. P\u00f3\u017aniej zrozumia\u0142, \u017ce tak wypreparowany Maurras-filozof nie istnia\u0142 nigdy rzeczywi\u015bcie, a jego b\u0142\u0105d tkwi\u0142 (na pocz\u0105tku) w\u0142a\u015bnie w czystym estetyzmie politycznym oraz w oddzieleniu – tak samo, jak ongi\u015b uczyni\u0142 to Platon – idei rz\u0105d\u00f3w arystokracji i \u201ekr\u00f3la-filozofa\u201d od zagadnienia wolno\u015bci. Dlatego, konkluduje Madiran, \u201echrystianizacja\u201d Maurrasa nie mo\u017ce polega\u0107 na mechanicznym rozcz\u0142onkowywaniu fragment\u00f3w jego doktryny na \u201eprawowierne\u201d i \u201enieprawowierne\u201d, lub wr\u0119cz poga\u0144skie, albo na pr\u00f3bie usprawiedliwienia teorii politycznej kosztem filozoficznej, tylko na takim odczytaniu jego podstawowej (a faktycznie ca\u0142o\u015bciowej i \u201eca\u0142kuj\u0105cej\u201d) formu\u0142y: politique d\u2019abord<\/em>, kt\u00f3re b\u0119dzie zupe\u0142nie zgodne z katolick\u0105 doktryn\u0105 spo\u0142eczn\u0105, ukoronowan\u0105 tomizmem. Ot\u00f3\u017c takie odczytanie Maurrasa sta\u0142o si\u0119, zdaniem Madirana, mo\u017cliwe dopiero dzisiaj, w epoce dekadenckiej i neobarbarzy\u0144skiej w stopniu zupe\u0142nie niewyobra\u017calnym i dla Maurrasa, i dla jego wsp\u00f3\u0142czesnych. W\u0142a\u015bnie totalno\u015b\u0107 dechrystianizacji pa\u0144stwa, spo\u0142ecze\u0144stwa i rodziny, zniweczenie dorobku 1500 lat historii Civitas Dei <\/em>zapocz\u0105tkowanej przez Konstantyna Wielkiego i Chlodwiga, pozwala dopiero odkry\u0107 najg\u0142\u0119bsze znaczenie intuicyjnie genialnej, ale niedopowiedzianej (i przez to podlegaj\u0105cej licznym zarzutom) formu\u0142y \u201enajpierw polityka\u201d. Brzmi ono nast\u0119puj\u0105co: pierwszym celem i zadaniem akcji politycznej jest odbudowanie spo\u0142ecze\u0144stwa i pa\u0144stwa chrze\u015bcija\u0144skiego <\/strong>(la cit\u00c3\u00a9 catholique<\/em>), gdy\u017c stanowi to absolutnie konieczny warunek rozkrzewiania samej Wiary Katolickiej. Taka interpretacja pochodzi z podsumowuj\u0105cej zagadnienie ksi\u0105\u017cki Pius Maurras<\/em> z 1966 roku7<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Poczesne miejsce w Madiranowskiej filozofii politycznej zajmuje krytyka demokracji – nawi\u0105zuj\u0105ca do maurrasowskiej, ale bardziej od niej zniuansowana, a przy tym uwzgl\u0119dniaj\u0105ca i nowe zagro\u017cenia, i rozw\u00f3j nauki spo\u0142ecznej Ko\u015bcio\u0142a od pontyfikatu Piusa XII.<\/p>\r\n Ju\u017c m\u0142ody Madiran oprotestowywa\u0142 chadeck\u0105 interpretacj\u0119 filozofii politycznej Akwinaty dokonywan\u0105 tu\u017c po wojnie na u\u017cytek centrystycznej Ruchu Republika\u0144sko-Ludowego (MRP) przez – znakomitego sk\u0105din\u0105d, lecz politycznie do\u015b\u0107 naiwnego, historyka filozofii \u015bredniowiecznej – \u00c3\u2030tienne`a Gilsona <\/strong>(1884-1978), kt\u00f3ry wyprowadza\u0142, zupe\u0142nie bezpodstawnie, z my\u015bli Doktora Anielskiego wskazanie na demokracj\u0119, jako na ustr\u00f3j rzekomo najdok\u0142adniej \u201eprzylegaj\u0105cy\u201d do idea\u0142u chrze\u015bcija\u0144skiego8<\/a><\/sup>. Aczkolwiek prawd\u0105 jest, \u017ce \u015bw. Tomasz dopuszcza \u201erz\u0105dy ludu\u201d (politej\u0119<\/em>) jako jedn\u0105 z poprawnych etycznie form ustroju, to jednak dopiero na ostatnim miejscu i raczej w stanie \u201ezmieszanym\u201d (regimen commixtum<\/em>) z innymi formami, a nie w stanie \u201eczystym\u201d. Jako ustr\u00f3j najlepszy wskazuje jednak Doktor Anielski, i to w spos\u00f3b niepozostawiaj\u0105cy cienia w\u0105tpliwo\u015bci, monarchi\u0119, na drugim za\u015b miejscu arystokracj\u0119. Z odmian monarchii natomiast najtrwalsze i najdoskonalsze jest kr\u00f3lestwo \u201ezmieszane\u201d z elementami arystokracji i politeji (umiarkowanej demokracji).<\/p>\r\n B\u0142\u0119dem chadeckich wulgaryzator\u00f3w Tomasza jest tak\u017ce \u201emoralistyczne\u201d negowanie odr\u0119bno\u015bci nauki o polityce, kt\u00f3ra to nauka – nazywana przez Maurrasa i Madirana \u201efizyk\u0105 spo\u0142eczn\u0105\u201d (la physique sociale<\/em>) – jest cz\u0119\u015bci\u0105 filozofii natury tycz\u0105c\u0105 si\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwa, natomiast etyka jako nauka o powinno\u015bciach os\u00f3b dotyczy porz\u0105dku \u0141aski. Oczywi\u015bcie, polityka i etyka, cho\u0107 nieto\u017csame, s\u0105 komplementarne i \u201esymultaniczne\u201d; pierwsza bez drugiej popada w naturalizm, druga jednak, neguj\u0105c samoistno\u015b\u0107 pierwszej – w ja\u0142owy moralizm (\u201eangelizm\u201d) i utopi\u0119 pa\u0144stwa bez suwerena, w kt\u00f3r\u0105 popad\u0142 by\u0142 zw\u0142aszcza Jacques Maritain9<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Zwa\u017cywszy jednak, \u017ce tomizm, cho\u0107 preferuje monarchi\u0119, nie wyklucza pewnej formy demokracji, konieczne jest docieczenie i okre\u015blenie istoty z\u0142a, kt\u00f3re si\u0119 w demokracji zal\u0119g\u0142o. Sposobem na to okaza\u0142o si\u0119 dla Madirana rozr\u00f3\u017cnienie pomi\u0119dzy demokracj\u0105 klasyczn\u0105 a demokracj\u0105 nowoczesn\u0105:<\/p>\r\n Istniej\u0105 dwie demokracje. Pierwsz\u0105 nazwali\u015bmy klasyczn\u0105<\/em>, drug\u0105 nowoczesn\u0105<\/em>. Od dwudziestu przesz\u0142o lat przypisuj\u0119 sobie sformu\u0142owanie tej dystynkcji, cho\u0107 nie uwa\u017cam si\u0119 za jej w\u0142a\u015bciciela, bo idee nale\u017c\u0105 do tych, kt\u00f3rzy je wyznaj\u0105. Chodzi mi wi\u0119c tylko o pierwsze\u0144stwo. [\u2026] Zastanawia\u0142em si\u0119 nad t\u0105 kwesti\u0105, od kiedy osi\u0105gn\u0105\u0142em dojrza\u0142o\u015b\u0107, podobnie jak ci wszyscy w moim pokoleniu, kt\u00f3rzy, urodziwszy si\u0119 pod rz\u0105dami demokracji, nie przyj\u0119li jej jak zjawiska przyrody, jak imperatywu kategorycznego, jak definitywnego faktu, ale jak trudne wyzwanie do refleksji politycznej i do reakcji. [\u2026]<\/p>\r\n Klasyczn\u0105<\/em> nazywam t\u0119 demokracj\u0119, kt\u00f3ra istnia\u0142a zawsze lub prawie zawsze, kt\u00f3r\u0105 – w sensie wzgl\u0119dnym oczywi\u015bcie – mo\u017cna nazwa\u0107 odwieczn\u0105: polega ona na sposobie WYZNACZANIA ludzi sprawuj\u0105cych w\u0142adz\u0119. Z desygnowaniem tych, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 rz\u0105dzi\u0107, przez tych, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 rz\u0105dzeni, dokonywanym wed\u0142ug r\u00f3\u017cnych <\/strong>zasad wyborczych, spotka\u0107 si\u0119 mo\u017cemy w mniejszym lub wi\u0119kszym stopniu we wszystkich okresach historii. [\u2026] Liczba i kwalifikacje wyborc\u00f3w by\u0142y r\u00f3\u017cne, bo istnia\u0142o wiele ustroj\u00f3w \u201emieszanych\u201d, \u0142\u0105cz\u0105cych w r\u00f3\u017cnym stopniu system demokratyczny z systemem arystokratycznym. [\u2026]<\/p>\r\n Demokracja nowoczesna<\/em> dzia\u0142a tak samo, jak klasyczna. Z pozoru nie ma mi\u0119dzy nimi r\u00f3\u017cnic. Jednak rzeczywisto\u015b\u0107 jest inna.<\/p>\r\n Po pierwsze, desygnowanie rz\u0105dz\u0105cych przez rz\u0105dzonych jest tutaj uznawane za jedynie s\u0142uszny<\/em> spos\u00f3b ich wy\u0142aniania, ustroje niedemokratyczne uznawane s\u0105 za niemoralne. Taka demokracja przestaje by\u0107 jednym z ustroj\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna wybra\u0107 ze wzgl\u0119du na sprawno\u015b\u0107, po\u017cytek, obyczaj polityczny i kt\u00f3ry mo\u017cna te\u017c poprawia\u0107, ogranicza\u0107, lub znosi\u0107, kieruj\u0105c si\u0119 podobnymi wzgl\u0119dami. [\u2026]<\/p>\r\n W demokracji nowoczesnej taka ewentualno\u015b\u0107 uznana zostanie za moralnie nagann\u0105 i pozbawion\u0105 logiki. Demokracja jest tu traktowana jako niepisane prawo, kt\u00f3rego uchylenie zawsze jest sprzeczne ze sprawiedliwo\u015bci\u0105. Natomiast demokracja klasyczna by\u0142a instytucj\u0105 odwo\u0142ywaln\u0105, kt\u00f3r\u0105 cz\u0119\u015bciowo lub w pe\u0142ni wprowadzano lub uchylano zale\u017cnie od czasu, miejsca i okoliczno\u015bci.<\/p>\r\n W demokracji nowoczesnej definicj\u0119 sprawiedliwo\u015bci politycznej stanowi demokracja, za\u015b niesprawiedliwo\u015bci – brak demokracji.<\/p>\r\n Po drugie – desygnacja rz\u0105dz\u0105cych przez rz\u0105dzonych stanowi jedyn\u0105 podstaw\u0119 prawowito\u015bci<\/em>. [\u2026] Wszelka suwerenno\u015b\u0107, wszelkie prawo odwo\u0142uj\u0105ce si\u0119 do innej podstawy jest faktycznie bezpodstawne, a wi\u0119c stanowi tyrani\u0119. Od tej pory [tj. od Deklaracji Praw z 1789, kt\u00f3ra stanowi akt urodzin demokracji nowoczesnej – przyp. m\u00f3j J.B.] na uznanie zas\u0142uguje tylko ta suwerenno\u015b\u0107 i tylko to prawo, kt\u00f3re opieraj\u0105 si\u0119 na woli og\u00f3\u0142u.<\/p>\r\n W ten spos\u00f3b demokracja nowoczesna podszywa si\u0119 pod demokracj\u0119 klasyczn\u0105, przebiera si\u0119 w jej formy i przeciwstawia si\u0119 rozr\u00f3\u017cnianiu ich obu. Uznaje si\u0119 za prawdziw\u0105 demokracj\u0119. Desygnacj\u0119 rz\u0105dz\u0105cych miesza z ich prawowito\u015bci\u0105: prawowito\u015b\u0107 wynika z desygnacji (demokratycznej) i stanowi z ni\u0105 jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\r\n Po trzecie – w konsekwencji poprzednich zasad w\u0142adza demokratyczna staje si\u0119 w demokracji nowoczesnej w\u0142adz\u0105 nieograniczon\u0105. [\u2026] Kiedy prawowito\u015b\u0107 w\u0142adzy opiera si\u0119 wy\u0142\u0105cznie na desygnacji tego, komu powierzono jej wykonanie, w\u0142adza ma prawo robi\u0107 wszystko: bo kt\u00f3\u017c mia\u0142by prawo j\u0105 ograniczy\u0107? Tak naprawd\u0119 hamuj\u0105 j\u0105 przyzwyczajenia, tradycje, rzeczywisto\u015b\u0107, przeciwstawne pogl\u0105dy. \u0179adne z nich jednak nie wynika z praw (nowoczesnej) demokracji, ta za\u015b stara si\u0119 je znie\u015b\u0107 poprzez nieustann\u0105 demokratyzacj\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwa.<\/p>\r\n Spo\u0142ecze\u0144stwo z natury sk\u0142ada si\u0119 z rodzin, z grup zawodowych, jest hierarchiczne. W demokracji nowoczesnej (nowe) prawo wchodzi w konflikt z natur\u0105, nieograniczona demokratyzacja staje si\u0119 procesem, kt\u00f3remu z zasady nie wolno wyznacza\u0107 kresu i kt\u00f3ry dlatego marginalizuje, podwa\u017ca, a w ko\u0144cu niszczy spo\u0142eczno\u015bci naturalne10<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Oto pierwszy donios\u0142y wniosek, p\u0142yn\u0105cy z tej subtelnej dystynkcji dw\u00f3ch demokracji: demokracja nowoczesna i nieograniczona (a wi\u0119c totalitarna) jest sprzeczna z natur\u0105. Ju\u017c to wystarczy, by uzna\u0107 j\u0105 za z\u0142o. Atoli jej \u201esztuczno\u015b\u0107\u201d nie jest jeszcze z\u0142em najgorszym. Esencj\u0105 z\u0142a jest uzurpacja \u201eprawowito\u015bci\u201d (l\u00c3\u00a9gitimit\u00c3\u00a9<\/em>), uto\u017csamionej z demokratyczn\u0105 \u201elegalno\u015bci\u0105\u201d (l\u00c3\u00a9galit\u00c3\u00a9<\/em>); demokracja uzna\u0142a bowiem sam\u0105 siebie za \u017ar\u00f3d\u0142o prawa i moralno\u015bci. Uzna\u0142a siebie za Boga i postawi\u0142a si\u0119 na Jego miejscu. Esencj\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnego demokratyzmu odkrywa zatem Madiran w herezji teologicznej; w odrzuceniu wezwania Chrystusa do uczestnictwa w Jego bosko\u015bci w \u017cyciu przysz\u0142ym, a ulegni\u0119ciu podszeptowi szatana, by ju\u017c tu na ziemi, by\u0107 jak bogowie. Demokracja nowoczesna to zatem nic innego, jak anty-boska autonomia moralna cz\u0142owieka, neguj\u0105ca Dekalog i Bo\u017c\u0105 suwerenno\u015b\u0107 nad \u015bwiatem.<\/p>\r\n Dlatego tak straszliwa jest ta data [1789] w historii \u015bwiata, gdy ludzie zadecydowali, \u017ce odt\u0105d prawo b\u0119dzie \u201ewyrazem woli og\u00f3\u0142u\u201d, czyli wyrazem woli ludzi. Jest to data, gdy ludzie postanowili nada\u0107 sobie samym prawo, data, gdy grzechowi pierworodnemu nadali wymiar kolektywny. [\u2026] Fundamentalny grzech: metafizyczny bunt, poprzez kt\u00f3ry cz\u0142owiek chce sobie samemu nada\u0107 w\u0142asne prawo moralne, odchodz\u0105c od tego, kt\u00f3re otrzyma\u0142 od Boga. W 1789 apostazja ta nabra\u0142a charakteru kolektywnego. Sta\u0142a si\u0119 podstawow\u0105 zasad\u0105 polityki. Demokracja nowoczesna to demokracja klasyczna w stanie grzechu \u015bmiertelnego11<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Grzech demonicznej pychy prowadzi do sakralizacji, czy wr\u0119cz deifikacji demokracji (nowoczesnej); staje si\u0119 ona \u201e\u015bwieck\u0105 religi\u0105\u201d, a to nie pozostaje bez konsekwencji. Je\u015bli jest ona – jak ongi\u015b jakobi\u0144ska, a w XX wieku komunistyczne \u201edemokracje ludowe\u201d – par excellence <\/em>totalitarna, niszczy nieub\u0142aganie i metodycznie religi\u0119 objawion\u0105. Je\u015bli jest demokracj\u0105 liberaln\u0105 – zazwyczaj jeszcze toleruje \u201epozosta\u0142o\u015bci\u201d chrze\u015bcija\u0144stwa, licz\u0105c na to, \u017ce zanikn\u0105 one w ko\u0144cu same. W ka\u017cdym jednak wypadku \u201ereligia\u201d demokratyczna \u201eczuje si\u0119 uprawniona, by by\u0107 jedynym s\u0119dzi\u0105 dobra i z\u0142a, sprawiedliwo\u015bci i niesprawiedliwo\u015bci [\u2026]; [a] przeciwnik demokracji jest \u015bwi\u0119tokradc\u0105, kt\u00f3remu przynajmniej teoretycznie mo\u017cna odm\u00f3wi\u0107 praw publicznych. Pa\u0144stwa niedemokratyczne s\u0105 bez przerwy zagro\u017cone wykluczeniem z \u017cycia publicznego. [\u2026] Anglosaskie demokracje s\u0105 niedoskonale laickie, s\u0105 st\u0119pione i ograniczone przez to, co pozosta\u0142o w nich z przyrodzonej religii: [\u2026]. Zagro\u017cone s\u0105 jednak r\u00f3wnie\u017c. Prawo liczby jest, jak B\u00f3g Starego Testamentu, bogiem zazdrosnym, cho\u0107 jeszcze to ukrywa. Godzi si\u0119 jeszcze zasiada\u0107 w Panteonie. Z natury jednak nie uznaje ani wy\u017cszych, ani r\u00f3wnych, ani podobnych. Nie spieszy si\u0119. Czeka. I po\u017cera wszystko\u201d12<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Nie dlatego, na przyk\u0142ad, pot\u0119piony zosta\u0142 przez \u015bw. Piusa X tw\u00f3rca ruchu Sillon<\/em>, Marc Sangnier, \u017ce opowiada\u0142 si\u0119 za demokracj\u0105, ale dlatego, \u017ce przeszed\u0142 od demokracji klasycznej do nowoczesnej, \u017ce zaakceptowa\u0142 jej laicyzm<\/strong>. Chrze\u015bcija\u0144scy demokraci (jak Sangnier) i chrze\u015bcija\u0144scy antydemokraci (jak Maurras) powinni byli wsp\u00f3lnie przeciwstawi\u0107 si\u0119 demokracji laickiej. Z dyskusji Sangnier – Maurras wynika\u0142o jasno, \u017ce pr\u0119dzej sk\u0142ania\u0142 si\u0119 ku temu Maurras, mimo i\u017c by\u0142 antydemokrat\u0105 \u201efundamentalistycznym\u201d; ale demokraci chrze\u015bcija\u0144scy prawie zawsze czuli si\u0119 bardziej solidarni z demokratami antyreligijnymi ni\u017c z \u201ereakcyjnymi\u201d katolikami. Dali (i daj\u0105 nadal) tym samym dow\u00f3d, \u017ce absolutem jest dla nich Demokracja, a chrze\u015bcija\u0144stwo to – w najlepszym razie – duchowy (?), etyczny (?), symboliczny (?) \u201eornament\u201d.<\/p>\r\n Najtragiczniejsze jest to, \u017ce t\u0119 fa\u0142szyw\u0105 teori\u0119 polityczn\u0105 zaaprobowa\u0142a i \u201epob\u0142ogos\u0142awi\u0142a\u201d na Soborze Watyka\u0144skim II hierarchia Ko\u015bcio\u0142a. \u201eW konstytucji soborowej Gaudium et spes<\/em> nie odnajdujemy nigdzie \u015bladu, i\u017c istnia\u0142a kiedykolwiek jaka\u015b doktryna katolicka o pochodzeniu i sprawowaniu w\u0142adzy politycznej\u201d13<\/a><\/sup>. Ta demokratyczna herezja XX wieku <\/strong>stanowi dok\u0142adne zaprzeczenie jasno wyra\u017conej intencji papie\u017cy Leona XIII oraz Piusa XII, kt\u00f3rzy zaakceptowali \u201edemokracj\u0119 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105\u201d jedynie pod warunkiem jej zastosowania si\u0119 do nauki katolickiej o nadprzyrodzonym \u017ar\u00f3dle w\u0142adzy oraz niekwestionowania przez ni\u0105 naturalnej nier\u00f3wno\u015bci jednostek i stan\u00f3w w spo\u0142ecze\u0144stwie. \u201eChrze\u015bcija\u0144ska demokracja z powo\u0142ania by\u0142a tym, co powinno zast\u0105pi\u0107 demokracj\u0119 laick\u0105, aby demokracja sta\u0142a si\u0119 mo\u017cliwa do zaakceptowania<\/strong> [podkr. moje – J.B.]. Tymczasem spe\u0142ni\u0142a odwrotn\u0105 funkcj\u0119, kt\u00f3ra osi\u0105ga sw\u00f3j punkt kulminacyjny w polityce Montiniego i przekonuje chrze\u015bcijan, by zaakceptowali, mniej lub bardziej, laicyzm istniej\u0105cej demokracji\u201d14<\/a><\/sup>. By\u0107 mo\u017ce, zar\u00f3wno sami chrze\u015bcija\u0144scy demokraci, jak i aprobuj\u0105cy ich postaw\u0119 liberalni papie\u017ce (Jan XXIII, Pawe\u0142 VI) oraz biskupi, dlatego \u201ebyli wyrozumiali dla panuj\u0105cego laicyzmu, poniewa\u017c \u017cyli w demokracji, jakby to by\u0142a okoliczno\u015b\u0107 \u0142agodz\u0105ca. Lecz jest to okoliczno\u015b\u0107 obci\u0105\u017caj\u0105ca. Laicyzm, kt\u00f3ry jest zawsze \u015bmierciono\u015bny, staje si\u0119 nim szybciej, staje si\u0119 powszechny w demokracji. Bardziej ni\u017c jakikolwiek inny system, demokracja, aby nie pogr\u0105\u017cy\u0107 si\u0119 w rozk\u0142adzie, powinna odrzuci\u0107 laicyzm Pa\u0144stwa\u201d15<\/a><\/sup>. Komentuj\u0105c wyst\u0105pienie papie\u017ca Paw\u0142a VI w ONZ, Madiran przypomnia\u0142, \u017ce ongi\u015b Pius XII odm\u00f3wi\u0142 wyra\u017cenia poparcia dla oenzetowskiej Deklaracji Praw Cz\u0142owieka<\/em> dlatego, \u017ce delegitymizowa\u0142a ona ka\u017cdy rz\u0105d niedemokratyczny, nie wspominaj\u0105c przy tym nic o wymogu \u201elegitymizmu wiary\u201d<\/strong> stawianym ka\u017cdej <\/strong>formie ustroju.<\/p>\r\n \u201eHerezja demokratyczna\u201d, czyli wyrzeczenie si\u0119 obowi\u0105zku zaprowadzenia Spo\u0142ecznego Kr\u00f3lestwa Jezusa Chrystusa, to jeden z element\u00f3w wielkiej zdrady – Ko\u015bcio\u0142a zdradzonego przez hierarch\u00f3w i teolog\u00f3w wyrzekaj\u0105cych si\u0119 Mszy Wszechczas\u00f3w w rycie \u015bw. Piusa V, Dekalogu, dogmat\u00f3w i klasycznej filozofii. Jak stwierdzi\u0142 – po lekturze Gaudium et spes <\/em>– bliski Madiranowi (cho\u0107 gaullista), dramaturg Maurice Clavel <\/strong>(1920-1979), Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u201eratyfikowa\u0142 kultur\u0119 ateistyczn\u0105\u201d16<\/a><\/sup>. Diagnoza Madirana jest r\u00f3wnie stanowcza:<\/p>\r\n Herezja XX wieku jest herezj\u0105 biskup\u00f3w. Nie s\u0105 oni jej wynalazcami, tylko jej agentami. Nie s\u0105 podbici przez ni\u0105; je\u015bli ona ogarn\u0119\u0142a prawie wszystkich, to nie z powodu ich bezsilno\u015bci lub nieuwagi, lecz dlatego, \u017ce oni s\u0105 w niej. Byli ju\u017c takimi, sekretnie, przed Drugim Soborem Watyka\u0144skim; w trakcie Soboru pozwolili sobie by\u0107 troch\u0119 mniej dyskretni; od Soboru zmierzaj\u0105 ku niej otwarcie i do ostatecznych konsekwencji w swoich decyzjach i przedsi\u0119wzi\u0119ciach oficjalnych; w ten spos\u00f3b nie mamy ju\u017c ani katechizmu, ani liturgii, a sakramenty s\u0105 zagro\u017cone17<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Jedni z biskup\u00f3w czuj\u0105 si\u0119 bli\u017csi liberalizmowi, inni socjalizmowi, a niekt\u00f3rzy nawet komunizmowi; prawie wszyscy zatem s\u0105 \u201eprzy\u0142\u0105czeni\u201d (ralli\u00c3\u00a9s<\/em>) do Rewolucji18<\/a><\/sup>. Nowy katechizm (francuski) to prawdziwy \u201eOradour dusz\u201d, a biskupi agituj\u0105cy za Maastricht poni\u017caj\u0105 nar\u00f3d francuski, nazywaj\u0105c go \u201eplemieniem\u201d, i z lekcewa\u017ceniem odrzucaj\u0105c koncepcj\u0119 Europy budowanej w porz\u0105dku narod\u00f3w, kultury, j\u0119zyka i religii chrze\u015bcija\u0144skiej, jako fundament\u00f3w europejskiej to\u017csamo\u015bci.<\/p>\r\n Chc\u0105, jak abp Delaporte19<\/a><\/sup>, zjednoczy\u0107 ludzi w jednym dziele: w \u201ekonstrukcji europejskiej\u201d. W takim konstruktywizmie nie ma po\u015brednictwa ani rodzinnego, ani narodowego mi\u0119dzy kolektywnym dzie\u0142em a indywidualn\u0105 osob\u0105. To nie narody, to nie prowincje, to nie rodziny si\u0119 tu jednoczy, ale gromad\u0119 jednostek. S\u0142owo \u201erodzina\u201d nie pojawia si\u0119 ani razu w konstrukcji politycznej abpa Delaporte`a. S\u0142owo \u201enar\u00f3d\u201d pada raz, ale po to, aby je odrzuci\u0107 z powodu tego, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 narodu nie absolutyzuje20<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Episkopalna \u201enomenklatura\u201d t\u0119pi wszelkie przejawy wierno\u015bci katolickiej Tradycji, ale jest w ostentacyjnej przyja\u017ani z nomenklatur\u0105 maso\u0144sk\u0105, liberalno-socjalistyczn\u0105 i wszelkich innych \u201eryt\u00f3w\u201d: jest to \u201epachn\u0105cy siark\u0105 sojusz lo\u017cy i diecezji\u201d21<\/a><\/sup>. To za\u015b s\u0105 wszystko skutki nieszcz\u0119snego aggiornamento<\/em>, kt\u00f3rego nast\u0119pstwem jest uczynienie \u201e\u015bwiata\u201d ojcem i nauczycielem Ko\u015bcio\u0142a. Nie jest przy tym prawd\u0105, \u017ce papie\u017ce przedsoborowi jedynie \u201epot\u0119piali \u015bwiat\u201d, a dopiero Jan XXIII odnalaz\u0142 spos\u00f3b \u201epozytywnego\u201d g\u0142oszenia Ewangelii; w rzeczywisto\u015bci, za ka\u017cdym pot\u0119pieniem sz\u0142y zawsze definicje i obja\u015bnienia, kt\u00f3re w\u0142a\u015bnie po Vaticanum II <\/em>uleg\u0142y rozrzedzeniu i zaciemnieniu.<\/p>\r\n Tym, kt\u00f3rzy (faryzejsko) powo\u0142uj\u0105 si\u0119 na obowi\u0105zek pos\u0142usze\u0144stwa papie\u017cowi i biskupom, Madiran przypomina, \u017ce w Ko\u015bciele nie ma i by\u0107 nie mo\u017ce pos\u0142usze\u0144stwa \u201epasywnego, fetyszystycznego i bezwarunkowego\u201d (l\u2019ob\u00c3\u00a9issance passive, f\u00c3\u00a9tichiste, inconditionelle<\/em>): \u201ePos\u0142usze\u0144stwo bezwarunkowe, r\u00f3wnie\u017c papie\u017cowi, nie jest katolickie. Bezwarunkowo katolik musi by\u0107 pos\u0142uszny tylko Bogu i prawu Bo\u017cemu\u201d22<\/a><\/sup>. Katolik nie mo\u017ce by\u0107 pos\u0142uszny rewidowaniu i tworzeniu nowej doktryny chrze\u015bcija\u0144skiej pod\u0142ug szko\u0142y Marksa, Nietzschego czy Freuda. Nie mo\u017ce by\u0107 pos\u0142uszny interdyktowi na\u0142o\u017conemu na Msz\u0119 Wszechczas\u00f3w, kt\u00f3ra jest najwi\u0119kszym i niezast\u0105pionym, zbawczym pokarmem dla duszy.<\/p>\r\n Wielkie nadzieje na powstrzymanie szerz\u0105cego si\u0119 ducha destrukcji w Ko\u015bciele wi\u0105za\u0142 Madiran z pontyfikatem Jana Paw\u0142a II; atoli ekskomunikowanie abpa Marcela Levebvre\u2019a po dokonanych przeze\u0144 konsekracjach biskupich, by\u0142o dla Madirana dramatem. W redakcji \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d za \u015bcis\u0142ym \u201eblokiem\u201d z \u201elefebrystami\u201d opowiada\u0142 si\u0119 zdecydowanie Alain Sanders, sam Madiran by\u0142 rozdarty pomi\u0119dzy przekonaniem o czysto\u015bci intencji i wielko\u015bci misji Arcybiskupa a przyja\u017ani\u0105 z opactwem Le Barroux, kt\u00f3re przyj\u0119\u0142o opcj\u0119 \u201epetrystyczn\u0105\u201d, tj. Bractwa \u015bw. Piotra, dzia\u0142aj\u0105cego odt\u0105d na podstawie motu proprio Ecclesia Dei<\/em>23<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n W ka\u017cdym razie, zdaniem Madirana, nie jest mo\u017cliwe przywr\u00f3cenie Ko\u015bcio\u0142owi ducha misyjnego, ani te\u017c przezwyci\u0119\u017cenie obecnego kryzysu religijnego, metod\u0105 po\u0142owicznego przeciwstawiania si\u0119 fali progresizmu i herezji poprzez oddzielanie tzw. autentycznego ducha Soboru od jego \u201enadinterpretacji\u201d i \u201ewypacze\u0144\u201d. Strategia kardyna\u0142a Ratzingera okaza\u0142a si\u0119 nieskuteczna; trzeba odrzuci\u0107 ca\u0142kowicie b\u0142\u0119dy \u201enowej teologii\u201d i powr\u00f3ci\u0107 do mocnych i jasnych sformu\u0142owa\u0144 Syllabusa<\/em>24<\/a><\/sup>. Co si\u0119 za\u015b tyczy szanta\u017cowania tradycjonalist\u00f3w zarzutem \u201enieuznawania\u201d Vaticanum II<\/em>, to Madiran deklarowa\u0142 jasno ju\u017c w 1966 roku: \u201eWierzymy w Ko\u015bci\u00f3\u0142 papie\u017cy i sobor\u00f3w, ale nie w Ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry by\u0142by tylko tym jednym soborem\u201d25<\/a><\/sup>. Obro\u0144cy Tradycji nie mog\u0105 przy tym da\u0107 si\u0119 zamkn\u0105\u0107 w getcie dla \u201efundamentalist\u00f3w\u201d, poniewa\u017c ich zadaniem jest odda\u0107 \u015bwiat Chrystusowi Kr\u00f3lowi; ich obowi\u0105zkiem jest walka i op\u00f3r stawiany destrukcji. Nigdy nie zaprzestan\u0105 domaga\u0107 si\u0119 od swoich biskup\u00f3w: \u201eZwr\u00f3\u0107cie nam Pismo, katechizm i Msz\u0119\u201d26<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n Podobnie na gruncie politycznym; zamiast stara\u0107 si\u0119 dosta\u0107 do liberalno-demokratycznego establishmentu, nale\u017cy bez wahania odrzuci\u0107 neopoga\u0144sk\u0105 Republik\u0119 Panteonu<\/strong>, gdzie prezydenci i lewicowi, i \u201eprawicowi\u201d, sk\u0142adaj\u0105 ho\u0142dy nieprzyjacio\u0142om Boga i Ko\u015bcio\u0142a. Ta maso\u0144ska \u015bwi\u0105tynia dobrze symbolizuje istot\u0119 republika\u0144skiego re\u017cimu i \u201erepublika\u0144skich warto\u015bci\u201d. By\u0142a ona niegdy\u015b prawdziw\u0105 \u015bwi\u0105tyni\u0105, ko\u015bcio\u0142em \u015bw. Genowefy, patronki Pary\u017ca, i zosta\u0142a skonfiskowana, zdesakralizowana, zbezczeszczona przez wolnomularstwo. Anty-Francja z\u0142o\u017cy\u0142a tam szcz\u0105tki Woltera – pisarza b\u0142yskotliwego i w stylu nawet francuskiego, ale przesi\u0105kni\u0119tego nienawi\u015bci\u0105 do katolicyzmu, wi\u0119c \u201ejego blu\u017anierstwa i jego moralno\u015b\u0107 nie s\u0105 Francj\u0105. Panteon jest symbolem Francji oficjalnej, c\u00f3rki Woltera i Rousseau, okazuj\u0105cej swoj\u0105 dominacj\u0119 nad Francj\u0105 \u00abnajstarsz\u0105 c\u00f3r\u0105 Ko\u015bcio\u0142a\u00bb. W Panteonie jest Jaur\u00c3\u00a8s, lecz nie ma tam P\u00c3\u00a9guya. Jest Zola, nie ma Langevina. Nie ma \u017cadnego \u015bwi\u0119tego, \u017cadnej \u015bwi\u0119tej francuskiej. Francja religijna i rycerska jest tam nieobecna, poniewa\u017c jest stamt\u0105d wykluczona. Panteon jest symbolem francuskiego apartheidu <\/strong>[podkr. moje – J.B.]\u201d27<\/a><\/sup>. I w\u0142a\u015bnie dlatego ca\u0142a klasa polityczno-medialna – od Mitteranda do Chiraca, od \u201eLib\u00c3\u00a9ration\u201d do \u201eFigaro\u201d – w Panteonie odprawia swoj\u0105 dewocj\u0119, bo tam jest w swoim \u201eko\u015bciele\u201d, zjednoczona w swoim kulcie maso\u0144skim. Kult ten szczyci si\u0119 celebrowaniem \u201emisterium\u201d praw cz\u0142owieka proklamowanych we francuskiej Deklaracji Praw Cz\u0142owieka i Obywatela <\/em>z 1789 roku i w Powszechnej Deklaracji Praw Cz\u0142owieka <\/em>ONZ z 1948 roku; na poz\u00f3r zatem posiada humanistyczn\u0105 i godn\u0105 szacunku legitymizacj\u0119, wy\u017csz\u0105 ponad pozytywne regulacje prawne oraz interes klasy panuj\u0105cej. Ale to tylko poz\u00f3r w\u0142a\u015bnie, gdy\u017c te prawa cz\u0142owieka, kt\u00f3re celebruje Republika Francuska, kt\u00f3re s\u0105 ideologiczn\u0105 formu\u0142\u0105 demokracji nowoczesnej, to \u201eprawa cz\u0142owieka bez Boga\u201d<\/strong> (les droits de l\u2019homme sans Dieu<\/em>; DHDS<\/strong>)! To \u201eprawa\u201d ustanowione przez cz\u0142owieka stawiaj\u0105cego si\u0119 na miejscu Boga, ignoruj\u0105ce \u015bwiadomie Jego imi\u0119, Jego istnienie i Jego prawo, a wi\u0119c w istocie tak\u017ce rzeczywiste, a nie zideologizowane, prawa osoby ludzkiej. Ka\u017cde prawdziwe prawo cz\u0142owieka jest albowiem nieod\u0142\u0105czne od obowi\u0105zku, kt\u00f3ry na cz\u0142owieka na\u0142o\u017cy\u0142 B\u00f3g, stanowi awers i rewers tej samej normy moralnej, tej samej rzeczywisto\u015bci duchowej. Natur\u0105 praw i obowi\u0105zk\u00f3w jest ich \u201esamozwrotno\u015b\u0107\u201d, czyli mo\u017cno\u015b\u0107 sformu\u0142owania ich zar\u00f3wno jako nakazu p\u0142yn\u0105cego \u201ez g\u00f3ry\u201d i adekwatnego uprawnienia \u201eoddolnego\u201d; na przyk\u0142ad \u201eprawo do wyznawania religii\u201d stanowi odmienne, lecz analogiczne (i koniecznie adekwatne) uj\u0119cie nakazu oddawania Bogu czci; \u201eprawo do \u017cycia\u201d – nakazu \u201enie zabijaj\u201d, etc. Mo\u017cliwo\u015b\u0107 wskazania takiej analogii rozstrzyga o ontologicznej realno\u015bci i moralnej prawowito\u015bci ka\u017cdego uprawnienia; je\u017celi nie da si\u0119 wskaza\u0107, z jakiego obowi\u0105zku wyp\u0142ywa og\u0142oszone uprawnienie, jakiego nakazu jest odwrotno\u015bci\u0105 lub konkretyzacj\u0105, znaczy to, \u017ce mamy do czynienia z nieprawomocnym roszczeniem, kt\u00f3rego \u017ar\u00f3d\u0142em jest najprawdopodobniej pycha i egoizm jakich\u015b jednostek lub grup. I taki w\u0142a\u015bnie charakter (auto)demaskuj\u0105 zazwyczaj \u201eprawa cz\u0142owieka\u201d uznawane w demokracji nowoczesnej. Niekt\u00f3re z nich s\u0105 wr\u0119cz perwersj\u0105 w stosunku do nakaz\u00f3w prawa naturalnego, jak na przyk\u0142ad prezentowanie aborcji jako \u201eprawa kobiety do wolnego wyboru\u201d, czy zbocze\u0144 p\u0142ciowych jako \u201eprawa do wyboru (r\u00f3wnorz\u0119dnych) orientacji seksualnych\u201d. Niemniej gro\u017an\u0105 cech\u0105 narzucanej przez ten re\u017cim ideologii praw cz\u0142owieka jest wy\u0142\u0105czna koncentracja zainteresowania na jednostkach, albo na grupach sztucznie wyodr\u0119bnianych, przeciwstawianych grupom naturalnym oraz dowolnie wybieranym jako podmioty moralnej troski, a nawet szczeg\u00f3lnej protekcji, na kt\u00f3r\u0105 tylko one jakoby zas\u0142uguj\u0105 (\u201ewyzyskiwani i biedni\u201d, \u201emniejszo\u015bci etniczne\u201d, \u201emniejszo\u015bci religijne\u201d, \u201emniejszo\u015bci seksualne\u201d, kobiety i dzieci pozostaj\u0105ce w \u201eopresji\u201d ustroju patriarchalnego, etc.). Milczenie, i nie zawsze nawet kamuflowana wrogo\u015b\u0107, otacza natomiast w tej ideologii podstawowe instytucje naturalne: rodzin\u0119, stan zawodowy, gmin\u0119, prowincj\u0119 i nar\u00f3d. Madiran przypomina \u201eobro\u0144com praw cz\u0142owieka\u201d s\u0142owa skierowane przez papie\u017ca Jana Paw\u0142a II do robotnik\u00f3w chrze\u015bcija\u0144skich w Brukseli (i nie tylko tam, lecz wielokrotnie i gdzie indziej): \u201eIstniej\u0105 nie tylko prawa cz\u0142owieka, ale r\u00f3wnie\u017c prawa rodziny i prawa narodu\u201d28<\/a><\/sup>, i dodaje od siebie: \u201eCzy\u017c pierwszym prawem narodu nie jest by\u0107 rz\u0105dzonym pod\u0142ug zasad prawa naturalnego i dla realizacji dobra wsp\u00f3lnego?\u201d29<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n W \u015bwietle historii Francji ostatnich dw\u00f3ch stuleci ujawnia si\u0119 niepodwa\u017calny aksjomat, i\u017c ideologia praw cz\u0142owieka \u201epos\u0142u\u017cy\u0142a do zamiany monarchii \u00abprawa boskiego\u00bb (droit divin<\/em>) na dyktatur\u0119 \u00abocalenia publicznego\u00bb (salut public<\/em>)\u201d30<\/a><\/sup>. Dlatego anty-Francji \u201eMarianny\u201d i Gavroche\u2019a nie da si\u0119 nigdy pogodzi\u0107 z prawdziw\u0105 Francj\u0105 \u015bw. Joanny d\u2019Arc i Bayarda, z Francj\u0105 katolick\u0105 i kr\u00f3lewsk\u0105. \u201eTamta \u00abFrancja\u00bb nie jest Francj\u0105. I je\u017celi Francja nie wyzwoli si\u0119 od swojej klasy polityczno-medialnej, je\u017celi nie wyzwoli spod tej zagranicznej dominacji swojej to\u017csamo\u015bci narodowej i religijnej, to nie prze\u017cyje\u201d\r\n
\r\n
Jean Madiran (1920-2013) – tradycjonalista katolicki i narodowy<\/h2>\r\n