{"id":68494,"date":"2013-05-19T18:54:24","date_gmt":"2013-05-19T23:54:24","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=68494"},"modified":"2013-05-19T18:54:24","modified_gmt":"2013-05-19T23:54:24","slug":"kosciol-musi-odrzucic-bledy-soboru-ks-jean-michael-gleize-fsspx","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=68494","title":{"rendered":"Ko\u015bci\u00f3\u0142 musi odrzuci\u0107 b\u0142\u0119dy soboru – ks. Jean-Michael Gleize FSSPX<\/em>"},"content":{"rendered":"

Analiza niekt\u00f3rych tekst\u00f3w II Soboru Watyka\u0144skiego ukazuje, \u017ce jedno\u015b\u0107 przedsoborowego i posoborowego magisterium zosta\u0142a w powa\u017cny spos\u00f3b podkopana przez samo nauczanie Vaticanum II. Jak dowodzi wiele artyku\u0142\u00f3w i opracowa\u0144, niekt\u00f3re teksty soborowe stanowi\u0105 zerwanie z Tradycj\u0105, w \u017caden rozs\u0105dny spos\u00f3b nie daj\u0105 si\u0119 z ni\u0105 pogodzi\u0107.<\/p>\r\n

\u201eOchryp\u0142e wrzaski tych, kt\u00f3rzy sk\u0142\u00f3ceni wyst\u0119puj\u0105 przeciw sobie, niezrozumia\u0142a gadanina, bez\u0142adny zgie\u0142k krzycz\u0105cych bez ustanku, wype\u0142ni\u0142 ju\u017c ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142, zniekszta\u0142caj\u0105c \u201d\u201d przez nadgorliwo\u015b\u0107 lub uchybienia \u201d\u201d prawdziw\u0105 nauk\u0119 wiary\u201d (\u015bw. Bazyli, De Spiritu Sancto<\/em>, XXX, 77). Cytuj\u0105c s\u0142ynne s\u0142owa biskupa Cezarei, Benedykt XVI por\u00f3wna\u0142 okres posoborowy z sytuacj\u0105, jaka mia\u0142a miejsce bezpo\u015brednio po I Soborze Nicejskim. Zaznaczy\u0142 przy tym jednak, \u017ce analogia ta nie jest absolutna, staraj\u0105c si\u0119 nie przedstawi\u0107 ostatnich 50 lat w zbyt ponurych barwach.<\/p>\r\n

Por\u00f3wnanie takie uzna\u0142 jednak za niepozbawione wszelkich podstaw, a przy tym po\u017cyteczne dla zrozumienia przyczyn stanu, w jakim znajduje si\u0119 obecnie Ko\u015bci\u00f3\u0142, na d\u0142ugo po zako\u0144czeniu XXI Soboru Powszechnego. W umy\u015ble papie\u017ca te same powody poci\u0105gaj\u0105 za sob\u0105 te same skutki: podobnie jak to by\u0142o w przypadku Nicei, r\u00f3wnie\u017c recepcja Vaticanum II<\/em> napotka\u0142a na powa\u017cne trudno\u015bci.<\/p>\r\n

Jak to ju\u017c czyni\u0142 w przesz\u0142o\u015bci, jeszcze jako prefekt Kongregacji Nauki Wiary, papie\u017c Benedykt XVI usi\u0142uje wyci\u0105gn\u0105\u0107 nauk\u0119 z tej oczywistej pora\u017cki. Usi\u0142owa\u0142 uczyni\u0107 to ju\u017c przed laty, w mowie wyg\u0142oszonej w roku 1988 do Konferencji Episkopatu Chile. Tezy w niej przedstawione, jak r\u00f3wnie\u017c spostrze\u017cenia poczynione w Raporcie o stanie wiary<\/em>, stanowi\u0105 zasadniczy trzon argumentacji, jak\u0105 pos\u0142u\u017cy\u0142 on si\u0119 w roku 2005. Zosta\u0142a ona przeanalizowana w numerze \u201eCourrier de Rome\u201d z listopada 1988 roku, francuskiej wersji \u201eSiSiNoNo\u201d, w artykule zatytu\u0142owanym Kardyna\u0142 Ratzinger dowodzi istnienia stanu konieczno\u015bci w Ko\u015bciele<\/em>.<\/p>\r\n

Hermeneutyka \u201eodnowy w ci\u0105g\u0142o\u015bci\u201d<\/h4>\r\n

Periodyk \u00f3w podejmowa\u0142 ten temat wielokrotnie: w listopadzie 1989, kwietniu 1991, wrze\u015bniu 1991 i marcu 1992. Kardyna\u0142 Ratzinger wyja\u015bnia\u0142, \u017ce nauczanie II Soboru Watyka\u0144skiego w istocie zgodne jest z Tradycj\u0105 i nie wymaga korekty, a do po\u0142o\u017cenia kresu nadu\u017cyciom niezb\u0119dna jest jedynie autentyczna jego interpretacja \u201d\u201d \u201ewiele interpretacji sprawia [bowiem] wra\u017cenie, i\u017c wraz z Vaticanum II<\/em> wszystko si\u0119 zmieni\u0142o a to, co go poprzedza\u0142o, nie ma ju\u017c warto\u015bci\u201d. 20 lat p\u00f3\u017aniej papie\u017c Benedykt XVI w dalszym ci\u0105gu pozostaje przekonany, \u017ce wyja\u015bnienie to jest s\u0142uszne.<\/p>\r\n

W mowie z 22 grudnia 2005 roku raz jeszcze pot\u0119pi\u0142 owe fa\u0142szywe interpretacje oraz to, co okre\u015bli\u0142 mianem \u201ehermeneutyki zerwania\u201d. Prezentowanym przez niego rozwi\u0105zaniem ma by\u0107 powr\u00f3t do hermeneutyki \u201eodnowy w ci\u0105g\u0142o\u015bci\u201d, \u201eodnowy zachowuj\u0105cego ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 jedynego podmiotu \u201d\u201d Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry da\u0142 nam Pan. Ten podmiot w miar\u0119 up\u0142ywu czasu ro\u015bnie i rozwija si\u0119, zawsze jednak pozostaje tym samym, jedynym podmiotem \u201d\u201d Ludem Bo\u017cym w drodze\u201d.Czy jednak ocena taka wyja\u015bnia obecn\u0105 sytuacj\u0119 w spos\u00f3b wystarczaj\u0105cy? Chodzi bowiem o w\u0142a\u015bciw\u0105 interpretacj\u0119 fakt\u00f3w. Fakty przemawiaj\u0105 do nas w spos\u00f3b bardziej wymowny, ni\u017c wszystkie t\u0142umacz\u0105ce je przem\u00f3wienia. Sob\u00f3r Nicejski zwo\u0142any zosta\u0142 w celu po\u0142o\u017cenia kresu zamieszaniu, maj\u0105cemu miejsce w Ko\u015bciele ju\u017c przed rozpocz\u0119ciem soboru. \u0141atwo mo\u017cemy prze\u015bledzi\u0107, w jaki spos\u00f3b herezja aria\u0144ska stopniowo by\u0142a wygaszana i ostatecznie zanik\u0142a dzi\u0119ki wdro\u017ceniu nauczania I Soboru Powszechnego.<\/p>\r\n

Nie spos\u00f3b jednak nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w przypadku Vaticanum II<\/em> mamy do czynienia z zupe\u0142nie inn\u0105 sytuacj\u0105: nieporz\u0105dki wkrad\u0142y si\u0119 bowiem do Ko\u015bcio\u0142a ju\u017c po jego zako\u0144czeniu. Przez ostatnie 50 lat nieporz\u0105dki te stopniowo narasta\u0142y i ostatecznie sta\u0142y si\u0119 norm\u0105. Czy mo\u017ce to by\u0107 po prostu skutek \u015bcierania si\u0119 dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych interpretacji? Musimy uzna\u0107 fakt, \u017ce istniej\u0105 r\u00f3wnie\u017c dwa magisteria: magisterium wszechczas\u00f3w oraz magisterium narodzone podczas ostatniego soboru. Hermeneutyka, o kt\u00f3r\u0105 apeluje Benedykt XVI, mia\u0142aby dowie\u015b\u0107 ich ci\u0105g\u0142o\u015bci. Jedno\u015b\u0107 jednak nie mo\u017ce by\u0107 definiowana wy\u0142\u0105cznie w odniesieniu do czasu, gdy\u017c jedno\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a nie jest wy\u0142\u0105cznie chronologiczna. Obejmuje r\u00f3wnie\u017c jedno\u015b\u0107 wiary, jedno\u015b\u0107 w tym samym rozumieniu tej samej, objawionej przez Boga prawdy.<\/p>\r\n

Niekt\u00f3re teksty dowodz\u0105 zerwania z Tradycj\u0105<\/h4>\r\n

Analiza tekst\u00f3w ukazuje, \u017ce owa jedno\u015b\u0107 (przed- i posoborowego magisterium) zosta\u0142a w powa\u017cny spos\u00f3b podkopana przez samo nauczanie Vaticanum II<\/em>. Jak ukazuje to artyku\u0142 opublikowany na \u0142amach \u201eCourrier de Rome\u201d w listopadzie 1988 roku, \u201eniekt\u00f3re teksty soborowe dowodz\u0105 zerwania z Tradycj\u0105 i w \u017caden rozs\u0105dny spos\u00f3b nie daj\u0105 si\u0119 z ni\u0105 pogodzi\u0107. Problem nie polega jedynie na tym, \u017ce \u201d\u201d jak uwa\u017ca kard. Ratzinger \u201d\u201d \u00abwiele interpretacji sprawia wra\u017cenie, i\u017c wraz z Vaticanum II<\/em> wszystko si\u0119 zmieni\u0142o a to, co go poprzedza\u0142o, nie ma ju\u017c \u017cadnej warto\u015bci\u00bb. Pewne dokumenty soborowe stanowi\u0105 zerwanie z wcze\u015bniejszym nauczaniem Ko\u015bcio\u0142a, co zmusza nas do czynienia wyboru pomi\u0119dzy Vaticanum II<\/em> a Tradycj\u0105. Teksty w rodzaju Nostra aetate<\/em>, Unitatis redintegratio<\/em> czy Dignitatis humanae<\/em> sk\u0142aniaj\u0105 nas do szukania odpowiedzi na pytanie, kt\u00f3re stawia\u0142 r\u00f3wnie\u017c kard. Ratzinger: \u00abCzy Ko\u015bci\u00f3\u0142 obecny jest rzeczywi\u015bcie tym samym, co Ko\u015bci\u00f3\u0142 dnia wczorajszego, czy te\u017c mo\u017ce zosta\u0142 on zast\u0105piony przez inny, o czym jednak nikt nie zada\u0142 sobie trudu poinformowa\u0107 katolik\u00f3w?\u00bb\u201d.<\/p>\r\n

Odpowied\u017a na to pytanie znale\u017a\u0107 mo\u017cna w samej intencji, jak\u0105 kierowali si\u0119 Jan XXIII i Pawe\u0142 VI: \u201eOg\u0142aszaj\u0105c ten sob\u00f3r jako pastoralny, a nie dogmatyczny, wysuwaj\u0105c na pierwszy plan postulaty aggiornamento<\/em> i ekumenizmu, papie\u017ce ci od samego pocz\u0105tku odebrali soborowi i sobie samym mo\u017cliwo\u015b\u0107 interwencji przez nieomylno\u015b\u0107, kt\u00f3ra mog\u0142aby uchroni\u0107 ich od wszystkich b\u0142\u0119d\u00f3w\u201d (Marcel Lefebvre, oni Jego zdetronizowali<\/em>, rozdz. 24). Czy wi\u0119c powinni\u015bmy oskar\u017ca\u0107 sob\u00f3r, czy te\u017c stara\u0107 si\u0119 nauczanie jego usprawiedliwia\u0107?<\/p>\r\n

Innymi s\u0142owy: czy II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski spe\u0142nia\u0142 niezb\u0119dne kryteria aktu magisterium wykonywanego ze wzgl\u0119du na dobro Ko\u015bcio\u0142a? By odpowiedzie\u0107 na to pytanie, trzeba odwo\u0142a\u0107 si\u0119 do samych tekst\u00f3w soborowych (ibidem<\/em>, rozdz. 32). Bior\u0105c je pod uwag\u0119, zmuszeni jeste\u015bmy powiedzie\u0107, \u017ce nie da si\u0119 wyt\u0142umaczy\u0107 obecnego stanu rzeczy samymi tylko b\u0142\u0119dnymi interpretacjami Vaticanum II<\/em>. Nie musimy przy tym ocenia\u0107 soboru wedle naszych osobistych standard\u00f3w, wystarczy przeanalizowa\u0107 ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 jego nauczania z odwiecznym magisterium Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Depozyt wiary t\u0142umaczony przez Urz\u0105d Nauczycielski<\/h4>\r\n

W\u0142a\u015bciwym przedmiotem aktu magisterium jest Objawienie przekazane przez Aposto\u0142\u00f3w, czyli depozyt wiary, kt\u00f3ry powinien by\u0107 strze\u017cony nabo\u017cnie i wiernie przekazywany zawsze w tym samym rozumieniu. I Sob\u00f3r Watyka\u0144ski dwukrotnie to potwierdzi\u0142:<\/p>\r\n

1. w konstytucji dogmatycznej Pastor aeternus<\/em>: \u201eDuch \u015awi\u0119ty zosta\u0142 bowiem obiecany nast\u0119pcom \u015bw. Piotra nie dlatego, aby z pomoc\u0105 Jego objawienia og\u0142aszali now\u0105 nauk\u0119, ale by z Jego pomoc\u0105 \u015bwi\u0119cie strzegli i wiernie wyja\u015bniali Objawienie przekazane przez aposto\u0142\u00f3w, czyli depozyt wiary\u201d (DS 3070 [Dz 1836]);<\/p>\r\n

2. w Konstytucji Dogmatycznej Dei Filius<\/em>: \u201eNauka wiary, kt\u00f3r\u0105 B\u00f3g objawi\u0142, nie zosta\u0142a bowiem podana jako wytw\u00f3r filozofii, kt\u00f3ry da\u0142by si\u0119 udoskonala\u0107 moc\u0105 ludzkich umys\u0142\u00f3w, ale zosta\u0142a przekazana Oblubienicy Chrystusa jako Bo\u017cy depozyt, by go wiernie strzeg\u0142a i nieomylnie wyja\u015bnia\u0142a. Dlatego nale\u017cy nieprzerwanie zachowywa\u0107 takie znaczenie \u015bwi\u0119tych dogmat\u00f3w, jakie ju\u017c raz okre\u015bli\u0142a \u015bwi\u0119ta Matka Ko\u015bci\u00f3\u0142, a od tego znaczenia nigdy nie mo\u017cna odej\u015b\u0107 pod pozorem lub w imi\u0119 lepszego zrozumienia. \u00abNiech wi\u0119c wzrasta i na r\u00f3\u017cne sposoby mocno si\u0119 rozwija rozumienie, wiedza oraz m\u0105dro\u015b\u0107 wszystkich razem i ka\u017cdego z osobna, zar\u00f3wno poszczeg\u00f3lnych ludzi, jak i ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a, ze wszystkich pokole\u0144 i wiek\u00f3w, ale tylko w swoim rodzaju, to znaczy w tej samej nauce, w tym samym znaczeniu i w tym samym sformu\u0142owaniu\u00bb\u201d (DS 3020 [Dz 1800]). Sob\u00f3r stwierdza\u0142 r\u00f3wnie\u017c: \u201eGdyby kto\u015b m\u00f3wi\u0142, \u017ce cz\u0142owiek nie mo\u017ce by\u0107 wyniesiony przez Boga do poznania i doskona\u0142o\u015bci, kt\u00f3re wykraczaj\u0105 poza naturalne [poznanie i doskona\u0142o\u015b\u0107], ale \u017ce w ci\u0105g\u0142ym post\u0119pie cz\u0142owiek mo\u017ce i powinien z w\u0142asnych si\u0142 doj\u015b\u0107 w ko\u0144cu do posiadania wszelkiej prawdy i dobra \u201d\u201d niech b\u0119dzie wykl\u0119ty\u201d (DS 3043 [Dz 1818]). Podobnie w czwartym punkcie wprowadzonej przez \u015bw. Piusa X Przysi\u0119gi Antymodernistycznej czytamy: \u201ePot\u0119piam r\u00f3wnie\u017c wszelki b\u0142\u0105d, kt\u00f3ry w miejsce Boskiego depozytu wiary, jaki Chrystus powierzy\u0142 swej Oblubienicy do wiernego przechowywania, podstawia (…) twory \u015bwiadomo\u015bci ludzkiej, kt\u00f3re zrodzone z biegiem czasu przez wysi\u0142ek ludzi \u201d\u201d nadal w nieokre\u015blonym post\u0119pie maj\u0105 si\u0119 doskonali\u0107\u201d (DS 3541 [Dz 2145]).<\/p>\r\n

Jak naucza w swej encyklice Humani generis<\/em> Pius XII, \u201edaj\u0105c Ko\u015bcio\u0142owi swojemu \u015bwi\u0119te \u017ar\u00f3d\u0142a wiary, da\u0142 mu B\u00f3g zarazem \u017cywy Urz\u0105d Nauczycielski, kt\u00f3ry to, co w depozycie zawiera si\u0119 mniej jasno i jakby w zawi\u0105zku, ma dok\u0142adniej wyja\u015bni\u0107 i rozwija\u0107\u201d (DS 3886 [Dz 2314]).<\/p>\r\n

Nauczanie to potwierdzi\u0142 Pius XI w encyklice Mortalium animos<\/em> z 6 stycznia 1928 roku, tak pisz\u0105c o uroczystych aktach magisterium sobor\u00f3w powszechnych: \u201eTo nadzwyczajne wykonywanie urz\u0119du nauczycielskiego nie oznacza jednak, by wprowadzano jak\u0105\u015b nowo\u015b\u0107. Przez to nie wprowadza si\u0119 te\u017c niczego nowego do tej ilo\u015bci prawd, kt\u00f3re zawarte s\u0105 domniemanie przynajmniej, w skarbie Objawienia, przekazanym Ko\u015bcio\u0142owi przez Boga. Przez to wyja\u015bnia si\u0119 tylko prawdy, kt\u00f3re dot\u0105d mog\u0142y w oczach wielu uchodzi\u0107 za mgliste, lub te\u017c stwierdza si\u0119 prawdy wiary, kt\u00f3rym uprzednio ten, czy \u00f3w przeoczy\u0142\u201d. Pius XII wskazywa\u0142 te\u017c, \u017ce \u201enajoczywi\u015bciej fa\u0142szyw\u0105 jest metoda, kt\u00f3ra rzeczy jasne usi\u0142uje przez rzeczy niejasne t\u0142umaczy\u0107\u201d.<\/p>\r\n

Nauka sprzeczna z Tradycj\u0105 musi zosta\u0107 odrzucona<\/h4>\r\n

Tak wi\u0119c trudno jest traktowa\u0107 powa\u017cnie hermeneutyk\u0119 reformy (czy te\u017c \u201eodnow\u0119 w ci\u0105g\u0142o\u015bci\u201d), o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142 w swym przem\u00f3wieniu z 22 grudnia 2005 roku Benedykt XVI, a to z dw\u00f3ch podstawowych wzgl\u0119d\u00f3w. Po pierwsze, reforma ta stara si\u0119 usprawiedliwi\u0107 wprowadzanie nowinek sprzecznych z Tradycj\u0105, stwierdzaj\u0105c, \u017ce II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski podj\u0105\u0142 si\u0119 zadania redefiniowania stosunku wiary Ko\u015bcio\u0142a do niekt\u00f3rych element\u00f3w filozofii wsp\u00f3\u0142czesnej. Po drugie, reforma owa ma rzekomo na celu doprowadzenie \u201edo odnowy jedynego podmiotu \u201d\u201d Ko\u015bcio\u0142a\u201d, poddaj\u0105c przy tym w w\u0105tpliwo\u015b\u0107 obiektywne nauczanie magisterium w kwestiach zasadniczych.<\/p>\r\n

W \u015bwietle wspomnianych wy\u017cej zasad, w\u0142a\u015bciwa hermeneutyka czy spos\u00f3b interpretacji tekst\u00f3w II Soboru Watyka\u0144skiego dokonywane musia\u0142yby by\u0107 w zgodzie z zasad\u0105 sformu\u0142owan\u0105 przez I Sob\u00f3r Watyka\u0144ski, wedle kt\u00f3rej \u201enieprzerwanie zachowywa\u0107 [nale\u017cy] takie znaczenie \u015bwi\u0119tych dogmat\u00f3w, jakie ju\u017c raz okre\u015bli\u0142a \u015bwi\u0119ta Matka Ko\u015bci\u00f3\u0142\u201d. Zasada ta wymaga, by nauczanie Vaticanum II<\/em> interpretowane by\u0142o w \u015bwietle prawd nauczanych przez odwieczne magisterium, wskutek czego elementy sprzeczne z Tradycj\u0105 musia\u0142yby zosta\u0107 odrzucone, niejasno\u015bci interpretowane w zgodzie z Tradycj\u0105, za\u015b nauczanie z Tradycj\u0105 zgodne powinno zosta\u0107 z uleg\u0142o\u015bci\u0105 przyj\u0119te.<\/p>\r\n

Przynajmniej w trzech kwestiach nauczanie II Soboru Watyka\u0144skiego wydaje nam si\u0119 by\u0107 nie do pogodzenia z doktryn\u0105 katolick\u0105, przedstawion\u0105 w dotychczasowych dokumentach magisterium Ko\u015bcio\u0142a. Punkty te s\u0105 nast\u0119puj\u0105ce: doktryna o wolno\u015bci religijnej, doktryna o ekumenizmie i religiach niechrze\u015bcija\u0144skich, doktryna o kolegializmie, nowy ryt Mszy.<\/p>\r\n

Doktryna o wolno\u015bci religijnej<\/h4>\r\n

Doktryna o wolno\u015bci religijnej wyra\u017cona w paragrafie 2 deklaracji Dignitatis humanae<\/em> oraz w paragrafach 2104\u201d\u201d2109 Katechizmu Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego z roku 1992 sprzeciwia si\u0119 nauczaniu zawartemu w encyklice Grzegorza XVI Mirari vos<\/em>, encyklice Piusa IX Quanta cura<\/em>, a tak\u017ce doktrynie przedstawionej przez Leona XII w encyklice Immortale Dei<\/em> oraz przez Piusa XI w encyklice Quas primas<\/em>. Vaticanum II<\/em> stwierdza, \u017ce ka\u017cdemu cz\u0142owiekowi przys\u0142uguje prawo do nieskr\u0119powanego przez \u017cadn\u0105 w\u0142adz\u0119 uczestnictwa w kulcie wyznawanej przez siebie religii, prawdziwej czy te\u017c fa\u0142szywej, o ile tylko nie narusza to dobra wsp\u00f3lnego ca\u0142ej spo\u0142eczno\u015bci.<\/p>\r\n

Tradycja Ko\u015bcio\u0142a naucza natomiast o spo\u0142ecznym panowaniu Jezusa Chrystusa; podkre\u015bla, \u017ce w\u0142adze \u015bwieckie maj\u0105 obowi\u0105zek zakazywa\u0107 lub ogranicza\u0107 zewn\u0119trzne formy kultu fa\u0142szywych religii z tego jedynie powodu, \u017ce kult stanowi zniewag\u0119 dla religii katolickiej. Pot\u0119pia te\u017c zasad\u0119, wedle kt\u00f3rej \u201enajlepszy stan spo\u0142ecze\u0144stwa jest taki, w kt\u00f3rym w\u0142adzy nie przyznaje si\u0119 obowi\u0105zku powstrzymywania ustawowymi karami przeciwnik\u00f3w religii katolickiej, je\u017celi nie wymaga tego pok\u00f3j publiczny\u201d.<\/p>\r\n

Doktryna o ekumenizmie i religiach niechrze\u015bcija\u0144skich<\/h4>\r\n

Doktryna o ekumenizmie i religiach niechrze\u015bcija\u0144skich wyra\u017cona w paragrafie 3 Unitatis redintegratio<\/em>, w paragrafach 816 i 819 oraz 839-848 nowego Katechizmu, w paragrafie 2 deklaracji Nostra aetate<\/em>, oraz w paragrafie 8 konstytucji Lumen gentium<\/em>, sprzeciwia si\u0119 nauczaniu Piusa IX, podpadaj\u0105c pod pot\u0119pienia paragraf\u00f3w 16 i 17 Syllabusa<\/em>. Sprzeczna jest r\u00f3wnie\u017c z nauk\u0105 przedstawion\u0105 przez Piusa XI w encyklice Mortalium animos<\/em>. Vaticanum II<\/em> stwierdza, \u017ce w spo\u0142eczno\u015bciach od\u0142\u0105czonych od Ko\u015bcio\u0142a katolickiego istniej\u0105 pewne pierwiastki prawdy i u\u015bwi\u0119cenia, kt\u00f3re nak\u0142aniaj\u0105 do jedno\u015bci katolickiej; \u017ce nie s\u0105 one bez znaczenia w tajemnicy zbawienia oraz \u017ce r\u00f3wnie\u017c religie niechrze\u015bcija\u0144skie odbijaj\u0105 promie\u0144 prawdy, kt\u00f3ra o\u015bwieca wszystkich ludzi. R\u00f3wnie\u017c przyj\u0119ta przez sob\u00f3r definicja Ko\u015bcio\u0142a jako sakramentu sprzyja \u201d\u201d przez sw\u0105 wieloznaczno\u015b\u0107 \u201d\u201d postrzeganiu go na spos\u00f3b ekumeniczny i latitudinarystyczny (rozumiany w bardzo szerokim znaczeniu \u201d\u201d przyp. red.).<\/p>\r\n

Tradycja Ko\u015bcio\u0142a uczy, \u017ce nasz Pan Jezus Chrystus za\u0142o\u017cy\u0142 jedyn\u0105 widzialn\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107, w kt\u00f3rej ludzie znale\u017a\u0107 mog\u0105 zbawienie, a spo\u0142eczno\u015bci\u0105 t\u0105 jest Ko\u015bci\u00f3\u0142 rzymskokatolicki. Uczy te\u017c, \u017ce o ile nie przynale\u017cy si\u0119 do Ko\u015bcio\u0142a tego w spos\u00f3b pe\u0142ny i widzialny, lub przynajmniej nie jest si\u0119 z nim zjednoczonym przez ukryte nadprzyrodzone pragnienie, nie mo\u017cna osi\u0105gn\u0105\u0107 zbawienia, nie mo\u017cna znale\u017a\u0107 \u017cadnego pierwiastka prawdy ani u\u015bwi\u0119cenia, czy te\u017c promienia prawdy. W tym rozumieniu religie niekatolickie stanowi\u0105 przeszkod\u0119 dla zbawczej akcji Chrystusa oraz Ducha \u015awi\u0119tego.<\/p>\r\n

Doktryna o kolegializmie<\/h4>\r\n

Doktryna o kolegializmie, wyra\u017cona w paragrafie 22 Lumen gentium<\/em> oraz paragrafie 4 Nota praevia<\/em>, stanowi powa\u017cne odej\u015bcie od nauczania I Soboru Watyka\u0144skiego sformu\u0142owanego w konstytucji Pastor aeternus<\/em>, a dotycz\u0105cego jednego podmiotu najwy\u017cszej w\u0142adzy w Ko\u015bciele. Vaticanum II<\/em> naucza, \u017ce r\u00f3wnie\u017c kolegium biskup\u00f3w zjednoczone z papie\u017cem jako sw\u0105 g\u0142ow\u0105 stanowi \u201d\u201d obok niego samego \u201d\u201d najwy\u017csz\u0105 w\u0142adz\u0119 w Ko\u015bciele. Jednak wedle doktryny jasno przedstawionej przez I Sob\u00f3r Watyka\u0144ski, w\u0142adza ta nale\u017cy wy\u0142\u0105cznie do \u015bw. Piotra oraz jego nast\u0119pc\u00f3w. Definicja Ko\u015bcio\u0142a jako \u201eLudu Bo\u017cego\u201d oraz koncepcja powszechnego kap\u0142a\u0144stwa wiernych rozumianego we w\u0142a\u015bciwym sensie tego s\u0142owa, sprzyjaj\u0105 szerzeniu si\u0119 idei demokratycznych i egalitarnych, Ko\u015bci\u00f3\u0142 za\u015b postrzegany jest raczej jako wsp\u00f3lnota ni\u017c spo\u0142eczno\u015b\u0107 hierarchiczna.<\/p>\r\n

Nowy ryt Mszy<\/h4>\r\n

R\u00f3wnie\u017c Kr\u00f3tka analiza krytyczna Novus Ordo Missae<\/em>, przes\u0142ana 3 wrze\u015bnia 1969 roku przez kard. Ottavianiego i kard. Bacciego Paw\u0142owi VI, w dobitny spos\u00f3b kwestionuje ortodoksj\u0119 nowego rytu Mszy. Kardyna\u0142owie pisali: \u201eNovus Ordo Missae<\/em> tak w ca\u0142o\u015bci jak i w szczeg\u00f3\u0142ach stanowi ra\u017c\u0105ce odej\u015bcie od katolickiej teologii Mszy, sformu\u0142owanej na XXII sesji Soboru Trydenckiego\u201d. Nie wahali si\u0119 r\u00f3wnie\u017c wyrazi\u0107 uzasadnionej obawy o wa\u017cno\u015b\u0107 celebracji wed\u0142ug nowego rytu przez kap\u0142an\u00f3w, kt\u00f3rzy nie b\u0119d\u0105 ju\u017c otrzymywa\u0107 tradycyjnej formacji.<\/p>\r\n

Bractwo \u015aw. Piusa X nigdy nie twierdzi\u0142o, \u017ce \u201eNovus Ordo Missae<\/em> celebrowana wed\u0142ug rubryk Msza\u0142u jest sama w sobie niewa\u017cna czy heretycka\u201d (Marcel Lefebvre, List do kard. Ratzingera<\/em> z 17 kwietnia 1985 r.). Uwa\u017ca jednak, zgodnie ze s\u0142owami abpa Lefebvre\u2019a, \u017ce \u201enowy ryt nie wyra\u017ca wiary katolickiej w spos\u00f3b tak jasny, jak tradycyjna Msza i konsekwentnie mo\u017ce stwarza\u0107 mo\u017cliwo\u015b\u0107 heretyckich interpretacji\u201d (Mgr Lefebvre et le Saint Office<\/em>, \u201eItin\u00c3\u00a9raires\u201d, nr 233, maj 1979, s. 146\u201d\u201d147).<\/p>\r\n

M\u0119tne teksty soboru g\u0142\u00f3wnym \u017ar\u00f3d\u0142em kryzysu<\/h4>\r\n

Trzeba te\u017c zauwa\u017cy\u0107, \u017ce sam Jan Pawe\u0142 II w konstytucji apostolskiej Disciplinae leges<\/em> z 25 stycznia 1983 roku stwierdzi\u0142, i\u017c nauczanie II Soboru Watyka\u0144skiego ukazuje \u201enow\u0105 wizj\u0119 Ko\u015bcio\u0142a\u201d, kt\u00f3ra musi stanowi\u0107 inspiracj\u0119 dla norm prawnych nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego. Ka\u017ce nawet postrzega\u0107 ten Kodeks jako \u201ewielki pas transmisyjny przenosz\u0105cy na j\u0119zyk kanonistyczny t\u0119 doktryn\u0119, mianowicie soborow\u0105 eklezjologi\u0119\u201d (Jan Pawe\u0142 II, Konstytucja Apostolska Sacrae disciplinae leges<\/em>, 25 stycznia 1983 r.: \u201eFundamentalis illa ratio novitatis, quae, a traditione legifera Ecclesiae numquam discedens, reperitur in Concilio Vaticano II, praesertim quod spectat ad eius ecclesiologicam doctrinam, efficiat etiam rationem novitatis in novo Codice\u201d).<\/p>\r\n

Zasadnicze zastrze\u017cenia odno\u015bnie do doktryny soboru odnie\u015b\u0107 nale\u017cy wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c do tego nowego aktu legislacji. Odwo\u0142ywanie si\u0119 przez Bractwo do Kodeksu z roku 1917 nie powinno by\u0107 postrzegane jako co\u015b osobliwego. Jest to ca\u0142kowicie uprawniona postawa, dozwolona dla ka\u017cdego katolika, staj\u0105cego w obliczu kontrowersyjnych zapis\u00f3w nowego prawa kanonicznego.<\/p>\r\n

Czy wi\u0119c powinni\u015bmy obwinia\u0107 sob\u00f3r, czy te\u017c stara\u0107 si\u0119 go usprawiedliwia\u0107? By znale\u017a\u0107 odpowied\u017a na to powa\u017cne pytanie, przytoczyli\u015bmy liczne dokumenty magisterium Ko\u015bcio\u0142a (Marcel Lefebvre, oni Jego zdetronizowali<\/em>, rozdz. XXII). W oparciu o nie zmuszeni jeste\u015bmy uzna\u0107, \u017ce sk\u0142adanie ca\u0142ej winy za obecny stan rzeczy na karb b\u0142\u0119dnych interpretacji Vaticanum II<\/em> by\u0142oby stanowczo zbytnim uproszczeniem. Mo\u017cemy w tym miejscu powt\u00f3rzy\u0107 ocen\u0119 abpa Lefebvre\u2019a (ibidem<\/em>) i stwierdzi\u0107, \u017ce przyczyn\u0105 z\u0142a tocz\u0105cego obecnie Ko\u015bci\u00f3\u0142 jest sam sob\u00f3r, kt\u00f3rego m\u0119tne i zawieraj\u0105ce b\u0142\u0119dy teksty s\u0105 g\u0142\u00f3wnym \u017ar\u00f3d\u0142em kryzysu, do kt\u00f3rego odnosi si\u0119 Benedykt XVI.<\/p>\r\n

Usi\u0142owania uzdrowienia tej sytuacji i pod\u017awigni\u0119cia Ko\u015bcio\u0142a ze \u015bmiertelnej choroby bez wskazania \u017ar\u00f3de\u0142 problemu, z g\u00f3ry skazane s\u0105 na niepowodzenie. Abp Lefebvre rzadko m\u00f3wi\u0142 o Vaticanum II<\/em> jako o magisterium, kiedy za\u015b to czyni\u0142, u\u017cywane przez niego okre\u015blenia wyra\u017anie dawa\u0142y do zrozumienia, \u017ce w jego opinii nieuprawnione jest pos\u0142ugiwanie si\u0119 tym terminem wzgl\u0119dem ostatniego nauczania soboru oraz okresu posoborowego.<\/p>\r\n

Chodzi o to, by Ko\u015bci\u00f3\u0142 odrzuci\u0142 b\u0142\u0119dy soboru<\/h4>\r\n

Arcybiskup m\u00f3wi\u0142 o \u201emagisterium, kt\u00f3re niszczy [odwieczne] magisterium i Tradycj\u0119\u201d (Marcel Lefebvre, Conference at Ec\u00c3\u00b4ne<\/em>, 29 wrze\u015bnia 1975 r., \u201eVu de Haut\u201d, nr 13, s. 23), o \u201enowym magisterium lub nowej koncepcji magisterium Ko\u015bcio\u0142a, koncepcji, kt\u00f3ra jest modernistyczna\u201d (ibidem<\/em>, 13 stycznia 1977 r., \u201eVu de Haut\u201d nr 13, s. 51), o \u201epost\u0119powym i \u017ale poj\u0119tym magisterium\u201d (ibidem<\/em>, s. 52), o \u201eniewiernym magisterium, kt\u00f3re nie jest wierne Tradycji\u201d (ibidem<\/em>, 20 listopada 1980 r., \u201eVu de Haut\u201d nr 13, s. 53), o \u201enowym magisterium, kt\u00f3re nie jest wierne magisterium wszechczas\u00f3w\u201d (ibidem<\/em>, 10 kwietnia 1981 r., \u201eVu de Haut\u201d nr 13, s. 55), o \u201enowym magisterium\u201d (ibidem<\/em>, s. 56).<\/p>\r\n

W oficjalnej korespondencji z prefektem Kongregacji Nauki Wiary nie waha\u0142 si\u0119 wyrazi\u0107 nast\u0119puj\u0105cego os\u0105du Vaticanum II<\/em>: \u201eNowe magisterium, o ile nie by\u0142oby zakorzenione w przesz\u0142o\u015bci, a tym bardziej je\u015bli sprzeciwia\u0142oby si\u0119 magisterium wszechczas\u00f3w, mo\u017ce by\u0107 jedynie schizmatyckie i heretyckie\u201d (List do kard. Ratzingera z 8 lipca 1987 r.). Pod koniec swego \u017cycia stwierdzi\u0142: \u201eAlbo jeste\u015bmy z jego (tj. Jana Paw\u0142a II \u201d\u201d przyp. t\u0142um) poprzednikami, kt\u00f3rzy g\u0142osili wieczn\u0105 prawd\u0119 i kt\u00f3rych nauka pozostaje w zgodzie z doktryn\u0105 Ko\u015bcio\u0142a od czas\u00f3w Aposto\u0142\u00f3w po pontyfikat Piusa XII, albo jeste\u015bmy z soborem i przeciwko poprzednikom obecnego papie\u017ca. Takiego w\u0142a\u015bnie wyboru musimy dokona\u0107. Oczywistym jest, \u017ce Tradycj\u0119 stanowi nauczanie papie\u017cy, kt\u00f3rzy poprzedzali Jana XXIII i II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski, w przeciwnym razie uzna\u0107 musieliby\u015bmy, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 zawsze b\u0142\u0105dzi\u0142. W takiej w\u0142a\u015bnie sytuacji obecnie si\u0119 znajdujemy. Musimy by\u0107 stanowczy, jednoznaczni, zdecydowani i niezachwiani\u201d (M. Lefebvre, kazanie wyg\u0142oszone 14 maja 1989 r. w Econe, \u201eVu de Haut\u201d nr 13, s. 70).<\/p>\r\n

Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce takie jest w\u0142a\u015bnie credo<\/em> Bractwa \u015aw. Piusa X, jest to bowiem credo<\/em> Ko\u015bcio\u0142a zmagaj\u0105cego si\u0119 z b\u0142\u0119dami wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata. Ukryte g\u0142\u0119boko pod powierzchni\u0105 z\u0142o zmartwychwsta\u0142o, poniewa\u017c pod przykrywk\u0105 Vaticanum II<\/em> b\u0142\u0119dy te rozpowszechni\u0142y si\u0119 w samym Ko\u015bciele. Je\u015bli za\u015b Bractwo \u015aw. Piusa X bardziej ni\u017c ktokolwiek inny pragnie autentycznej reformy, chodzi mu jedynie o to, by Ko\u015bci\u00f3\u0142 ostatecznie odrzuci\u0142 b\u0142\u0119dy, kt\u00f3re od czasu soboru uniemo\u017cliwiaj\u0105 mu wykonywanie autentycznego magisterium oraz odzyska\u0142 sw\u0105 wieczn\u0105 m\u0142odo\u015b\u0107.<\/p>\r\n

ks. Jean-Michael Gleize FSSPX<\/em><\/strong><\/p>\r\n

Za \u201eThe Angelus\u201d grudzie\u0144 2012, t\u0142umaczy\u0142 Tomasz Maszczyk.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Analiza niekt\u00f3rych tekst\u00f3w II Soboru Watyka\u0144skiego ukazuje, \u017ce jedno\u015b\u0107 przedsoborowego i posoborowego magisterium zosta\u0142a w powa\u017cny spos\u00f3b podkopana przez samo nauczanie Vaticanum II. Jak dowodzi wiele artyku\u0142\u00f3w i opracowa\u0144, niekt\u00f3re teksty soborowe stanowi\u0105 zerwanie z Tradycj\u0105, w \u017caden rozs\u0105dny spos\u00f3b nie daj\u0105 si\u0119 z ni\u0105 pogodzi\u0107. \u201eOchryp\u0142e wrzaski tych, kt\u00f3rzy sk\u0142\u00f3ceni wyst\u0119puj\u0105 przeciw sobie, niezrozumia\u0142a […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135,328],"tags":[33],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/68494"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=68494"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/68494\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=68494"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=68494"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=68494"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}