Nasz wyjazd z Teheranu nabiera kszta\u0142t\u00f3w realnych. Czeka nas Afryka. Mama za wszelk\u0105 cen\u0119 pragnie unikn\u0105\u0107 Afryki.<\/p>\r\n
W zwi\u0105zku z powodzeniem Sowiet\u00f3w na froncie, wielu bogatych Ira\u0144czyk\u00f3w zamienia pieni\u0105dze na kosztowno\u015bci i wyje\u017cd\u017ca na po\u0142udnie Iranu. Twierdz\u0105, \u017ce Rosja zaanektuje Iran, wbije klin w Azj\u0119, a Angli\u0119 odtr\u0105ci od ira\u0144skich z\u0142\u00f3\u017c naftowych.<\/p>\r\n
W Teheranie kr\u0105\u017c\u0105 uporczywe wie\u015bci, \u017ce z ulic Teheranu zgin\u0119\u0142o wielu bia\u0142ych Rosjan, kt\u00f3rzy uszli z Rosji w czasie rewolucji. Nikt nie upomina si\u0119 o nich, s\u0105 nikomu nie potrzebni.<\/p>\r\n
\u0179ycie w Iranie uleg\u0142o stagnacji, kraj okupowany, paskarstwo ro\u015bnie, a warstwy ni\u017csze pomrukuj\u0105.<\/p>\r\n
Postanowi\u0142y\u015bmy zmieni\u0107 mieszkanie. Pok\u00f3j u Mme. Cornelli uci\u0105\u017cliwy, ze wzgl\u0119du na te ci\u0105g\u0142e nocne birbantki, jakie urz\u0105dza gospodyni po wyje\u017adzie m\u0119\u017ca.<\/p>\r\n
W oknie wystawowym wyczyta\u0142am notatk\u0119, \u017ce na I pi\u0119trze jest pok\u00f3j do wynaj\u0119cia. Zasz\u0142am na pi\u0119tro, obejrza\u0142am pok\u00f3j. Pok\u00f3j \u015bliczny, za\u015bcielony dywanem, ma dwa widne okna na ulic\u0119, a cena przyst\u0119pna. Wynaj\u0119\u0142am. Ira\u0144czyk w \u015brednim wieku zapyta\u0142, kiedy zajm\u0119 pok\u00f3j.<\/p>\r\n
-Dam panu zna\u0107, gdy uzgodni\u0119 z matk\u0105- powiedzia\u0142am.<\/p>\r\n
-Czy matka ma zamieszka\u0107 tutaj?- zapyta\u0142.<\/p>\r\n
<\/p>\r\n
-Pokoju nie wynajmuj\u0119.<\/p>\r\n
Mama pracuje dorywczo w szpitalu, prowadzi poczt\u0119 polow\u0105 i cenzuruje listy. Nasza sytuacja finansowa uleg\u0142a poprawie.<\/p>\r\n
Wszyscy pracownicy Delegatury otrzymali trzymiesi\u0119czne wym\u00f3wienie. Obozy w Iranie ulegaj\u0105 likwidacji. Co pocz\u0105\u0107?!<\/p>\r\n
Do Teheranu przybywa coraz wi\u0119cej Rosjan z rodzinami. Przypominaj\u0105 mi czasy okupacji sowieckiej we Lwowie. Na ulicach widzimy patrole sowieckie, a Rosjanie w cywilu, to pelikany N.K.W.D.<\/p>\r\n
Postanowi\u0142y\u015bmy opu\u015bci\u0107 Teheran, w og\u00f3le Iran. Jedziemy do Indii. W Teheranie by\u0142o nam dobrze, by\u0142 on wt\u00f3rn\u0105 wiosn\u0105 naszego \u017cycia, upaja\u0142 nas klimat, g\u00f3ry, obfito\u015b\u0107 \u017cywno\u015bci i owoc\u00f3w, mo\u017cno\u015b\u0107 nabycia gazety i zasypiania bez cienia l\u0119ku. S\u0142owem, przesz\u0142y\u015bmy rekonwalescencj\u0119 po \u201eraju\u201d.<\/p>\r\n
Pod koniec pa\u017adziernika, szerokimi, asfaltowanymi ulicami, jedziemy w kierunku na dworzec, by poci\u0105giem wojskowym dojecha\u0107 do Ahwazu, a stamt\u0105d pop\u0142yn\u0105\u0107 do Indii.<\/p>\r\n
Budynek dworcowy nowoczesny. Z dokumentem upowa\u017cniaj\u0105cym do przejazdu poci\u0105giem wojskowym, obchodz\u0119 biura kolejowe, wpierw ira\u0144skie, potem ameryka\u0144skie. Amerykanin zabra\u0142 dokument i poszed\u0142. Po chwili powr\u00f3ci\u0142, powiadomi\u0142 nas, \u017ce mo\u017cemy jecha\u0107 poci\u0105giem odchodz\u0105cym o godzinie 4-tej po po\u0142udniu.<\/p>\r\n
Zadowolone siedzimy na baga\u017cu i obserwujemy ruch na dworcu. W hali dworcowej wida\u0107 \u017co\u0142nierzy ameryka\u0144skich, cywil\u00f3w jest ma\u0142o. Tubylcy korzystaj\u0105 z ta\u0144szych \u015brodk\u00f3w lokomocji. Warstwa mo\u017cna posiada limuzyny, biedni korzystaj\u0105 z wielb\u0142\u0105da, cho\u0107 podr\u00f3\u017c taka trwa ca\u0142ymi tygodniami, ale u nich czas nie odgrywa roli. Potrzeby tubylc\u00f3w s\u0105 znikome, nie \u0142akn\u0105 zachodniej cywilizacji, kt\u00f3ra mno\u017cy potrzeby, a chc\u0105c nad\u0105\u017ca\u0107 potrzebom, trzeba wi\u0119cej pracowa\u0107, a praca niszczy si\u0142y i zdrowie cz\u0142owieka. Tubylcy stosuj\u0105 pod\u015bwiadomie star\u0105, rzymsk\u0105 maksym\u0119: \u201espiesz si\u0119 powoli\u201d.<\/p>\r\n
Kilka minut przed godzin\u0105 4-t\u0105, \u017co\u0142nierz ameryka\u0144ski zaprowadzi\u0142 nas do wygodnego przedzia\u0142u III klasy.<\/p>\r\n
Jedziemy same w przedziale. Poci\u0105g ruszy\u0142. Krajobraz pustynny. Gdzieniegdzie wyst\u0119puj\u0105 wioski, rzadko widzimy pola uprawne. Stacyjki kolejowe murowane. Linia kolei transira\u0144skiej zosta\u0142a pobudowan\u0105 kilka lat przed wojn\u0105.<\/p>\r\n
Siedz\u0119 przy oknie wagonu i z zainteresowaniem obserwuj\u0119 krajobraz.<\/p>\r\n
Ciemno by\u0142o, gdy dojechali\u015bmy do Qumu. W \u015bwietle ksi\u0119\u017cyca ujrza\u0142y\u015bmy z\u0142ot\u0105 kopu\u0142\u0119 meczetu Fatimy.<\/p>\r\n
Nazajutrz poci\u0105g przebieg\u0142 liczne tunele przez pasma g\u00f3r Zagros. Tuneli by\u0142o 136-\u015b\u0107. Przez niekt\u00f3re przejazd trwa\u0142 18 minut. U stoku g\u00f3r zauwa\u017cy\u0142y\u015bmy stada czerwonych baran\u00f3w. Pogoda cudna. G\u00f3rale ira\u0144scy s\u0105 ro\u015bli, smukli, \u017cyj\u0105 u zboczy trawiastych g\u00f3r.<\/p>\r\n
P\u00f3\u017ano noc\u0105 zajecha\u0142y\u015bmy do Ahwazu, gdzie istnieje polski ob\u00f3z tranzytowy.<\/p>\r\n
Ob\u00f3z polski znalaz\u0142 pomieszczenie w ira\u0144skim obozie wojskowym, po\u0142o\u017conym w\u015br\u00f3d palm daktylowych i drzew gumy arabskiej. Budynki murowane. Praw\u0105 stron\u0119 obozu zajmuje wojsko ira\u0144skie, a lew\u0105 my-Polacy, za\u015b w cz\u0119\u015bci \u015brodkowej istnieje szpital dla Hindus\u00f3w.<\/p>\r\n
W obozie istnieje porz\u0105dek. Uchod\u017acy otrzymuj\u0105 pe\u0142ne wy\u017cywienie, z owocami i papierosami w\u0142\u0105cznie. Dzieci nie pr\u00f3\u017cnuj\u0105, ucz\u0119szczaj\u0105c do szk\u00f3\u0142, przedszkoli, a starsza m\u0142odzie\u017c zaj\u0119ta w teatrzyku, ciesz\u0105cym si\u0119 powodzeniem nie tylko we w\u0142asnym obozie, ale przede wszystkim w obozach wojskowych: angielskim i ameryka\u0144skim, tote\u017c wojsko obsypuje ma\u0142oletnich aktor\u00f3w s\u0142odyczami.<\/p>\r\n
Ro\u015blinno\u015b\u0107 w Ahwazie egzotyczna. Mn\u00f3stwo palm, drzew gumy arabskiej, a w ogrodach zamo\u017cnych widzimy piel\u0119gnowane r\u00f3\u017ce. Przez miasto przep\u0142ywa sp\u0142awna rzeka Karun, z licznymi kataraktami, a w rzece \u017cyj\u0105 ryby-pi\u0142y i rekiny.<\/p>\r\n
Ahwaz jest drugim najgor\u0119tszym miejscem na \u015bwiecie, panuj\u0105 tu szalone upa\u0142y, wypalaj\u0105 ro\u015blinno\u015b\u0107, gin\u0105 muchy i moskity. Zima trwa oko\u0142o 6 tygodni, stanowi por\u0119 deszczow\u0105.<\/p>\r\n
Obok Ira\u0144czyk\u00f3w, \u017cyj\u0105 tu Arabowie, Arapowie, ci ostatni zmieszani z plemionami pasterskimi i g\u00f3ralami. Arapowie s\u0105 zatrudnieni w plantacjach daktylowych.<\/p>\r\n
Zamo\u017cni mieszka\u0144cy \u017cyj\u0105 w murowanych willach, inni w domach z surowej, suszonej ceg\u0142y, a kulisi nad piaszczystym brzegiem Karunu, pod sza\u0142asami lub na \u0142odziach, s\u0142u\u017cacych zarazem do przewozu daktyli i p\u0142od\u00f3w rolnych.<\/p>\r\n
Centrum miasta stanowi\u0105 dwie g\u0142\u00f3wne ulice handlowe i kilka uliczek. Przy g\u0142\u00f3wnych ulicach skupiono handel, przy bocznych rezyduj\u0105 r\u0119kodzielnicy, przewa\u017cnie kowale w srebrze i metalach.<\/p>\r\n
Za wsp\u00f3\u0142czesnym, d\u0142ugim mostem, nad piaszczystym brzegiem Karunu, niedaleko wsp\u00f3\u0142czesnego Ahwazu, \u017cyja kulisi. Mieszkaj\u0105 pod n\u0119dznymi sza\u0142asami, skleconymi z p\u0142\u00f3cien, zatkni\u0119tych na kijach bambusowych, by w dzie\u0144 chroni\u0142y przed spiekot\u0105 s\u0142oneczn\u0105. P\u0142\u00f3tna przewa\u017cnie w strz\u0119pach, potarga\u0142y je burze piaskowe, a zim\u0105 deszcze, po\u0142\u0105czone z wiatrami.<\/p>\r\n
Osiedle kulis\u00f3w zwarte, sza\u0142as przy sza\u0142asie. W gromadzie \u0142atwiej oprze\u0107 si\u0119 \u017cywio\u0142om. Do\u0142y sza\u0142as\u00f3w umocnione glin\u0105, starymi blachami i kamieniami.<\/p>\r\n
Po zachodzie s\u0142o\u0144ca praca nad Karunem ustaje. Za\u0142adowane stateczki odp\u0142ywa\u0142y, a inne czekaj\u0105 na za\u0142adowanie. Brzegi rzeki zawalone plecionymi koszami, wype\u0142nionymi daktylami, przeznaczonymi do sp\u0142awu. Nieco dalej le\u017c\u0105 stosy work\u00f3w ze zbo\u017cem. Towary oblepione s\u0105 rojami obrzyd\u0142ych much, a tu\u017c przy tych pustynnych magazynach, kulisi uskuteczniaj\u0105 swe potrzeby fizjologiczne.<\/p>\r\n
W osiedlu kulis\u00f3w kipi woda. Arapki, ze srebrnymi ozdobami w uszach i na nogach, mi\u0119si\u0105 ciasto na placki chleba, a te \u017cyj\u0105ce na stateczkach, przebieraj\u0105 ry\u017c.<\/p>\r\n
Mieszka\u0144cy pustyni s\u0105 brudni, obdarci. Dzieci biegaj\u0105 nago, wi\u0119kszo\u015b\u0107 dzieci pokryta jest ropiej\u0105cymi ranami, obsiad\u0142ymi przez roje much.<\/p>\r\n
Mimo trudnych warunk\u00f3w \u017cyciowych, twarze kulis\u00f3w zdradzaj\u0105 zadowolenie, a kiedy zejdzie ksi\u0119\u017cyc, otaczaj\u0105 patriarch\u0119 rodu, wsp\u00f3lnie \u015bpiewaj\u0105 i wys\u0142uchuj\u0105 starych ba\u015bni, jak biedny syn wie\u015bniaka zapa\u0142a\u0142 gor\u0105c\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 do c\u00f3rki su\u0142tana.<\/p>\r\n
Kulis\u00f3w cz\u0119sto nawiedzaj\u0105 epidemie, ale ubytek wyr\u00f3wnuje niewsp\u00f3\u0142miernie wysoki przyrost naturalny. Im mahometanin ubo\u017cszy, tym wi\u0119cej ma \u017con. Stanowi\u0105 one si\u0142\u0119 robocz\u0105.<\/p>\r\n
Nad miastem dominuje olbrzymi elewator zbo\u017cowy, a obok ci\u0105gn\u0105 si\u0119 ogrody, pokryte kana\u0142ami irygacyjnymi, w kt\u00f3rych rosn\u0105 sosny, \u015bwierki, niskopienne krzewy granatowc\u00f3w, drzewka s\u0142odkich cytryn, agawy, r\u00f3\u017cnorodne kaktusy i mn\u00f3stwo pachn\u0105cych kwiat\u00f3w.<\/p>\r\n
Wioski Arab\u00f3w s\u0105 czworok\u0105tne, kopulaste, zbudowane z gliny, a okna wychodz\u0105 do wn\u0119trza czworoboku. Do wioski id\u0105 dwie bramy, a po\u015brodku wioski istnieje bazar, gdzie wszyscy handluj\u0105. Pr\u00f3cz tego bazar stanowi miejsce spotka\u0144 i zast\u0119puje gazet\u0119. Transakcj\u0119 handlow\u0105 poprzedza zbijanie ceny. Je\u015bli kto\u015b wszcz\u0105\u0142 targ, drugiemu nie wolno ceny podbija\u0107.<\/p>\r\n
Mama choruje na urticari\u0119, przyczyn\u0105 jest mleko i mas\u0142o bawole. W okolicy Ahwazu nie trzymaj\u0105 kr\u00f3w, bo baw\u00f3\u0142 wytrzyma\u0142y na upa\u0142y.<\/p>\r\n
Niedaleko naszego obozu jest stacja kolejowa. W jednym z wagon\u00f3w nast\u0105pi\u0142 wieczorem wybuch amunicji. Dzielny Amerykanin podjecha\u0142 lokomotyw\u0105 pod poci\u0105g wybuchaj\u0105cej amunicji i odczepi\u0142 wagony nie obj\u0119te po\u017carem, kt\u00f3re zawiera\u0142y bomby lotnicze. Wielu ludziom uratowa\u0142 \u017cycie, cho\u0107 sam dozna\u0142 powa\u017cnego poparzenia.<\/p>\r\n
30 listopada. Baga\u017c gotowy do drogi. Nazajutrz, pod wiecz\u00f3r, ci\u0119\u017car\u00f3wki odstawi\u0142y nas na stacj\u0119 kolejow\u0105, gdzie czeka\u0142 poci\u0105g osobowy. Oko\u0142o p\u00f3\u0142nocy poci\u0105g ruszy\u0142, obieg\u0142a nas wie\u015b\u0107, \u017ce do Indii pop\u0142yniemy polskim statkiem motorowym \u201eBatory\u201d.<\/p>\r\n
\u201eC\u00f3\u017c by to by\u0142a za rado\u015b\u0107, gdyby\u015bmy pop\u0142yn\u0119\u0142y \u201eBatorym\u201d- pomy\u015bla\u0142am.<\/p>\r\n
Znu\u017cone turkotem poci\u0105gu, leg\u0142y\u015bmy na twardych \u0142awkach i zasn\u0119\u0142y.<\/p>\r\n
2 grudnia zbudzi\u0142o nas s\u0142o\u0144ce. Mijamy pola uprawne, gaje palmowe daktyli, a na horyzoncie zamajaczy\u0142 las komin\u00f3w statk\u00f3w, zakotwiczonych w porcie Koramschar, w zatoce Schatt el Arab.<\/p>\r\n
Oficer statku rozda\u0142 bilety do kabin I i II klasy, po czym z r\u0119cznym baga\u017cem, po pomo\u015bcie, wesz\u0142y\u015bmy na statek.<\/p>\r\n
Batory zmieniony tak wewn\u0105trz, jak i zewn\u0105trz. Zosta\u0142 upodobniony do szaro-sinych w\u00f3d m\u00f3rz. Bawialnie zniesiono, wsz\u0119dzie prycze, bo statek pe\u0142ni obecnie rol\u0119 transportowca. Portret kr\u00f3la Batorego nadal patronuje statkowi. Poznaj\u0119 niekt\u00f3rych oficer\u00f3w i podoficer\u00f3w z przedwojennej obs\u0142ugi. Za\u0142oga statku mieszana polsko-angielska, a statek uzbrojony. W jadalni zmiany nie zasz\u0142y, nawet nakrycia te same.<\/p>\r\n
Pod zach\u00f3d s\u0142o\u0144ca zahucza\u0142a syrena, hodownik odci\u0105gn\u0105\u0142 statek od brzegu, posz\u0142a w ruch \u015bruba i p\u0142yniemy spokojn\u0105 rzek\u0105 ku zatoce.<\/p>\r\n
Twarze uchod\u017ac\u00f3w roze\u015bmiane i zadowolone. Brzegi rzeki obfituj\u0105 w ro\u015blinno\u015b\u0107, mijamy przybrze\u017cne osady, a wieczorem wp\u0142yn\u0119li\u015bmy do Zatoki Perskiej. Statek p\u0142ynie wzd\u0142u\u017c brzeg\u00f3w Iranu.<\/p>\r\n
Wi\u0119kszo\u015b\u0107 dnia sp\u0119dzam na pok\u0142adzie i ogl\u0105dam wspania\u0142e widoki. Statek p\u0142ynie powoli. Widz\u0119 brzegi Arabii.<\/p>\r\n
Na statku mieli\u015bmy chrzest i \u015bw Miko\u0142aja. Wielu siedzi w barze, grywa w brid\u017ca, a niekt\u00f3rzy nie zaniedbuj\u0105 nauki j\u0119zyka angielskiego.<\/p>\r\n
Czas szybko schodzi. Dop\u0142yn\u0119li\u015bmy do za\u0142amania zatoki zwanej Hormuzem, potem wp\u0142yn\u0119li\u015bmy w Zatok\u0119 Oman. W tej zatoce mieli\u015bmy post\u00f3j. \u201eBatory\u201d czeka\u0142 na statki cysterny z rop\u0105 naftow\u0105.<\/p>\r\n
W miar\u0119 dop\u0142ywania do Morza Arabskiego, odczuwamy ciep\u0142e i wilgotne powietrze. Powoli dop\u0142ywamy do brzeg\u00f3w Indii.<\/p>\r\n
Opu\u015bcili\u015bmy \u201eBatorego\u201d, skrawek suwerennego Pa\u0144stwa Polskiego i zeszli\u015bmy na ziemi\u0119 Aryan, w porcie Karachi.<\/p>\r\n
Ze Lwowa do Kazachstanu – kartki z pami\u0119tnika kuzynki Ewy<\/em><\/strong><\/p>\r\n POPRZEDNIE CZ\u0118\u015aCI <\/strong>Ze Lwowa do Kazachstanu – kartki z pami\u0119tnika kuzynki Ewy<\/em>:<\/strong><\/p>\r\n\r\n
\r\n