{"id":67493,"date":"2014-10-19T08:40:47","date_gmt":"2014-10-19T12:40:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=67493"},"modified":"2014-10-19T16:54:07","modified_gmt":"2014-10-19T20:54:07","slug":"jan-xxiii-niszczy-katolicka-wojowniczosc-atila-sinke-guimaraes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=67493","title":{"rendered":"Jan XXIII niszczy katolick\u0105 wojowniczo\u015b\u0107 – Atila Sinke Guimar\u00c3\u00a3es<\/em>"},"content":{"rendered":"

Dodano: 2013-03-21 4:55 pm<\/small><\/p>\r\n

S<\/strong>zale\u0144stwo 50 rocznicy soboru nadal jest dobrym \u017ar\u00f3d\u0142em dostarczaj\u0105cym dowod\u00f3w na to, jak Jan XXIII by\u0142 g\u0142\u00f3wnym instrumentem w zniszczeniu katolickiej bojowo\u015bci w Ko\u015bciele. W tym artykule zacytuj\u0119 artyku\u0142 Giovanni Sale opublikowany 19.10.2012 (s. 5) w L\u2019Osservatore Romano.<\/em> Autor podsumowuje w nim inny artyku\u0142 z La Civilt\u00c3\u00a0<\/em> Cattolica<\/em>, g\u0142\u00f3wnego organu jezuit\u00f3w, kt\u00f3rego ka\u017cde wydanie przed publikacj\u0105 redagowa\u0142 watyka\u0144ski Sekretariat Stanu.\u00a0 Ten artyku\u0142 opiera si\u0119 bezpo\u015brednio na dzienniku o. Roberto Tucci, \u00f3wczesnego dyrektora La Civilt\u00c3\u00a0<\/em>.<\/em><\/p>\r\n

\"\"<\/p>\r\n

Za tym chytrym u\u015bmiechem jest zamiar zniszczenia katolickiej bojowo\u015bci<\/em><\/p>\r\n

O. Tucci odegra\u0142 wa\u017cn\u0105 rol\u0119 na soborze jako cz\u0142onek komisji redaguj\u0105cej tekst Gaudium et spes<\/em>. Razem z Achile Glorieux i o. Bernardem H\u00c3\u00a4ringiem, ukryli petycj\u0119 podpisan\u0105 przez 213 biskup\u00f3w wzywaj\u0105c\u0105 do pot\u0119pienia komunizmu [1]. Dzi\u0119ki temu petycji nie zg\u0142oszono pod g\u0142osowanie zgromadzenia i s\u0142owo komunizm nigdy nie pokaza\u0142o si\u0119 w ko\u0144cowych dokumentach II Soboru. Poprzez t\u0119 sztuczk\u0119, bezwstydnie dotrzymano obietnicy Jana XXIII i Paw\u0142a VI o niepot\u0119pieniu komunizmu na soborze (zob. tutaj<\/a><\/span> i tutaj<\/a><\/span>). Po soborze o. Tucci zajmowa\u0142 inne stanowisko w Watykanie, zajmowa\u0142 si\u0119 planowaniem papieskich podr\u00f3\u017cy i w ko\u0144cu za Jana Paw\u0142a II zosta\u0142 kardyna\u0142em.<\/p>\r\n

Uwa\u017cam, ze poni\u017cszy dokument jest podstawowym dla zrozumienia dwu wa\u017cnych rzeczy:<\/p>\r\n

– jak Jan XXIII celowo dzia\u0142a\u0142 na rzecz zniszczenia bojowniczego charakteru Ko\u015bcio\u0142a<\/p>\r\n

– jak zniszczy\u0142 walk\u0119 z komunizmem w Ko\u015bciele i zast\u0105pi\u0142 j\u0105 otwart\u0105 wsp\u00f3\u0142prac\u0105 z wrogami Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\r\n

Publikacja tego artyku\u0142u w g\u0142\u00f3wnym dzienniku watyka\u0144skim L\u2019Osservatore Romano<\/em> nadaje mu oficjalny charakter. Dlatego stanowi istotny dokument\u00a0 dla katolik\u00f3w, by mogli pokazywa\u0107 go w walce z progresywizmem. Dlatego m\u00f3j przek\u0142ad jego g\u0142\u00f3wnej cz\u0119\u015bci poni\u017cej jest w innym kolorze, \u017ceby czytelnik nie pomyli\u0142 artyku\u0142u z moimi komentarzami, kt\u00f3re s\u0105 w kolorze czarnym.<\/p>\r\n

\u0179eby pomoc czytelnikowi, zamieszczam \u0142atw\u0105 do przeczytania fotokopi\u0119 pe\u0142nego artyku\u0142u po w\u0142osku tutaj<\/a><\/span>, by m\u00f3g\u0142 por\u00f3wna\u0107 przek\u0142ad z w\u0142oskim orygina\u0142em i zachowa\u0107 go dla siebie. Poniewa\u017c tekst jest wystarczaj\u0105co wymowny, tylko na ko\u0144cu zamieszczam swoj\u0105 opini\u0119. Podtytu\u0142y i tekst t\u0142ustym drukiem s\u0105 moje.<\/p>\r\n

Artyku\u0142 \u00a0opisuje niezadowolenie z powodu krytyki o. Messineo prosocjalistycznej polityki Giorgio La Pira, \u00f3wczesnego burmistrza Florencji i cz\u0142onka Chrze\u015bcija\u0144skiej Partii Demokratycznej. Poni\u017cej g\u0142\u00f3wne jego fragmenty:<\/p>\r\n

W jaki spos\u00f3b zakazano bojowniczego zachowania<\/h4>\r\n

\"tid\"<\/p>\r\n

Publikacja tego artyku\u0142u w g\u0142\u00f3wnym dzienniku watyka\u0144skim L\u2019Osservatore Romano nadaje mu oficjalny charakter<\/em><\/p>\r\n

Na audiencji 30 grudnia 1961 roku, Jan XXIII do dyrektora Civilt\u00c3\u00a0<\/em> Cattolica<\/em> wyrazi\u0142 swoj\u0105 gorycz i niezadowolenie z powodu artyku\u0142u o. Antonio Messineo. W nim, a zleci\u0142o mu go \u015awi\u0119te Oficjum, Messineo napisa\u0142 przeciwko pogl\u0105dom politycznym Giorgio La Pira, kt\u00f3re uwa\u017ca\u0142 za zbyt pob\u0142a\u017cliwe czy naiwnie optymistyczne odno\u015bnie lewicy, nawet je\u015bli on (La Pira) jest troch\u0119 dziwny, a czasem brakuje mu zdrowej doktryny.<\/p>\r\n

Miesi\u0105c wcze\u015bniej, nowy sekretarz stanu, kard. Amleto Giovanni Cicognani (kt\u00f3ry zast\u0105pi\u0142 Tardiniego), r\u00f3wnie\u017c wyrazi\u0142 niezadowolenie z artyku\u0142u o. Messineo i zakaza\u0142 jego publikacji. Kard. Cicognani<\/strong> powiedzia\u0142 tak\u017ce, \u017ce nie zgadza\u0142 si\u0119 z niekt\u00f3rymi pogl\u0105dami kard. Alfredo Ottavianiego, sekretarza Kongregacji \u015awi\u0119tego Oficjum, kt\u00f3ry lubi zadawa\u0107 ciosy i atakowa\u0107, nie bior\u0105c pod uwag\u0119 tego, \u017ce Ojciec \u015awi\u0119ty wyra\u017anie pokaza\u0142, i\u017c to nie jest w jego tonie, i \u017ce cz\u0142owiek na wysokim stanowisku musi si\u0119 dostosowa\u0107 do pogl\u0105d\u00f3w charakteryzuj\u0105cych ten pontyfikat<\/strong>. Kardyna\u0142 doda\u0142, \u017ce osobi\u015bcie uwa\u017ca, \u017ce metoda papie\u017ca by\u0142a najlepsza.<\/p>\r\n

Papie\u017c przyjazny wobec komunizmu<\/h4>\r\n

Na tej samej audiencji, papie\u017c narzeka\u0142 na krytyk\u0119 ze strony pewnych \u015brodowisk ko\u015bcielnych w kwestii jego reakcji na wiadomo\u015b\u0107 przys\u0142an\u0105 mu przez prezydenta Zwi\u0105zku Sowieckiego, Nikity Chruszczowa, z okazji otwarcia soboru. On [papie\u017c] doda\u0142: „Papie\u017c nie jest naiwny; bardzo dobrze wiedzia\u0142, \u017ce gest Chruszczowa podyktowany by\u0142 politycznymi celami propagandowymi, ale by\u0142oby nieuzasadnionym aktem nieuprzejmo\u015bci, by na\u0144 nie odpowiedzie\u0107; odpowied\u017a by\u0142a wywa\u017cona. Ojciec \u015awi\u0119ty kieruje si\u0119 zdrowym rozs\u0105dkiem i poczuciem duszpasterskim.<\/strong><\/p>\r\n

P\u00f3\u017aniej (audiencja 9 lutego 1963) w innym kontek\u015bcie i po rozpocz\u0119ciu soboru, Jan XXIII wyrazi\u0142 zr\u00f3wnowa\u017cony os\u0105d o prezydencie Zwi\u0105zku Sowieckiego, opisuj\u0105c Chruszczowa jako dobrego cz\u0142owieka – \u00a0i nie dwulicowego jak cz\u0119sto m\u00f3wiono – ale maj\u0105cego dobre cele, nawet je\u015bli twardo trzyma si\u0119 zasad ca\u0142kowicie sprzecznych z naszymi. Faktycznie, Chruszczow pozwoli\u0142 biskupom katolickim z kraj\u00f3w Paktu Warszawskiego przyby\u0107 do Rzymu na sob\u00f3r i jako znak dobrej woli, zgodnie z \u017cyczeniami papie\u017ca, pozwoli\u0142 zwolni\u0107 z wi\u0119zienia metropolit\u0119 Josyfa Slipyji z ukrai\u0144skiego Ko\u015bcio\u0142a Greko-Katolickiego.<\/p>\r\n

La Civilt\u00c3\u00a0<\/em> <\/em>– przesta\u0144 by\u0107 wojowniczym g\u0142osem Ko\u015bcio\u0142a\u2026<\/h4>\r\n

\"tut\"<\/p>\r\n

O. Roberto Tucci dosta\u0142 promocj\u0119 z dyrektora La Civilt\u00c3\u00a0<\/em> Cattolica<\/em> na szefa podr\u00f3\u017cy Jana Paw\u0142a II<\/p>\r\n

Odnosz\u0105c si\u0119 do kwestii w\u0142oskiej polityki, papie\u017c udzieli\u0142 mocnej i wymagaj\u0105cej lekcji dyrektorowi Civilt\u00c3\u00a0<\/em> Cattolica<\/em>. Tucci powiedzia\u0142: „Papie\u017c pragnie mniej stanowczej linii w sprawach w\u0142oskiej polityki. Wypowiadaj\u0105c si\u0119 specyficznie na temat czasopisma, papie\u017c powiedzia\u0142 i\u017c nie jest konieczne by Civilt\u00c3\u00a0<\/em> Cattolica<\/em> zawsze interweniowa\u0142 w ka\u017cdej sprawie. Papie\u017c delikatnie ale stanowczo doda\u0142, \u017ce nie ceni\u0142 wysoko bojowniczego i bezkompromisowego ducha czasopisma, i poprosi\u0142 by przystosowa\u0142o si\u0119 do stylu i tre\u015bci nowych czas\u00f3w<\/strong>. Powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na przyjaciela, papie\u017c powiedzia\u0142: „Dobrzy ksi\u0119\u017ca z Civilt\u00c3\u00a0<\/em> Cattolica<\/em> zawsze roni\u0105 \u0142zy z ka\u017cdego powodu! I co tym osi\u0105gn\u0119li? Skomentowa\u0142: „Konieczne jest by dostrzega\u0107 dobro, a nie by\u0107 pesymistycznym w ka\u017cdej sprawie\u201d.<\/p>\r\n

Katolicy mog\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z komunistami\u2026<\/h4>\r\n

Wracaj\u0105c do spraw politycznych, powinno si\u0119 pami\u0119ta\u0107, \u017ce w\u015br\u00f3d \u00f3wczesnych w\u0142oskich katolik\u00f3w, \u0142\u0105cznie z liderami Chrze\u015bcija\u0144skich Demokrat\u00f3w, toczy\u0142a si\u0119 debata o potrzebie przynajmniej wsp\u00f3\u0142pracy z socialistami w rz\u0105dzie [Pietro] Nemi. To stanowisko, oczekiwane przez niekt\u00f3rych polityk\u00f3w \u0142\u0105cznie z Amintore Fanfani i Aldo Moro, mocno krytykowa\u0142 przewodnicz\u0105cy W\u0142oskiej Konferencji Biskup\u00f3w, kard. Giuseppe Siri, a tak\u017ce liczni pra\u0142aci z Kurii, zw\u0142aszcza prosekretarz \u015awi\u0119tego Oficjum [kard. Ottaviani].<\/p>\r\n

\"\"<\/p>\r\n

\"\"<\/p>\r\n

W latach 1960, Chrze\u015bcija\u0144ska Demokracja La Pira (po lewej) i Aldo Moro (po prawej), flirtowa\u0142a z socjalizmem Nemi (poni\u017cej po lewej) i komunizmem Togliattiego (po prawej)<\/em><\/p>\r\n

Ameryka\u0144ska administracja z wielkim zainteresowaniem obserwowa\u0142a t\u0119 spraw\u0119 i naciska\u0142a na swojego ambasadora we W\u0142oszech by zrobi\u0142 wszystko co mo\u017cliwe \u017ceby zniech\u0119ci\u0107 sojusz rz\u0105du z lewic\u0105. Wtedy wielu katolik\u00f3w uwa\u017ca\u0142o, \u017ce z punktu widzenia ideologicznego i politycznego, nie by\u0142o wielu praktycznych r\u00f3\u017cnic mi\u0119dzy stanowiskiem socjalist\u00f3w i komunist\u00f3w; i dlatego wsp\u00f3\u0142praca z socjalistami oznacza\u0142a uznanie komunist\u00f3w.<\/p>\r\n

Papie\u017c zwierzy\u0142 si\u0119 o. Tucci<\/strong>: „Konieczna jest wielka ostro\u017cno\u015b\u0107, bo dzisiejsi politycy, nawet Chrze\u015bcija\u0144scy Demokraci, pr\u00f3buj\u0105 wci\u0105gn\u0105\u0107 Ko\u015bci\u00f3\u0142 do swoich partii, i w ten spos\u00f3b wykorzysta\u0107 Ko\u015bci\u00f3\u0142 do cel\u00f3w, kt\u00f3re nie zawsze s\u0105 chlubne. Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, ale szczerze nie rozumiem dlaczego kto\u015b nie mo\u017ce zaakceptowa\u0107 wsp\u00f3\u0142pracy \u017ceby osi\u0105gn\u0105\u0107 dobre rzeczy z innymi, kt\u00f3rzy wyznaj\u0105 inn\u0105 ideologi\u0119, tak d\u0142ugo jak nie p\u00f3jdzie si\u0119 na ust\u0119pstwa w doktrynie<\/strong>.<\/p>\r\n

W ten spos\u00f3b<\/strong>, bez zbytniego kompromisu, papie\u017c wyra\u017anie zezwoli\u0142 na wsp\u00f3\u0142prac\u0119 mi\u0119dzy katolikami i socjalistami, \u017ceby osi\u0105gn\u0105\u0107 wsp\u00f3lne dobro. Robi\u0105c to, post\u0105pi\u0142 wbrew opinii wysokiego szczebla dostojnik\u00f3w. A zatem, d\u0142uga historia opozycji mi\u0119dzy katolikami i socjalistami (oznaczona ostrymi, obustronnymi atakami, nie m\u00f3wi\u0105c o anachronicznych akcjach nietolerancji), kt\u00f3ra charakteryzowa\u0142a ostatnie dziesi\u0119ciolecia naszej narodowej polityki historycznej, przesuwa\u0142a si\u0119 ku ko\u0144cowi.<\/strong><\/p>\r\n

Pchanie W\u0142och w kierunku komunizmu<\/h4>\r\n

Realistyczne stanowisko papie\u017ca w sprawach politycznych faktycznie u\u0142atwi\u0142o przesuni\u0119cie si\u0119 w lewo narodowego scenariusza politycznego. Nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce pogl\u0105dy papie\u017ca na temat delikatnej sprawy katolik\u00f3w otwieraj\u0105cych si\u0119 na lewic\u0119 zosta\u0142o umiej\u0119tnie wykorzystane – dzi\u0119ki mocnemu zaanga\u017cowaniu tzw. post\u0119powej prasy – przez tych, kt\u00f3rzy anga\u017cowali si\u0119 w lewic\u0119 \u017ceby przesun\u0105\u0107 w tym kierunku narodowy scenariusz polityczny. Faktycznie wielu katolik\u00f3w, zw\u0142aszcza ci bardziej wra\u017cliwi na sprawy spo\u0142eczne, mogli swobodnie odchodzi\u0107 od obowi\u0105zk\u00f3w wobec starej partii i g\u0142osowa\u0107 na lewic\u0119.<\/p>\r\n

W wyborach w kwietniu 1963 roku Chrze\u015bcija\u0144scy Demokraci doznali istnej kl\u0119ski, ich g\u0142osy spad\u0142y z 42,2% do 38%, a komuni\u015bci zyskali milion g\u0142os\u00f3w. Ten wynik wyborczy wywo\u0142a\u0142 pewna panik\u0119 w \u015bwiecie katolickim, jak r\u00f3wnie\u017c w\u015br\u00f3d \u015bwieckich sojusznik\u00f3w Chrze\u015bcija\u0144skich Demokrat\u00f3w w rz\u0105dzie. Wiele \u015brodowisk, nawet ko\u015bcielnych, cz\u0119\u015b\u0107 odpowiedzialno\u015bci za zwyci\u0119stwo komunist\u00f3w przypisywa\u0142y ust\u0119pliwemu podej\u015bciu Jana XXIII w sprawach politycznych w tamtych czasach.
<\/strong>
A zatem widzimy, \u017ce Jan XXIII umy\u015blnie z\u0142ama\u0142 wojowniczo\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142a Katolickiego i otworzy\u0142 go na komunizm, najwi\u0119kszego wroga. Ten wysi\u0142ek niszczenia b\u0119dzie skrupulatnie kontynuowa\u0142 Pawe\u0142 VI, likwiduj\u0105c Indeks Ksi\u0105g Zakazanych i ustanawiaj\u0105c pluralizm teologiczny w Ko\u015bciele, co wykaza\u0142em w innych pracach [2].<\/p>\r\n

Te papieskie dzia\u0142ania w burzeniu mur\u00f3w obronnych Ko\u015bcio\u0142a przypominaj\u0105 tajemniczy tekst \u015bw. Paw\u0142a o kathekon<\/em> (co go teraz powstrzymuje – 2 Tes 2:6) kt\u00f3ry zostanie zlikwidowany i wywo\u0142a najwi\u0119ksz\u0105 apostazj\u0119 w dziejach i nadej\u015bcie antychrysta. One odpowiadaj\u0105 tak\u017ce s\u0142owom Matki Bo\u017cej z La Salette, kt\u00f3ra powiedzia\u0142a, i\u017c Rzym stanie si\u0119 siedzib\u0105 antychrysta.<\/p>\r\n

Atila Sinke Guimar\u00c3\u00a3es<\/em><\/strong>
28.12.2012<\/p>\r\n

PRZYPISY:<\/p>\r\n

[1] Atila S. Guimar\u00c4\u0192es, In the Murky Waters of Vatican II<\/em> <\/a>[W m\u0119tnych wodach Watykanu] (Los Angeles: TIA, 2008), s. 169-171.<\/p>\r\n

[2] Atila S. Guimar\u00c4\u0192es, Animus Injuriandi I<\/em><\/a> [Wola zniewa\u017cenia I] (Los Angeles: TIA, 2010), s. 19-22.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

T\u0142umaczenie Ola Gordon<\/em><\/p>\r\n

’DESTRUCTION OF CATHOLIC MILITANCY BY JOHN XXIII’\u00a0 (Jan XXIII niszczy katolick\u0105 wojowniczo\u015b\u0107) – <\/strong><\/p>\r\n

http:\/\/www.traditioninaction.org\/bev\/151bev12_28_2012.htm<\/a><\/p>\r\n

Za: Gazeta Warszawska (21\/03\/2013)<\/a><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n

Fragment opracowania 'FATIMA – aktualno\u015b\u0107 przes\u0142ania i konsekwencje niesubordynacji<\/em><\/strong>’<\/p>\r\n

Jan XXIII (1958 – 1963)<\/h2>\r\n

[…] Zebrane po \u015bmierci Piusa XII konklawe po kilku dniach obrad wybra\u0142o 28 pa\u017adziernika 1958 roku nast\u0119pc\u0119, kt\u00f3rym zosta\u0142 biskup Wenecji, kardyna\u0142 Angelo Giuseppe Roncalli. Wyb\u00f3r nie by\u0142 raczej przypadkowy i nieoczekiwany, przynajmniej dla samego papie\u017ca-elekta. W napisanym przed konklawe li\u015bcie do biskupa Piazza z Bergamo, biskup Roncalli wyznaje, i\u017c:<\/p>\r\n

„Moja dusza znajduje uspokojenie maj\u0105c zaufanie w tym, \u017ce nowy Duch \u015awi\u0119ty zawieje w Ko\u015bciele, odnawiaj\u0105c<\/em> Jego G\u0142ow\u0119 i prowadz\u0105c do nowego uporz\u0105dkowania cia\u0142a eklezjastycznego<\/em> oraz przynosz\u0105c \u015bwie\u017c\u0105 energi\u0119 do rozwoju ku zwyci\u0119stwie prawdy, dobroci i pokoju. Nie ma dla mnie znaczenia czy nast\u0119pny papie\u017c b\u0119dzie z Bergamo czy nie. Nasze wsp\u00f3lne modlitwy upewni\u0105 [nas], \u017ce b\u0119dzie on rozwa\u017cnym i delikatnym administratorem, \u015bwi\u0119tym b\u0105d\u017a grzesznikiem. Czy rozumie Jego Ekscelencja co mam na my\u015bli?\u201d[22]<\/a> [podkre\u015blenie – L.M.]<\/p>\r\n

Je\u015bli, jak twierdz\u0105 zgodnie biografowie Jana XXIII, Peter Habblethwaite i Msgr. Capovilla, obaj sympatyzuj\u0105cy z Papie\u017cem, ostatnie zdanie „Czy rozumie Jego Ekscelencja co mam na my\u015bli?\u201d jest aluzj\u0105 do swojej osoby, czy nie jest interesuj\u0105ce u\u017cycie zwrotu „\u015bwi\u0119tym b\u0105d\u017a grzesznikiem\u201d?<\/p>\r\n

Dokonany wyb\u00f3r Papie\u017ca nie by\u0142 r\u00f3wnie\u017c zaskoczeniem dla wielu elektor\u00f3w. Jak wspomina angielski kardyna\u0142 John Heenan:<\/p>\r\n

„Nie by\u0142o wielkiej tajemnicy w wyborze [Jana XXIII]. Zosta\u0142 on wybrany w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce by\u0142 ju\u017c starym cz\u0142owiekiem, a jego najwi\u0119kszym zadaniem by\u0142o nominowanie Msgr. Montini, Arcybiskupa Mediolanu na kardyna\u0142a w tym celu, by by\u0142 on wybrany [papie\u017cem] na nast\u0119pnym konklawe. Takie by\u0142o zadanie i wype\u0142niono je dok\u0142adnie.\u201d[23]<\/a><\/p>\r\n

Zadanie to papie\u017c Jan XXIII zacz\u0105\u0142 wype\u0142nia\u0107 ju\u017c od pocz\u0105tku swego pontyfikatu, reformuj\u0105c ustanowiony jeszcze w XVI wieku limit 75 kardyna\u0142\u00f3w, poprzez nominacj\u0119 23 nowych. Na samym czele listy nowych kardyna\u0142\u00f3w jako tzw. Prima Creatura<\/em> (pierwsza osoba) papie\u017c umie\u015bci\u0142 nie kogo innego tylko Msgr. Montini, umo\u017cliwiaj\u0105c uczestnictwo w konklawe oraz daj\u0105c tym samym zna\u0107 swe \u017cyczenie wyboru nast\u0119pcy.<\/p>\r\n

Reforma ta mia\u0142a miejsce w drugim miesi\u0105cu pontyfikatu, lecz ju\u017c na samym pocz\u0105tku papie\u017c-elekt spowodowa\u0142 konsternacj\u0119 i w niekt\u00f3rych kr\u0119gach wzburzenie og\u0142aszaj\u0105c zaraz po konklawe: „Vocabur Johannes<\/em>\u201d -\u201dB\u0119d\u0119 nazywany Janem\u201d. Przez pi\u0119\u0107 wiek\u00f3w papie\u017ce starannie omijali to imi\u0119 gdy\u017c\u00a0 nieuchronnie kojarzy\u0142o si\u0119 ono z antypapie\u017cem Janem XXIII (kardyna\u0142em Baldassare Cossa). B\u0119d\u0105c przygotowanym na takie reakcje, kard. Roncalli ju\u017c jako papie\u017c Jan XXIII wyci\u0105gn\u0105\u0142 kartk\u0119, z kt\u00f3rej przeczyta\u0142 uzasadnienie, i\u017c przybiera to imi\u0119, poniewa\u017c od pocz\u0105tku by\u0142 z nim zwi\u0105zany (ojciec kard. Roncalli mia\u0142 na imi\u0119 Jan, parafia, w kt\u00f3rej przyj\u0105\u0142 chrzest by\u0142a pod wezwaniem \u015bw. Jana, itp). Nie wszystkich przekona\u0142y takie wyja\u015bnienia. Ma\u0142o tego, nast\u0119pny ruch nowego papie\u017ca wzbudzi\u0142 dodatkowe zdziwienie i kolejne podejrzenia.<\/p>\r\n

Zaraz po zainstalowaniu si\u0119 na Stolicy Piotrowej, Jan XXIII rozkaza\u0142 odrestaurowa\u0107 rze\u017ab\u0119 innego antypapie\u017ca z III wieku, \u015bw. Hipolita[24]<\/a>, kt\u00f3r\u0105 umie\u015bci\u0142 na prominentnym miejscu, przy samym wej\u015bciu do Biblioteki Watyka\u0144skiej. Wkr\u00f3tce po tym Jan XXIII uda\u0142 si\u0119 do archiw\u00f3w \u015awi\u0119tego Oficjum by zapozna\u0107 si\u0119 z zawarto\u015bci\u0105 swej personalnej teczki z dokumentami. Zapewne nie by\u0142 zdziwiony, \u017ce na teczce widnia\u0142 napis: „Podejrzany o modernizm\u201d.<\/p>\r\n

Kim by\u0142 ksi\u0105dz, p\u00f3\u017aniej biskup Roncalli? Jakie by\u0142y jego korzenie ideowe i ideologiczne i gdzie umocowana jest jego teologia \u2018Nowego Ko\u015bcio\u0142a\u2019, kt\u00f3r\u0105 zapocz\u0105tkowa\u0142 jako papie\u017c Jan XXIII? \u0179eby pozna\u0107 odpowiedzi na te pytania trzeba na chwil\u0119 cofn\u0105\u0107 si\u0119 w czasie i przypomnie\u0107 epizod z konklawe po \u015bmierci papie\u017ca Leona XIII.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Umocowanie ideowe ksi\u0119dza Roncalli i papie\u017ca Jana XXIII<\/h4>\r\n

Gdy papie\u017c Leon XIII umar\u0142 w 1903 roku konklawe ju\u017c na pierwszym g\u0142osowaniu wybra\u0142o kardyna\u0142a Mariano Rampolla markiza del Tindaro i tylko krok dzieli\u0142 od zainstalowania go na Tronie Piotrowym. Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca nie dopu\u015bci\u0142a jednak do tego, a wielk\u0105 rol\u0119 odegra\u0142 przy tym biskup Krakowa Jan Kardyna\u0142 Puzyna. Historia z kardyna\u0142em Rampolla, wetem polskiego kardyna\u0142a i przyczynami tej decyzji s\u0105 r\u00f3wnie fascynuj\u0105ce co przera\u017caj\u0105ce.<\/p>\r\n

Konklawe przebiega\u0142o szybko i sprawnie i kardyna\u0142 Rampolla prowadzi\u0142 w g\u0142osowaniu, gdy ku zdumieniu wszystkich zebranych wsta\u0142 i zabra\u0142 g\u0142os kardyna\u0142 Puzyna wnosz\u0105c weto wobec elekta. Weto, zwane Jus Exclusivae<\/em> by\u0142o starym i w sumie rzadko u\u017cywanym prawem datuj\u0105cym si\u0119 jeszcze z XVI wieku[25]<\/a>. Ta tzw. ekskluzywa umo\u017cliwia\u0142a katolickim monarchom wyra\u017cenie sprzeciwu w skrajnych przypadkach naruszenia witalnych praw Ko\u015bcio\u0142a i wyra\u017cenia swej pozycji przy jawnie skorumpowanych kandydatach. Prawo to odwo\u0142ywa\u0142o si\u0119 w swej istocie do budowanej w \u015bredniowieczu harmonijnej relacji Ko\u015bci\u00f3\u0142-Pa\u0144stwo, i cho\u0107 w przesz\u0142o\u015bci by\u0142o nadu\u017cywane w wyniku r\u00f3\u017cnych s\u0142abo\u015bci hierarchii ko\u015bcielnej i politycznych rozgrywek monarch\u00f3w, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce w tym przypadku u\u017cycie go przez kard. Puzyn\u0119 by\u0142o niezwykle wa\u017cnym (i ostatnim) akcentem takich stosunk\u00f3w.<\/p>\r\n

Wsp\u00f3\u0142cze\u015bni historycy, dysponuj\u0105cy niestety ca\u0142y czas niepe\u0142nymi danymi, pr\u00f3buj\u0105 dociec prawdziwych przyczyn u\u017cycia weta przez kard. Puzyn\u0119, kt\u00f3ry dzia\u0142a\u0142 w imieniu cesarza Austro-W\u0119gier Franciszka J\u00f3zefa I. Najcz\u0119\u015bciej rozpatrywuje si\u0119 skomplikowane stosunki pomi\u0119dzy Niemcami, Rosj\u0105 i cesarstwem Austro-W\u0119gierskim, w tym do\u015b\u0107 znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 Polski w tych zawirowaniach politycznych, jednak coraz mocniejsze podstawy faktograficzne pozwalaj\u0105 przypuszcza\u0107, \u017ce opr\u00f3cz wa\u017cnych aspekt\u00f3w politycznych, o decyzji cesarza przewa\u017cy\u0142y informacje dowodz\u0105ce, i\u017c kard. Rampolla by\u0142 cz\u0142onkiem organizacji maso\u0144skiej. I to nie tylko szeregowym cz\u0142onkiem pot\u0119pionych przez papie\u017cy organizacji[26]<\/a>, lecz wysokim mistrzem najbardziej elitarnej i szata\u0144skiej Akademii Maso\u0144skiej, znanej pod nazw\u0105 Ordo Templi Orientis\u00a0\u00a0 – OTO<\/em>.<\/p>\r\n

W tej sprawie u cesarza Franciszka J\u00f3zefa interweniowa\u0142 osobi\u015bcie Monsignior Ernest Jouin, francuski ksi\u0105dz, kt\u00f3ry ca\u0142e swe \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 trudnej i niebezpiecznej walce z tajnymi organizacjami. W 1913 roku ks. Jouin za\u0142o\u017cy\u0142 patriotyczn\u0105 Lig\u0119 Francuskich Katolik\u00f3w (Ligue Franc-Catholique<\/em>), a w 1918 organizacj\u0119 (i pismo) o nazwie Mi\u0119dzynarodowy Przegl\u0105d Tajnych Organizacji (Revue Internationale des Soci\u00c3\u00a9t\u00c3\u00a9s Secr\u00c3\u00a9tes<\/em>), kt\u00f3re nada\u0142y mu s\u0142aw\u0119 dociekliwego specjalisty od knowa\u0144 \u017cydowsko-maso\u0144skich (zwrot \u2018\u017cydowsko-maso\u0144skie\u2019 si\u0142y pochodzi z prac ks. Jouin, kt\u00f3ry prawdopodobnie u\u017cy\u0142 go w przedmiotowej literaturze po raz pierwszy). Walk\u0119, kt\u00f3r\u0105 prowadzi\u0142 Msgr. Jouin chwali\u0142 w 1918 roku papie\u017c Benedykt XV, a w rok p\u00f3\u017aniej otrzyma\u0142 on specjalny list od Sekretarza Stanu kardyna\u0142a Gasparri, w kt\u00f3rym „Jego \u015awi\u0105tobliwo\u015b\u0107 ma zaszczyt pogratulowa\u0107 za dotychczasowe i zach\u0119ci\u0107 do dalszych prac, maj\u0105cych wielki wp\u0142yw w ostrzeganiu wiernych i pomagaj\u0105cych w skutecznej walce przeciwko si\u0142om wymierzonym na destrukcj\u0119 nie tylko religii, ale i ca\u0142ego porz\u0105dku spo\u0142ecznego.\u201d[27]<\/a> Podobnie nast\u0119pca Benedykta XV, papie\u017c Pius XI nie tylko podzi\u0119kowa\u0142 ks. Jouin za dotychczasow\u0105 walk\u0119, ale w prywatnej audiencji zach\u0119ci\u0142 go do dalszych wysi\u0142k\u00f3w.[28]<\/a><\/p>\r\n

Wiedz\u0105c, i\u017c kardyna\u0142 Rampolla by\u0142 niezwykle inteligentnym i skutecznym dyplomat\u0105 w hierarchii ko\u015bcielnej i typowany by\u0142 na pewnego nast\u0119pc\u0119 papie\u017ca Leona XIII, Msgr. Jouin przedstawi\u0142 cesarzowi Franciszkowi J\u00f3zefowi dokumenty \u015bwiadcz\u0105ce o powi\u0105zaniach kard. Rampolla z lo\u017c\u0105 OTO<\/em>. Istniej\u0105 poszlaki m\u00f3wi\u0105ce, \u017ce pr\u00f3by bezpo\u015bredniego ostrze\u017cenia papie\u017ca Leona XIII zosta\u0142y skutecznie zablokowane przez Sekretarza Stanu, kt\u00f3rym by\u0142\u2026 kard. Rampolla. Po latach okazuje si\u0119, \u017ce dowody, kt\u00f3rymi dysponowa\u0142 Msgr. Jouin w tamtym czasie sprawdzaj\u0105 si\u0119. Jeden z opublikowanych dokument\u00f3w ukaza\u0142 si\u0119 w raporcie lo\u017cy Thelema Lodge Ordo Templi Orientis<\/em> mieszcz\u0105cej si\u0119 w Berkeley w stanie Kalifornia, kt\u00f3ra w listopadzie 1999 roku prowadz\u0105c dyskusj\u0119 nad rozwojem OTO<\/em> we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie, debatowa\u0142a o swej historii w ramach pytania „Jak\u0105 rol\u0119 w tworzeniu OTO<\/em> odgrywa\u0142 kard. Rampolla?\u201d[29]<\/a><\/p>\r\n

Dla uspokojenia, warto przypomnie\u0107, \u017ce po wecie kard. Puzyny cofni\u0119to g\u0142osy uzyskane przez kard. Rampolla i w si\u00f3dmym g\u0142osowaniu elektorzy wybrali kard. Giuseppe Melchiorre Sarto, kt\u00f3ry przybra\u0142 imi\u0119 Piusa X. Dar Ducha \u015awi\u0119tego zaowocowa\u0142 tym wyborem: papie\u017c Pius X by\u0142 niew\u0105tpliwie najwi\u0119kszym przyw\u00f3dc\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnego Ko\u015bcio\u0142a. W 1951 roku zosta\u0142 on beatyfikowany przez Piusa XII, a w roku 1954 kanonizowany jako jedyny \u015bwi\u0119ty Papie\u017c od przesz\u0142o 4 wiek\u00f3w.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Omawiaj\u0105c przypadek kard. Rampolla nie odbiegli\u015bmy wbrew pozorom zbyt daleko od naszego g\u0142\u00f3wnego tematu. Ot\u00f3\u017c kardyna\u0142 Rampolla by\u0142 \u2018ojcem duchowym\u2019 biskupa Bergamo, Giacomo Maria Radini Tedeschi, znanego z powi\u0105za\u0144 okultystycznych, a ten z kolei by\u0142 \u2018ojcem duchowym\u2019 dla m\u0142odego, pochodz\u0105cego z wielodzietnej ch\u0142opskiej rodziny ksi\u0119dza Roncalli, czyli przysz\u0142ego papie\u017ca Jana XXIII. Ksi\u0105dz Roncalli zawdzi\u0119cza\u0142 wp\u0142ywowemu biskupowi Radini niemal wszystko: wykszta\u0142cenie, pozycj\u0119, uzyskiwane urz\u0119dy. Zafascynowanie biskupem Radini by\u0142o tak wielkie, \u017ce po jego \u015bmierci ks. Roncalli napisa\u0142 biografi\u0119, w kt\u00f3rej nazywa go wprost „moim ojcem duchowym\u201d. To duchowe przyw\u00f3dztwo ks. Roncalli i nieortodoksyjne przekazywanie wiary przez ks. Roncalli wzbudza\u0142o podejrzenia w zdrowych kr\u0119gach ko\u015bcielnych i za pontyfikatu Piusa X jeden z kardyna\u0142\u00f3w ostrzeg\u0142 ks. Roncalli, aby „by\u0142 ostro\u017cny w [takim] nauczaniu Pisma \u015awi\u0119tego\u201d (liczna korespondencja uchowa\u0142a si\u0119 i \u015bwiadczy o szczerym i autentycznym przywi\u0105zaniu ks. Roncalli do my\u015bli bp. Radiniego). Ostrze\u017cenie wida\u0107 nie na wiele si\u0119 zda\u0142o, gdy\u017c w 1924 roku ks. Roncalli oskar\u017cony zosta\u0142 ponownie o szerzenie idei modernistycznych, tym razem podczas prowadzenia wyk\u0142ad\u00f3w na Uniwerytecie Latera\u0144skim w Rzymie, gdzie mia\u0142 infekowa\u0107 student\u00f3w maso\u0144skimi ideami Rudolfa Steinera.<\/p>\r\n

Przekonuj\u0105c si\u0119 o trudnej \u2018resocjalizacji\u2019, starym zwyczajem watyka\u0144skim dokonano degradacji poprzez promocj\u0119<\/em> (Promoveatur ut amoveatur<\/em>): 3 marca 1925 roku 43-letni ks. Roncalli zostaje od razu biskupem i arcybiskupem i jeszcze w tym samym dniu na osobiste polecenie papie\u017ca Piusa XI oddelegowany zostaje do Bu\u0142garii, gdzie przyjdzie mu sp\u0119dzi\u0107 dziesi\u0119\u0107 lat, po kt\u00f3rych przeniesiony zostaje do Turcji i Grecji na kolejne dziesi\u0119\u0107.<\/p>\r\n

Z tego zes\u0142ania wyci\u0105ga go pod koniec 1944 roku papie\u017c Pius XII powierzaj\u0105c mu pozycj\u0119 nuncjusza papieskiego we Francji. Piusowi XII wydawa\u0142o si\u0119, i\u017c posiada w\u0142a\u015bciwego cz\u0142owieka do negocjacji pomi\u0119dzy socjalistycznym rz\u0105dem nominalnego katolika gen. Charles de Gaulle\u2019a, a spychanym na boczne tory Ko\u015bcio\u0142em francuskim. Przebywaj\u0105c w powojennej komunizuj\u0105cej Francji, biskup Roncalli znalaz\u0142 zrozumienie u lewicowych hierarch\u00f3w i zbrata\u0142 si\u0119 z szerokim ruchem czerwonych tzw. chrze\u015bcija\u0144skich demokrat\u00f3w. Znalaz\u0142 te\u017c klimat do ujawnienia swych ideowych korzeni. S\u0105dz\u0105c z pozostawionej po sobie korespondencji, biskup Roncalli by\u0142 od pocz\u0105tku zafascynowany pot\u0119pionym przez \u015bw. Piusa X ruchem Sillon<\/em> i jego tw\u00f3rc\u0105 Marc Sangnier.[30]<\/a> Gdy 1 czerwca 1950 roku w katedrze Notre Dame odprawiona zosta\u0142a Msza \u017ca\u0142obna w intencji za\u0142o\u017cyciela tego maso\u0144skiego ruchu, nie zabrak\u0142o na niej biskupa Roncalli. W specjalnym li\u015bcie napisanym do wdowy po M. Sagnier, li\u015bcie ostentacyjnie i celowo rozpowszechnionym w lewicowym \u015brodowisku paryskim, biskup Roncalli przyznaje si\u0119 do „silnej fascynacji s\u0142owami i dusz\u0105 [Sangniera], kt\u00f3re porwa\u0142y mnie. Najbardziej \u017cywe wspomnienia ca\u0142ej mojej kap\u0142a\u0144skiej m\u0142odo\u015bci dotycz\u0105 jego osoby oraz jego dzia\u0142a\u0144 politycznych i spo\u0142ecznych\u201d.[31]<\/a><\/p>\r\n

Tak wi\u0119c widzimy, \u017ce w czasie gdy papie\u017c Pius X wyra\u017anie pot\u0119pia maso\u0144ski i laicyzuj\u0105cy spo\u0142ecze\u0144stwo ruch Sillon<\/em>, m\u0142ody ksi\u0105dz Roncalli miast wpatrywa\u0107 si\u0119 w autorytet Ko\u015bcio\u0142a, sympatyzuje z antyko\u015bcielnym ruchem i wch\u0142ania antykatolickie ideologie.<\/p>\r\n

Decyzje watyka\u0144skie s\u0105 cz\u0119sto pe\u0142ne pozornych zagadek i wkr\u00f3tce po tym Sekretarz Stanu papie\u017ca Piusa XII, Monsignore Giuseppe Montini, zawiadamia swego przyjaciela biskupa Roncalli (przyjaciela jeszcze z czas\u00f3w wsp\u00f3lnych lekcji u\u2026 biskupa Radini) o nominacji kardynalskiej. Nominacja ta by\u0142a z jednej strony wype\u0142nieniem tradycyjnej watyka\u0144skiej polityki awansowania ka\u017cdego nuncjusza papieskiego w Pary\u017cu, a z drugiej \u015bwiadczy\u0142a o ogromnych ju\u017c wtedy wp\u0142ywach Msgr. Montini dbaj\u0105cego o promocje ksi\u0119\u017cy i biskup\u00f3w o takich samych modernistycznych pogl\u0105dach.<\/p>\r\n

Przyj\u0119cie insygni\u00f3w kardynalskich mia\u0142o nast\u0105pi\u0107 w Rzymie, ale interwencja \u00f3wczesnego Prezydenta Francji Vincent Auriol, kt\u00f3ry powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na stare prawo francuskich kr\u00f3l\u00f3w pragn\u0105\u0142 zbi\u0107 kapita\u0142 polityczny na takim publicznym akcie, doprowadzi\u0142a do \u017cenuj\u0105cej uroczysto\u015bci w Pa\u0142acu Elizejskim: oto 12 stycznia 1953 roku biskup Roncalli kl\u0119czy przed socjalist\u0105 i ateist\u0105 V. Auriol, z kt\u00f3rego r\u0105k otrzymuje biret kardynalski.<\/p>\r\n

Po tym gorsz\u0105cym dla wielu akcie, 71-letni kardyna\u0142 Roncalli udaje si\u0119 praktycznie na emerytur\u0119 jako patriarcha Wenecji. Nie na d\u0142ugo: we wrze\u015bniu 1958 roku zostaje wybrany Papie\u017cem.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Neomodernistyczny Plan<\/em><\/h4>\r\n

Ju\u017c w trzy miesi\u0105ce po wyborze papie\u017c Jan XXIII og\u0142asza zdumionemu \u015bwiatu o ch\u0119ci zwo\u0142ania Soboru Powszechnego. W swoich pami\u0119tnikach[32]<\/a> zapisuje on, i\u017c podczas rozmowy 20 stycznia 1959 roku z Sekretarzem Stanu kard. Domenico Tardini: „Nagle moja dusza zosta\u0142a o\u015bwiecona wielk\u0105 ide\u0105, kt\u00f3ra przysz\u0142a do mnie niespodziewanie. […] By\u0142em najpierw zdumiony swoj\u0105 propozycj\u0105 [zwo\u0142ania Soboru], by\u0142a to bowiem ca\u0142kowicie moja idea.\u201d Zgodnie z wersj\u0105 zapisan\u0105 w Dzienniku<\/em>, kard. Tardini mia\u0142 wykrzykn\u0105\u0107 rozradowany takim pomys\u0142em: „Tak, tak: Sob\u00f3r!\u201d. Niestety, wiele rzeczy po prostu nie zgadza si\u0119 z wersj\u0105, kt\u00f3r\u0105 zapisa\u0142 Jan XXIII, i kt\u00f3r\u0105 usilnie propaguje si\u0119 w hagiograficznych opracowaniach. Stosunki pomi\u0119dzy kard. Tardinim – konserwatywnym kontynuatorem linii Piusa XII, a Janem XXIII – progresywnym wizjonerem utopijnego raju na ziemii, by\u0142y napi\u0119te i tylko katolicka lojalno\u015b\u0107 wobec urz\u0119du papieskiego zatrzyma\u0142a kard. Tardiniego na stanowisku Sekretarza nowego Papie\u017ca. O sk\u0142onno\u015bciach progresywistycznych biskupa Roncalli kardyna\u0142 Tardini wiedzia\u0142 doskonale ju\u017c du\u017co wcze\u015bniej, o czym \u015bwiadczy do\u015b\u0107 charaterystyczna rozmowa pomi\u0119dzy nimi, kt\u00f3ra wywi\u0105za\u0142a si\u0119 po nominacji bp. Roncalli na nuncjusza papieskiego we Francji, kt\u00f3rej formalnie dokona\u0142 kard. Tardini. Gdy bp Roncalli zapyta\u0142 si\u0119 kard. Tardiniego: „Wydaje mi si\u0119, \u017ce to w\u0142a\u015bnie Wasza osoba wybra\u0142a mnie na [stanowisko] w Pary\u017cu\u201d, us\u0142ysza\u0142 zimn\u0105 odpowied\u017a: „Jeste\u015bcie ostatni\u0105 osob\u0105, kt\u00f3r\u0105 wybra\u0142bym.\u201d<\/p>\r\n

W rzeczywisto\u015bci idea zwo\u0142ania Soboru, zapisana w Dzienniku<\/em> jako jaki\u015b dar Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry zst\u0105pi\u0142 nagle podczas rozmowy z kard. Tardinim, nie by\u0142a czym\u015b tak bardzo nowym dla Jana XXIII. Dokumenty dok\u0142adnie wskazuj\u0105, \u017ce swoje przem\u00f3wienie og\u0142aszaj\u0105ce o idei zwo\u0142ania Soboru napisane zosta\u0142y przed<\/em> rozmow\u0105 z kard. Tardinim. Ponadto, ju\u017c 30 pa\u017adziernika 1958 roku, czyli w dwa dni po elekcji, Jan XXIII wspomina swojemu prywatnemu sekretarzowi Msgr. Loris Capovilla o „konieczno\u015bci zwo\u0142ania Soboru\u201d. To samo powtarza w nast\u0119pnych dniach i miesi\u0105cach biskupowi Giacomo Testa, kardyna\u0142owi Ruffini i swoim \u015bwieckim przyjacio\u0142om. Tak\u017ce du\u017co wcze\u015bniej, bo w przem\u00f3wieniu biskupa Roncalli w Istambule w 1944 roku pad\u0142y s\u0142owa o „konieczno\u015bci zwo\u0142ania Soboru po wojnie\u201d.[33]<\/a><\/p>\r\n

Wniosek mo\u017cna wyci\u0105gn\u0105\u0107 jeden: idea Soboru, kt\u00f3ra kr\u0105\u017cy\u0142a w \u015bwiatku progresywistycznym jako konieczno\u015b\u0107 dziejowa, by\u0142a sprawnie przemieniana w realny byt poprzez odpowiednio dobranych wykonawc\u00f3w, za\u015b r\u00f3\u017cne tradycyjnie brzmi\u0105ce przem\u00f3wienia s\u0142u\u017cy\u0142y usypianiu katolik\u00f3w nie spodziewaj\u0105cych si\u0119 rewolucji w Ko\u015bciele, a „osobiste zapiski\u201d chyba uspokojeniu dusz autor\u00f3w. Idea Soboru zaanonsowana nagle, bez \u017cadnych konsultacji z biskupami by\u0142a na tyle zaskakuj\u0105ca, \u017ce kard. Tardini powa\u017cnie my\u015bla\u0142, i\u017c 77-letni papie\u017c Jan XXIII odszed\u0142 od zmys\u0142\u00f3w.[34]<\/a><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Nadej\u015bcie prze\u0142omowego roku 1960<\/h4>\r\n

Katolicy ca\u0142ego \u015bwiata z niecierpliwo\u015bci\u0105 czekali na wielokrotnie zapowiadane ujawnienie Trzeciej Tajemnicy. W stolicy Portugalii 17 maja 1959 roku prawie milionowy t\u0142um wiernych zgromadzi\u0142 si\u0119 na uroczysto\u015bci odnowienia przyrzecze\u0144 i konsekracji Portugalii Naj\u015bwi\u0119tszemym Sercom Jezusa i Maryi. Uroczysto\u015bciom przewodniczy\u0142 kardyna\u0142 Carejeira, a towarzyszy\u0142 mu ca\u0142y Episkopat i cz\u0142onkowie rz\u0105du. Cztery miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej, w sycylijskiej Katanii zgromadzili si\u0119 wszyscy biskupi kraju by konsekrowa\u0107 W\u0142ochy Niepokalanemu Sercu Maryi. W Stanach Zjednoczonych B\u0142\u0119kitna Armia NMP<\/em> rozpocz\u0119\u0142a kampani\u0119 informacyjn\u0105 z licznymi audycjami radiowymi i telewizyjnymi. Ojciec Richard, kt\u00f3ry przewodniczy\u0142 w tym czasie sekcj\u0105 francusk\u0105 B\u0142\u0119kitnej Armii<\/em> oznajmia\u0142, i\u017c „rok 1960 b\u0119dzie rokiem, w kt\u00f3rym ostatnia Tajemnica Fatimska b\u0119dzie ujawniona\u201d. Zainteresowanie wzmacniane by\u0142o artyku\u0142ami prasowymi, np. francuskiego dziennikarza Roberta Serrou, kt\u00f3ry 14 maja 1957 roku – a wi\u0119c w nieca\u0142y miesi\u0105c po przekazaniu Tajemnicy i notatek siostry \u0141ucji do Watykanu – przygotowuj\u0105c reporta\u017c uzyska\u0142 pozwolenie na fotografowanie apartament\u00f3w papieskich. Podczas oprowadzania przez matk\u0119 Pasqualin\u0119, zakonnic\u0119 zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 gospodarstwem domowym Papie\u017ca, zada\u0142 jej pytanie: „Co znajduje si\u0119 w tym ma\u0142ym sejfie?\u201d wskazuj\u0105c na drewniany sejf w sypialni Papie\u017ca. Matka Pasqualina odpowiedzia\u0142a, \u017ce „Jest tam Trzecia Tajemnica Fatimska\u201d. W ten spos\u00f3b \u015bwiat obieg\u0142o zdj\u0119cie sejfu opublikowane w pa\u017adziernikowym wydaniu Paris Match<\/em>, co dodatkowo wzmocni\u0142o zainteresowanie Tajemnic\u0105 i Objawieniami Fatimskimi.<\/p>\r\n

W miar\u0119 nieuchronnego zbli\u017cania si\u0119 do wyznaczonego przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 ostatecznego terminu ujawnienia Trzeciej Tajemnicy, Watykan, kt\u00f3ry przej\u0105\u0142 pod swoj\u0105 kontrol\u0119 wszystkie notatki siostry \u0141ucji wraz z Tajemnic\u0105 i wbrew poleceniom Naj\u015bwi\u0119tszej Panny sam chcia\u0142 decydowa\u0107 o ujawnieniu Sekretu, czu\u0142 si\u0119 zak\u0142opotany.\u00a0 Z jednej strony nacisk wiernych i cz\u0119\u015bci hierarchii, z drugiej progresywistyczne si\u0142y spychaj\u0105ce Objawienia Fatimskie do wymiaru personalnego, albo wr\u0119cz halucynacji.<\/p>\r\n

Przed podj\u0119ciem decyzji nale\u017ca\u0142o zapozna\u0107 si\u0119 jednak z tre\u015bci\u0105 Tajemnicy. W dziesi\u0119\u0107 miesi\u0119cy po wyborze na Papie\u017ca, 17 sierpnia 1959 roku Jan XXIII przebywaj\u0105cy na odpoczynku letnim w Castengandolfo poprosi\u0142 o dostarczenie mu koperty z Trzeci\u0105 Tajemnic\u0105, co uczyni\u0142 ojciec Paul Philippe, O.P., superintendent \u015awi\u0119tego Oficjum, przysz\u0142y kardyna\u0142. Po otrzymaniu wci\u0105\u017c zalakowanej przez bp. da Silva koperty, Papie\u017c nie zdecydowa\u0142 si\u0119 otworzy\u0107 jej od razu, lecz powiedzia\u0142, \u017ce: „Poczekam z jej przeczytaniem [i dokonam tego] razem z moim spowiednikiem\u201d.\u00a0 W kilka dni p\u00f3\u017aniej – jak wspomina spowiednik Papie\u017ca, Msgr. Alfredo Cavagna – koperta zosta\u0142a otworzona, jednak trudno\u015bci z t\u0142umaczeniem tekstu zmusi\u0142y do sprowadzenia t\u0142umacza, kt\u00f3rym by\u0142 Msgr. Paulo Jos\u00c3\u00a9 Tavares z Sekretariatu Stanu, p\u00f3\u017aniejszy biskup Macau (Chiny). Po przeczytaniu tekstu Papie\u017c nie uczyni\u0142 \u017cadnych komentarzy co do zawarto\u015bci Tajemnicy, lecz „zdecydowa\u0142 si\u0119 zaklei\u0107 z powrotem kopert\u0119, m\u00f3wi\u0105c: \u2018Nie wydaj\u0119 \u017cadnych ocen. [Zachowuj\u0119] milczenie wobec tego, co mo\u017ce by\u0107 wyrazem bosko\u015bci (divine<\/em>) cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c mo\u017ce nim nie by\u0107.\u201d[35]<\/a><\/p>\r\n

Ze s\u0142\u00f3w Papie\u017ca przebija brak pe\u0142nej wiary w Objawienie Fatimskie i w\u0105tpliwo\u015bci wobec prawdziwo\u015bci tekstu Trzeciej Tajemnicy. Czy\u017cby dlatego, \u017ce jest tak przera\u017caj\u0105ca?<\/p>\r\n

W jaki\u015b czas po tym mia\u0142o miejsce nast\u0119pne otworzenie koperty, tym razem w obecno\u015bci Prefekta \u015awi\u0119tego Oficjum kard. Ottaviani, i – co dziwne – Papie\u017c pozorowa\u0142 otwieranie koperty jakoby po raz pierwszy[36]<\/a>. Po przeczytaniu tekstu Papie\u017c powiedzia\u0142 wtedy, \u017ce „[Tre\u015b\u0107 Trzeciej Tajemnicy] nie dotyczy mego pontyfikatu\u201d. O tym wszystkim dowiedzieli\u015bmy si\u0119 po latach, cz\u0119\u015bciowo od kard. Ottaviani w 1967 roku, od Msgr. Loris Capovilla w 1977 roku i od ojca Alonso, kt\u00f3ry zajmowa\u0142 si\u0119 pracami nad najwi\u0119kszym dzie\u0142em o Fatimie.[37]<\/a><\/p>\r\n

Papie\u017c poleci\u0142 nast\u0119pnie przet\u0142umaczenie tekstu i, jak wspomina Msgr. Capovilla, podzieli\u0142 si\u0119 tre\u015bci\u0105 Trzeciej Tajemnicy z kilkoma osobami:<\/p>\r\n

„Niekt\u00f3re osoby, z kt\u00f3rymi rozmawia\u0142 on [Jan XXIII] o Fatimie, ju\u017c zmar\u0142y. Inne ca\u0142y czas \u017cyj\u0105: kardyna\u0142owie Ottaviani, Parente, Philippe, Samore, biskup Raimondo Verardo, wtedy z komisji w \u015awi\u0119tym Oficjum, i Msgr. Capovilla .\u201d<\/p>\r\n

Po przeczytaniu tekstu i – jak twierdzi Msgr. Capovilla – po konsultacji z oko\u0142o dziesi\u0119cioma duchownymi, Jan XXIII podj\u0105\u0142 decyzj\u0119 o nie ujawnianiu Trzeciej Tajemnicy. Kim by\u0142y pozosta\u0142e osoby, z kt\u00f3rymi Papie\u017c podzieli\u0142 si\u0119 tre\u015bci\u0105 Tajemnicy, nic nie wiemy, jakkolwiek z drugiej strony wiemy doskonale, i\u017c w\u015br\u00f3d nich nie by\u0142o ani jednego biskupa portugalskiego. Patriarcha Lizbony, kardyna\u0142 Carejeira o\u015bwiadczy\u0142 24 lutego 1960 roku, \u017ce „Nic nie wiem i o\u015bwiadczam kategorycznie, \u017ce nie by\u0142em konsultowany w tej sprawie.\u201d Tak samo biskup Fatima-Leiria bp Venancio i inni stwierdzali, \u017ce nikt z nich nie by\u0142 konsultowany w sprawie Trzeciej Tajemnicy. Trzeba pami\u0119ta\u0107, \u017ce na kopercie, kt\u00f3r\u0105 rozpiecz\u0119towa\u0142 papie\u017c Jan XXIII by\u0142o wyra\u017ane polecenie, \u017ce koperta ma by\u0107 przekazana Patriarsze Lizbony, kt\u00f3rego r\u0119ce mog\u0105 j\u0105 otworzy\u0107 i ujawni\u0107 tre\u015b\u0107 Tajemnicy\u00a0 – nie p\u00f3\u017aniej ni\u017c w 1960 roku. Z polece\u0144 Matki Bo\u017cej wynika, i\u017c Tajemnica nie by\u0142a zarezerwowana do wy\u0142\u0105cznej dyspozycji Papie\u017ca. Niestety, sta\u0142o si\u0119 inaczej i Tajemnic\u0119, jako niewygodn\u0105 dla prowadzonej przez Watykan polityki nale\u017ca\u0142o zneutralizowa\u0107, pu\u015bci\u0107 w niepami\u0119\u0107, a mo\u017ce nawet o\u015bmieszy\u0107. Najpierw jednak nale\u017ca\u0142o w jaki\u015b spos\u00f3b oznajmi\u0107 \u015bwiatu o swojej decyzji.<\/p>\r\n

Do tego celu wykorzystano portugalsk\u0105 agencj\u0119 informacyjn\u0105 Agencia Nacional de Informa\u00c3\u00a7ao – A.N.I<\/em>, kt\u00f3ra 8 lutego 1960 roku poda\u0142a lakoniczny komunikat, i\u017c „Jest prawdopodobne, \u017ce \u2018Trzecia Tajemnica Fatimska\u2019 nigdy nie b\u0119dzie opublikowana. Wiarygodne \u017ar\u00f3d\u0142a w watyka\u0144skich wysokich kr\u0119gach zadeklarowa\u0142y przedstawicielom Agencji UPI<\/em>, \u017ce jest mo\u017cliwe, i\u017c list nigdy nie b\u0119dzie otworzony. […] Jest ca\u0142kiem prawdopodobne, \u017ce \u2018Tajemnica Fatimska\u2019 pozostanie na zawsze, absolutnie i ca\u0142kowicie zaklejona<\/em>.\u201d<\/p>\r\n

Specjali\u015bci badaj\u0105cy Objawienie Fatimskie, zar\u00f3wno wtedy, zaraz po us\u0142yszeniu tego komunikatu, jak i dzisiaj, po latach, stwierdzaj\u0105 zgodnie, \u017ce komunikat by\u0142 nadany z osobistego polecenia Jana XXIII, kt\u00f3ry rzeczywi\u015bcie zadecydowa\u0142 o nie ujawnianiu Tajemnicy. Decyzja o od\u0142o\u017ceniu Tajemnicy ad acta<\/em> potwierdzona zosta\u0142a w li\u015bcie od Papie\u017ca do pielgrzym\u00f3w na \u015bwiatowy dzie\u0144 modlitwy w Fatimie 13 pa\u017adziernika 1960 roku (uroczysto\u015b\u0107 w duchu konsekracji Niepokalanym Sercom Jezua i Maryji zosta\u0142a zorganizowana bez autoryzacji Stolicy Apostolskiej<\/em> przez wielce niezadowolonego z decyzji Watykanu biskupa Venancio). Na temat tej \u017ca\u0142osnej decyzji Watykanu zas\u0142u\u017cony ojciec Alonso m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107 tylko jedno, \u017ce „Jest to najwi\u0119ksze rozczarowanie w ca\u0142ej historii Fatimy\u201d.<\/p>\r\n

W 1960 roku, ju\u017c po decyzji o nie ujawnianiu Tajemnicy, mia\u0142a miejsce rozmowa pomi\u0119dzy biskupem Silvio Oddi (p\u00f3\u017aniejszym kardyna\u0142em i Prefektem Kongregacji do Spraw Duchowie\u0144stwa), kt\u00f3ry wypowiedzia\u0142 si\u0119, i\u017c nie rozumie dlaczego Tajemnica nie zosta\u0142a ujawniona, na co Papie\u017c odpar\u0142 kr\u00f3tko: „Nie m\u00f3w mi o tym.\u201d Gdy biskup Oddi naciska\u0142: „Je\u015bli [Wasza \u015awi\u0105tobliwo\u015b\u0107] nie chce, nie b\u0119d\u0119 o tym wi\u0119cej m\u00f3wi\u0142, ale nie mog\u0119 powstrzyma\u0107 od tego ludzi. Ja sam g\u0142osi\u0142em setki kaza\u0144 i [prowadzi\u0142em] dyskusji, m\u00f3wi\u0105c o tym [\u017ce ta Tajemnica] b\u0119dzie ujawniona.\u201d, Papie\u017c odpar\u0142 jeszcze ch\u0142odniej: „Powiedzia\u0142em ci, nie wspominaj mi o tym.\u201d[38]<\/a><\/p>\r\n

Od momentu og\u0142oszenia komunikatu portugalskiej agencji a\u017c do ko\u0144ca swego pontyfikatu, papie\u017c Jan XXIII nigdy nie wypowiedzia\u0142 si\u0119 publicznie o Fatimie.\u00a0\u00a0<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Vaticanum II<\/em><\/h4>\r\n

Przygotowania do Soboru trwa\u0142y w umys\u0142ach progresywistycznych od lat i wykorzystywano r\u00f3\u017cne \u015brodki, w tym dokumenty papieskie najwy\u017cszej rangi. Np. w og\u0142oszonej we wrze\u015bniu 1959 roku Encyklice o modlitwie r\u00f3\u017ca\u0144cowej Grata Recordatio<\/em>, Encyklice maj\u0105cej pi\u0119kne fragmenty i na pierwszy rzut oka brzmi\u0105cej bardzo tradycyjnie, ko\u0144cowe zdanie niejako t\u0142umaczy jej intencje. Jan XXIII pisze:<\/p>\r\n

„Przed zako\u0144czeniem tej encykliki wzywamy Was, Czcigodni Bracia, do odmawiania ze specjaln\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105 r\u00f3\u017ca\u0144ca r\u00f3wnie\u017c i na t\u0119 intencj\u0119, kt\u00f3ra Nam tak bardzo le\u017cy na sercu, aby Synod Rzymski sta\u0142 si\u0119 owocny i zbawienny dla Naszego miasta Rzymu i aby przysz\u0142y Sob\u00f3r Powszechny<\/strong>, w kt\u00f3rym przez swoje rady we\u017amiecie udzia\u0142, m\u00f3g\u0142 sta\u0107 si\u0119 dla Ko\u015bcio\u0142a wspania\u0142ym stwierdzeniem, \u017ce silna odnowa wszystkich cn\u00f3t chrze\u015bcija\u0144skich, czego si\u0119 po nim spodziewamy, pos\u0142u\u017cy za zaproszenie i dodanie odwagi dla wszystkich tych Braci i Syn\u00f3w, kt\u00f3rzy pozostaj\u0105 oddzieleni od tej Stolicy Apostolskiej<\/strong>.\u201d<\/em> [39]<\/a> [podkre\u015blenie L.M.]<\/p>\r\n

Jak wida\u0107, g\u0142\u00f3wnym celem jest zaprz\u0119gni\u0119cie wiernych w modlitwy o powodzenie Soboru, a zapraszaj\u0105c do odmawiania r\u00f3\u017ca\u0144ca, Papie\u017c jako\u015b charakterystycznie pomin\u0105\u0142 Fatim\u0119 i Matk\u0119 Bo\u017c\u0105, mimo i\u017c Encyklika wydana zosta\u0142a w miesi\u0105cu, w kt\u00f3rym dokona\u0142 si\u0119 Cud S\u0142o\u0144ca.<\/p>\r\n

Podobne intencje zawiera wcze\u015bniejsza i pierwsza papieska, wydana 29 czerwca 1959 roku encyklika Ad Petri Cathedram<\/em>, z kt\u00f3rej na dodatek przebija jaka\u015b niezrozumia\u0142a euforia co do kondycji przysz\u0142ego zreformowanego Ko\u015bcio\u0142a:<\/p>\r\n

„Wiedzeni t\u0105 s\u0142odk\u0105 nadziej\u0105 oznajmili\u015bmy publicznie, \u017ce zamierzamy zwo\u0142a\u0107 Sob\u00f3r Powszechny<\/em>, na kt\u00f3rym zgromadz\u0105 si\u0119 Biskupi ca\u0142ego \u015bwiata dla om\u00f3wienia wa\u017cnych spraw religijnych. Najwa\u017cniejszym zadaniem Soboru b\u0119dzie doprowadzenie do rozwoju katolickiej wiary, odnowy chrze\u015bcija\u0144skich obyczaj\u00f3w i lepszego przystosowania<\/em> karno\u015bci ko\u015bcielnej do wsp\u00f3\u0142czesnych potrzeb<\/em>. Przedstawia\u0107 to b\u0119dzie wspania\u0142y widok prawdy, jedno\u015bci i mi\u0142o\u015bci.\u201d<\/p>\r\n

Nie mog\u0119 w tym miejscu powstrzyma\u0107 si\u0119 od refleksji: Jak ta euforia ma si\u0119 po latach w praktyce, t\u0142umaczy\u0107 nie trzeba, wystarczy wej\u015b\u0107 do pierwszego lepszego ko\u015bcio\u0142a w Europie Zachodniej, je\u015bli oczywi\u015bcie nie pomylimy si\u0119 i nie wejdziemy zamiast tego do baru, dyskoteki czy domu mieszkalnego, bowiem wi\u0119kszo\u015b\u0107 ko\u015bcio\u0142\u00f3w (np. w takiej Holandii, jeszcze kilkadziesi\u0105t lat temu solidnie katolickiej) ju\u017c zamkni\u0119to, sprzedano i przerobiono na stylowe kamienice.<\/p>\r\n

Co najmniej zdziwienie powinno te\u017c budzi\u0107 wprowadzenie do Encykliki s\u0142\u00f3w nie maj\u0105cych wielkiego pokrycia w rzeczywisto\u015bci. Papie\u017c pisze bowiem o szerokim poparciu zwo\u0142ania Soboru, podczas gdy sama idea, a tym bardziej rezultat, by\u0142y w tym czasie wielk\u0105 enigm\u0105:<\/p>\r\n

„Po za tym, wiadomo\u015b\u0107, \u017ce nosimy si\u0119 z zamiarem zwo\u0142ania Soboru Powszechnego i Synodu Rzymskiego, przystosowania Kodeksu Prawa Kanonicznego do dzisiejszych potrzeb i og\u0142oszenia nowego Kodeksu dla Ko\u015bcio\u0142a Obrz\u0105dku Wschodniego, ta wiadomo\u015b\u0107 zyska\u0142a uznanie u nadzwyczaj wielu<\/em>.\u201d[40]<\/a> [podkre\u015blenia – L.M.]<\/p>\r\n

Po \u015bmierci Piusa XII coraz mocniejsze – lecz jeszcze wtedy ca\u0142y czas dzia\u0142aj\u0105ce podsk\u00f3rnie w Ko\u015bciele – si\u0142y progresywistyczne zaciera\u0142y r\u0119ce spodziewaj\u0105c si\u0119 wielkich przeobra\u017ce\u0144 podczas przysz\u0142ego pontyfikatu. Przyjaciel kard. Roncalli, Dom Lambert Beauduin zwierza\u0142 si\u0119 ojcu Bouyer: „Je\u015bli wybior\u0105 Roncalliego, wszystko b\u0119dzie zachowane; b\u0119dzie on w stanie zwo\u0142a\u0107 Sob\u00f3r i konsekrowa\u0107 ekumenizm<\/em>.\u201d[41]<\/a> M\u00f3wi\u0105c o „zachowaniu wszystkiego\u201d, chodzi oczywi\u015bcie o uchronieniu tych podziemnych knowa\u0144, kt\u00f3re progresywi\u015bci od lat prowadzili przygotowuj\u0105c si\u0119 do frontalnego ataku. Sob\u00f3r mia\u0142 by\u0107 takim forum, na kt\u00f3rym przygotowywane Plany<\/em> rewolucji w Ko\u015bciele mia\u0142y by\u0107 upowszechnione.<\/p>\r\n

W wyniku u\u015bpienia wi\u0119kszo\u015bci wiernych, Plan<\/em> przeobra\u017ce\u0144 Ko\u015bcio\u0142a by\u0142 skutecznie wcielany w \u017cycie i 11 pa\u017adziernika 1962 roku rozpocz\u0105\u0142 swe obrady Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II. Nie b\u0119dziemy zajmowali si\u0119 tutaj analiz\u0105 poszczeg\u00f3lnych sesji Soboru z uwagi na obszerno\u015b\u0107 zagadnienia[42]<\/a> i skupimy si\u0119 tylko na tych elementach maj\u0105cych zwi\u0105zek z Objawieniem Fatimskim. Nic bardziej ni\u017c Fatima nie sta\u0142o na drodze do utopijnego celu, do – jak okre\u015blali to progresywi\u015bci – konsekracji ekumenizmu<\/em>.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Polityka wschodnia Watykanu<\/h4>\r\n

Papie\u017c Jan XXIII rozpocz\u0105\u0142 na szerok\u0105 skal\u0119 zaanga\u017cowanie si\u0119 Ko\u015bcio\u0142a w napraw\u0119 \u015bwiata wierz\u0105c bardziej w m\u0105dro\u015b\u0107 Cz\u0142owieka, kt\u00f3ry swoim dzia\u0142aniem jest w stanie zjedna\u0107 si\u0119 we wsp\u00f3lnym celu „prawdy, dobroci i pokoju\u201d, ni\u017c zawierzaj\u0105c Ko\u015bci\u00f3\u0142 Matce Przenaj\u015bwi\u0119tszej nakazuj\u0105cej nieprzejednan\u0105 postaw\u0119 i tward\u0105 walk\u0119 ze z\u0142em. R\u00f3\u017caniec? – tak, ale jako modlitwa o „Sob\u00f3r Powszechny\u201d i budowanie \u2018nowego cz\u0142owieka\u2019 maj\u0105cego stworzy\u0107 utopijny \u2018nowy, wspania\u0142y \u015bwiat\u2019; R\u00f3\u017caniec jako bro\u0144 w walce z wrogami Ko\u015bcio\u0142a, ze z\u0142em, i grzechem – niezupe\u0142nie. Tym bardziej, \u017ce nagle zabrak\u0142o wrog\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a, zapomniano o systemie, kt\u00f3ry „jest z\u0142y w samej swej istocie\u201d, wszyscy wok\u00f3\u0142 stali si\u0119 reformowalni, nale\u017ca\u0142o ich dowarto\u015bciowa\u0107 i zaprosi\u0107 do wsp\u00f3lnego sto\u0142u do dialogu. Rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 wi\u0119c taniec wok\u00f3\u0142 przedstawicieli sowieckiego imperium.<\/p>\r\n

Odrzucaj\u0105c przekazane Ojcu \u015awi\u0119temu przez Matk\u0119 Bo\u017c\u0105 narz\u0119dzie naprawy \u015bwiata, \u00a0Jan XXIII rozwin\u0105\u0142 dialog, zar\u00f3wno ekumeniczny ze schizmatycznym \u2018ko\u015bcio\u0142em\u2019 prawos\u0142awnym, jak i z ateistycznym rz\u0105dem sowieckim.<\/p>\r\n

Bezproduktywne rozmowy z sowieckim re\u017cimem toczy\u0142y si\u0119 od lat, jeszcze przez wys\u0142annik\u00f3w papie\u017cy Piusa XI i Piusa XII, kt\u00f3rzy wielokrotnie zbierali gorzkie owoce swojej naiwno\u015bci, lecz Jan XXIII zapragn\u0105\u0142 rozwin\u0105\u0107 te stosunki aby udowodni\u0107 sobie i \u015bwiatu, \u017ce mimo wszystko powzi\u0119ty kierunek \u2018nowego Ko\u015bcio\u0142a\u2019 jest prawid\u0142owy. W tym celu nale\u017ca\u0142o pozyska\u0107 interlokutor\u00f3w i pokaza\u0107 ich \u2018dobr\u0105 wol\u0119\u2019.<\/p>\r\n

W dzie\u0144 80-ych urodzin Papie\u017ca Sekretarz Stanu kard. Cicognani dostarczy\u0142 telegram od sowieckiego ambasadora z \u017cyczeniami od Nikity Chruszczowa dzi\u0119kuj\u0105cemu za „d\u0105\u017cenia do […] przyczyniania si\u0119 do wzmacniania […]\u00a0 pokoju na \u015bwiecie, jak r\u00f3wnie\u017c do rozwi\u0105zywania mi\u0119dzynarodowych problem\u00f3w poprzez szczere negocjacje.\u201d Po przeczytaniu telegramu Papie\u017c od razu stwierdzi\u0142 wzruszony, \u017ce „Jest to dobra wiadomo\u015b\u0107\u201d, a wieczorem wyzna\u0142 swemu Sekretarzowi, \u017ce „Co\u015b w \u015bwiecie ruszy\u0142o si\u0119. B\u00f3g u\u017cywa pokornego instrumentu mojej osoby, kt\u00f3rym porusza histori\u0119. Dzisiaj otrzymali\u015bmy znak Opatrzno\u015bci Bo\u017cej\u201d.<\/p>\r\n

Zadbano oczywi\u015bcie o publikacj\u0119 \u017cycze\u0144 w L\u2019Osservatore Romano<\/em>[43]<\/a>, by pokaza\u0107 \u2018dobr\u0105 wol\u0119 dialogu\u2019 komunistycznych w\u0142adc\u00f3w. Jednak\u2026 Jednak ta \u2018dobra wola\u2019 i dzia\u0142anie \u2018Opatrzno\u015bci Bo\u017cej\u2019 nie by\u0142y takie szczere. Okaza\u0142o si\u0119 bowiem, \u017ce to Jan XXIII poprosi\u0142 Chruszczowa, poprzez sekretarza Komunistycznej Partii W\u0142och Palmiro Togliatti, o wys\u0142anie \u017cycze\u0144 urodzinowych.[44]<\/a> Papie\u017cowi chodzi\u0142o o udowodnienie i pokazanie \u015bwiatu, \u017ce \u2018dobra wola\u2019 drugiej strony rzeczywi\u015bcie istnieje i \u017ce mo\u017cna rozpocz\u0105\u0107 dialog.<\/p>\r\n

Z tak rozpocz\u0119tego dialogu trudno o dobre owoce, ale epatowano si\u0119 ka\u017cdym \u2018sukcesem\u2019. W 1962 roku Chruszczow wys\u0142a\u0142 Papie\u017cowi \u017cyczenia Bo\u017conarodzeniowe, a Jan XXIII odwdzi\u0119czy\u0142 si\u0119 mu specjalnymi medalami przekazanymi przez lewicowego ameryka\u0144skiego dziennikarza. P\u00f3\u017aniej przysz\u0142a nagroda Mi\u0119dzynarodowej Fundacji im. Balzana za rozwijanie „Cz\u0142owiecze\u0144stwa, pokoju i braterstwa w\u015br\u00f3d ludzi\u201d[45]<\/a> (pi\u0119kne maso\u0144skie has\u0142a!), kt\u00f3r\u0105 Papie\u017c odebra\u0142[46]<\/a>, co by\u0142o podkre\u015blone i mile widziane przez w\u0142adc\u00f3w sowieckich. Podczas tej uroczysto\u015bci Papie\u017c zaprosi\u0142 na obiad i do swojej prywatnej biblioteki Aleksieja Adjoubei, redaktora naczelnego Izwiestii<\/em> i zarazem zi\u0119cia Chruszczowa, kt\u00f3remu powiedzia\u0142 m.in., \u017ce „Pan Chruszczow zosta\u0142 wybrany przez Opatrzno\u015b\u0107\u201d. Co prawda po spotkaniu zwierzy\u0142 si\u0119 swemu sekretarzowi, \u017ce „Jest mo\u017cliwe, \u017ce jest to iluzja, ale jest r\u00f3wnie\u017c mo\u017cliwe, \u017ce jest to tajemnicza ni\u0107 kt\u00f3r\u0105 Opatrzno\u015b\u0107 ofiarowa\u0142a mi. W tym przypadku, nie mam prawa jej przerwa\u0107.\u201d<\/p>\r\n

I rzeczywi\u015bcie, nici tej, poci\u0105ganej przez wprawnych sowieckich agent\u00f3w, kt\u00f3rzy poprzez ni\u0105 pragn\u0119li u\u015bpi\u0107 Watykan i pa\u0144stwa zachodnie, Papie\u017c nie przerwa\u0142. Wr\u0119cz przeciwnie, tka\u0142 j\u0105 tworz\u0105c kokon zniewalaj\u0105cy Ko\u015bci\u00f3\u0142.<\/p>\r\n

W\u0142a\u015bnie dlatego Izwiestia<\/em> zacz\u0119\u0142a wychwala\u0107 „post\u0119powego Papie\u017ca\u201d, a \u015bwiatowe media – najcz\u0119\u015bciej w r\u0119kach krytpokomunist\u00f3w b\u0105d\u017a mason\u00f3w – przedstawia\u0142y Jana XXIII jako pierwszego Papie\u017ca, kt\u00f3ry zrozumia\u0142 ludzko\u015b\u0107 z jego problemami, i kt\u00f3ry pragnie braterstwa, wsp\u00f3\u0142pracy, pokoju i toleracji. Toleracji r\u00f3wnie\u017c dla systemu komunistycznego, kt\u00f3ry przecie\u017c nie jest taki straszny jak malowali go poprzedni papie\u017ce.<\/p>\r\n

W tym radosnym nastroju budowy \u2018nowego, wspania\u0142ego \u015bwiata\u2019 i \u2018nowego Ko\u015bcio\u0142a\u2019 papie\u017c Jan XXIII przygotowuj\u0105c si\u0119 do rozpocz\u0119cia Soboru, mia\u0142 jeszcze jedno zadanie do spe\u0142nienia: pragn\u0105\u0142 zaprosi\u0107 do uczestnictwa w obradach soborowych przedstawicieli \u2018ko\u015bcio\u0142a\u2019 prawos\u0142awnego. Cena za takie uczestnictwo okaza\u0142a si\u0119 jednak przera\u017aliwie wysoka.<\/p>\r\n

Umowa Watykan-Moskwa<\/h4>\r\n

W sierpniu 1962 roku w klasztorze na przedmie\u015bciach francuskiej miejscowo\u015bci Metz, spotkali si\u0119 przedstawiciele Ko\u015bcio\u0142a katolickiego i schizmatycznego \u2018ko\u015bcio\u0142a\u2019 prawos\u0142awnego celem przedyskutowania mo\u017cliwo\u015bci uczestnictwa strony wschodniej w maj\u0105cym rozpocz\u0105\u0107 si\u0119 za dwa miesi\u0105ce soborze. Rozmowy, zainicjowane na specjalne polecenie Jana XXIII, kt\u00f3rego wyra\u017anie inspirowa\u0142 doradca papie\u017ca, kardyna\u0142 Montini, prowadzone by\u0142y przez\u00a0 kardyna\u0142a Eugene Tisserant i Metropolit\u0119 \u2018ko\u015bcio\u0142a\u2019 prawos\u0142awnego Nikodema, zreszt\u0105 agenta KGB. Podczas spotkania, znanego w historii pod nazw\u0105 „Umowy Watykan-Moskwa\u201d lub „Paktu w Metz\u201d[47]<\/a>, ustalono, \u017ce aby na Soborze mogli uczestniczy\u0107 wys\u0142annicy \u2018ko\u015bcio\u0142a\u2019 prawos\u0142awnego, Ko\u015bci\u00f3\u0142 b\u0119dzie musia\u0142 spe\u0142ni\u0107 jeden warunek: Sob\u00f3r zajmie neutralne stanowisko odno\u015bnie komunizmu. I tak rzeczywi\u015bcie si\u0119 sta\u0142o. Umowa Jana XXIII by\u0142a skrupulatnie dotrzymywana podczas wszystkich obrad soborowych i zadbano, by podczas nich nie skrytykowano komunizmu. Ba, sama nazwa „komunizm\u201d nie pojawi\u0142a si\u0119 w jakimkolwiek dokumencie soborowym.<\/p>\r\n

Przyzwolenie na zapomnienie o komuni\u017amie, zapomnienie o jego zbrodniach i ofiarach, a tak\u017ce o ca\u0142y czas aktualnych niebezpiecze\u0144stwach, kt\u00f3re stwarza\u0142, by\u0142o bulwersuj\u0105ce. Jak mo\u017cna by\u0142o odrzuci\u0107 zdroworozs\u0105dkowe pot\u0119pienie diabelskiego systemu, jak mo\u017cna by\u0142o odrzuci\u0107 przekre\u015blenie kwintesencji poprzednich sobor\u00f3w, kt\u00f3re w historii zbiera\u0142y si\u0119 w\u0142a\u015bnie po to, by zajmowa\u0107 si\u0119 bie\u017c\u0105cymi zagro\u017ceniami dla Ko\u015bcio\u0142a i cz\u0142owieka pot\u0119piaj\u0105c je jednoznacznie, wreszcie jak mo\u017cna by\u0142o odrzuci\u0107 ostrze\u017cenia Matki Bo\u017cej wyra\u017cone w Fatimie? Wyja\u015bnienia mo\u017cna szuka\u0107 tylko w antyfatimskiej i szata\u0144skiej inspiracji.<\/p>\r\n

Ju\u017c podczas obrad soborowych, odk\u0142adaj\u0105c na bok ostrze\u017cenia poprzednich papie\u017cy i zapatruj\u0105c si\u0119 w utopijne \u2018braterstwo pomi\u0119dzy lud\u017ami\u2019, Jan XXIII wydaje 11 kwietnia 1963 roku prze\u0142omow\u0105 encyklik\u0119 Pacem in Terris<\/em> (\u2018Pok\u00f3j na ziemi\u2019)[48]<\/a>. Szybko przet\u0142umaczona przez Watykan na j\u0119zyk rosyjski, dotar\u0142a do Chruszczowa, kt\u00f3ry poprzez tekst w Izwiestii<\/em> da\u0142 do zrozumienia, i\u017c czuje intencje Watykanu, bowiem „Papie\u017c daje dow\u00f3d pewnej tolerancji w kierunku ateistycznych komunist\u00f3w.\u201d Dowody tej \u2018tolerancji\u2019 przekroczy\u0142y wszelkie granice tolerancji.<\/p>\r\n

Oczywi\u015bcie nie tylko s\u0142owo „komunizm\u201d nie pad\u0142o ani razu w Encyklice – wszak nie mo\u017cna by\u0142o rozjusza\u0107 przysz\u0142ych partner\u00f3w dialogu – ale posuni\u0119to si\u0119 dalej i zastosowano swoiste rozr\u00f3\u017cnienie pomi\u0119dzy jakimi\u015b nieokre\u015blonymi z nazwy i gatunku b\u0142\u0119dnymi teoriami, a praktyk\u0105 i poczynaniami, w kt\u00f3rych przecie\u017c istnieje cz\u0105stka „s\u0142usznych d\u0105\u017ce\u0144 ludzkich\u201d, i w kt\u00f3rych z pewno\u015bci\u0105 tkwi\u0105 dobre i godne uznania elementy (por. punkt 159 Encykliki).<\/p>\r\n

Ca\u0142y czas ci\u015bnie si\u0119 pytanie: jak mo\u017cna by\u0142o po dw\u00f3ch wojnach \u015bwiatowych, po horrorze komunistycznych rewolucji, po dziesi\u0105tkach, a mo\u017ce i setkach milion\u00f3w (wliczaj\u0105c komunistyczne Chiny i reszt\u0119 \u015bwiata) krwawych i niewinnych ofiar, m\u00f3wi\u0107 o systemie, w kt\u00f3rym mog\u0105 wyst\u0119powa\u0107 „godne uznania elementy\u201d? Zaiste, niepoj\u0119te.<\/p>\r\n

Jeszcze nie tak dawno, zaledwie 26 lat wcze\u015bniej papie\u017c Pius XI w w swej encyklice Divini Redemptoris <\/em>u\u017cy\u0142 pot\u0119piaj\u0105cych s\u0142\u00f3w wobec g\u0142\u00f3wnego z\u0142a wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata i bez wahania u\u017cy\u0142 s\u0142\u00f3w: komunizm, socjalizm i bolszewizm 74 razy, a tutaj, w czasie gdy ksi\u0119\u017ca i biskupi dogorywali w \u0142agrach \u2018Kraju Rad\u2019, w Europie Wschodniej brutalnie przekuwano Cz\u0142owieka w \u2018Now\u0105 Jako\u015b\u0107\u2019, w Chinach mordowano miliony ludzi, w Azji, Afryce i Ameryce Po\u0142udniowej instalowano prosowieckie re\u017cimy – Jan XXIII nie tylko nie wymienia z imienia diabelskiej ideologii, ale znajduje w niej godne uznania elementy. Niepoj\u0119te.<\/p>\r\n

Triumf neomodernist\u00f3w<\/h4>\r\n

Ju\u017c od pocz\u0105tku obrad soborowych wytworzy\u0142y si\u0119 dwie g\u0142\u00f3wne grupy, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rych skupili si\u0119 z jednej strony najbardziej skrajni progresywi\u015bci, pragn\u0105cy przeobra\u017ce\u0144, a w\u0142a\u015bciwie rewolucji w Ko\u015bciele, z drugiej Ojcowie pragn\u0105cy prowadzi\u0107 Ko\u015bci\u00f3\u0142 Chrystusowy w duchu 2000-letniej Tradycji. W grupie progresywnej dominowali hierarchowie i teologowie, kt\u00f3rych neomodernistycznych prac s\u0142usznie nie dopuszczano do seminari\u00f3w, wobec kt\u00f3rych poprzedni papie\u017ce mieli wielkie zastrze\u017cenia, a w niekt\u00f3rych przypadkach grozi\u0142a im nawet ekskomunika za rozpowszechnianie pogl\u0105d\u00f3w sprzecznych z nauk\u0105 Ko\u015bcio\u0142a. Niestety, nazwiska takich neomodernistycznych teolog\u00f3w jak Yves Congar, Henri de Lubac, Jean Dani\u00c3\u00a9lou, Marie-Dominique Chenu, Karl Rahner, Hans K\u00fcng, John Courtney Murray, Hans Urs von Balthasar, Edward Schillebeeckx, a tak\u017ce z dystansu czasowego infekuj\u0105cych swymi my\u015blami, jak Teilhard de Chardin czy Maurice Blondel, zamiast p\u00f3j\u015b\u0107 w zapomnienie, sta\u0142y si\u0119 „\u015bwiat\u0142ami przewodnimi\u201d Soboru.[49]<\/a><\/p>\r\n

Obok tych „\u015bwiate\u0142\u201d (ciemno\u015bci), w komisjach uczestniczy\u0142y wschodz\u0105ce gwiazdy progresywizmu, jak m\u0142ody teolog ksi\u0105dz Joseph Ratzinger czy biskup Karol Wojty\u0142a. To nie kto inny tylko Joseph Ratzinger, przyby\u0142y na Sob\u00f3r jako Peritus<\/em> kardyna\u0142a Fringsa, lecz dzia\u0142aj\u0105cy u boku dysydenta ojca Karla Rahnera, za namow\u0105 protestanckiego pastora Schmidta wprowadzi\u0142 najs\u0142ynniejsze chyba okre\u015blenie Soboru – subsistit<\/em> („trwa w\u201d), u\u017cytego w dokumencie Lumen Gentium<\/em>:<\/p>\r\n

„Ko\u015bci\u00f3\u0142 ten [Chrystusowy], ustanowiony i zorganizowany na tym \u015bwiecie jako spo\u0142eczno\u015b\u0107, trwa w <\/strong>Ko\u015bciele katolickim, rz\u0105dzonym przez nast\u0119pc\u0119 Piotra oraz biskup\u00f3w pozostaj\u0105cych z nim we wsp\u00f3lnocie (communio<\/em>), cho\u0107 i poza jego organizmem znajduj\u0105 si\u0119 liczne pierwiastki u\u015bwi\u0119cenia i prawdy, kt\u00f3re jako w\u0142a\u015bciwe dary Ko\u015bcio\u0142a Chrystusowego nak\u0142aniaj\u0105 do jedno\u015bci katolickiej.\u201d (Lumen Gentium<\/em>, R.1, KK 8)[50]<\/a>
Do czasu Soboru Ko\u015bci\u00f3\u0142 jednoznaczanie naucza\u0142, \u017ce Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki jest<\/strong> Ko\u015bcio\u0142em Chrystusowym (por. np. Encykliki Mystici Corporis<\/em>, Humani Generis<\/em>), lecz tutaj podwa\u017cono dogmat wiary, wprowadzaj\u0105c protestanckie uj\u0119cie Ko\u015bcio\u0142a katolickiego jako jednego z wielu<\/em> ko\u015bcio\u0142\u00f3w.<\/p>\r\n

Przytoczone tutaj odst\u0119pstwo od odwiecznego nauczania Ko\u015bcio\u0142a nie by\u0142o jedynym: dokumenty soborowe s\u0105 pe\u0142ne ambiwalentych poj\u0119\u0107 i je\u015bli nie uderzaj\u0105 wprost w podstawowe dogmaty, to rozmywaj\u0105 je stwarzaj\u0105c konieczno\u015b\u0107 ci\u0105g\u0142ego reinterpretowania. O to zreszt\u0105 chodzi\u0142o. W za\u0142o\u017ceniach my\u015blenia neomodernistycznego chodzi w\u0142a\u015bnie o likwidacj\u0119 dogmat\u00f3w do stanu, by jedynym dogmatem sta\u0142 si\u0119 dogmat o ich nieistnieniu. Innymi s\u0142owy, chodzi o nieustann\u0105 rewolucj\u0119. Wielu gorliwych katolik\u00f3w przewidywa\u0142o tak\u0105 rewolucj\u0119 widz\u0105c podk\u0142adanie min pod budowl\u0119 Ko\u015bcio\u0142a przez progresist\u00f3w. Kardyna\u0142 Ottaviani podczas pierwszej sesji pyta\u0142 si\u0119: „Czy Ojcowie ci planuj\u0105 rewolucj\u0119?\u201d<\/p>\r\n

I tak\u0105 rewolucj\u0119 Ko\u015bci\u00f3\u0142 prze\u017cy\u0142 podczas Soboru, a gdy tylko zamkni\u0119to obrady ostatniej sesji, rozla\u0142a si\u0119 ona na wszystkie kraje \u015bwiata, gdzie z i\u015bcie diabelsk\u0105 pasj\u0105 wprowadzano zmiany w nieokre\u015blonym, elastycznym „duchu soborowym\u201d. Czy zmian tych, nawet najbardziej obra\u017aliwych, rewolucjoni\u015bci w Ko\u015bciele wstydz\u0105 si\u0119? Nie! Tak jak przysta\u0142o na prawdziwych rewolucjonist\u00f3w, s\u0105 z nich dumni. Kardyna\u0142 Suenens z rado\u015bci\u0105 stwierdzi\u0142, \u017ce Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II zaznaczy\u0142 koniec ery trydenckiej i koniec Vaticanum I<\/em>.[51]<\/a> Dla Hansa K\u00fcnga nast\u0105pi\u0142a nowa era przekre\u015blaj\u0105ca ca\u0142\u0105 histori\u0119 Ko\u015bcio\u0142a: „W por\u00f3wnaniu do przed-Trydenckiej epoki kontrreformacji, Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II reprezentuje charakterystyczny 180-stopniowy zwrot<\/strong>.[…] Od Soboru Watyka\u0144skiego II [mamy do czynienia] z narodzeniem si\u0119 nowego Ko\u015bcio\u0142a<\/strong>„.[52]<\/a> Yves Congar zadowolony z reform wyzna\u0142, \u017ce „Ko\u015bci\u00f3\u0142 mia\u0142 swoj\u0105 pokojow\u0105 Rewolucj\u0119 Pa\u017adziernikow\u0105<\/strong>„, a kard. Ratzinger stwierdzi\u0142, \u017ce „Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II jest dla Ko\u015bcio\u0142a Rewolucj\u0105 Francusk\u0105<\/strong>„. Czym by\u0142a Rewolucja Francuska czy Pa\u017adziernikowa dla spo\u0142ecze\u0144stw, pa\u0144stw, Wiary, przypomina\u0107 nie trzeba i samo por\u00f3wnywanie swoich dzia\u0142a\u0144, a tym bardziej obnoszenie si\u0119 i wyznawanie swego przywi\u0105zania do idea\u0142\u00f3w tych szata\u0144skich rewolucji, powinno z miejsca dyskwalifikowa\u0107 barbarzy\u0144c\u00f3w w Ko\u015bciele. Tak si\u0119 jednak nie sta\u0142o i wielu z tych, kt\u00f3rzy s\u0142usznie za poprzednich pontyfikat\u00f3w odsuwani byli od uniwersyteckich katedr, ko\u015bcielnych ambon i seminaryjnych bibliotek, zrehabilitowano i wywy\u017cszono, a w posoborowym Ko\u015bciele dost\u0105pili najwy\u017cszych godno\u015bci.<\/p>\r\n

W przesz\u0142o p\u00f3\u0142 roku po otwarciu Soboru Watyka\u0144skiego II i w nieca\u0142e dwa miesi\u0105ce po wydaniu Encykliki Pacem in Terris<\/em>, papie\u017c Jan XXIII umiera 3 czerwca 1963 roku. Spe\u0142ni\u0142o si\u0119 marzenie kard. Roncalli, kt\u00f3ry wspomagaj\u0105c progresywistyczne skrzyd\u0142o skierowa\u0142 Ko\u015bci\u00f3\u0142 w stron\u0119 destrukcji, a w\u0142a\u015bciwie autodestrukcji.<\/p>\r\n

Pontyfikat Jana XXIII podsumowa\u0142 celnie kardyna\u0142 Giuseppe Siri stwierdzaj\u0105c gorzko, \u017ce „Czterdzie\u015bci lat przyjdzie naprawia\u0107 szkody, kt\u00f3re ten Papie\u017c wyrz\u0105dzi\u0142 w cztery lata.\u201d Mo\u017cna by doda\u0107, \u017ce czterdzie\u015bci lat to za ma\u0142o\u2026<\/p>\r\n

W odniesieniu do Fatimy, Jan XXIII nie wype\u0142ni\u0142 \u017c\u0105da\u0144 Matki Bo\u017cej, zamkn\u0105\u0142 usta ostatniemu \u015awiadkowi Objawienia i g\u0142\u0119boko schowa\u0142 Trzeci\u0105 Tajemnic\u0119. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142 „Papie\u017cem Apostazji\u201d.[53]<\/a> […]<\/p>\r\n

Lech Maziakowski<\/em><\/strong>
BIBU\u0141A, maj 2005<\/p>\r\n