{"id":44794,"date":"2011-10-03T09:40:18","date_gmt":"2011-10-03T14:40:18","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=44794"},"modified":"2011-10-03T09:40:18","modified_gmt":"2011-10-03T14:40:18","slug":"o-tym-jak-znieslawia-sie-polakow-w-kanadyjskim-muzeum-narodowym","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=44794","title":{"rendered":"O tym, jak znies\u0142awia si\u0119 Polak\u00f3w w kanadyjskim muzeum narodowym"},"content":{"rendered":"

Pod koniec zesz\u0142ego roku Muzeum Imigracji Pier 21<\/a> w Halifaksie otrzyma\u0142o status kanadyjskiego muzeum narodowego. W Muzeum tym, co godzin\u0119, prawdopodobnie od roku 2003, wy\u015bwietlany jest film \u201eOceany Nadziei\u201d („Oceans of Hope<\/strong>\u201d). Film prezentuje imigrant\u00f3w, kt\u00f3rzy przekraczali portowy pomost zwany PIER 21 docieraj\u0105c drog\u0105 morsk\u0105 do wymarzonej Kanady.<\/p>\r\n

\"\"<\/a>\u201eOceans of Hope\u201d to 26 minutowa multimedialna prezentacja zawieraj\u0105ca kilka epizod\u00f3w: jest tam ukrai\u0144ska rodzina imigruj\u0105ca w latach 20-stych XX w., kanadyjski \u017co\u0142nierz wracaj\u0105cy z wojny w Europie, Brytyjka z synem odnajduj\u0105ca ojca ch\u0142opca, \u017cydowska dziewczynka z Polski, w\u0142oska rodzina i in.<\/p>\r\n

\u00a0Prezentacja ta nie jest dokumentem, lecz kr\u00f3tkim, lekkim multimedialnym filmikiem adresowym do wszystkich odwiedzaj\u0105cych – bez wzgl\u0119du na wiek.<\/p>\r\n

\u00a0Oto zapis s\u0142owny polskiego epizodu filmu \u201eOceany nadziei\u201d<\/strong><\/p>\r\n

Epizod polski trwa oko\u0142o trzech minut (mi\u0119dzy 13-st\u0105 a 16-st\u0105 minut\u0105 filmu).\u00a0

(kursyw\u0105, w nawiasie) – opis obrazu lub d\u017awi\u0119ku<\/em><\/p>\r\n

Podkre\u015blenie – s\u0142owa zaakcentowane przez m\u00f3wi\u0105cych<\/p>\r\n

\r\n

START:<\/strong><\/p>\r\n

(czarno-bia\u0142e zdj\u0119cia drut\u00f3w kolczastych. Kolejne zdj\u0119cie – ludzie odwr\u00f3ceni plecami, z podniesionymi r\u0119kami. S\u0142ycha\u0107 powolny i zawodz\u0105cy d\u017awi\u0119k skrzypiec)<\/em><\/p>\r\n

(Oko\u0142o pi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletnia kobieta, siedzi za sto\u0142em po lewej stronie. Po prawej stronie sto\u0142u siedzi dziewczynka, zwr\u00f3cona twarz\u0105 do widza). <\/em><\/p>\r\n

„1947\u201d<\/strong> (pojawia si\u0119 na ekranie).<\/em><\/p>\r\n

Dialog:<\/p>\r\n

Kobieta (K):<\/strong> Stowarzyszenie Pomocy \u017bydowskim Imigrantom upewni si\u0119, \u017ce masz wszystko, czego tylko potrzebujesz. Przygotowali ju\u017c dla Ciebie go\u015bcinne pomieszczenie, gdzie zostaniesz na jaki\u015b czas i kr\u00f3tko potem opieku\u0144cza rodzina zabierze Ci\u0119 do siebie.<\/p>\r\n

Dziewczynka (D):<\/strong> (wzdycha, zaczyna m\u00f3wi\u0107 bardzo wolno, robi\u0105c d\u0142u\u017csze przerwy miedzy zdaniami)<\/em> \u2026 Kolejny dom\u2026 By\u0142am w tak wielu domach\u2026 W Polsce, moi rodzice przemycili mnie z getta do chrze\u015bcija\u0144skiego domu\u2026 \u017cebym by\u0142a bezpieczna? Przez d\u0142ugi czas ludzie odsy\u0142ali mnie z miejsca na miejsce. Nie mog\u0142am chodzi\u0107 do szko\u0142y, bawi\u0107 si\u0119 z innymi dzie\u0107mi, nic z tych rzeczy\u2026 Codziennie \u017cy\u0142am w strachu. M\u00f3wili mi, \u017ce by\u0107 \u017bydem, to by\u0107 martwym.<\/p>\r\n

K:<\/strong> Anita, nie musisz kontynuowa\u0107, je\u015bli nie chcesz\u2026<\/p>\r\n

D:<\/strong> Nie, nie! Musz\u0119 kontynuowa\u0107. \u2026(dziewczynka reaguje szybko)<\/em> Ja\u2026 milcza\u0142am od tak dawna. Ju\u017c d\u0142u\u017cej nie mog\u0119. (dziewczynka zaciska pi\u0119\u015bci).<\/em><\/p>\r\n

W chrze\u015bcija\u0144skim domu nauczy\u0142am si\u0119 jak by\u0107 perfekcyjnym dzieckiem, w przeciwnym razie donie\u015bliby na mnie do w\u0142adz. M\u00f3wili, \u017ce by\u0142am zagro\u017ceniem dla ich rodziny.<\/p>\r\n

(dziewczynka wzdycha)<\/em> S\u0142ysza\u0142am jak rozmawiali o tym, jak zaganiali \u017byd\u00f3w\u2026 jak byd\u0142o. Nigdy nie o\u015bmieli\u0142am si\u0119 zapyta\u0107 o moich rodzic\u00f3w, bo by\u0142am przera\u017cona\u2026 przera\u017cona, \u017ce powiedzieliby mi, \u017ce oni s\u0105 martwi! (dziewczyna w rozpaczy zaczyna p\u0142aka\u0107)<\/em> Tak bardzo chcia\u0142am z nimi by\u0107!<\/p>\r\n

(miedzy poszczeg\u00f3lnymi zdaniami pojawiaj\u0105 si\u0119 czarno-bia\u0142e fotografie: \u0142apanki, ludzie z podniesionymi r\u0119kami, kl\u0119cz\u0105ca rodzina za p\u0142otem) <\/em><\/p>\r\n

Nigdy ju\u017c nie zobacz\u0119 mojego ojca ani matki!<\/p>\r\n

K:<\/strong> Tak mi przykro (szepta smutno kobieta i wstaje).<\/em><\/p>\r\n

Ale to nie jest Polska. (jej gest wskazuje zapewnienie. Obchodzi st\u00f3\u0142 i pociesza dziewczynk\u0119, obejmuj\u0105c jej ramiona).<\/em><\/p>\r\n

W Montrealu b\u0119dziesz z lud\u017ami, kt\u00f3rzy chc\u0105 Ci pom\u00f3c. Nie b\u0119dzie policji by zabra\u0107 Ci\u0119 w nocy, b\u0119dziesz mog\u0142a \u015bmia\u0107 si\u0119\u2026 i p\u0142aka\u0107\u2026 bez strachu.<\/p>\r\n

D:<\/strong> (wzdycha, wyra\u017caj\u0105c w\u0105tpliwo\u015bci)<\/em> Chc\u0119 wierzy\u0107 w dobro\u0107 ludzk\u0105.<\/p>\r\n

(dziewczynka patrzy w dal)<\/em> Nie chc\u0119 ju\u017c nigdy zapomnie\u0107, \u017ce jestem \u017byd\u00f3wk\u0105.<\/p>\r\n

(Muzyka wzmacnia si\u0119, obraz si\u0119 zamazuje. Koniec epizodu) <\/em><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n

W epizodzie tym nie wyst\u0119puje \u017caden kontekst sytuacyjny i historyczny poza opisanym. Mo\u017cna natomiast zauwa\u017cy\u0107 nast\u0119puj\u0105ce cechy:<\/p>\r\n