{"id":60579,"date":"2012-09-04T17:37:47","date_gmt":"2012-09-04T21:37:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=60579"},"modified":"2012-09-04T17:37:47","modified_gmt":"2012-09-04T22:37:47","slug":"","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=60579","title":{"rendered":"Francuska Golgota &#8211; <em>Aleksander Smolarski<\/em>"},"content":{"rendered":"<p><strong>Ocenia si\u0119, \u017ce podczas rewolucji we Francji \u017cycie za wiar\u0119 odda\u0142o oko\u0142o trzech tysi\u0119cy katolickich kap\u0142an\u00f3w. W\u015br\u00f3d nich zamordowani 2 wrze\u015bnia 1792 r. franciszkanin o. Jan Franciszek Burte, gwardian sto\u0142ecznego klasztoru oraz jego zakonny wsp\u00f3\u0142brat, Seweryn Jerzy Girault, kapelan paryskich si\u00f3str zakonnych. Rewolucja stawia\u0142a sobie za cel stworzenie \u201enowej Francji\u201d i \u201enowego cz\u0142owieka\u201d. Ka\u017cdego, kto nie mie\u015bci\u0142 si\u0119 w \u201erepublika\u0144skich wymiarach\u201d, przykrawa\u0142a do nich gilotyna.<\/strong><\/p>\r\n<table class=\"outset\" style=\"width: 300px; height: 227px;\" align=\"left\">\r\n<tbody>\r\n<tr>\r\n<td><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.pch24.pl\/images\/min_mid_big\/mid_5477.jpg\" alt=\"\" width=\"280\" height=\"161\" \/><\/td>\r\n<\/tr>\r\n<tr>\r\n<td>\r\n<p class=\"zrodlo\">Egzekucja katolickiego ksi\u0119dza w Rennes, 1792 r. Repr. Mary Evans Picture Library\/Forum&lt;<\/p>\r\n<\/td>\r\n<\/tr>\r\n<\/tbody>\r\n<\/table>\r\n<p>Antychrze\u015bcija\u0144skie oblicze rewolucji francuskiej objawi\u0142o si\u0119 na dwa sposoby: w aspekcie destruktywnym (czyli polityce wymierzonej w Ko\u015bci\u00f3\u0142 katolicki i duchowie\u0144stwo, a tak\u017ce niszczeniu symboli chrze\u015bcija\u0144stwa w sferze publicznej, w tym ko\u015bcio\u0142\u00f3w) oraz w aspekcie tw\u00f3rczym, o wiele gro\u017aniejszym &#8211; jak zauwa\u017cy\u0142 J\u00f3zef de Maistre &#8211; od tego pierwszego (czyli tym, co na gruzach chrze\u015bcija\u0144skiej Francji rewolucjoni\u015bci chcieli zbudowa\u0107). Oba aspekty \u0142\u0105czy\u0142o prze\u015bwiadczenie zaczer\u00adpni\u0119te z ateistycznego dziedzictwa Woltera, i\u017c nale\u017cy <em>wymaza\u0107 t\u0119 niegodziwo\u015b\u0107<\/em>, czyli &#8211; wedle \u201epatriarchy o\u015bwiecenia\u201d &#8211; chrze\u015bcija\u0144stwo.<\/p>\r\n<p><strong>Uczniowie de Sade\u2019a<\/strong><\/p>\r\n<p><em>Tak, obywatele, religia jest nie do pogodzenia z ustrojem wolno\u015bci, czujecie to tak samo jak ja. Nigdy wolny cz\u0142owiek nie pochyli g\u0142owy przed bogami chrze\u015bcija\u0144stwa; nigdy jego dogmaty, rytua\u0142y, tajemnice, moralno\u015b\u0107 nie b\u0119d\u0105 mog\u0142y odpowiada\u0107 republikaninowi\u2026 Oddajcie nam poga\u0144skich bog\u00f3w! Ch\u0119tnie b\u0119dziemy czci\u0107 Jowisza, Herkulesa czy Pallas Aten\u0119, ale nie chcemy wi\u0119cej tego ba\u015bniowego stw\u00f3rcy \u015bwiata. <\/em>(\u2026)<em> Nie chcemy wi\u0119cej tego Boga nieogarnionego, kt\u00f3ry wszystko pono\u0107 nape\u0142nia <\/em>&#8211; takimi s\u0142owy<em> <\/em>zagrzewa\u0142 rewolucjonist\u00f3w do kontynuowania antychrze\u015bcija\u0144skiej polityki we Francji markiz de Sade &#8211; znany zboczeniec seksualny, kt\u00f3ry zreszt\u0105 z racji swego zboczenia zosta\u0142 na pro\u015bb\u0119 w\u0142asnej rodziny osadzony na jaki\u015b czas w Bastylii. W tym kontek\u015bcie jej zburzenie nabiera ca\u0142kiem nowego znaczenia.<\/p>\r\n<p>Gdy de Sade wypowiada\u0142 te s\u0142owa, ju\u017c od ponad pi\u0119ciu lat trwa\u0142a rewolucyjna polityka wymierzona we Francj\u0119 jako \u201epierworodn\u0105 c\u00f3r\u0119 Ko\u015bcio\u0142a\u201d. W pierwszej kolejno\u015bci uderzono bowiem w\u0142a\u015bnie w Ko\u015bci\u00f3\u0142. Ju\u017c w roku 1789 skonfiskowano wszystkie nale\u017c\u0105ce do\u0144 maj\u0105tki, kt\u00f3re podobnie jak w szesnastowiecznej Anglii sta\u0142y si\u0119 pocz\u0105tkiem fortun nowej, republika\u0144skiej arystokracji. W lutym 1790 roku rewolucyjne Zgromadzenie Narodowe zadekretowa\u0142o zniesienie wszystkich zakon\u00f3w we Francji, a 15 sierpnia 1791 roku (nieprzypadkowo wybrano dzie\u0144 wielkiego \u015bwi\u0119ta ko\u015bcielnego) zakazano ksi\u0119\u017com noszenia sutann. We wrze\u015bniu 1793 roku &#8211; w apogeum szalej\u0105cego w\u00f3wczas jakobi\u0144skiego terroru &#8211; uchwalono \u201eprawo podejrzanych\u201d, otwieraj\u0105ce mo\u017cliwo\u015b\u0107 zgilotynowania osoby tak\u017ce za \u017cywienie <em>arystokratycznych sympatii<\/em>; te ostatnie mog\u0142y oznacza\u0107 r\u00f3wnie\u017c uczestnictwo we Mszy \u015awi\u0119tej odprawianej w prywatnych mieszkaniach przez tzw. niezaprzysi\u0119\u017conych ksi\u0119\u017cy, czyli tych, kt\u00f3rzy nie z\u0142o\u017cyli przysi\u0119gi na wierno\u015b\u0107 tzw. konstytucji cywilnej kleru.<\/p>\r\n<p>Ten akt prawny, uchwalony w lipcu 1790 roku, stanowi\u0142 faktyczne wypowiedzenie wojny Ko\u015bcio\u0142owi we Francji i Rzymowi. Anglikanin, Edmund Burke, komentuj\u0105cy na gor\u0105co uchwalenie owej ustawy na kartach swoich <em>Rozwa\u017ca\u0144 o rewolucji we Francji<\/em>, pisa\u0142:<em> Wydaje mi si\u0119, \u017ce ten nowy ustr\u00f3j ko\u015bcielny ma by\u0107 tylko przej\u015bciow\u0105 i przygotowawcz\u0105 faz\u0105 prowadz\u0105c\u0105 do ca\u0142kowitego wyrugowania wszystkich form religii chrze\u015bcija\u0144skiej, gdy tylko umys\u0142y ludzi zostan\u0105 przygotowane do zadania jej ostatniego ciosu za spraw\u0105 urzeczywistnienia planu otoczenia jej kap\u0142an\u00f3w powszechn\u0105 pogard\u0105. Ludzie, kt\u00f3rzy nie chc\u0105 wierzy\u0107, \u017ce filozoficzni fanatycy kieruj\u0105cy t\u0105 akcj\u0105 od dawna j\u0105 planowali, nie maj\u0105 poj\u0119cia o ich charakterach i poczynaniach.<\/em><\/p>\r\n<p>Ojciec europejskiego konserwatyzmu nie pomyli\u0142 si\u0119 w niczym. Konstytucja cywilna kleru by\u0142a bowiem pr\u00f3b\u0105 ustanowienia we Francji schizmatyckiego wobec Rzymu Ko\u015bcio\u0142a. Z katolickich duchownych czyni\u0142a funkcjonariuszy pa\u0144stwowych wybieranych (w tym biskupi) przez wszystkich obywateli danego departamentu (obszar diecezji przykrojono do granic administracyjnych) &#8211; r\u00f3wnie\u017c ateist\u00f3w. 10 marca 1791 roku t\u0119 uzurpacj\u0119 rewolucyjnego pa\u0144stwa oficjalnie odrzuci\u0142 i pot\u0119pi\u0142 papie\u017c Pius VI. Kr\u00f3l Ludwik XVI, chocia\u017c podpisa\u0142 dokument, traktowa\u0142 go jak kropl\u0119 przelewaj\u0105c\u0105 kielich goryczy &#8211; o czym poinformowa\u0142 w li\u015bcie pozostawionym na kr\u00f3tko przed nieudan\u0105 ucieczk\u0105 z Pary\u017ca.<\/p>\r\n<p>Konstytucja cywilna kleru okaza\u0142a si\u0119 prze\u0142omowa r\u00f3wnie\u017c dlatego, \u017ce dostarczy\u0142a pretekstu dla rozp\u0119tania kolejnej spirali przemocy przeciw duchowie\u0144stwu, kt\u00f3re nie przysi\u0119gaj\u0105c na ni\u0105 dochowywa\u0142o wierno\u015bci widzialnej G\u0142owie Ko\u015bcio\u0142a. 27 maja 1792 roku zadekretowano wi\u0119c deportacj\u0119 do kolonii wszystkich duchownych odmawiaj\u0105cych zaprzysi\u0119\u017cenia. Jednak ju\u017c 18 marca 1793 roku Republika posz\u0142a dalej i uchwali\u0142a dla odmawiaj\u0105cych zaprzysi\u0119\u017cenia kar\u0119 \u015bmierci. Taka sama kara spotka\u0107 mia\u0142a r\u00f3wnie\u017c \u015bwieckich, kt\u00f3rzy udzielali schronienia kap\u0142anom niezaprzysi\u0119\u017conym lub uczestniczyli w nabo\u017ce\u0144stwach przez nich odprawianych b\u0105d\u017a korzystali z udzielanych przez nich sakrament\u00f3w. Jak m\u00f3wi\u0142 w roku 1793 \u201ekat Lyonu\u201d, jakobi\u0144ski komisarz Chalier,<em> ksi\u0119\u017ca s\u0105 jedyn\u0105 przyczyn\u0105 nieszcz\u0119\u015b\u0107 we Francji. Rewolucja, kt\u00f3ra jest triumfem o\u015bwiecenia, tylko z obrzydzeniem mo\u017ce spogl\u0105da\u0107 na zbyt d\u0142ug\u0105 agoni\u0119 zgrai tych niegodziwc\u00f3w<\/em>.<\/p>\r\n<p><strong>M\u0119czennicy czas\u00f3w rewolucji<\/strong><\/p>\r\n<p>Ocenia si\u0119, \u017ce podczas rewolucji we Francji \u017cycie za wiar\u0119 odda\u0142o oko\u0142o trzech tysi\u0119cy katolickich kap\u0142an\u00f3w. W roku 1793 w aktach orlea\u0144skiego Trybuna\u0142u Rewolucyjnego, dotycz\u0105cych osoby jednego z owych m\u0119czennik\u00f3w &#8211; ks. Juliena d\u2019Herville, niezaprzysi\u0119\u017conego jezuity &#8211; zapisano mi\u0119dzy innymi, \u017ce <em>znaleziono przy nim wszystkie \u015brodki dla uprawiania fanatyzmu i przes\u0105du: szkaplerz z dwoma medalikami, ma\u0142e okr\u0105g\u0142e pude\u0142ko z zaczarowanym chlebem <\/em>[chodzi o konsekrowane hostie &#8211; przyp. aut.]<em>, ta\u015bm\u0119, na kt\u00f3rej by\u0142 przyczepiony du\u017cy krzy\u017c ze srebra, serce wykonane ze srebra oraz kryszta\u0142owy relikwiarz.<\/em><\/p>\r\n<p>Danton namawia\u0142 swoich koleg\u00f3w z rewolucyjnego Konwentu, by wszystkich \u201eopornych ksi\u0119\u017cy\u201d za\u0142adowa\u0107 na barki i wyrzuci\u0107 <em>na jakiej\u015b pla\u017cy we W\u0142oszech, ojczy\u017anie fanatyzmu.<\/em> W ko\u0144cu jednak wybrano mordercze tropiki Gujany Francuskiej, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 miejscem zes\u0142ania i m\u0119cze\u0144stwa niezaprzysi\u0119\u017conych. Przez ponad p\u00f3\u0142 roku (od ko\u0144ca roku 1793) takiego losu oczekiwa\u0142o na barkach zacumowanych u wej\u015bcia do portu w Bordeaux ponad o\u015bmiuset ksi\u0119\u017cy. St\u0142oczeni w nieludzkich warunkach, pozbawieni \u017cywno\u015bci, lekarstw i elementarnych warunk\u00f3w ludzkiej egzystencji, czekali na wyp\u0142yni\u0119cie na ocean. W tych okoliczno\u015bciach spo\u015br\u00f3d 829 ksi\u0119\u017cy zmar\u0142o a\u017c 547. Trwali jednak w owych \u00adkatuszach do ko\u0144ca, wsp\u00f3lnie si\u0119 modl\u0105c i nawzajem spowiadaj\u0105c.<\/p>\r\n<p>1 pa\u017adziernika 1995 roku papie\u017c Jan Pawe\u0142 II beatyfikowa\u0142 sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu czterech z nich, bo jak sam podkre\u015bli\u0142 w homilii beatyfikacyjnej, <em>na dnie udr\u0119ki zachowali ducha przebaczenia. Jedno\u015b\u0107 wiary i jedno\u015b\u0107 ojczyzny uznali za spraw\u0119 wa\u017cniejsz\u0105 ni\u017c wszystko inne<\/em>.<\/p>\r\n<p>Martyrologium Ko\u015bcio\u0142a francuskiego czas\u00f3w rewolucji, sporz\u0105dzane przez Jana Paw\u0142a II, bynajmniej si\u0119 na tym nie ko\u0144czy. W lutym 1984 roku beatyfikowa\u0142 on 99 m\u0119czennik\u00f3w z Angers &#8211; ofiary krwawej pacyfikacji Wandei przez w\u0142adze Republiki. Do chwa\u0142y o\u0142tarzy wyniesiono w\u00f3wczas jedenastu ksi\u0119\u017cy i trzy zakonnice. Papie\u017c z Polski kontynuowa\u0142 w tym wzgl\u0119dzie dzie\u0142o swoich poprzednik\u00f3w na Stolicy Piotrowej. W roku 1906 bowiem \u015bw. Pius X beatyfikowa\u0142 szesna\u015bcie karmelitanek z Compiegne straconych w apogeum dechrystianizacyjnych dzia\u0142a\u0144 w\u0142adz republika\u0144skich (1793-1794). Wiezione na miejsce stracenia bydl\u0119cymi wozami wszystkie \u015bpiewa\u0142y <em>Miserere <\/em>i <em>Salve Regina <\/em>(<em>Witaj Kr\u00f3lowo Niebios<\/em>). Ujrzawszy szafot, od\u015bpiewa\u0142y <em>Veni Creator <\/em>(<em>Przyb\u0105d\u017a Duchu \u015awi\u0119ty<\/em>) i na g\u0142os odnowi\u0142y swoje przyrzeczenia chrzcielne i \u015bluby zakonne.<\/p>\r\n<p>Osobn\u0105 grup\u0119 w\u015br\u00f3d m\u0119czennik\u00f3w czas\u00f3w francuskiej rewolucji stanowi\u0105 \u015bwieccy posy\u0142ani na szafot za mi\u0142osierdzie okazane duchownym (poprzez udzielenie im schronienia we w\u0142asnym domu). Cz\u0119\u015b\u0107 z nich doczeka\u0142a si\u0119 oficjalnego uznania swej chwa\u0142y m\u0119cze\u0144stwa przez Ko\u015bci\u00f3\u0142 (jak m\u0119czennicy z Angers), wi\u0119kszo\u015b\u0107 jednak to \u015bwi\u0119ci bezimienni.<\/p>\r\n<p>Niekt\u00f3rych jednak znamy, jak na przyk\u0142ad osiemdziesi\u0119cioletni\u0105 wdow\u0119, Ann\u0119 Leblanc i jej sze\u015b\u0107dziesi\u0119cioletni\u0105 c\u00f3rk\u0119, Anastazj\u0119, skazane na \u015bmier\u0107 1 lipca 1794 w Morlaix. Ich zbrodni\u0105 by\u0142o przechowywanie w domu \u015bciganego ksi\u0119dza, Augustina Clecha z diecezji Tregnier. Maria Gimet, robotnica z Bordeaux, natomiast, z pomoc\u0105 Marii Bouquier (pracowa\u0142a jako s\u0142u\u017c\u0105ca) ukrywa\u0142a w swoim mieszkaniu trzech ksi\u0119\u017cy: Jeana Molinier z diecezji Cahors, Louisa Soury z diecezji Limoges oraz Jeana Lafond de Villefumade z diecezji Perigueux. W uzasadnieniu wyroku \u015bmierci dla owych kobiet czytamy, i\u017c <em>podziela\u0142y kontrrewolucyjne uczucia niezaprzysi\u0119\u017conych ksi\u0119\u017cy, <\/em>(\u2026)<em> chlubi\u0142y si\u0119, \u017ce ich ukrywa\u0142y oraz kilkakrotnie powtarza\u0142y, \u017ce lepiej by\u0107 pos\u0142usznym prawu Bo\u017cemu ni\u017c prawu ludzkiemu. <\/em>Nie znaleziono \u017cadnych okoliczno\u015bci \u0142agodz\u0105cych (na przyk\u0142ad w postaci plebejskiego pochodzenia oskar\u017conych).<\/p>\r\n<p><strong>Zniszczy\u0107 papieski Rzym!<\/strong><\/p>\r\n<p>Osobno om\u00f3wi\u0107 nale\u017cy wrogie akty rewolucyjnego pa\u0144stwa (czy to Republiki, czy wywodz\u0105cego si\u0119 z \u201eidea\u0142\u00f3w roku 1789\u201d<em> <\/em>Pierwszego Cesarstwa) wymierzone w Stolic\u0119 Apostolsk\u0105 i kolejnych papie\u017cy. Ju\u017c w roku 1790 zaanektowano nale\u017c\u0105cy do papiestwa Awinion. Uchwalona w tym samym roku cywilna konstytucja kleru by\u0142a niczym innym jak wypowiedzeniem wojny papie\u017cowi. Od s\u0142\u00f3w do czyn\u00f3w Republika przesz\u0142a w roku 1796, z chwil\u0105 b\u0142yskotliwej ofensywy genera\u0142a Bonapartego w Italii. Dwa lata p\u00f3\u017aniej, 1 lutego 1798 roku, wojska francuskie pod dow\u00f3dztwem genera\u0142a Berthiera zaj\u0119\u0142y papieski Rzym. Wkr\u00f3tce te\u017c \u201elud rzymski\u201d (czytaj: co bardziej aktywni cz\u0142onkowie l\u00f3\u017c wolnomularskich) \u201espontanicznie\u201d (pod czujn\u0105 obserwacj\u0105 przyby\u0142ych zza Alp zaprzyja\u017anionych wojsk) og\u0142osi\u0142 powstanie Republiki Rzymskiej, znosz\u0105c w ten spos\u00f3b istniej\u0105ce od ponad tysi\u0105ca lat Pa\u0144stwo Ko\u015bcielne. Aby dotkliwiej upokorzy\u0107 papie\u017ca, decyzj\u0119 t\u0119 promulgowano 15 lutego 1798 roku, w rocznic\u0119 jego wyboru na Stolic\u0119 Piotrow\u0105.<\/p>\r\n<p>Ponad \u00adosiemdziesi\u0119cioletniego, schorowanego Piusa VI francuscy rewolucjoni\u015bci wygnali z Rzymu i umie\u015bcili w surowych warunkach twierdzy Palence, gdzie 29 sierpnia 1799 roku zako\u0144czy\u0142 on \u017cycie ze s\u0142owami: <em>In te Domine speravi, non confundar in aeternum <\/em>(<em>Tobie Bo\u017ce zaufa\u0142em, nie zawstydz\u0119 si\u0119 na wieki<\/em>) na ustach. Wys\u0142annik Republiki tak raportowa\u0142 to paryskiemu Dyrektoriatowi: <em>Ja, ni\u017cej podpisany obywatel, stwierdzam zgon niejakiego Braschi Giovanni Angelo, kt\u00f3ry pe\u0142ni\u0142 zaw\u00f3d papie\u017ca i nosi\u0142 artystyczne imi\u0119 Piusa VI. <\/em>Na ko\u0144cu za\u015b nazwa\u0142 zmar\u0142ego papie\u017ca: <em>Pius VI i ostatni.<\/em><\/p>\r\n<p>Podobne nadzieje wyra\u017ca\u0142, jeszcze przed \u015bmierci\u0105 Piusa VI, genera\u0142 Napoleon Bonaparte &#8211; przysz\u0142y cesarz Francuz\u00f3w. Pisa\u0142 on do swojego brata, J\u00f3zefa, pe\u0142ni\u0105cego funkcj\u0119 francuskiego wys\u0142annika przy Pa\u0144stwie Ko\u015bcielnym: <em>Je\u015bli papie\u017c umrze, nale\u017cy uczyni\u0107 wszystko, by nie wybrano nast\u0119pnego i aby nast\u0105pi\u0142a rewolucja <\/em>[w Pa\u0144stwie Ko\u015bcielnym]. Ale kolejnego Nast\u0119pc\u0119 \u015bw. Piotra wybrano podczas konklawe poza Rzymem (w Wenecji) i w dodatku przybra\u0142 on imi\u0119 Piusa VII. To z nim Bonaparte jako Pierwszy Konsul zawar\u0142 w roku 1801 konkordat k\u0142ad\u0105cy kres najgorszej fali prze\u015bladowa\u0144 Ko\u015bcio\u0142a we Francji i umo\u017cliwiaj\u0105cy odbudow\u0119 struktur ko\u015bcielnych. Kreuj\u0105cy si\u0119 na nast\u0119pc\u0119 Karola Wielkiego Korsykanin potrzebowa\u0142 papie\u017ca, by odby\u0107 cesarsk\u0105 koronacj\u0119 w Pary\u017cu. Ale ca\u0142y czas traktowa\u0142 on biskupa Rzymu jako podw\u0142adnego sobie funkcjonariusza. Nie tolerowa\u0142 \u017cadnego sprzeciwu i wymaga\u0142 bezwzgl\u0119dnego pos\u0142usze\u0144stwa. Gdy w roku 1809 Pius VII \u201eo\u015bmieli\u0142 si\u0119\u201d wyrazi\u0107 sw\u00f3j sprzeciw wobec brutalnej inwazji Cesarstwa na katolick\u0105 Hiszpani\u0119, zosta\u0142 aresztowany i przewieziony do Francji, gdzie pozosta\u0142 wi\u0119\u017aniem cesarza Francuz\u00f3w a\u017c do jego upadku w roku 1814.<\/p>\r\n<p><strong>\u201eNowy cz\u0142owiek\u201d Rewolucji<\/strong><\/p>\r\n<p>Rewolucja poczytywa\u0142a sobie za cel stworzenie \u201enowej Francji\u201d i \u201enowego cz\u0142owieka\u201d &#8211; ka\u017cdego, kto nie mie\u015bci\u0142 si\u0119 w \u201erepublika\u0144skich wymiarach\u201d, przykrawa\u0142a do ich wielko\u015bci gilotyna. Cho\u0107 nie tylko. Oto w roku 1793, podczas jednej z debat toczonych w Konwencie, powa\u017cnie roztrz\u0105sano projekt jednego z jakobi\u0144skich deputowanych zak\u0142adaj\u0105cy zburzenie w imi\u0119 republika\u0144skiej r\u00f3wno\u015bci wszystkich wie\u017c ko\u015bcielnych we Francji. Do realizacji projektu nie dosz\u0142o, co jednak nie zmienia faktu, \u017ce rewolucja francuska to kolejna ods\u0142ona radykalnego, antykatolickiego ikonoklazmu. Niszczono ca\u0142e ko\u015bcio\u0142y (w tym, wspania\u0142\u0105 bazylik\u0119 w Cluny) lub je powa\u017cnie uszkadzano (zw\u0142aszcza tzw. portale kr\u00f3lewskie, m.in. w paryskiej Notre Dame i w jej odpowiedniczce w Chartres). Z pere\u0142ki gotyku, kaplicy Saint Chapelle w Pary\u017cu (zbudowanej przez \u015bw. Ludwika IX w XIII wieku jako relikwiarz dla Korony Cierniowej) uczyniono magazyn na zbo\u017ce. Katedr\u0119 w Chartres od zburzenia uchroni\u0142 pewien obywatel, kt\u00f3ry wykupi\u0142 j\u0105 od w\u0142adz po cenie gruzu (dzisiaj katedra figuruje na li\u015bcie \u015bwiatowego dziedzictwa UNESCO). Komitet rewolucyjny w Bourges postanowi\u0142 zburzy\u0107 dwa ko\u015bcio\u0142y (w tym r\u00f3wnie\u017c wspania\u0142\u0105 tamtejsz\u0105 katedr\u0119), poniewa\u017c <em>w sytuacji, kiedy triumfuje filozofia, nale\u017cy do\u0142o\u017cy\u0107 wysi\u0142ku do zniszczenia wszystkich \u015bwi\u0105ty\u0144, kt\u00f3re \u015bwiadcz\u0105 o g\u0142upocie naszych ojc\u00f3w i konserwuj\u0105 nadzieje winne przes\u0105d\u00f3w i szarlatanerii.<\/em><\/p>\r\n<p>\u201eNowy cz\u0142owiek\u201d mia\u0142 funkcjonowa\u0107 w nowym czasie (\u201enowym\u201d znaczy antychrze\u015bcija\u0144skim). W takim w\u0142a\u015bnie kontek\u015bcie nale\u017cy rozpatrywa\u0107 wprowadzenie przez francuskich rewolucjonist\u00f3w w roku 1792 nowego, tzw. republika\u0144skiego kalendarza. Pocz\u0105tkiem nowej ery mia\u0142a by\u0107 data proklamowania republiki we Francji &#8211; 22 wrze\u015bnia 1792 roku. Zniesiono Dzie\u0144 \u015awi\u0119ty (niedziel\u0119) oraz wszystkie pozosta\u0142e \u015bwi\u0119ta chrze\u015bcija\u0144skie. Zamiast siedmiodniowego tygodnia wprowadzono dziesi\u0119ciodniowe dekady (chodzi\u0142o o zamazanie odr\u0119bno\u015bci niedzieli). Jak m\u00f3wi\u0142 jeden z projektodawc\u00f3w republika\u0144skiego kalendarza, Fabre d\u2019Eglantine: <em>D\u0142ugie przyzwyczajenie do gregoria\u0144skiego kalendarza wype\u0142ni\u0142o pami\u0119\u0107 ludu znaczn\u0105 ilo\u015bci\u0105 wyobra\u017ce\u0144, kt\u00f3re d\u0142ugi czas szanowano i kt\u00f3re jeszcze dzisiaj s\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142em b\u0142\u0119d\u00f3w religijnych. Konieczne jest wi\u0119c zast\u0105pienie tych wizji ignorancji rzeczywisto\u015bci\u0105 umys\u0142u, zast\u0105pienie godno\u015bci kap\u0142a\u0144skiej prawd\u0105 natury.<\/em><\/p>\r\n<p>\u201eNowego cz\u0142owieka\u201d w \u201erepublika\u0144skiej cnocie\u201d mia\u0142a wychowa\u0107 nowa szko\u0142a, wyj\u0119ta spod jakiegokolwiek wp\u0142ywu Ko\u015bcio\u0142a i oddana pod ca\u0142kowit\u0105 dominacj\u0119 rewolucyjnego pa\u0144stwa. Republika\u0144ski model edukacji mia\u0142 by\u0107 oparty wprost na zasadach antychrze\u015bcija\u0144skich. Wspominany na pocz\u0105tku teoretyk i praktyk rewolucji, markiz de Sade, zach\u0119ca\u0142 do tego s\u0142owami: <em>Francuzi, zadajcie tylko pierwsze ciosy <\/em>[religii katolickiej &#8211; przyp. aut.]<em>, reszty dope\u0142ni o\u015bwiata publiczna.<\/em><\/p>\r\n<p>Co mo\u017ce oznacza\u0107 takie \u201erepublika\u0144skie wychowanie\u201d, kt\u00f3remu poddano ca\u0142e jedno pokolenie Francuz\u00f3w (w ci\u0105gu niemal trzydziestu lat, jakie min\u0119\u0142y od roku 1789 do roku 1815), najlepiej dokumentuj\u0105 s\u0142owa \u015bw. Proboszcza z Ars, kt\u00f3ry por\u00f3wna\u0142 swoich parafian do <em>istot r\u00f3\u017cni\u0105cych si\u0119 od zwierz\u0105t jedynie chrztem<\/em>. Pokolenie to, wyros\u0142e i ukszta\u0142towane przez rewolucj\u0119 (kt\u00f3rej Pierwsze Cesarstwo by\u0142o wszak wiernym kontynuatorem), uciele\u015bnia\u0142o przerwanie ci\u0105g\u0142o\u015bci nie tylko z dawn\u0105 Francj\u0105 kr\u00f3l\u00f3w, ale przede wszystkim z Francj\u0105 chrze\u015bcija\u0144sk\u0105 &#8211; \u201epierworodn\u0105 c\u00f3r\u0105 Ko\u015bcio\u0142a\u201d. Rewolucja nie jest bowiem najgorsza w tym, co niszczy, ale w tym, co tworzy.<\/p>\r\n<p><em><strong>Aleksander Smolarski<\/strong><\/em><\/p>\r\n<p>Artyku\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 w 12. numerze dwumiesi\u0119cznika &#8222;Polonia Christiana&#8221;<strong><\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Ocenia si\u0119, \u017ce podczas rewolucji we Francji \u017cycie za wiar\u0119 odda\u0142o oko\u0142o trzech tysi\u0119cy katolickich kap\u0142an\u00f3w. W\u015br\u00f3d nich zamordowani 2 wrze\u015bnia 1792 r. franciszkanin o. Jan Franciszek Burte, gwardian sto\u0142ecznego klasztoru oraz jego zakonny wsp\u00f3\u0142brat, Seweryn Jerzy Girault, kapelan paryskich si\u00f3str zakonnych. Rewolucja stawia\u0142a sobie za cel stworzenie \u201enowej Francji\u201d i \u201enowego cz\u0142owieka\u201d. Ka\u017cdego, kto [&hellip;]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[132,191,131],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60579"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=60579"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/60579\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=60579"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=60579"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=60579"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}