{"id":50456,"date":"2012-01-21T21:27:25","date_gmt":"2012-01-22T02:27:25","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=50456"},"modified":"2012-01-21T09:33:23","modified_gmt":"2012-01-21T14:33:23","slug":"lewicowi-mentorzy-baracka-obamy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=50456","title":{"rendered":"Lewicowi mentorzy Baracka Obamy – Paul Kengor<\/em>"},"content":{"rendered":"

W listopadzie 2008 r. w Stanach Zjednoczonych mia\u0142o miejsce szokuj\u0105ce wydarzenie: Amerykanie wybrali prezydenta w ekstremalnym stopniu zwi\u0105zanego z komunistami i radyka\u0142ami. M\u00f3wi\u0105 o tym rozmaite \u017ar\u00f3d\u0142a – od Franka Marshalla Davisa, mentora Baracka Obamy z okresu jego dzieci\u0144stwa, po jego pastora z Chicago Jeremiasza Wrighta. Wskazuj\u0105 one na niepokoj\u0105c\u0105 liczb\u0119 radyka\u0142\u00f3w i agitator\u00f3w z okresu rewolucji lat 60. Niemo\u017cliwe jest wymienienie tutaj ich wszystkich, podam jednak w tym tek\u015bcie kilka przyk\u0142ad\u00f3w.<\/p>\r\n

Studenci na Rzecz Demokratycznego Spo\u0142ecze\u0144stwa<\/strong><\/p>\r\n

W 2008 r. grupa by\u0142ych radyka\u0142\u00f3w z lat 60. za\u0142o\u017cy\u0142a organizacj\u0119 nazwan\u0105 „Post\u0119powcy dla Obamy”. Jej cz\u0142onkowie i osoby j\u0105 wspieraj\u0105ce byli tak\u017ce liderami stworzonej w latach 60. organizacji Studenci na Rzecz Demokratycznego Spo\u0142ecze\u0144stwa (Students for a Democratic Society – SDS). Grupa ta, mimo \u017ce zosta\u0142a stworzona w latach 60., ma swoje korzenie w socjalistycznej Lidze na Rzecz Demokracji Przemys\u0142owej (League for Industrial Democracy), kt\u00f3ra z kolei wywodzi si\u0119 z powo\u0142anej do \u017cycia w latach 30. Studenckiej Ligi na Rzecz Demokracji Przemys\u0142owej (Student League for Industrial Democracy). SDS przyci\u0105ga\u0142a rozmaite grupy komunistyczne, takie jak Post\u0119powa Partia Pracy Maoist\u00f3w (Maoist Progressive Labor Party).<\/p>\r\n

SDS przyjmowa\u0142a maoist\u00f3w na salonach dok\u0142adnie w tym samym czasie, kiedy przewodnicz\u0105cy Mao by\u0142 osobi\u015bcie zaanga\u017cowany w dokonywanie czystek i g\u0142odzenie na \u015bmier\u0107. Zgin\u0119\u0142o wtedy oko\u0142o 60-70 milion\u00f3w ludzi – pocz\u0105tkowo w wyniku jego katastrofalnej polityki kolektywizacji nazywanej Wielkim Skokiem Naprz\u00f3d (lata 1957-1960), a nast\u0119pnie podczas szale\u0144stwa znanego pod nazw\u0105 Kulturalnej Rewolucji (lata 1966-1969).<\/p>\r\n

Najwa\u017cniejszym graczem w okresie tworzenia si\u0119 SDS by\u0142 Tom Hayden, urodzony w grudniu 1939 r. w Detroit, w stanie Michigan. Hayden rozpocz\u0105\u0142 swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 jako student Uniwersytetu w Michigan, kt\u00f3ry z czasem sta\u0142 si\u0119 „gniazdem” SDS. Hayden pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego SDS w 1962 i 1963 roku. Stworzy\u0142 tak\u017ce manifest ideologiczny tej partii – Port Huron Statement. By\u0142 to akt za\u0142o\u017cycielski SDS.
S\u0142awa i wp\u0142ywy Haydena wzros\u0142y w 1968 roku. Zosta\u0142 on aresztowany na konwencji Demokrat\u00f3w, kiedy to radyka\u0142owie, hippisi, komuni\u015bci oraz protestuj\u0105cy przeciwko wojnie zaburzyli obrady Narodowego Konwentu Demokrat\u00f3w. By\u0142o to wydarzenie niemaj\u0105ce precedensu w ameryka\u0144skiej historii.<\/p>\r\n

Hayden by\u0142 jednym z tzw. Si\u00f3demki z Chicago, razem z Jerrym Rubinem i Abbie Hoffman, kt\u00f3ry sko\u0144czy\u0142, odgra\u017caj\u0105c si\u0119, \u017ce wrzuci LSD do miejskiego uj\u0119cia wody. W tym samym roku Hayden wraz z delegacj\u0105 SDS uda\u0142 si\u0119 w podr\u00f3\u017c po krajach bloku komunistycznego, gdzie – wed\u0142ug obserwatora Sola Sterna, kt\u00f3ry przebywa\u0142 tam jako uprzywilejowany korespondent radykalnego magazynu „Ramparts” [Wa\u0142y Obronne – przyp. t\u0142um.] – „cz\u0142onkowie SDS prowadzili wraz z komunistami seminarium po\u015bwi\u0119cone sposobom prowadzenia walki psychologicznej w kampanii przeciwko Stanom Zjednoczonym”.
Akcje Haydena wzros\u0142y, kiedy zabra\u0142 on jeden ze swoich kontrowersyjnych „oddzia\u0142\u00f3w” do Kambod\u017cy i Wietnamu razem z m\u0142od\u0105 aktork\u0105 Jane Fond\u0105.<\/p>\r\n

Jane to osobna historia. M\u0142oda, bogata aktorka by\u0142a tancerk\u0105 go-go dla komunizmu. Regularnie opowiada\u0142a studentom: „Gdyby\u015bcie zrozumieli, czym jest komunizm, modliliby\u015bcie si\u0119 na kolanach o to, \u017ceby pewnego dnia zosta\u0107 komunistami”. Po swoim przyje\u017adzie do Hanoi Jane zosta\u0142a cheerleaderk\u0105 i luksusow\u0105 panienk\u0105 Vietcongu. Jej podr\u00f3\u017c zosta\u0142a w cz\u0119\u015bci zorganizowana przez Wilfreda Burchetta (zdemaskowanego p\u00f3\u017aniej jako sowiecki agent), kt\u00f3ry podobno tak\u017ce pomaga\u0142 Fondzie pisa\u0107 jej przemowy. Ca\u0142y komunistyczny \u015bwiat s\u0142awi\u0142 „heroizm” Jane, jaki manifestowa\u0142a swoj\u0105 „antyimperialistyczn\u0105” i antyameryka\u0144sk\u0105 postaw\u0105. Jej twarz pokazywa\u0142y wszystkie media, w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny zachwyca\u0142a si\u0119 ni\u0105 komunistyczna prasa. \u015aliczna Jane flirtowa\u0142a i bawi\u0142a si\u0119 z komunistycznym wrogiem, szczerz\u0105c z\u0119by w u\u015bmiechu na tle broni Vietcongu, tote\u017c Sowieci i p\u00f3\u0142nocny Wietnam byli ni\u0105 urzeczeni. Urzeczony by\u0142 tak\u017ce Tom Hayden. Kr\u00f3tko po teatrzyku, jaki odegra\u0142a Jane, jego ma\u0142\u017ce\u0144stwo si\u0119 zako\u0144czy\u0142o. Jane zosta\u0142a jego drug\u0105 \u017con\u0105.<\/p>\r\n

W tym czasie nast\u0105pi\u0142 tak\u017ce koniec SDS. Rozpad\u0142a si\u0119 ona na rywalizuj\u0105ce ze sob\u0105 frakcje, z kt\u00f3rych najbardziej nies\u0142awn\u0105 sta\u0142a si\u0119 dzia\u0142aj\u0105ca w Stanach Zjednoczonych komunistyczna grupa terroryst\u00f3w o nazwie Weathermen.<\/p>\r\n

Od SDS do grupy Weathermen<\/strong><\/p>\r\n

Kluczowi przyw\u00f3dcy, kt\u00f3rzy przeszli z SDS do grupy Weathermen, to: Bernardine Dohrn, Bill Ayers, Jeff Jones, Michael Klonsky, Carl Davidson, John Jacobs, Kathy Boudin i Mark Rudd.
W\u015br\u00f3d prowodyr\u00f3w w procesie przemiany z SDS w grup\u0119 Weathermen by\u0142a Bernardine Dohrn, urodzona jako Bernardine Ohrnstein w Milwaukee w stanie Wisconsin w styczniu 1942 roku. M\u0142oda panna Dohrn wychowa\u0142a si\u0119 na przedmie\u015bciach, w \u015brodowisku klasy \u015bredniej. Prowadzi\u0142a normalne \u017cycie nastolatki, ucz\u0119szcza\u0142a do liceum, by\u0142a cheerleaderk\u0105, nale\u017ca\u0142a do klubu tanecznego, dzia\u0142a\u0142a w organizacjach spo\u0142ecznych, wydawa\u0142a szkoln\u0105 gazetk\u0119. Wyjecha\u0142a z Milwaukee, aby podj\u0105\u0107 nauk\u0119 na uczelni. Studiowa\u0142a prawo na Uniwersytecie w Chicago, otrzymuj\u0105c dyplom licencjata i magistra prawa, odpowiednio w 1963 i 1967 roku.<\/p>\r\n

Kiedy zacz\u0119\u0142a pracowa\u0107 w swoim zawodzie, zetkn\u0119\u0142a si\u0119 z radyka\u0142ami komunistycznymi. Pracowa\u0142a bowiem w Narodowej Gildii Prawnik\u00f3w (National Lawyers Guild), prawnym zapleczu Komunistycznej Partii USA (CPUSA). W 1967 r. przyjecha\u0142a do Nowego Jorku, aby podj\u0105\u0107 prac\u0119 w Gildii. Dzi\u0119ki temu stowarzyszeniu wkroczy\u0142a na scen\u0119 krajowej polityki. Wkr\u00f3tce oka\u017ce si\u0119, \u017ce b\u0119dzie ona jednym z g\u0142\u00f3wnych obecnych na tej scenie radyka\u0142\u00f3w.<\/p>\r\n

Dziewczyna ze \u015brodkowego wschodu by\u0142a zakorzeniona w ruchu radyka\u0142\u00f3w poprzez kilka powi\u0105za\u0144, kt\u00f3re kierowa\u0142y ka\u017cdym jej ruchem od A do Z. Pierwszym z nich by\u0142 Jeff Jones, z kt\u00f3rym chodzi\u0142a na randki, zanim poderwa\u0142 j\u0105 Bill Ayers.<\/p>\r\n

Jones by\u0142 nowojorskim „dzia\u0142aczem terenowym” SDS, g\u0142\u00f3wnym hersztem radykalnych oddzia\u0142\u00f3w w Columbii i Cornell, godnych spadkobierc\u00f3w radykalnych profesor\u00f3w z New York City i Itaki. By\u0142 on jednym z trzech dzia\u0142aczy SDS zaproszonych do Hanoi w grudniu 1967 r. przez Wietnamsk\u0105 Uni\u0119 Student\u00f3w. Od Dohrn by\u0142 m\u0142odszy o pi\u0119\u0107 lat. W 1969 r. wsp\u00f3lnie z Bernardine bra\u0142 udzia\u0142 w przynajmniej jednym incydencie, jaki ameryka\u0144ski Kongres okre\u015bli\u0142 mianem „sprowokowanego przez SDS aktu przemocy b\u0105d\u017a zach\u0119cania do przemocy”.<\/p>\r\n

Innym m\u0142odym cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry przypad\u0142 do gustu pannie Dohrn, by\u0142 Bill Ayers, kt\u00f3ry odbi\u0142 Bernardine Jeffowi Jonesowi. W 1968 r. Ayers by\u0142 jeszcze p\u0142otk\u0105, ale uczy\u0142 si\u0119 szybko.
Ayers pochodzi\u0142 z Chicago. Czempion proletariatu wiedzia\u0142, gdzie znale\u017a\u0107 pieni\u0105dze. Jego ojciec Thomas Ayers by\u0142 grub\u0105 ryb\u0105 w \u015bwiecie korporacyjnym, mia\u0142 udzia\u0142y w rozmaitych kompaniach, fundacjach i na uniwersytetach. Sta\u0142 na czele Zarz\u0105du Commonwealth Edison w Chicago.<\/p>\r\n

W czasie rewolucji 1968 r. m\u0142ody Ayers by\u0142 cz\u0142onkiem oddzia\u0142u SDS w Ohio i Michigan. Podobnie jak Hayden, by\u0142 on studentem Uniwersytetu w Michigan przygotowuj\u0105cym si\u0119 do \u017cycia idea\u0142ami rewolucji.
Inni towarzysze byli zaj\u0119ci agitowaniem na Uniwersytecie Columbia, prawdopodobnie najgorszym ameryka\u0144skim uniwersytecie, je\u015bli chodzi o wp\u0142ywy komunist\u00f3w i radyka\u0142\u00f3w. W\u015br\u00f3d nich najbardziej wp\u0142ywowym cz\u0142owiekiem by\u0142 Mark Rudd. Urodzi\u0142 si\u0119 on jako Mark William Rudnitsky w Irvington w New Jersey w czerwcu 1947 roku. Jego rodzice byli \u017cydowskimi imigrantami z Polski i Litwy.
Rudd odnalaz\u0142 swoje powo\u0142anie na Uniwersytecie Columbia, gdzie zosta\u0142 szefem uniwersyteckiego ko\u0142a SDS. Uda\u0142o mu si\u0119 praktycznie zapali\u0107 t\u0119 uczelni\u0119 ogniem rewolucji w czasie szokuj\u0105cej rewolty studenckiej w 1968 roku.<\/p>\r\n

Tym m\u0142odym ludziom nie podobali si\u0119 ani Demokraci, ani Republikanie. W tym czasie ameryka\u0144skim prezydentem by\u0142 Lyndon B. Johnson, stanowczo pot\u0119piany przez nich z powodu wojny w Wietnamie. „Hey, hey, LBJ, how many kids did you kill today?” („Hej, hej, LBJ, ile dzieci dzisiaj zabi\u0142e\u015b?”) – \u015bpiewali towarzysze z Uniwersytetu Columbia, kiedy szed\u0142 on Pi\u0105t\u0105 Alej\u0105 z 91 na 72 Ulic\u0119.<\/p>\r\n

To by\u0142o to, przeciwko czemu walczyli m\u0142odzi aparatczycy. Co by\u0142o natomiast tym, o co walczyli? Sporo z nich – a dok\u0142adnie: wielu lider\u00f3w – wspiera\u0142o wrog\u00f3w, popierali oni p\u00f3\u0142nocny Wietnam i komunizm. Popierali Mao, Castro, Che, Lenina, a niekt\u00f3rzy nawet Stalina. Bardzo niewielu z nich wywodzi\u0142o si\u0119 z klasy pracuj\u0105cej. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich by\u0142y to rozpieszczone, bogate dzieci, tzw. czerwone pieluszki, dzieci \u017cyj\u0105cych na wysokim poziomie materialnym, gruntownie wykszta\u0142conych rodzin z Nowego Jorku i p\u00f3\u0142nocnego wschodu.<\/p>\r\n

Na Uniwerytecie Columbia, jak powie Rudd, ucz\u0119szcza\u0142 on z wielk\u0105 pasj\u0105 na spotkania SDS, urzeczony „pasjonuj\u0105cymi debatami prowadzonymi przez student\u00f3w wy\u017cszych lat i absolwent\u00f3w, kt\u00f3rzy opowiadali o chi\u0144skiej rewolucji kulturalnej, rewolucji kuba\u0144skiej, o naturze ameryka\u0144skiego spo\u0142ecze\u0144stwa klasowego… Wszyscy oni zgadzali si\u0119 co do jednego rozwi\u0105zania: rewolucji marksistowskiej”.
Inspiracj\u0119 znale\u017ali w li\u015bcie Che Guevary, jaki tu\u017c przed \u015bmierci\u0105 w Boliwii napisa\u0142 na temat „niegasn\u0105cego boju”. Che powiedzia\u0142 w nim: „Ka\u017cda z naszych akcji jest okrzykiem bojowym przeciw imperializmowi i hymnem na cze\u015b\u0107 ludzko\u015bci zjednoczonej przeciwko najwi\u0119kszemu wrogowi rodzaju ludzkiego: Stanom Zjednoczonym. Gdziekolwiek zaskoczy nas \u015bmier\u0107, powitajmy j\u0105”.
Mark Rudd i jego komunistyczni przyjaciele op\u0142akiwali \u015bmier\u0107 swojego ukochanego Che. Od tej pory czcili go jako swojego „m\u0119czennika rewolucji i \u015bwi\u0119tego” (s\u0142owa Rudda), og\u0142aszaj\u0105c pogrzeb Stan\u00f3w Zjednoczonych – „najwi\u0119kszego wroga rodzaju ludzkiego”.<\/p>\r\n

To by\u0142a ich religia, ich wiara. Che traktowali jak Jezusa Chrystusa: „Podobnie jak chrze\u015bcijanin pragnie na\u015bladowa\u0107 Chrystusa – napisze Rudd – gor\u0105co pragn\u0105\u0142em by\u0107 rewolucjonist\u0105 takim jak Che, niezale\u017cnie od tego, jak\u0105 cen\u0119 mia\u0142bym za to zap\u0142aci\u0107”.<\/p>\r\n

Grupa Weathermen<\/strong><\/p>\r\n

Weathermen byli grup\u0105 jeszcze bardziej radykaln\u0105 ni\u017c SDS. Rudd tre\u015bciwie podsumowa\u0142 cele powstania tej grupy: „Moi przyjaciele i ja stworzyli\u015bmy podziemn\u0105, rewolucyjn\u0105 grup\u0119 partyzant\u00f3w zwan\u0105 Weathermen, maj\u0105c\u0105 za cel obalenie przemoc\u0105 rz\u0105du Stan\u00f3w Zjednoczonych”.<\/p>\r\n

Mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 niewiarygodne, \u017ce mi\u0119dzy tymi ameryka\u0144skimi studentami znajdowali si\u0119 stalini\u015bci, ale tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o. Wed\u0142ug Rudda, do stalinist\u00f3w nale\u017ca\u0142 Mike Klonsky. By\u0142 on krajowym sekretarzem SDS. Siedzib\u0105 sekretariatu by\u0142o Chicago. Klonsky pogl\u0105dy mia\u0142 jeszcze bardziej lewackie ni\u017c Mark Rudd. Rudd przywo\u0142uje spotkanie z 1969 r., kiedy Klonsky „kilka razy” powiedzia\u0142 mu, \u017ce „Stalin jest nowatorski”.<\/p>\r\n

Cz\u0142onkowie grupy Weathermen promowali przemoc i szybko zeszli do podziemia, tworz\u0105c grup\u0119 Weather Underground. W 1974 r. cz\u0142onkowie grupy opublikowali sw\u00f3j manifest: „Po\u017car buszu: Polityka rewolucyjnego antyimperializmu”. Stanowi\u0142 on „polityczne stanowisko grupy Weather Underground” i zosta\u0142 podpisany przez czterech cz\u0142onk\u00f3w Weather Underground: Billa Ayersa, Bernardine Dohrn, Jeffa Jonesa i Celi\u0119 Sojourn. Dedykowali oni sw\u00f3j manifest mi\u0119dzy innymi Sirhan Sirhanowi, zab\u00f3jcy Roberta F. Kennedy\u00b4ego.<\/p>\r\n

„Jeste\u015bmy organizacj\u0105 partyzanck\u0105”, wyja\u015bniali autorzy. „Jeste\u015bmy kobietami i m\u0119\u017cczyznami komunizmu dzia\u0142aj\u0105cymi w podziemiu w Stanach Zjednoczonych od ponad czterech lat”. D\u0105\u017cenia m\u0142odych komunist\u00f3w zawarte w manife\u015bcie brzmia\u0142y: „Potrzebujemy rewolucyjnej partii komunistycznej po to, aby prowadzi\u0107 walk\u0119, integrowa\u0107 dzia\u0142ania i nadawa\u0107 walce kierunek, zwi\u0119ksza\u0107 nasz\u0105 si\u0142\u0119 i budowa\u0107 nowe spo\u0142ecze\u0144stwo”.<\/p>\r\n

„Dopiero zacz\u0119li\u015bmy”, kontynuowa\u0142a czw\u00f3rka fanatyk\u00f3w. \u015alubowali oni: „Jedyne mo\u017cliwo\u015bci to zwyci\u0119stwo albo \u015bmier\u0107”. Ten „program rewolucyjny” by\u0142 jedn\u0105 z „pilnych i pal\u0105cych potrzeb strategicznych”. „Naszym celem – pisali – jest obalenie w\u0142adzy ameryka\u0144skiego imperializmu i unieszkodliwienie go”.<\/p>\r\n

Je\u015bli co\u015b dotychczas nie by\u0142oby jasne, je\u017celi chodzi o nawo\u0142ywanie do przemocy, Weather Underground m\u00f3wili jeszcze mocniej. Cytuj\u0105c „przes\u0142anie Che”, w manife\u015bcie \u015blubowali: „Jedyn\u0105 drog\u0105 do ostatecznego pokonania imperializmu i zbudowania socjalizmu jest rewolucyjna wojna”. Owa „wojna”, jak zapowiadali autorzy manifestu, „b\u0119dzie d\u0142uga i skomplikowana. B\u0119dzie wymaga\u0142a prowadzenia bitew masowych i bitew ukrytych, pokojowych i z u\u017cyciem si\u0142y. Bez walki zbrojnej zwyci\u0119stwo nie jest mo\u017cliwe”.<\/p>\r\n

Che Guevara sta\u0142 si\u0119 „ch\u0142opakiem z plakatu”. Ksi\u0105\u017cka „Po\u017car buszu” zawiera\u0142a pi\u0119kne ilustracje komunistycznego rewolucjonisty nadaj\u0105ce mu boski rys. „Na naszej p\u00f3\u0142kuli”, pisa\u0142o czterech autor\u00f3w, „Che Guevara zobowi\u0105zuje nas do tego, aby\u015bmy stworzyli dwa, trzy, wiele Wietnam\u00f3w, do tego, \u017ceby\u015bmy obalili ameryka\u0144ski imperializm… i otworzyli nowy front walki w obr\u0119bie samych Stan\u00f3w Zjednoczonych”. Ten front zosta\u0142 otwarty.<\/p>\r\n

Ayers, Dohrn i Barack Obama<\/strong><\/p>\r\n

Weathermen byli gotowi stosowa\u0107 ka\u017cdy rodzaj przemocy. W radykalizmie przodowali zw\u0142aszcza Bill Ayers i Bernardine Dohrn, dwoje najbardziej hardkorowych cz\u0142onk\u00f3w Weather Underground. Ta dw\u00f3jka przemierza\u0142a Ameryk\u0119 jako uciekinierzy poszukiwani i \u015bcigani przez FBI.<\/p>\r\n

Mimo to, co zaskakuj\u0105ce, \u017cadne z nich nie sp\u0119dzi\u0142o ani jednego dnia w wi\u0119zieniu. Ich prawnicy ochraniali ich, co sk\u0142oni\u0142o Ayersa do wyznania p\u00f3\u017aniej: „Piekielnie winny i wolny jak ptak! Ameryka to wspania\u0142y kraj!”.<\/p>\r\n

Do lat 80. zar\u00f3wno Ayers, jak i Dohrn zamienili swoje \u017cycie uciekinier\u00f3w na prac\u0119 w salach wyk\u0142adowych. Zostali profesorami i wzi\u0119li \u015blub.
Po uzyskaniu doktoratu w Kolegium Nauczycielskim Columbia Ayers zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w Chicago w dzia\u0142alno\u015b\u0107 polityczn\u0105 i edukacyjn\u0105. I to w\u0142a\u015bnie tutaj mia\u0142a miejsce wymowna scena szczeg\u00f3lnej polityki historycznej, kiedy to Ayers i jego przysz\u0142a \u017cona Dohrn otrzymali „polityczne namaszczenie” od radykalnej senator stanu Illinois Alice Palmer.
Palmer reprezentowa\u0142a w senacie stanu Illinois 13. dzielnic\u0119 Chicago. W 1995 r. jej celem sta\u0142 si\u0119 ameryka\u0144ski Kongres. W roli swojego nast\u0119pcy najch\u0119tniej widzia\u0142a m\u0142odego polityka ze stanu Illinois. Nazywa\u0142 si\u0119 Barack Obama.<\/p>\r\n

Latem 1995 r. Palmer przyprowadzi\u0142a Obam\u0119 do domu Billa Ayersa i Bernardine Dohrn, gdzie dwoje by\u0142ych poszukiwanych da\u0142o mu swoje polityczne b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo.
To nie by\u0142o ich jedyne spotkanie. Ayers i Obama pracowali razem na r\u00f3\u017cnych polach. Obaj byli cz\u0142onkami rady Fundacji Woodsa w Chicago, pracowali nad „reform\u0105 szkolnictwa” poprzez Chicago Annenberg Challenge, pracowali przy panelu dla m\u0142odych prawnik\u00f3w organizowanym przez Michelle Obam\u0119, wyst\u0119powali razem jako m\u00f3wcy podczas dyskusji panelowych odbywaj\u0105cych si\u0119 w Chicago, mieli wiele obszar\u00f3w wsp\u00f3lnych, wliczaj\u0105c w to zwi\u0105zki z budz\u0105cymi niepok\u00f3j postaciami, takimi jak Rashid Khalidi, promowali si\u0119 wzajemnie w ksi\u0105\u017ckach i artyku\u0142ach, a nawet na winietach ksi\u0105\u017cek, utrzymywali stosunki s\u0105siedzkie (dzieli\u0142y ich trzy domy) i inne zwi\u0105zki. Ich relacje mia\u0142y charakter zar\u00f3wno zawodowy, jak i prywatny i by\u0142y bardzo zr\u00f3\u017cnicowane.<\/p>\r\n

11 wrze\u015bnia 2001<\/strong><\/p>\r\n

Oczy publiczno\u015bci nie by\u0142y szczeg\u00f3lnie nakierowane na Ayersa a\u017c do poranka 11 wrze\u015bnia 2001 r. – o ironio, strasznego dnia w historii Ameryki.
Tego w\u0142a\u015bnie poranka „New York Times” opublikowa\u0142 artyku\u0142 zatytu\u0142owany: „Nie \u017ca\u0142uj\u0119 mi\u0142o\u015bci do materia\u0142\u00f3w wybuchowych – protestuj\u0105cy przeciwko wojnie opowiada o \u017cyciu z grup\u0105 Weathermen”. Artyku\u0142 by\u0142 po\u015bwi\u0119cony Billemu Ayersowi. Otwiera\u0142y go mro\u017c\u0105ce krew w \u017cy\u0142ach s\u0142owa, tak bardzo z\u0142owieszcze w \u015bwietle tego, co sta\u0142o si\u0119 tego ranka w Nowym Jorku. „Nie \u017ca\u0142uj\u0119 podk\u0142adania bomb” – m\u00f3wi\u0142 nieprzejawiaj\u0105cy skruchy Bill Ayers. „Czuj\u0119, \u017ce nie zrobili\u015bmy wszystkiego, co mo\u017cna by\u0142o zrobi\u0107”.<\/p>\r\n

By\u0142y cz\u0142onek SDS i uciekinier, cz\u0142onek Weather Underground rozmawia\u0142 z reporterk\u0105 „Timesa” Diniti\u0105 Smith w swoim dziewi\u0119tnastowiecznym domu w dzielnicy Hyde Park w Chicago. Rozmawia\u0142a ona z Ayersem o jego najnowszej ksi\u0105\u017cce, wspomnieniach, trafnie zatytu\u0142owanych „Dni ucieczki”, kt\u00f3ra, o ironio, zosta\u0142a wydana we wrze\u015bniu 2001 roku.
W numerze „New York Timesa” z 11 wrze\u015bnia 2001 r., kiedy Nowy Jork i Waszyngton sk\u0105pane by\u0142y w dymie i krwi w wyniku zamachu, kt\u00f3rego dokonali zagraniczni terrory\u015bci, Ayers chwali\u0142 si\u0119 swoim udzia\u0142em w podk\u0142adaniu bomb – w\u0142a\u015bnie w Nowym Jorku i Waszyngtonie.<\/p>\r\n

Poprzez stworzon\u0105 przez siebie sie\u0107 terroryzmu wewn\u0105trzkrajowego Ayers wraz z towarzyszami w 1970 r. pod\u0142o\u017cyli bomby pod kwater\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 nowojorskiej policji – atakuj\u0105c tych samych ludzi, kt\u00f3rzy w chwili, kiedy ukaza\u0142 si\u0119 ten artyku\u0142, umierali, poniewa\u017c po\u015bwi\u0119cili swoje \u017cycie, ratuj\u0105c niewinnych ludzi w budynkach World Trade Center. Ayers i jego przyjaciele pod\u0142o\u017cyli bomby tak\u017ce w budynkach Kapitolu w 1971 r., kiedy to Bernardine Dohrn przy wsp\u00f3\u0142udziale jeszcze jednej osoby pod\u0142o\u017cy\u0142a bomb\u0119 w damskiej toalecie. W 1972 r. zaatakowali oni tak\u017ce Pentagon.
Tak, Pentagon ucierpia\u0142 od bomb dwukrotnie: w 1972 r. za spraw\u0105 Billa Ayersa, Bernardine Dohrn i ich sieci komunistycznych terroryst\u00f3w-szale\u0144c\u00f3w oraz w dniu ukazania si\u0119 artyku\u0142u w 2001 r. przez Osam\u0119 bin Ladena i jego islamistycznych terroryst\u00f3w-szale\u0144c\u00f3w.<\/p>\r\n

Dzie\u0144 ataku na Pentagon w 1972 r. wywo\u0142uje u Ayersa idylliczne wspomnienia: „Wszystko by\u0142o absolutnie doskona\u0142e tego dnia, kiedy zbombardowa\u0142em Pentagon”, powiedzia\u0142 Ayers na \u0142amach „New York Timesa” 11 wrze\u015bnia 2001 roku. To by\u0142 pi\u0119kny dzie\u0144 – zupe\u0142nie jak poranek 11 wrze\u015bnia 2001 roku. To by\u0142 doskona\u0142y dzie\u0144 na zbombardowanie Pentagonu.
Czy Bill Ayers zrobi\u0142by to jeszcze raz?<\/p>\r\n

„Nie mog\u0119 wykluczy\u0107 takiej mo\u017cliwo\u015bci” – powiedzia\u0142 Ayers reporterowi „Timesa”. Wyzna\u0142 on, \u017ce wci\u0105\u017c \u017cywi pewien sentyment do bomb, do ich „poezji i formy”. Ayers, pisa\u0142 „Times”, wci\u0105\u017c widzi poezj\u0119 w „dzikiej eksplozji ha\u0142asu i koloru, b\u0142ysku, w \u015bwiecach dymnych”, a szczeg\u00f3lnie w pot\u0119\u017cnych, g\u0142o\u015bnych wybuchach.
Na ameryka\u0144skiej ziemi nigdy nie by\u0142o pot\u0119\u017cniejszego i g\u0142o\u015bniejszego wybuchu ni\u017c ten z 11 wrze\u015bnia 2001 roku.<\/p>\r\n

Post\u0119powcy na Rzecz Obamy<\/strong><\/p>\r\n

Rola Billa Ayersa w otoczeniu Baracka Obamy wysz\u0142a na jaw w Stanach Zjednoczonych w czasie kampanii prezydenckiej z 2008 r., kiedy to konserwaty\u015bci usi\u0142owali pokaza\u0107 te zwi\u0105zki, a libera\u0142owie ze z\u0142o\u015bci\u0105 zamykali na nie oczy i uszy.<\/p>\r\n

Mniej zauwa\u017cone by\u0142o pojawienie si\u0119 w 2008 r. grupy nazywanej Post\u0119powcami na Rzecz Obamy, kt\u00f3ra to grupa przypomina\u0142a zebranie SDS z lat 60. Podczas gdy posta\u0107 Billa Ayersa zosta\u0142a przypomniana opinii publicznej przez konserwatywnych komentator\u00f3w, Post\u0119powcy na Rzecz Obamy przeszli niezauwa\u017ceni nawet przez prawic\u0119 i zostali taktycznie zignorowani przez media g\u0142\u00f3wnego nurtu, kt\u00f3re s\u0142u\u017cy\u0142y w przewa\u017caj\u0105cej mierze jako nieoficjalne przed\u0142u\u017cenie kampanii prezydenckiej Obamy.<\/p>\r\n

Na czele Post\u0119powc\u00f3w na Rzecz Obamy stan\u0105\u0142 cz\u0142owiek, kt\u00f3ry kiedy\u015b przewodzi\u0142 SDS: Tom Hayden. By\u0142 on jednym z czterech „cz\u0142onk\u00f3w za\u0142o\u017cycieli” Post\u0119powc\u00f3w na Rzecz Obamy. Opr\u00f3cz „cz\u0142onk\u00f3w za\u0142o\u017cycieli” grup\u0119 t\u0119 popar\u0142o 94 „intelektualist\u00f3w”, takich jak Mark Rudd, Carl Davidson, Jane Fonda, cz\u0142onkowie rodziny Michaela Klonsky\u00b4ego i inni. Uniwersytet Columbia oczywi\u015bcie tak\u017ce by\u0142 reprezentowany. Je\u015bli nawet nie przez samego Rudda, kt\u00f3ry w pewnym momencie przesta\u0142 utrzymywa\u0107 z nim zwi\u0105zki, to poprzez reprezentant\u00f3w obecnej kadry, takich jak Todd Gitlin, by\u0142y lider SDS, kt\u00f3ry dzisiaj jest profesorem dziennikarstwa, socjologii oraz zasiada w katedrze uniwersyteckiego programu z dziedziny komunikacji.
Nie ma przesady w stwierdzeniu, \u017ce lista Post\u0119powc\u00f3w na Rzecz Obamy przypomina list\u0119 cz\u0142onk\u00f3w SDS wzywanych w celu z\u0142o\u017cenia zezna\u0144 za prowadzenie dzia\u0142alno\u015bci wywrotowej w latach 60. i \u017ce nazwiska te przewijaj\u0105 si\u0119 w dokumentach ameryka\u0144skiego Kongresu z grudnia 1969 r. po\u015bwi\u0119conych dzia\u0142alno\u015bci SDS.<\/p>\r\n

***<\/strong><\/p>\r\n

Wiele jeszcze mo\u017cna by by\u0142o powiedzie\u0107 o zwi\u0105zkach Baracka Obamy z radyka\u0142ami. Informacje zawarte w tym artykule to zaledwie wierzcho\u0142ek g\u00f3ry lodowej. Nie ma na przyk\u0142ad informacji o hawajskim mentorze Obamy Franku Marshallu Davisie, kt\u00f3ry by\u0142 pe\u0142noprawnym cz\u0142onkiem Komunistycznej Partii USA (nr legitymacji partyjnej – 47544). Podobnie nie wspomnia\u0142em o pastorze Jeremiaszu Wrighcie, heretyku, blu\u017aniercy i g\u0142osicielu bredni. Na temat zwi\u0105zk\u00f3w Obamy z radyka\u0142ami mo\u017cna by napisa\u0107 ca\u0142\u0105 seri\u0119 ksi\u0105\u017cek.<\/p>\r\n

\u0179aden prezydent nie mia\u0142 do tej pory podobnych zwi\u0105zk\u00f3w z ekstremistami. Nigdy dot\u0105d w ameryka\u0144skiej historii obywatele Stan\u00f3w Zjednoczonych nie wybierali na prezydenta cz\u0142owieka z r\u00f3wnie niepokoj\u0105cego otoczenia. W wielu wymiarach Obama rzeczywi\u015bcie prze\u0142ama\u0142 schemat…<\/p>\r\n

Paul Kengor<\/strong><\/em>
politolog<\/em>
Grove City College, Pensylwania<\/em><\/p>\r\n

T\u0142um. Agnieszka \u0179urek<\/p>\r\n

Paul Kengor<\/strong> jest autorem ksi\u0105\u017cek „B\u00f3g i Ronald Reagan”, „Krzy\u017cowiec: Ronald Reagan i upadek komunizmu”, kt\u00f3re zosta\u0142y przet\u0142umaczone na j\u0119zyk polski. Ostatnio wyda\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 „Dupes: Jak wrogowie Ameryki zmanipulowali zwolennik\u00f3w post\u0119pu na przestrzeni stu lat”.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"W listopadzie 2008 r. w Stanach Zjednoczonych mia\u0142o miejsce szokuj\u0105ce wydarzenie: Amerykanie wybrali prezydenta w ekstremalnym stopniu zwi\u0105zanego z komunistami i radyka\u0142ami. M\u00f3wi\u0105 o tym rozmaite \u017ar\u00f3d\u0142a – od Franka Marshalla Davisa, mentora Baracka Obamy z okresu jego dzieci\u0144stwa, po jego pastora z Chicago Jeremiasza Wrighta. Wskazuj\u0105 one na niepokoj\u0105c\u0105 liczb\u0119 radyka\u0142\u00f3w i agitator\u00f3w z […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[66,21],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/50456"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=50456"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/50456\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=50456"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=50456"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=50456"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}