{"id":51327,"date":"2012-02-03T22:35:52","date_gmt":"2012-02-04T03:35:52","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=51327"},"modified":"2012-02-03T22:36:33","modified_gmt":"2012-02-04T03:36:33","slug":"apel-o-restauracje-monarchii-w-portugalii-jacek-bartyzel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=51327","title":{"rendered":"Apel o restauracj\u0119 monarchii w Portugalii – Jacek Bartyzel<\/em>"},"content":{"rendered":"

Osiemnastu \u201ezaanga\u017cowanych (preocupa\u00c3\u00a7\u00c3\u00b5es<\/em>) obywateli Portugalii\u201d – intelektualist\u00f3w, artyst\u00f3w, polityk\u00f3w, przedsi\u0119biorc\u00f3w i innych przedstawicieli elity tego kraju, o r\u00f3\u017cnych zawodach, przekonaniach politycznych i religijnych, lecz monarchist\u00f3w i demokrat\u00f3w \u201eod zawsze\u201d (de sempre<\/em>) og\u0142osi\u0142o 1 lutego 2012 roku Manifest:<\/em><\/strong> Ustanowi\u0107 Demokracj\u0119, Przywr\u00f3ci\u0107 Monarchi\u0119<\/em><\/strong> (Manifesto: Instaurar a Democracia, Restaurar a Monarquia<\/a><\/em>).<\/p>\r\n

\"\"<\/p>\r\n

Autorem manifestu jest architekt i polityk, b. minister stanu i jako\u015bci \u017cycia w rz\u0105dzie koalicyjnym Francisco Pinto Balsem\u00c3\u00a3o w latach 1981-83 – Gon\u00c3\u00a7alo Pereira Ribeiro Telles<\/a><\/strong> (ur. 1922), by\u0142y d\u0142ugoletni przyw\u00f3dca Ludowej Partii Monarchistycznej<\/strong> (Partido Popular Mon\u00e1rquico<\/em>), za\u0142o\u017conej w 1974 roku, a nast\u0119pnie (1993) za\u0142o\u017cyciel ekologicznej Partii Ziemi<\/strong> (Partido de Terra<\/em>) i od 2007 jej przewodnicz\u0105cy honorowy. Pr\u00f3cz niego pierwszymi sygnatariuszami zostali: adwokat Abel Silva Mota, doc. Aline Gallasch-Hall, publicystka Ana Firmo Ferreira, przedsi\u0119biorca Ant\u00f3nio Pinto Coelho, historyk Filipe Ribeiro de Menezes, publicysta Jo\u00c3\u00a3o Gomes de Almeida, prawnik Ivan Roque Duarte, in\u017c. Lu\u00c3\u00ads Coimbra, paleografka Maria Jo\u00c3\u00a3o Quintans, pisarz Miguel Esteves Cardoso, dziennikarz Nuno Miguel Guedes, mened\u017cer Paulo Tavares Cadete, muzyk fado (lider zespo\u0142u Madredeus<\/em>) Pedro Ayres Magalh\u00c3\u00a3es, publicysta Pedro Ferreira da Costa, ekonomista Pedro Policarpo, prof. Pedro Quartin Gra\u00c3\u00a7a i przedsi\u0119biorca Ricardo Gomes da Silva. Lista sygnatariuszy jest otwarta, i ju\u017c w ci\u0105gu jednej doby podpisa\u0142o si\u0119 pod ni\u0105 kilkadziesi\u0105t dalszych osobisto\u015bci (http:\/\/realbeiralitoral.blogspot.com\/<\/a>).<\/p>\r\n

\"herbManifest, o kt\u00f3rym mowa, to \u201eprzes\u0142anie nadziei\u201d (mensagem de esperan\u00c3\u00a7a<\/em>) dla \u201eos\u00f3b \u017cyj\u0105cych konkretnymi problemami\u201d (pessoas que vivem os problemas concretos<\/em>). Jego autorzy oskar\u017caj\u0105 Republik\u0119 o to, \u017ce nie gwarantuje dobrej jako\u015bci demokracji, a nawet, \u017ce \u201eprawdziwa demokracja jest nieobecna\u201d (verdadera democracia est\u00e1 ausente<\/em>) – g\u0142\u00f3wnie z powodu klientelizmu partyjnego w systemie politycznym oraz nacisk\u00f3w zagranicznej finansjery. Konieczne jest wi\u0119c, ich zdaniem, \u201eprzyw\u00f3dztwo w Pa\u0144stwie niezale\u017cne i ponadpartyjne\u201d (uma chefia de Estado independente e supra-partid\u00e1ria<\/em>). Nar\u00f3d portugalski potrzebuje pilnie \u201eszefa Pa\u0144stwa, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy narodowi, a nie sobie\u201d (um chefe de Estado que esteja ao servi\u00c3\u00a7o da na\u00c3\u00a7\u00c3\u00a3o e que n\u00c3\u00a3o se sirva dela<\/em>). Takim szefem mo\u017ce by\u0107 tylko \u201eszef Pa\u0144stwa wybrany przez histori\u0119\u201d (um chefe de Estado eleito pelo hist\u00f3ria<\/em>) – \u201ejedyny i prawowity pretendent do tronu portugalskiego\u201d (\u00c3\u00banico e leg\u00c3\u00adtimo pretendente ao trono portugu\u00c3\u00aas<\/em>) JKW Edward Pius, 7. Ksi\u0105\u017c\u0119 Kr\u00f3lewski, 24. ksi\u0105\u017c\u0119 Braganzy<\/strong> (S.A.R. Dom Duarte Pio, 7. Pr\u00c3\u00adncipe Real, 24. Duque de Bragan\u00c3\u00a7a<\/em><\/strong>). Najwy\u017cszy czas zatem zako\u0144czy\u0107 trwaj\u0105ce ju\u017c stulecie (uma centena de anos<\/em>) zerwanie (ruptura<\/em>) z instytucj\u0105 b\u0119d\u0105c\u0105 przeznaczeniem Portugalii oraz zdoln\u0105 j\u0105 uratowa\u0107 przed utrat\u0105 niepodleg\u0142o\u015bci. \u201ePortugalia potrzebuje Monarchii. Portugalia potrzebuje Kr\u00f3la\u201d (Portugalia precisa de um Monarquia. Portugalia precisa de um Rei<\/em>).<\/p>\r\n

***<\/h4>\r\n
\r\n

Komentarz<\/strong><\/p>\r\n

O dziwo, apel monarchist\u00f3w portugalskich sta\u0142 si\u0119 przedmiotem doniesie\u0144 \u015bwiatowych agencji i demoliberalnych medi\u00f3w, co mo\u017cna wyt\u0142umaczy\u0107 tylko w jeden spos\u00f3b: i\u017c system demo-oligarchiczny i plutokratyczny jest ju\u017c w tak powa\u017cnych tarapatach, \u017ce nie potrafi b\u0105d\u017a straci\u0142 wol\u0119 do pe\u0142nego kontrolowania informacji \u201egodz\u0105cych\u201d z natury rzeczy w same jego podstawy. Niezale\u017cnie od intencji informuj\u0105cych mo\u017cna z zadowoleniem odnotowa\u0107, i\u017c nawet w ich oczach monarchi\u015bci nie s\u0105 ju\u017c \u201efolklorystyczn\u0105 grup\u0105 ekscentryk\u00f3w\u201d (um grupo folcl\u00f3rico de exc\u00c3\u00aantricos<\/em>). Jest r\u00f3wnie\u017c rzecz\u0105 bezsprzeczn\u0105, i\u017c faktycznie \u201ejedynym i prawowitym pretendentem do tronu portugalskiego\u201d – a w\u0142a\u015bciwie wi\u0119cej, bo de iure<\/em> kr\u00f3lem Portugalii (Rei de Portugal<\/em>) od 1976 roku Edwardem III<\/strong> – jest Dom Duarte Pio.<\/p>\r\n

Zrozumia\u0142e w tej sytuacji \u017cyczliwe zainteresowanie inicjatyw\u0105 monarchist\u00f3w portugalskich nie oznacza jednak, i\u017cby nie sk\u0142ania\u0142a ona monarchisty – tradycjonalisty do postawienia kilku pyta\u0144, u kt\u00f3rych pod\u0142o\u017ca s\u0105, m\u00f3wi\u0105c otwarcie, pewne w\u0105tpliwo\u015bci. Oto one.<\/p>\r\n

1\u00ba Autorzy manifestu nie tylko \u017ce podkre\u015blaj\u0105, i\u017c s\u0105 demokratami \u201eod zawsze\u201d, ale postulat ustanowienia demokracji (\u201eprawdziwej\u201d) stawiaj\u0105 wr\u0119cz na pierwszym miejscu, przed restauracj\u0105 monarchii; co wi\u0119cej, podawanym przez nich jednym z dwu argument\u00f3w za przywr\u00f3ceniem pa\u0144stwu szefa \u201ewybranego przez histori\u0119\u201d (a wi\u0119c nie w g\u0142osowaniu) jest w\u0142a\u015bnie aktualny, ich zdaniem, \u201edeficyt\u201d demokracji.<\/p>\r\n

Per se<\/em>, pozytywna waloryzacja demokracji nie musi budzi\u0107 – przynajmniej w tym wypadku – apriorycznych zastrze\u017ce\u0144 tradycjonalisty. Trzeba albowiem pami\u0119ta\u0107, \u017ce tradycyjna monarchia luzyta\u0144ska, zw\u0142aszcza w \u015bredniowieczu, by\u0142a najbardziej ludowa, wi\u0119c demokratyczna, na ca\u0142ym \u0142aci\u0144skim Zachodzie. Uprawnienie do panowania kr\u00f3la Portugalii wywodzi\u0142o si\u0119 z paktu zawartego przez niego z reprezentantami Trzech Stan\u00f3w (Tr\u00c3\u00aas Estados<\/em>) tworz\u0105cych Nar\u00f3d (Na\u00c3\u00a7\u00c3\u00a3o<\/em>), czyli duchowie\u0144stwa (Clero<\/em>), szlachty (Nobleza<\/em>) i deputowanych ludowych (Procuradores de Povo<\/em>). Przynajmniej do ko\u0144ca panowania dynastii Avis (1580) izba ludowa w Kortezach portugalskich, reprezentuj\u0105ca mieszczan i ch\u0142op\u00f3w, odgrywa\u0142a powa\u017cn\u0105, a nawet r\u00f3wnowa\u017cn\u0105 innym stanom rol\u0119, w przeciwie\u0144stwie do stanowych parlament\u00f3w w innych krajach, gdzie by\u0142a w du\u017cej mierze dekoracyjna. Jednakowo\u017c ta demokracja \u015bredniowieczna – \u201eorganiczna\u201d (org\u00c3\u00a2nica<\/em>), bo stanowa, a nie indywidualistyczna – by\u0142a elementem ca\u0142o\u015bci ustroju \u201emieszanego\u201d w monarchii tradycyjnej, w kt\u00f3rej Nar\u00f3d konstytuuj\u0105 trzy pierwiastki, nie za\u015b jeden, a zatem monarchiczny, arystokratyczny i ludowy, gdzie – jak przypomina wielki XX-wieczny my\u015bliciel portugalski Henrique Barrilaro Ruas<\/strong> (1921-2003) – \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 ze sob\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 (consci\u00c3\u00aancia<\/em>) ludu, si\u0142a (for\u00c3\u00a7a<\/em>) arystokracji i w\u0142adza (poder<\/em>) kr\u00f3lewska.<\/p>\r\n

Tymczasem, w manife\u015bcie nie ma najmniejszego \u015bladu nawi\u0105zania do tej koncepcji \u201edemokracji organicznej\u201d, a wi\u0119c opartej na reprezentowaniu naturalnych cia\u0142 spo\u0142ecznych, a nie jednostek; nadto, autorzy m\u00f3wi\u0105 o kr\u00f3lu i o demokracji, ale nic nie wspominaj\u0105 o trzecim, \u201epo\u015brednicz\u0105cym\u201d, pierwiastku arystokratycznym. Jak wiadomo z historii, jego brak (przy zachowaniu dwu pozosta\u0142ych) powoduje zawsze wynaturzenie zwane \u201ecezaryzmem demokratycznym\u201d. Z drugiej strony, autorzy wyra\u017anie dystansuj\u0105 si\u0119 (i dobrze, \u017ce to czyni\u0105) od tego, co dzi\u015b nazywa si\u0119 demokracj\u0105, a co w istocie jest podw\u00f3jn\u0105 oligarchi\u0105: partiokracji i plutokracji, za ideologiczn\u0105 fasad\u0105 demokracji. Jednak historia zn\u00f3w pokazuje, \u017ce je\u015bli odrzuca si\u0119 \u00f3w tradycyjny wzorzec \u201edemokracji organicznej\u201d (w ramach monarchii mieszanej), to jedyn\u0105 realn\u0105 alternatyw\u0105 jest w\u0142a\u015bnie demokracja indywidualistyczno-liberalna, korumpowana przez partie i finansjer\u0119. Skoro autorzy to widz\u0105 (a wygl\u0105da na to, \u017ce widz\u0105), to jak zamierzaj\u0105 rozwik\u0142a\u0107 ow\u0105 oczywist\u0105 apori\u0119 mi\u0119dzy tym, co pot\u0119piaj\u0105, a tym, co postuluj\u0105?<\/p>\r\n

2\u00ba Do\u015b\u0107 niepokoj\u0105cym sygna\u0142em sposobu my\u015blenia sygnatariuszy jest wzmianka jedynie o \u201estuleciu zerwania\u201d z instytucj\u0105 monarchii w Portugalii. Oczywi\u015bcie, z formalnego punktu widzenia Portugalia przesta\u0142a by\u0107 monarchi\u0105 prawie sto dwa lata temu (w pa\u017adzierniku 1910 roku), po obaleniu przez pucz karbonariuszy kr\u00f3la Emanuela II, kt\u00f3ry to fakt poprzedzi\u0142o te\u017c jednoczesne zamordowanie (w 1908 roku) jego ojca, kr\u00f3la Karola I, i jego starszego brata, ksi\u0119cia Ludwika Filipa. Autorzy jednak milcz\u0105 o tym, \u017ce prawdziwej monarchii – realnej, tradycyjnej, prawowitej, z reprezentacj\u0105 stanow\u0105 i katolickiej – nie by\u0142o w Portugalii ju\u017c od 1833 roku, kiedy to w wojnie domowej, zwanej \u201ewojn\u0105 dw\u00f3ch braci\u201d, katolicki kr\u00f3l Micha\u0142 I<\/strong> (Dom Miguel<\/em><\/strong>) – kt\u00f3rego prawnukiem w prostej linii jest w\u0142a\u015bnie JKW Edward Pius – zosta\u0142 pokonany i wygnany. Ta wojna, o kt\u00f3rej wyniku zadecydowa\u0142y obce wojska, by\u0142a zreszt\u0105 prawdziwym sprzysi\u0119\u017ceniem czworga uzurpator\u00f3w: brytyjskiego Jerzego IV, francuskiego Ludwika Filipa, hiszpa\u0144skiej Izabeli II i portugalskiego Piotra IV, co nazwano \u201epoczw\u00f3rnym aliansem\u201d, i wsz\u0119dzie tam (du\u017co wcze\u015bniej w Anglii i Szkocji, bo jeszcze w XVII wieku), nie tylko w\u0142adc\u00f3w legitymistycznych zast\u0105pili uzurpatorzy, ale kr\u00f3l\u00f3w katolickich – monarchowie liberalni, zgadzaj\u0105cy si\u0119 na laicyzacj\u0119 oraz na \u201epanowanie bankier\u00f3w\u201d. Je\u015bli pami\u0119tamy straszne prze\u015bladowania katolicyzmu w Portugalii po ustanowieniu republiki, to nie powinni\u015bmy jednak ukrywa\u0107, \u017ce pierwsze takie barbarzy\u0144stwo nast\u0105pi\u0142o w\u0142a\u015bnie po 1833 roku, kiedy to rz\u0105dz\u0105cy faktycznie w imieniu ma\u0142oletniej c\u00f3rki Piotra IV – Marii II – libera\u0142owie i masoni mordowali zakonnik\u00f3w, kasowali klasztory, zamykali ko\u015bcio\u0142y oraz palili bezcenne dzie\u0142a sztuki sakralnej i \u015bredniowieczne inkunabu\u0142y. To \u201emonarchistyczny\u201d minister ds. ko\u015bcielnych i sprawiedliwo\u015bci Joaquim Ant\u00f3nio de Aguiar (1792-1884) zyska\u0142 sobie w\u0105tpliwej chwa\u0142y przydomek \u201erzezi-mnicha\u201d (Mata-Frades<\/em>). To r\u00f3wnie\u017c monarchia liberalna znios\u0142a ostatecznie reprezentacj\u0119 stanow\u0105, zast\u0119puj\u0105c j\u0105 partyjn\u0105, oraz swobody prowincjonalne, czyli ow\u0105 \u201edemokracj\u0119 organiczn\u0105\u201d. Je\u017celi okres 1833-1910 nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c do owej tradycji monarchicznej, kt\u00f3r\u0105 chc\u0105 przywr\u00f3ci\u0107 sygnatariusze, to czy nie mamy tu do czynienia z kolejn\u0105 apori\u0105?<\/p>\r\n

3\u00ba Sygnatariusze manifestu wykazuj\u0105 wyra\u017ane zaniepokojenie o suwerenno\u015b\u0107 Portugalii. Ma to niew\u0105tpliw\u0105 przyczyn\u0119 w faktycznie jawnych i bezczelnych naciskach globalnej finansjery, kt\u00f3ra ostatnio, w warunkach krachu, przesz\u0142a ju\u017c do \u201er\u0119cznego sterowania\u201d formalnie niepodleg\u0142ymi pa\u0144stwami i rz\u0105dami – nie tylko Portugali\u0105 przecie\u017c. Ale czemu autorzy obudzili si\u0119 dopiero teraz? Czy nie zauwa\u017cyli, \u017ce niepodleg\u0142o\u015b\u0107 ich kraj straci\u0142 ju\u017c wcze\u015bniej, z chwil\u0105 przyst\u0105pienia do Unii Europejskiej i podpisaniem – nomen omen<\/em> – Traktatu Lizbo\u0144skiego? O tym jednak milcz\u0105. Jak zatem wyobra\u017caj\u0105 sobie relacje pomi\u0119dzy kr\u00f3lem – je\u015bli uda im si\u0119 przywr\u00f3ci\u0107 mu tron – a urz\u0119dnikami UE? Czy ma on pokornie wype\u0142nia\u0107 i wciela\u0107 w \u017cycie dyrektywy Komisji Europejskiej i innych organ\u00f3w UE? A przecie\u017c inni monarchi\u015bci portugalscy zauwa\u017cyli to ju\u017c wcze\u015bniej, proklamuj\u0105c walk\u0119 z rewolucj\u0105 globalistyczn\u0105 – jak cho\u0107by autor Manifestu Kontrrewolucyjnego<\/em> z 18 VIII 2009 roku (zob. Manifesto Contrarrevolucion\u00e1rio<\/a><\/em>), Joaquim Maria Cymbrom<\/strong>, przyw\u00f3dca Portugalskiego Ruchu Legitymistycznego<\/strong> (Movimento Legitimista Portugu\u00c3\u00aas<\/em>).<\/p>\r\n

Reasumuj\u0105c: tradycjonali\u015bci z natury rzeczy \u017cyczliwie spogl\u0105daj\u0105 na wszelkie inicjatywy zmierzaj\u0105ce do przywr\u00f3cenia monarchii, tym bardziej, gdy w gr\u0119 wchodzi niekwestionowany, prawowity dziedzic praw do korony. Nie mog\u0105 dawa\u0107 jednak carte blanche<\/em> na restaurowanie jakiejkolwiek<\/em> monarchii, a jedynie prawdziwej: tradycyjnej, katolickiej, misyjnej, legitymistycznej, organicznej i spo\u0142ecznej, a nie liberalnej. Wieczystym zobowi\u0105zaniem ka\u017cdego kr\u00f3la Portugalii do katolicko\u015bci monarchii jest nadany mu przez papie\u017ca w 1748 roku tytu\u0142 Jego Najwierniejszego Majestatu<\/em> (Sua Majestate Fidel\u00c3\u00adssima<\/em>), a do misyjno\u015bci – pi\u0119\u0107 tarcz z kolumnami na tarczy herbowej Luzytanii, wyobra\u017caj\u0105cych pi\u0119\u0107 ran Chrystusa. By\u0142oby tragicznym \u017cartem historii, gdyby Ksi\u0105\u017c\u0119 Edward Pius – kt\u00f3rego ojcem chrzestnym by\u0142 niezapomnianej pami\u0119ci papie\u017c, S\u0142uga Bo\u017cy Pius XII – uzyska\u0142 ten tytu\u0142 z chwil\u0105 koronacji, a jednocze\u015bnie gdyby w kraju objawienia Fatimskiego przypad\u0142a mu rola takiego samego \u201enotariusza\u201d demokracji ateistycznej i plutokratycznej, jak Janowi Karolowi I w s\u0105siedniej Hiszpanii. Lepiej by\u0142oby mu by\u0107 \u201eksi\u0119ciem – \u017cebrakiem\u201d w \u0142achmanach ni\u017c takim kr\u00f3lem.<\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n

Jacek Bartyzel<\/em><\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Osiemnastu \u201ezaanga\u017cowanych (preocupa\u00c3\u00a7\u00c3\u00b5es) obywateli Portugalii\u201d – intelektualist\u00f3w, artyst\u00f3w, polityk\u00f3w, przedsi\u0119biorc\u00f3w i innych przedstawicieli elity tego kraju, o r\u00f3\u017cnych zawodach, przekonaniach politycznych i religijnych, lecz monarchist\u00f3w i demokrat\u00f3w \u201eod zawsze\u201d (de sempre) og\u0142osi\u0142o 1 lutego 2012 roku Manifest: Ustanowi\u0107 Demokracj\u0119, Przywr\u00f3ci\u0107 Monarchi\u0119 (Manifesto: Instaurar a Democracia, Restaurar a Monarquia). Autorem manifestu jest architekt i polityk, b. […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[158,224],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/51327"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=51327"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/51327\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=51327"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=51327"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=51327"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}