{"id":37065,"date":"2011-05-01T21:32:10","date_gmt":"2011-05-02T02:32:10","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=37065"},"modified":"2011-05-01T22:00:08","modified_gmt":"2011-05-02T03:00:08","slug":"ryzyko-wiary-bl-jan-henryk-newman","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=37065","title":{"rendered":"„Ryzyko wiary” – B\u0142. Jan Henryk Newman<\/em>"},"content":{"rendered":"

\u201eOdpowiedzieli Mu: Mo\u017cemy\u201d (Mt 20, 22).<\/em><\/p>\r\n

Te s\u0142owa \u015bwi\u0119tych Aposto\u0142\u00f3w Jakuba i Jana stanowi\u0142y odpowied\u017a na bardzo uroczyste pytanie postawione im przez ich Boskiego Mistrza. Pragn\u0119li – a by\u0142a to szlachetna ambicja, cho\u0107 jeszcze nie wypr\u00f3bowana w najwy\u017cszej m\u0105dro\u015bci i nieo\u015bwiecona najwy\u017csz\u0105 Prawd\u0105 – pragn\u0119li zasiada\u0107 obok Niego na Jego tronie chwa\u0142y. Jedyna rzecz (i nic innego), jaka mog\u0142a ich zadowoli\u0107, to \u00f3w szczeg\u00f3lny dar, kt\u00f3ry Chrystus przyni\u00f3s\u0142 swoim wybranym; kt\u00f3ry wkr\u00f3tce naby\u0142 dla nich swoj\u0105 \u015bmierci\u0105 i kt\u00f3ry ofiarowuje r\u00f3wnie\u017c nam. Aposto\u0142owie prosz\u0105 o dar \u017cycia wiecznego, On za\u015b nie m\u00f3wi, \u017ce go nie otrzymaj\u0105, gdy\u017c dla nich faktycznie zosta\u0142 przeznaczony, lecz przypomina im, co musz\u0105 dla niego zaryzykowa\u0107. \u201eCzy mo\u017cecie pi\u0107 kielich, kt\u00f3ry Ja mam pi\u0107, i zosta\u0107 ochrzczeni chrztem, kt\u00f3rym Ja mam by\u0107 ochrzczony? Odpowiedzieli Mu: Mo\u017cemy.\u201d Oto udzielona zostaje nam wielka lekcja: jako chrze\u015bcijanie mamy obowi\u0105zek podejmowa\u0107 ryzyko dla \u017cycia wiecznego – bez absolutnej pewno\u015bci, \u017ce si\u0119 nam powiedzie.<\/p>\r\n

\"\"<\/a>Jedynie ci otrzymaj\u0105 nagrod\u0119 wieczn\u0105, kt\u00f3rzy wytrwaj\u0105 do ko\u0144ca. Nie wolno nam w\u0105tpi\u0107, \u017ce ryzyko, kt\u00f3re dla Chrystusa podj\u0119li Jego s\u0142udzy, zostanie z nawi\u0105zk\u0105 wynagrodzone w Dniu Ostatecznym. Taka jest prawda: On oddaje nam daleko wi\u0119cej, ani\u017celi Mu po\u017cyczamy – i oddaje niezawodnie. Ja m\u00f3wi\u0119 jednak o konkretnych ludziach, o nas samych. Nikt z nas nie wie na pewno, czy wytrwa do ko\u0144ca, a mimo to, aby da\u0107 sobie przynajmniej szans\u0119 powodzenia, musimy podj\u0105\u0107 ryzyko. Tak wi\u0119c, gdy idzie o poszczeg\u00f3lnych ludzi, prawd\u0105 niepow\u0105tpiewaln\u0105 jest, \u017ce wszyscy musimy co\u015b zaryzykowa\u0107 ze wzgl\u0119du na niebo, nie maj\u0105c przy tym \u017cadnej pewno\u015bci, \u017ce si\u0119 nam powiedzie. I zaiste takie jest prawdziwe znaczenie s\u0142owa \u201eryzyko\u201d. Dziwne bowiem by\u0142oby ryzyko, kt\u00f3re nie zawiera\u0142oby w sobie nic z l\u0119ku, niebezpiecze\u0144stwa, troski czy niepewno\u015bci. A w\u0142a\u015bnie na podejmowaniu ryzyka zasadza si\u0119 doskona\u0142o\u015b\u0107 i szlachetno\u015b\u0107 wiary. Dlatego te\u017c wiara zosta\u0142a wyszczeg\u00f3lniona po\u015br\u00f3d innych \u0142ask i wyniesiona jako specjalny \u015brodek naszego usprawiedliwienia – poniewa\u017c jej obecno\u015b\u0107 oznacza, \u017ce mamy odwag\u0119 co\u015b zaryzykowa\u0107.<\/p>\r\n

\u015aw. Pawe\u0142 wyra\u017anie stawia nam to przed oczy w jedenastym rozdziale Listu do Hebrajczyk\u00f3w, kt\u00f3ry otwiera definicj\u0105 wiary, a nast\u0119pnie podaje jej przyk\u0142ady, jak gdyby chcia\u0142 zapobiec wszelkim nieporozumieniom. Po przytoczeniu s\u0142\u00f3w: \u201eSprawiedliwy z wiary \u017cy\u0107 b\u0119dzie\u201d – przez co wskazuje wyra\u017anie, \u017ce m\u00f3wi o rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3r\u0105 w Li\u015bcie do Rzymian nazywa\u0142 \u2018wiar\u0105 usprawiedliwiaj\u0105c\u0105\u2019, kontynuuje: \u201eWiara za\u015b jest por\u0119k\u0105 tych d\u00f3br, kt\u00f3rych si\u0119 spodziewamy, dowodem tych rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3rych nie widzimy.\u201d W swej najg\u0142\u0119bszej istocie wiara uobecnia to, co niewidzialne; sprawia, \u017ce dzia\u0142amy dla obiecanych d\u00f3br tak, jakby\u015bmy je ju\u017c posiadali; \u017ce ryzykujemy tera\u017aniejsz\u0105 wygod\u0119, szcz\u0119\u015bcie i inne dobra dla niepewnej przysz\u0142o\u015bci. Dlatego te\u017c w innym li\u015bcie m\u00f3wi: \u201eJe\u017celi tylko w tym \u017cyciu nadziej\u0119 w Chrystusie pok\u0142adamy, jeste\u015bmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania\u201d (1Kor 15, 19). Je\u017celi umarli nie powstaj\u0105 z martwych, to faktycznie przeliczyli\u015bmy si\u0119 i pope\u0142nili\u015bmy bardzo powa\u017cny b\u0142\u0105d wybieraj\u0105c takie \u017cycie. A to, co si\u0119 tyczy g\u0142\u00f3wnej doktryny, odnosi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do prywatnych interes\u00f3w, kt\u00f3re od niej zale\u017c\u0105. Aposto\u0142 zwraca nasz\u0105 uwag\u0119 na ten fakt w Li\u015bcie do Hebrajczyk\u00f3w, gdy pisze o staro\u017cytnych \u015bwi\u0119tych, kt\u00f3rzy zaryzykowali swoje doczesne szcz\u0119\u015bcie dla przysz\u0142o\u015bci. Abraham \u201ewyszed\u0142, nie wiedz\u0105c, dok\u0105d idzie\u201d. I on, i wszyscy inni \u201ew wierze pomarli, nie osi\u0105gn\u0105wszy tego, co im przyrzeczono, lecz patrzyli na to z daleka i witali, uznawszy siebie za obcych i go\u015bci na tej ziemi\u201d (Hbr 11, 13). Taka by\u0142a wiara Patriarch\u00f3w; taka – nieo\u015bwiecona, lecz wielkoduszna i prosta – by\u0142a wiara m\u0142odych Aposto\u0142\u00f3w w [rozwa\u017canym] tek\u015bcie. Chocia\u017c nie zdawali sobie w pe\u0142ni sprawy z tego, co m\u00f3wi\u0105, to jednak ich s\u0142owa wyra\u017ca\u0142y ich ukryty charakter i proroczo zapowiada\u0142y przysz\u0142e post\u0119powanie. Powiedzieli Mu: \u201eMo\u017cemy.\u201d Sk\u0142adaj\u0105 obietnic\u0119 – jakby nie\u015bwiadomie – i zostaj\u0105 pochwyceni przez Mo\u017cniejszego od nich, kt\u00f3ry – mo\u017cna by rzec – w przebieg\u0142y spos\u00f3b ich usidli\u0142. Ale poniewa\u017c ich obietnica by\u0142a z\u0142o\u017cona szczerze – chocia\u017c niczego nie podejrzewali, ani nie wiedzieli, co obiecuj\u0105 – dlatego zosta\u0142a przyj\u0119ta. \u201eCzy mo\u017cecie pi\u0107 kielicha, kt\u00f3ry Ja mam pi\u0107, i zosta\u0107 ochrzczeni chrztem, kt\u00f3rym Ja mam by\u0107 ochrzczony? Odpowiedzieli Mu: Mo\u017cemy.\u201d On za\u015b, nie obiecuj\u0105c im nieba, \u0142askawie odpowiedzia\u0142: \u201eKielich m\u00f3j pi\u0107 b\u0119dziecie i zostaniecie ochrzczeni chrztem, kt\u00f3rym Ja b\u0119d\u0119 ochrzczony.\u201d<\/p>\r\n

W ten sam spos\u00f3b, jak si\u0119 wydaje, nasz Pan post\u0119puje ze \u015bw. Piotrem. Przyjmuje jego zobowi\u0105zanie s\u0142u\u017cby, zarazem jednak ostrzega, \u017ce Piotr nie rozumie do ko\u0144ca, co to zobowi\u0105zanie oznacza. Gorliwy Aposto\u0142 chcia\u0142 natychmiast pod\u0105\u017cy\u0107 za swoim Panem, Ten jednak odrzek\u0142: \u201eDok\u0105d Ja id\u0119, ty teraz za Mn\u0105 p\u00f3j\u015b\u0107 nie mo\u017cesz, ale p\u00f3\u017aniej p\u00f3jdziesz\u201d (J 13, 36). A kiedy indziej za\u017c\u0105da\u0142 spe\u0142nienia obietnicy wcze\u015bniej Mu ju\u017c z\u0142o\u017conej i rzek\u0142: „P\u00f3jd\u017a za Mn\u0105\u201d, wyja\u015bniaj\u0105c zaraz: \u201eZaprawd\u0119, zaprawd\u0119 powiadam ci: Gdy by\u0142e\u015b m\u0142odszy, opasywa\u0142e\u015b si\u0119 sam i chodzi\u0142e\u015b, gdzie chcia\u0142e\u015b. Ale gdy si\u0119 zestarzejesz, wyci\u0105gniesz r\u0119ce swoje, a inny ci\u0119 opasze i poprowadzi, dok\u0105d nie chcesz\u201d (por. J 21, 18-22).<\/p>\r\n

Oto ryzyko, kt\u00f3re w wierze i niepewno\u015bci podj\u0119li Aposto\u0142owie. Nasz Pan w Ewangelii \u0141ukaszowej naucza, \u017ce wszyscy musimy podobnie i \u015bwiadomie post\u0119powa\u0107: \u201eBo kt\u00f3\u017c z was, chc\u0105c zbudowa\u0107 wie\u017c\u0119, nie usi\u0105dzie wpierw i nie oblicza wydatk\u00f3w, czy ma na wyko\u0144czenie? Inaczej, gdyby po\u0142o\u017cy\u0142 fundament, a nie zdo\u0142a\u0142by wyko\u0144czy\u0107, wszyscy, patrz\u0105c na to, zacz\u0119liby drwi\u0107 z niego: \u201eTen cz\u0142owiek zacz\u0105\u0142 budowa\u0107, a nie zdo\u0142a\u0142 wyko\u0144czy\u0107.\u201d I dodaje natychmiast: \u201eTak wi\u0119c nikt z was, je\u015bli nie wyrzeka si\u0119 wszystkiego, co posiada, nie mo\u017ce by\u0107 moim uczniem\u201d (\u0141k 14, 28-33), pokazuj\u0105c nam w ten spos\u00f3b pe\u0142ni\u0119 ofiary, jak\u0105 musimy ponie\u015b\u0107. Oddajemy Mu wszystko, On za\u015b mo\u017ce za\u017c\u0105da\u0107 tego czy tamtego lub da\u0107 nam co\u015b z tego na jaki\u015b czas wed\u0142ug w\u0142asnego uznania. Z drugiej strony przypadek bogatego m\u0142odzie\u0144ca, kt\u00f3ry odszed\u0142 zasmucony, gdy Pan kaza\u0142 mu rozda\u0107 maj\u0105tek i pod\u0105\u017cy\u0107 za Nim, stanowi przyk\u0142ad kogo\u015b, komu zabrak\u0142o wiary, by zaryzykowa\u0107 ten \u015bwiat na rzecz przysz\u0142ego ze wzgl\u0119du na s\u0142owa Chrystusa.<\/p>\r\n

Je\u017celi zatem wiara stanowi istot\u0119 \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego i jest taka, jak j\u0105 opisa\u0142em, oznacza to, i\u017c nasz obowi\u0105zek zasadza si\u0119 na tym, a\u017ceby przez wzgl\u0105d na s\u0142owa Chrystusa zaryzykowa\u0107, co posiadamy dla tego, czego jeszcze nie mamy. I winni\u015bmy podj\u0105\u0107 owo ryzyko w szlachetnym i wielkodusznym duchu – nie pochopnie czy lekkomy\u015blnie, ale zarazem nie do ko\u0144ca wiedz\u0105c, co czynimy, czego dok\u0142adnie si\u0119 wyrzekamy i co mamy zyska\u0107: niepewni nagrody, nie\u015bwiadomi, ile przyjdzie nam po\u015bwi\u0119ci\u0107, we wszystkim zale\u017cni od Niego, ufni, \u017ce Jego obietnice zostan\u0105 spe\u0142nione, przekonani, \u017ce da nam si\u0142\u0119, aby\u015bmy mogli wype\u0142ni\u0107 nasze \u015bluby; we wszystkich naszych sprawach post\u0119puj\u0105c bez troski o przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\r\n

O\u015bmiel\u0119 si\u0119 rzec, \u017ce to, co powiedzia\u0142em, na razie przynajmniej, wyda si\u0119 wi\u0119kszo\u015bci moich s\u0142uchaczy, czym\u015b jasnym i oczywistym. A jednak, gdy wska\u017c\u0119 na wnioski praktyczne, jakie bezpo\u015brednio z tego wynikaj\u0105, znajd\u0105 si\u0119 tacy, kt\u00f3rzy w g\u0142\u0119bi serca, je\u017celi ju\u017c nie otwarcie, wycofaj\u0105 swoj\u0105 zgod\u0119. Ludzie pozwalaj\u0105 nam, s\u0142ugom Chrystusa, g\u0142osi\u0107 i naucza\u0107 dop\u00f3ty, dop\u00f3ki ograniczamy si\u0119 do prawd og\u00f3lnych; do chwili, gdy nie zorientuj\u0105 si\u0119, \u017ce prawdy te dotycz\u0105 ich samych, bo w oparciu o nie powinni kszta\u0142towa\u0107 swoje \u017cycie. W tym momencie zatrzymuj\u0105 si\u0119, zbieraj\u0105 si\u0119 w sobie i wycofuj\u0105. M\u00f3wi\u0105, \u017ce nie widz\u0105, nie rozumiej\u0105 tego, \u017ce nie zgadzaj\u0105 si\u0119 z tym czy tamtym. A chocia\u017c nie potrafi\u0105 powiedzie\u0107, dlaczego owe wnioski nie mia\u0142yby wynika\u0107 z tego, na co si\u0119 wcze\u015bniej zgodzili – a kt\u00f3re, jak wykazali\u015bmy, musz\u0105 wynika\u0107 – to jednak upieraj\u0105 si\u0119 i twierdz\u0105, i\u017c nie dostrzegaj\u0105 zwi\u0105zku, szukaj\u0105 wykr\u0119t\u00f3w, zarzucaj\u0105 nam, \u017ce posuwamy si\u0119 w naszym nauczaniu za daleko, oskar\u017caj\u0105 o przesad\u0119, ka\u017c\u0105 nam ogranicza\u0107 i modyfikowa\u0107 to, co g\u0142osimy. M\u00f3wi\u0105 nam, \u017ce nie bierzemy pod uwag\u0119, w jakich \u017cyjemy czasach, etc. Oto ich postawa – i dobrze powiedziano, \u017ce gdzie jest ch\u0119\u0107, tam znajdzie si\u0119 i spos\u00f3b. Nie ma bowiem prawdy tak oczywistej, by ludzie nie mogli przed ni\u0105 uciec, zamykaj\u0105c oczy. Nie ma takiego obowi\u0105zku, by nie znale\u017ali dziesi\u0119ciu tysi\u0119cy powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych akurat ich \u00f3w obowi\u0105zek mia\u0142by nie dotyczy\u0107. Tacy ludzie s\u0105 przekonani, \u017ce przesadzamy i posuwamy si\u0119 za daleko, gdy wskazujemy, i\u017c nasze nauczanie odnosi si\u0119 r\u00f3wnie\u017c do nich.<\/p>\r\n

Smutna ta przypad\u0142o\u015b\u0107 ludzi zwanych chrze\u015bcijanami znajduje ilustracj\u0119 w przedmiocie naszych obecnych rozwa\u017ca\u0144. Kt\u00f3\u017c nie przyzna od razu, \u017ce wiara polega na podejmowaniu ryzyka ze wzgl\u0119du na s\u0142owa Chrystusa? A mimo to mo\u017cna powa\u017cnie pow\u0105tpiewa\u0107, czy ludzie w swej masie, nawet ci lepsi, ryzykuj\u0105 cokolwiek z powodu Chrystusowej prawdy.<\/p>\r\n

\"\"<\/a>Zastan\u00f3wcie si\u0119 przez chwil\u0119. Niech ka\u017cdy z was, kt\u00f3rzy teraz mnie s\u0142uchacie, zada sobie pytanie: ile zainwestowa\u0142, ile zaryzykowa\u0142 przez wzgl\u0105d na prawd\u0119 Chrystusowej obietnicy? Ile by straci\u0142, zak\u0142adaj\u0105c, cho\u0107 to niemo\u017cliwe, ale zak\u0142adaj\u0105c, \u017ce obietnica ta okaza\u0142aby si\u0119 fa\u0142szywa? Wiemy, co oznacza zainwestowa\u0107 w jakie\u015b przedsi\u0119wzi\u0119cie tego \u015bwiata. Ryzykujemy i inwestujemy nasz\u0105 w\u0142asno\u015b\u0107 w projekty, kt\u00f3re obiecuj\u0105 jaki\u015b zysk; w plany, kt\u00f3rym ufamy i w kt\u00f3re wierzymy. Ile zatem zaryzykowali\u015bmy dla Chrystusa? Co\u015bmy mu oddali ufaj\u0105c Jego obietnicy? Aposto\u0142 m\u00f3wi, \u017ce i on, i jego bracia byliby ze wszystkich ludzi najbardziej godnymi po\u017ca\u0142owania, gdy zmarli nie mieli zmartwychwsta\u0107. Czy mogliby\u015bmy w jakimkolwiek stopniu odnie\u015b\u0107 to stwierdzenie do nas samych? Wydaje si\u0119 nam mo\u017ce teraz, \u017ce mamy jak\u0105\u015b nadziej\u0119 na osi\u0105gni\u0119cie nieba – t\u0119 oczywi\u015bcie by\u015bmy stracili; ale, poza tym, w jakiej mierze nasze obecne po\u0142o\u017cenie uleg\u0142oby pogorszeniu? Kupiec inwestuj\u0105cy cz\u0119\u015b\u0107 swego maj\u0105tku w przedsi\u0119wzi\u0119cie, kt\u00f3re upada, nie tylko traci nadziej\u0119 dochodu, ale r\u00f3wnie\u017c co\u015b z tego, co nale\u017ca\u0142o do niego, a co zainwestowa\u0142 w nadziei zysku. Oto pytanie, bracia: co my\u015bmy zaryzykowali? Naprawd\u0119 obawiam si\u0119, \u017ce gdy zaczniemy bada\u0107 t\u0119 kwesti\u0119, oka\u017ce si\u0119, \u017ce nie podejmujemy \u017cadnych decyzji, \u017ce nie robimy, nie unikamy, nie wybieramy, nie wyrzekamy si\u0119 i nie d\u0105\u017cymy do niczego, czego by\u015bmy nie postanawiali, robili b\u0105d\u017a nie, unikali, wybierali, wyrzekali si\u0119 lub pr\u00f3bowali osi\u0105gn\u0105\u0107, gdyby Chrystus nie umar\u0142, a niebo nie by\u0142o nam obiecane. L\u0119kam si\u0119, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 ludzi zwanych chrze\u015bcijanami – niezale\u017cnie od tego, co ci ludzie sami deklaruj\u0105 i my\u015bl\u0105 o sobie, niezale\u017cnie od gorliwo\u015bci, \u015bwiat\u0142a i mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 sobie sami przypisuj\u0105 – \u017cy\u0142aby, jak \u017cyje teraz: ani lepiej ani gorzej, wierz\u0105c, \u017ce chrze\u015bcija\u0144stwo jest bajk\u0105. W m\u0142odo\u015bci pob\u0142a\u017caj\u0105 swoim po\u017c\u0105daniom, a w najlepszym wypadku goni\u0105 za pr\u00f3\u017cnymi rzeczami tego \u015bwiata. Z up\u0142ywem czasu zaczynaj\u0105 oddawa\u0107 si\u0119 interesom lub obieraj\u0105 sobie inny spos\u00f3b zarabiania pieni\u0119dzy; a p\u00f3\u017aniej \u017ceni\u0105 si\u0119 b\u0105d\u017a wychodz\u0105 za m\u0105\u017c. Poniewa\u017c ich interesy zbie\u017cne s\u0105 z ich obowi\u0105zkami, ludzie ci zdaj\u0105 si\u0119 by\u0107 i sami o sobie my\u015bl\u0105, \u017ce s\u0105 pobo\u017cni i godni szacunku. Stopniowo przywi\u0105zuj\u0105 si\u0119 do istniej\u0105cego stanu rzeczy, nabywaj\u0105 gorliwo\u015bci w walce z wyst\u0119pkim i b\u0142\u0119dem, i \u017cyj\u0105 w pokoju z innymi. Tego rodzaju \u017cycie niew\u0105tpliwie zas\u0142uguje na pochwa\u0142\u0119. Tyle \u017ce niekoniecznie ma ono cokolwiek wsp\u00f3lnego z religi\u0105. Nie ma w nim niczego, co dowodzi\u0142oby obecno\u015bci jakiej\u015b religijnej zasady u tych, kt\u00f3rzy je wybieraj\u0105; nie ma w nim niczego, czego ci ludzie nadal by nie robili, chocia\u017c nic nie mieliby na tym zyska\u0107 opr\u00f3cz tego, co ju\u017c zyskuj\u0105: a zyskuj\u0105 co\u015b teraz, zaspokajaj\u0105 swoje tera\u017aniejsze pragnienia. Ich \u017cycie jest spokojne i uporz\u0105dkowane, poniewa\u017c godzi si\u0119 to z ich interesem i odpowiada gustom. Ludzie tacy jednak nic nie ryzykuj\u0105, niczego nie po\u015bwi\u0119caj\u0105 i niczego nie porzucaj\u0105 ze wzgl\u0119du na wiar\u0119 w s\u0142owa Chrystusa.<\/p>\r\n

We\u017amy \u015bw. Barnab\u0119, kt\u00f3ry na Cyprze posiada\u0142 maj\u0105tek i odda\u0142 go biednym Chrystusowym. Oto przyk\u0142ad oczywistej ofiary. Barnaba uczyni\u0142 co\u015b, czego by nie zrobi\u0142, gdyby Ewangelia nie by\u0142a prawdziwa. Oczywistym jest, \u017ce gdyby, nie daj B\u00f3g, Ewangelia okaza\u0142a si\u0119 bajk\u0105, post\u0119powanie \u015awi\u0119tego by\u0142oby nadzwyczaj niem\u0105dre – Barnaba pope\u0142ni\u0142by wielki b\u0142\u0105d i poni\u00f3s\u0142by strat\u0119. By\u0142by niczym kupiec, kt\u00f3rego statki rozbi\u0142y si\u0119 i zaton\u0119\u0142y lub zawiedli kontrahenci. Cz\u0142owiek wierzy cz\u0142owiekowi, obdarza bli\u017aniego kredytem zaufania; ale chrze\u015bcijanie nie ryzykuj\u0105 zbyt wiele dla s\u0142\u00f3w Zbawiciela, a jest to jedyna rzecz, kt\u00f3r\u0105 powinni uczyni\u0107. Sam Chrystus naucza: \u201ePozyskujcie sobie przyjaci\u00f3\u0142 niegodziw\u0105 mamon\u0105, aby gdy wszystko si\u0119 sko\u0144czy, przyj\u0119to was do wiecznych przybytk\u00f3w.” (\u0141k 16, 9), tzn. inwestujcie w przysz\u0142y \u015bwiat te dobra, kt\u00f3rymi \u015bwiat doczesny pos\u0142uguje si\u0119 w spos\u00f3b niegodziwy; nakarmcie g\u0142odnego, przyodziejcie nagiego, przyjd\u017acie z pomoc\u0105 choremu, a zamieni si\u0119 to wam w: \u201etrzosy, kt\u00f3re nie niszczej\u0105, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie z\u0142odziej si\u0119 nie dostaje ani m\u00f3l nie niszczy (\u0141k, 12, 33). M\u00f3wi\u0119 zatem, \u017ce ja\u0142mu\u017cna jest oczywist\u0105 ofiar\u0105, jakim\u015b ryzykiem i dowodem na obecno\u015b\u0107 wiary.<\/p>\r\n

\"\"<\/a>I znowu cz\u0142owiek, kt\u00f3rego perspektywy w tym \u015bwiecie s\u0105 dobre, a kt\u00f3ry odrzuca bogactwa czy znaczenie, aby by\u0107 bli\u017cej Chrystusa, by znale\u017a\u0107 miejsce w Jego \u015bwi\u0105tyni, \u017ceby mie\u0107 wi\u0119cej sposobno\u015bci do modlitwy – taki r\u00f3wnie\u017c sk\u0142ada jak\u0105\u015b ofiar\u0119.<\/p>\r\n

Albo kto\u015b, kto szlachetnie d\u0105\u017c\u0105c do doskona\u0142o\u015bci, odrzuca po\u017c\u0105dania i pociechy tego \u015bwiata, i jak Daniel czy \u015bw. Pawe\u0142 trudzi si\u0119 i pracuje samotnie – taki r\u00f3wnie\u017c co\u015b ryzykuje, wierz\u0105c mocno w \u015bwiat, kt\u00f3ry ma nadej\u015b\u0107.<\/p>\r\n

Lub cz\u0142owiek, kt\u00f3ry po grzechu \u017ca\u0142uje s\u0142owem i czynem, kt\u00f3ry nak\u0142ada na swe ramiona jakie\u015b jarzmo, poddaje si\u0119 karze, surowo umartwia swoje cia\u0142o, odmawia sobie niewinnych przyjemno\u015bci lub wystawia si\u0119 na publiczn\u0105 wzgard\u0119 – taki r\u00f3wnie\u017c pokazuje, \u017ce jego wiara stanowi por\u0119k\u0119 d\u00f3br spodziewanych i jest dowodem rzeczywisto\u015bci niewidzialnej.<\/p>\r\n

Lub inny, kt\u00f3ry potrafi zmusi\u0107 si\u0119, by prosi\u0107 o oddalenie ode\u0144 tych rzeczy, kt\u00f3re stanowi\u0105 przedmiot d\u0105\u017cenia tak wielu, i by przyj\u0105\u0107 to, przed czym serce w naturalny spos\u00f3b si\u0119 wzdraga; kto\u015b, kto, gdy B\u00f3g zdaje si\u0119 dopuszcza\u0107 jakie\u015b z\u0142o doczesne, ubolewa nad tym, ale zarazem umie przem\u00f3c si\u0119 i szczerze powiedzie\u0107: „B\u0105d\u017a wola Twoja\u201d – nawet i on nie pozostaje bez ofiary. Albo cz\u0142owiek, kt\u00f3ry ma szans\u0119 wzbogaci\u0107 si\u0119, lecz szczerze prosi Boga, by nigdy nie by\u0107 bogatym; lub inny, kt\u00f3ry ma widoki na zaj\u0119cie jakiego\u015b stanowiska, a modli si\u0119 gorliwie, aby go nigdy nie otrzyma\u0107; albo taki, kt\u00f3ry ma przyjaci\u00f3\u0142 lub krewnych i z ca\u0142ego serca zgadza si\u0119, aby ci zostali mu odebrani – cho\u0107 w danej chwili nic nie zapowiada roz\u0142\u0105ki – i kt\u00f3ry mo\u017ce powiedzie\u0107: \u201eZabierz ich, je\u017celi taka jest Twoja wola. Tobie ich oddaj\u0119 i Tobie ich powierzam\u201d, i kt\u00f3ry got\u00f3w jest, aby powa\u017cnie potraktowano jego s\u0142owa: tak\u017ce i on co\u015b ryzykuje – i zostaje przyj\u0119ty.<\/p>\r\n

Jego s\u0142owa potraktowano powa\u017cnie, chocia\u017c on nie do ko\u0144ca mo\u017ce rozumie, co m\u00f3wi. Niemniej jednak zostaje przyj\u0119ty, gdy\u017c m\u00f3wi szczerze i wiele ryzykuje. Ludzie o wielkodusznym sercu, tacy jak Jakub i Jan czy Piotr cz\u0119sto bardzo szeroko i ufnie opowiadaj\u0105, co zrobi\u0105 dla Chrystusa – nie nieszczerze, lecz nie do ko\u0144ca \u015bwiadomie. W nagrod\u0119 za szczero\u015b\u0107 ich s\u0142owa zostaj\u0105 przyj\u0119te, cho\u0107 oni sami b\u0119d\u0105 musieli dopiero si\u0119 nauczy\u0107, jak powa\u017cn\u0105 z\u0142o\u017cyli obietnic\u0119. \u201eOdpowiedzieli Mu: Mo\u017cemy.\u201d – a ich przyrzeczenie zostaje zapisane w niebie. Podobnie rzecz ma si\u0119 w naszym przypadku w r\u00f3\u017cnych okresach naszego \u017cycia. Najpierw przy Bierzmowaniu, gdy przyrzekamy, co zosta\u0142o za nas przyrzeczone w czasie Chrztu – niezdolni zrozumie\u0107, jak wiele przyrzekamy, ale ufaj\u0105c, \u017ce B\u00f3g stopniowo nam to uka\u017ce i doda nam potrzebnej si\u0142y. I znowu ci, kt\u00f3rzy przyjmuj\u0105 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie, przyrzekaj\u0105, chocia\u017c nie wiedz\u0105 co, anga\u017cuj\u0105 si\u0119, chocia\u017c nie wiedz\u0105 jak g\u0142\u0119boko, wyrzekaj\u0105 si\u0119 \u017cycia wed\u0142ug zwyczaj\u00f3w tego \u015bwiata, chocia\u017c nie wiedz\u0105 jak radykalnie; przypadkiem mo\u017ce odkrywaj\u0105, \u017ce musz\u0105 odci\u0105\u0107 sobie praw\u0105 r\u0119k\u0119, po\u015bwi\u0119ci\u0107 po\u017c\u0105dania oczu i poruszenia serca u st\u00f3p krzy\u017ca – gdy s\u0105dzili, w swej prostocie, \u017ce wybierali dla siebie spokojne i \u0142atwe \u017cycie \u201ezwyk\u0142ych ludzi mieszkaj\u0105cych w namiotach\u201d. I znowu, na r\u00f3\u017cne sposoby okoliczno\u015bci sprawiaj\u0105, \u017ce w pewnym czasie, kieruj\u0105c si\u0119 religi\u0105, ludzie wybieraj\u0105 t\u0119 czy inn\u0105 drog\u0119. Nie wiedz\u0105, dok\u0105d ich ona zaprowadzi; nie widz\u0105 kresu swojej w\u0119dr\u00f3wki; nie wiedz\u0105 nic ponad to, \u017ce s\u0142usznym jest to, co czyni\u0105. W swoim wn\u0119trzu s\u0142ysz\u0105 cichy g\u0142os, kt\u00f3ry zapewnia ich – jak zapewnia\u0142 dw\u00f3ch \u015bwi\u0119tych braci – \u017ce niezale\u017cnie od tego, jak\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 gotuj\u0105 sobie swoim obecnym post\u0119powaniem, dzi\u0119ki \u0142asce Bo\u017cej b\u0119d\u0105 w stanie jej sprosta\u0107. Dwaj b\u0142ogos\u0142awieni Aposto\u0142owie powiedzieli, \u201eMo\u017cemy\u201d, i otrzymali si\u0142y, by \u017cy\u0107 i cierpie\u0107, jak rzekli. \u015aw. Jakub otrzyma\u0142 si\u0142\u0119 wytrwania a\u017c do m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci, gdy zosta\u0142 \u015bci\u0119ty mieczem w Jerozolimie. \u015aw. Jan, jego brat, musia\u0142 znie\u015b\u0107 o wiele wi\u0119cej, umieraj\u0105c jako ostatni z Aposto\u0142\u00f3w, jak Jakub umar\u0142 jako pierwszy. Musia\u0142 znie\u015b\u0107 opuszczenie i \u015bmier\u0107 najpierw swojego brata, a nast\u0119pnie innych Aposto\u0142\u00f3w. Prze\u017cy\u0142 d\u0142ugie lata w samotno\u015bci, s\u0142abo\u015bci i na wygnaniu. Musia\u0142 do\u015bwiadczy\u0107 smutku i cierpienia, kt\u00f3re niesie z sob\u0105 opuszczenie, gdy ci, kt\u00f3rych mi\u0142owa\u0142, zostali odwo\u0142ani z tego \u015bwiata. Musia\u0142 \u017cy\u0107 po\u015br\u00f3d swoich my\u015bli bez bliskiego przyjaciela, gdy wszyscy, kt\u00f3rzy go otaczali, nale\u017celi do m\u0142odszego pokolenia. Nasz \u0142askawy Pan za\u017c\u0105da\u0142 od niego, jako por\u0119ki jego wiary, tego wszystkiego, co mi\u0142owa\u0142y jego oczy i co bliskie by\u0142o jego sercu. By\u0142 jak cz\u0142owiek, kt\u00f3ry stopniowo i partiami wysy\u0142a przed sob\u0105 to, co posiada, do odleg\u0142ego kraju, a\u017c jego obecne mieszkanie staje si\u0119 niemal puste. Wys\u0142a\u0142 w drog\u0119 przed sob\u0105 swoich przyjaci\u00f3\u0142, a sam pozosta\u0142 w tyle, aby w niebie byli ci, kt\u00f3rzy o nim my\u015bl\u0105 i czekaj\u0105 na niego, i kt\u00f3rzy go przyjm\u0105, kiedy zostanie wezwany przez Pana. Wys\u0142a\u0142 przed sob\u0105 inne zobowi\u0105zania i to, co zaryzykowa\u0142 dla wiary: wyrzeczenia, gorliw\u0105 trosk\u0119 o zachowanie prawdy, posty i modlitwy, trudy mi\u0142o\u015bci, dziewicze \u017cycie, cierpienia z r\u0105k pogan, prze\u015bladowania i wygnanie. Przy ko\u0144cu swych dni s\u0142usznie ten wielki \u015bwi\u0119ty m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107: „Przyjd\u017a Panie Jezu!\u201d, jak ci znu\u017ceni noc\u0105 i oczekuj\u0105cy poranka. Wszystkie jego my\u015bli, rozwa\u017cania, pragnienia i nadzieje z\u0142o\u017cone by\u0142y w \u015bwiecie niewidzialnym. \u015amier\u0107, gdy nadesz\u0142a, zwr\u00f3ci\u0142a mu widok tego, co czci\u0142, mi\u0142owa\u0142, z czym obcowa\u0142 w latach dawno minionych. A w\u00f3wczas, kiedy ponownie znalaz\u0142 si\u0119 w obecno\u015bci tego, co utraci\u0142, odnowi\u0142y si\u0119 wspomnienia, a znajome, dawno pogrzebane my\u015bli od\u017cy\u0142y na nowo. Kt\u00f3\u017c si\u0119 o\u015bmieli opisa\u0107 szcz\u0119\u015bcie tych, kt\u00f3rym zwr\u00f3cono wszystkie obietnice, jakie z\u0142o\u017cyli, i kt\u00f3rym w pe\u0142ni i nadmiarze wynagrodzono wszelkie ryzyko, jakie ponie\u015bli?<\/p>\r\n

Niestety, moi bracia, \u017ce te\u017c nie mamy w sobie wi\u0119cej tego wznios\u0142ego ducha! Jak to si\u0119 dzieje, \u017ce zadowalamy si\u0119 tym, co jest; \u017ce tak bardzo chcemy, by zostawiono nas w spokoju, by\u015bmy mogli u\u017cywa\u0107 tego \u017cycia, i\u017c gdy kto\u015b pr\u00f3buje przekona\u0107 nas o potrzebie czego\u015b wy\u017cszego, o obowi\u0105zku – je\u017celi chcemy zas\u0142u\u017cy\u0107 na koron\u0119 – d\u017awigania krzy\u017ca Jezusa Chrystusa, my uciekamy si\u0119 do wykr\u0119t\u00f3w, wym\u00f3wek i usprawiedliwie\u0144!<\/p>\r\n

Powt\u00f3rz\u0119 zatem: c\u00f3\u017c zaryzykowali\u015bmy przez wzgl\u0105d na prawd\u0119 Jego s\u0142\u00f3w? On bowiem wyra\u017anie naucza: „Ka\u017cdy, kto dla mego imienia opu\u015bci dom, braci, siostry, ojca, matk\u0119, dzieci lub pole, stokro\u0107 tyle otrzyma i \u017cycie wieczne posi\u0105dzie na w\u0142asno\u015b\u0107. Wielu za\u015b pierwszych b\u0119dzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.\u201d (Mt. 19; 29, 30)<\/p>\r\n

John Henry Newman, Parochial and Plain Sermons, vol. IV, The Ventures of Faith, s. 922-929, San Francisco, 1997, t\u0142um. Pawe\u0142 K. D\u0142ugosz<\/p>\r\n

—*—<\/p>\r\n

Tekst ukaza\u0142 si\u0119 drukiem w numerze 11\/2010 (138) miesi\u0119cznika Zawsze wierni<\/a>.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u201eOdpowiedzieli Mu: Mo\u017cemy\u201d (Mt 20, 22). Te s\u0142owa \u015bwi\u0119tych Aposto\u0142\u00f3w Jakuba i Jana stanowi\u0142y odpowied\u017a na bardzo uroczyste pytanie postawione im przez ich Boskiego Mistrza. Pragn\u0119li – a by\u0142a to szlachetna ambicja, cho\u0107 jeszcze nie wypr\u00f3bowana w najwy\u017cszej m\u0105dro\u015bci i nieo\u015bwiecona najwy\u017csz\u0105 Prawd\u0105 – pragn\u0119li zasiada\u0107 obok Niego na Jego tronie chwa\u0142y. Jedyna rzecz (i […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/37065"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=37065"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/37065\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=37065"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=37065"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=37065"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}