\u015aw. Gertruda<\/strong> (+ ok. 1303). Pan Jezus rzek\u0142 do niej: „Umie\u015bci\u0142em ci\u0119 przeto przy otworze do Naj\u015bw. Serca, by\u015b tym \u0142atwiej mog\u0142a zakosztowa\u0107 jego s\u0142odyczy i pociechy, kt\u00f3rymi mi\u0142o\u015b\u0107 Bo\u017ca w swej odwiecznej \u0142askawo\u015bci a\u017c kipi dla wszystkich tych, kt\u00f3rzy ich pragn\u0105”. „Objawienie s\u0142odyczy bicia Bo\u017cego Serca by\u0142o zostawione na czasy obecne, a\u017ceby \u015bwiat starzej\u0105cy si\u0119 i stygn\u0105cy w mi\u0142o\u015bci, s\u0142ysz\u0105c te rzeczy, rozgrza\u0142 si\u0119 na nowo”.<\/p>\r\n Jan Tauler<\/strong> (+ 1361) w usta Pana Jezusa wk\u0142ada te s\u0142owa: „Dotkliwszym dla mojego Serca, ni\u017c tak sroga \u015bmier\u0107, by\u0142oby to, gdyby cho\u0107 jedna kropla krwi lub wody w Nim pozosta\u0142a, kt\u00f3re bym z Niego nie wyla\u0142 dla zbawienia ludzi. Albowiem jak piecz\u0119\u0107 wyciska sw\u00f3j kszta\u0142t na wosku, tak si\u0142a mi\u0142o\u015bci, z jak\u0105 ukocha\u0142em ludzi wyry\u0142a obraz cz\u0142owieka na mych r\u0119kach i nogach, na samym nawet Sercu i to tak g\u0142\u0119boko, \u017ce ju\u017c nie mog\u0119 przesta\u0107 o nich my\u015ble\u0107”. Trzeba, by ucze\u0144 Serca Jezusowego „wszed\u0142 zupe\u0142nie w to mi\u0142uj\u0105ce i s\u0142odkie Jego Serce (…) i \u017ceby si\u0119 tam nauczy\u0142 wyrzeczenia si\u0119 siebie, jakiego za\u017c\u0105da Serce Bo\u017ce”.<\/p>\r\n B\u0142. Krystyna ze Stommein<\/strong> (+ 1312): „Panie Jezu, b\u0142agam Ci\u0119, przez Twoje Najs\u0142odsze Serce, starte z mi\u0142o\u015bci ku nam, je\u017celi to jest Twoj\u0105 wol\u0105, by z\u0142e duchy zada\u0142y mi \u015bmier\u0107, to przyjmij w pokoju uci\u015bnione i strwo\u017cone moje serce i strze\u017c go lito\u015bciwie w Twoim Najs\u0142odszym Sercu”.<\/p>\r\n Rudolf z Saksonii, zwany Kartuzem<\/strong> (+ 1378): „Serce Chrystusa zosta\u0142o zranione za nas ran\u0105 mi\u0142o\u015bci, aby\u015bmy przez wzajemn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 drzwiami boku mogli wej\u015b\u0107 do Jego Serca i mogli z\u0142\u0105czy\u0107 tam nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 z Jego mi\u0142o\u015bci\u0105 Bo\u017c\u0105. (…) Przypomnijmy sobie, co za przenajs\u0142odsz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 okaza\u0142 nam Chrystus w ranie swego Serca. Wchod\u017amy wi\u0119c czym pr\u0119dzej w Serce Chrystusowe, zbierzmy ca\u0142\u0105 nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, by z\u0142\u0105czy\u0107 j\u0105 z mi\u0142o\u015bci\u0105 Bo\u017c\u0105”.<\/p>\r\n Henryk z Kalkar<\/strong> (XIV w.): „Najs\u0142odszy Jezu, wrzucam w Twe Serce i zamykam w Nim moje zmys\u0142y, w\u0142adze mojej duszy, moje my\u015bli i moje uczucia. Pogrzeba\u0142em je na zawsze w Twoim Sercu, a\u017cebym na ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107 \u017cy\u0142 i mieszka\u0142 z Tob\u0105”.<\/p>\r\n Dominik z Trewiru<\/strong> (+ 1461): „To Serce jest pe\u0142ne mi\u0142o\u015bci. (…) Przez Nie w jednym Duchu mamy przyst\u0119p do Ojca. Podnie\u015b swe serce (…) do tego zbawczego Serca. (…). W najs\u0142odszym Sercu Jezusowym znajdziemy wszelkie cnoty. (…) Mo\u017cemy ze\u0144 czerpa\u0107 wszelkie dobro, (…) skoro wi\u0119c wszelkie dobro przychodzi nam z tego najs\u0142odszego Serca Zbawiciela, powinni\u015bmy i my oddawa\u0107 Mu wszystko. (…). Oto dlaczego masz cz\u0119sto ca\u0142owa\u0107 Najs\u0142odsze Serce Jezusa, nieroz\u0142\u0105cznie zjednoczone z Sercem Bo\u017cym, w kt\u00f3rym ukryte s\u0105 wszystkie skarby m\u0105dro\u015bci i umiej\u0119tno\u015bci Bo\u017cej”.<\/p>\r\n Jakub z K\u0142usy<\/strong> (+ 1466), kartuz: „Je\u015bli mi\u0142o\u015b\u0107 nasza ku Jezusowi ostyg\u0142a, sp\u00f3jrzmy na bok przebity i otwarty dla nas, i od razu ogie\u0144 mi\u0142o\u015bci znowu rozpali nasze dusze, poniewa\u017c z konieczno\u015bci Serce na o\u015bcie\u017c otwarte musi zapali\u0107 ogniem ukochania dusz\u0119, kt\u00f3ra na nie patrzy”.<\/p>\r\n![\"serce](\"http:\/\/wieden1683.pl\/site_media\/photos\/images___________________.600px.jpg\")
Wilhelm z Saint-Thierry<\/strong> (+ ok. 1150): „Kiedy p\u0142on\u0119 pragnieniem zbli\u017cenia si\u0119 do Niego, w\u00f3wczas chc\u0119 Go widzie\u0107 ca\u0142ego i dotkn\u0105\u0107 Go, owszem zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do Przenaj\u015bwi\u0119tszej Rany boku, do tych wr\u00f3t Arki w boku uczynionych i w\u0142o\u017cy\u0107 w ni\u0105 nie tylko palec lub r\u0119k\u0119, lecz wej\u015b\u0107 zupe\u0142nie do Naj\u015bw. Serca Zbawcy, do \u015bwi\u0119tego \u015bwi\u0119tych, do Arki Nowego Przymierza, do urny z\u0142otej, do duszy ludzkiej, zawieraj\u0105cej w sobie mann\u0119 Bosko\u015bci”.<\/p>\r\n