{"id":36051,"date":"2011-04-11T09:07:58","date_gmt":"2011-04-11T14:07:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=36051"},"modified":"2011-04-11T09:07:58","modified_gmt":"2011-04-11T14:07:58","slug":"zmasakrowana-generalicja-z-dedykacja-dla-angeli-donalda-i-wladimira-romuald-szeremietiew","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=36051","title":{"rendered":"Zmasakrowana Generalicja – z dedykacj\u0105 dla Angeli, Donalda i W\u0142adimira – Romuald Szeremietiew<\/em>"},"content":{"rendered":"

\u201eGdzie\u015b na Wo\u0142yniu bolszewicy wzi\u0119li do niewoli polskiego pu\u0142kownika, lekarza. … rozpruli mu brzuch, okr\u0119cili wn\u0119trzno\u015bci na ko\u0142owrocie studni i puszczaj\u0105c w ruch korb\u0119 zmuszali go do biegania wok\u00f3\u0142, k\u0142uj\u0105c go bagnetami w\u015br\u00f3d \u015bmiech\u00f3w.\u201d<\/strong><\/p>\r\n

Kwiecie\u0144 jest miesi\u0105cem, w kt\u00f3rym wspominamy polskich oficer\u00f3w zamordowanych przez Sowiet\u00f3w w Katyniu. Ofiarami byli wojskowi r\u00f3\u017cnych rang, w\u015br\u00f3d nich du\u017c\u0105 grup\u0119 stanowili genera\u0142owie. W \u015bwiadomo\u015bci Polak\u00f3w nie ma jednak pe\u0142nego obrazu zbrodni dokonanej przez Rosjan i przez Niemc\u00f3w na polskiej generalicji.<\/p>\r\n

\r\n

Przypomnijmy ich, sp\u00f3jrzmy kim byli i jak zgin\u0119li genera\u0142owie Polski Niepodleg\u0142ej.<\/p>\r\n

Dzi\u015b obchodzimy rocznic\u0119 katastrofy polskiego samolotu, kt\u00f3ry rozbi\u0142 si\u0119 pod Smole\u0144skiem.\u00a0\u00a0 Na jego pok\u0142adzie zgin\u0119\u0142o 96 os\u00f3b, a w\u015br\u00f3d nich prezydent i genera\u0142owie, najwy\u017csi dow\u00f3dcy si\u0142 zbrojnych RP. Chcia\u0142bym, przypominaj\u0105c genera\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy zgin\u0119li przed nimi, w ten spos\u00f3b odda\u0107 ho\u0142d poleg\u0142ym 10 kwietnia 2010.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

NIEMCY<\/strong> (RZESZA NIEMIECKA ADOLFA HITLERA<\/em>)<\/h3>\r\n

ZGIN\u0118LI W WALCE<\/strong><\/p>\r\n

1. Miko\u0142aj Bo\u0142tu\u0107 (46 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego..<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari,\u00a0Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Oficer armii rosyjskiej. Podczas I wojny \u015bwiatowej dowodzi\u0142 batalionem piechoty. W 1917 w III Korpusie Polskim, a po jego rozwi\u0105zaniu w sierpniu 1918 w 4 Dywizji Strzelc\u00f3w Polskich gen. Lucjana \u0179eligowskiego, na po\u0142udniu Rosji. Po powrocie do Polski, wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego. Obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo batalionu w pu\u0142ku strzelc\u00f3w kaniowskich. W lipcu 1920 jako dow\u00f3dca tego pu\u0142ku i broni\u0142 Zamo\u015bcia przed sowieck\u0105 1 Armi\u0105 Konn\u0105 Siemiona Budionnego. Odbija\u0142 z r\u0105k sowieckich Wyszk\u00f3w opisany przez Stefana \u0179eromskiego w opowiadaniu Na Plebanii w Wyszkowie<\/em>. Po wojnie zajmowa\u0142 stanowiska sztabowe; od 1926 w Gabinecie Generalnego Inspektora Si\u0142 Zbrojnych. W 1927 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, od 1929 dow\u00f3dca Brygady KOP „Grodno”. W 1930 dow\u00f3dca piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. Od pa\u017adziernika tego roku pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dow\u00f3dcy dywizji. Od 1936 dowodzi\u0142 4 Dywizj\u0105 Piechoty w Toruniu. W sierpniu 1939 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo Grupy Operacyjnej „Wsch\u00f3d” w sk\u0142adzie Armii „Pomorze”.Po wybuchu wojny 1939, na czele GO uczestniczy\u0142 w bitwie w Borach Tucholskich. Nast\u0119pnie wraz z pozosta\u0142ymi si\u0142ami Armii „Pomorze” wycofywa\u0142 si\u0119 w rejon bitwy nad Bzur\u0105. Uczestniczy\u0142 w natarciu wojsk polskich. Odbi\u0142 z r\u0105k niemieckich \u0141owicz.<\/p>\r\n

Na czele grupy wojska uczestniczy\u0142 w walkach odwrotowych. Podczas pr\u00f3by przebicia si\u0119 do Warszawy wywi\u0105za\u0142a si\u0119 krwawa, wielogodzinna bitwa pod \u0141omiankami. Genera\u0142 poleg\u0142 prowadz\u0105c osobi\u015bcie \u017co\u0142nierzy do ataku na bagnety.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

2. Stanis\u0142aw Dziewulski (70 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 brygady Wojska Polskiego<\/strong>. Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari<\/strong><\/p>\r\n

Od 1894 zawodowy oficer rosyjskiej kawalerii. Dow\u00f3dca szwadronu (1914). Podczas I wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 na froncie niemieckim na r\u00f3\u017cnych stanowiskach, awansuj\u0105c do dow\u00f3dcy pu\u0142ku (1916). W okresie od grudnia 1917 do maja 1918 dow\u00f3dca jazdy Legionu Rycerskiego w I Korpusie Polskim w Rosji. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, organizator i dow\u00f3dca pu\u0142ku jazdy, dow\u00f3dca Grupy Zanieme\u0144skiej. Dowodzi\u0142 brygad\u0105 jazdy na froncie bolszewickim. Od 1921 w stanie spoczynku, zamieszka\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

Podczas kampanii wrze\u015bniowej zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby i w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do walki w obronie stolicy. Zmar\u0142 na skutek odniesionych ran.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

3. Genera\u0142 J\u00f3zef Kustro\u0144 (47 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari III, IV, V klasy, Krzy\u017c Walecznych – trzykrotnie<\/strong><\/p>\r\n

Od 1910 r. nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego, po wybuchu I wojny \u015bwiatowej w Legionach dowodzi\u0142 plutonem i kompani\u0105, zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny. Zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 w wojnie z bolszewikami 1920 r.. Po wojnie w Sztabie Generalnym, a od 1923 dow\u00f3dca pu\u0142k\u00f3w piechoty, nast\u0119pnie 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Grudzi\u0105dzu. W 1935 r. obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo 21 Dywizji Piechoty G\u00f3rskiej w Bielsku. By\u0142 tam du\u017cy procent ludno\u015bci niemieckiej, Zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 aktywnie w dzia\u0142alno\u015b\u0107 o polskim charakterze spo\u0142eczno-politycznym, gospodarczym i narodowym. Organizowa\u0142 stowarzyszenia i kluby, wspiera\u0142 polski handel, zabiega\u0142 u wojewody \u015bl\u0105skiego o kredyty na zatrudnienie bezrobotnych Polak\u00f3w. By\u0142 tak\u017ce prezesem lokalnego oddzia\u0142u Polskiego Zwi\u0105zku Zachodniego. Za t\u0119 dzia\u0142alno\u015b\u0107 berli\u0144skie gestapo umie\u015bci\u0142o go na li\u015bcie proskrypcyjnej Polak\u00f3w przeznaczonych do likwidacji.<\/p>\r\n

Od 1 wrze\u015bnia 1939 r. dowodz\u0105c 21 DPG uczestniczy\u0142 w ci\u0119\u017ckich walkach odwrotowych. Wykona\u0142 manewr zaczepny pod Krakowem wykazuj\u0105c si\u0119 du\u017cym talentem taktycznym. Dywizja 16 wrze\u015bnia stoczy\u0142a zaciek\u0142\u0105 walk\u0119 z przewa\u017caj\u0105cymi si\u0142ami niemieckimi. Genera\u0142 podczas pr\u00f3by przebicia si\u0119 przez okr\u0105\u017cenie prowadz\u0105c \u017co\u0142nierzy do ataku na bagnety zosta\u0142 trafiony seri\u0105 z niemieckiego karabinu maszynowego. Zmar\u0142 w otoczeniu swoich \u017co\u0142nierzy.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

4. Mieczys\u0142aw Maciejowski (54 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W 1914 wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich, otrzymuj\u0105c przydzia\u0142 do artylerii. Od 1917 komendant Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Artylerii przy 1 Pu\u0142ku Artylerii Legion\u00f3w w G\u00f3rze Kalwarii. W listopadzie 1918 wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego, otrzymuj\u0105c przydzia\u0142 do pu\u0142ku artylerii polowej,\u00a0od 1919 dowodzi\u0142 bateri\u0105. Zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze w artylerii. Komendant Szko\u0142y M\u0142odszych Oficer\u00f3w Artylerii w Toruniu. Uczestnik walk w wojnie 1920. Uko\u0144czy\u0142 kurs w Centrum Studi\u00f3w Taktycznych Artylerii w Metzu, po czym zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 pu\u0142ku artylerii. Od 1929 by\u0142 s\u0142uchaczem kursu wy\u017cszych dow\u00f3dc\u00f3w artylerii. W 1930 mianowany dow\u00f3dc\u0105 7 Grupy Artylerii w Poznaniu, nast\u0119pnie wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1938-1939 zast\u0119pca II Wiceministra Spraw Wojskowych.<\/p>\r\n

Po wojnie 1939 internowany w Rumunii. Pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo w maju 1940.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

5. Miko\u0142aj Teodor Majewski (64 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W armii rosyjskiej od 1899. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie rosyjsko-japo\u0144skiej w latach 1904-1905. W czasie I wojny \u015bwiatowej na stanowiskach dow\u00f3dczych w artylerii. Aresztowany przez bolszewik\u00f3w, zbieg\u0142, przedosta\u0142 si\u0119 do Francji, gdzie wst\u0105pi\u0142 do Armii Polskiej. W 1918 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Wy\u017cszej Szko\u0142y Wojska Polskiego. W listopadzie 1918 obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 komendanta Kwatery G\u0142\u00f3wnej Naczelnego Dow\u00f3dztwa WP w Pary\u017cu, a dwa miesi\u0105ce p\u00f3\u017aniej dow\u00f3dcy Centrum Wyszkolenia Kawalerii, Artylerii i In\u017cynierii. W 1919 zosta\u0142 wyznaczony rozkazem gen. J\u00f3zefa Hallera na stanowisko dow\u00f3dcy pu\u0142ku artylerii polowej, na czele kt\u00f3rego powr\u00f3ci\u0142 do kraju. Od listopada do sierpnia 1920 dowodzi\u0142 brygad\u0105 artylerii. Po zako\u0144czeniu wojny z bolszewikami zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze w artylerii.\u00a0W 1925 mianowany dow\u00f3dc\u0105 18 Dywizji Piechoty. Od 1929 dow\u00f3dca 6 Grupy Artylerii we Lwowie.<\/p>\r\n

W 1930 zosta\u0142 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszka\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

Zgin\u0105\u0142 14 wrze\u015bnia 1944 w powstaniu warszawskim podczas bombardowania Szpitala Ujazdowskiego.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

6. Robert Kazimierz Reyman (69 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Od 1895 zawodowy oficer austriackiej piechoty. W latach p\u00f3\u017aniejszych uko\u0144czy\u0142 w Wiedniu kurs oficer\u00f3w intendentury i w tej specjalno\u015bci pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w jednostkach liniowych i kwatermistrzowskich w zwiazkach taktycznych. W Wojsku Polskim od stycznia 1919 jako oficer w Departamencie Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 1921-1927 pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Korpusie Kontroler\u00f3w. W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

Zgin\u0105\u0142 podczas Powstania Warszawskiego 1944 od ostrza\u0142u artylerii niemieckiej.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

7. Stanis\u0142aw Grzmot-Skotnicki, (45 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari IV klasy,\u00a0Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Legionista, weteran I wojny \u015bwiatowej, wojny polsko-ukrai\u0144skiej i wojny z bolszewikami 1920 roku. Na wojnie 1920 r.dowodzi\u0142 brygad\u0105 kawalerii w walkach na Wo\u0142yniu. Najbardziej spektakularnym jego czynem sta\u0142 si\u0119 zagon na Koroste\u0144 w pa\u017adzierniku 1920oku. Podczas walk osobi\u015bcie dowodzi\u0142 szar\u017cami kawalerii doprowadzaj\u0105c do ca\u0142kowitego rozbicia sowieckiej dywizji, bior\u0105c do niewoli 1400 je\u0144c\u00f3w. Po wojnie absolwent Szko\u0142y Jazdy w Saumur we Francji, kt\u00f3r\u0105 ko\u0144czy z pierwsz\u0105 lokat\u0105 .Na pocz\u0105tku lat 20-tych XX wieku obj\u0105\u0142 stanowisko g\u0142\u00f3wnego instruktora w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudzi\u0105dzu. W latach 1924-1927 dowodzi\u0142\u00a0pu\u0142kiem u\u0142an\u00f3w. Od 1927 by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii, a od 1932 roku Brygady Kawalerii KOP Baranowicze i Nowogr\u00f3dzkiej Brygady Kawalerii. W 1937 roku obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo Pomorskiej Brygady Kawalerii.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 roku opr\u00f3cz dow\u00f3dztwa Pomorskiej BK dowodzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c Grup\u0105 Operacyjn\u0105 \u201eCzersk\u201d. Bra\u0142 udzia\u0142 w bitwie nad Bzur\u0105. Nast\u0119pnie przebija\u0142 si\u0119 do Warszawy. W dniu 18 wrze\u015bnia osobi\u015bcie prowadzi\u0142 natarcie piechoty, kt\u00f3ra bagnetami i granatami torowa\u0142a sobie drog\u0119. Zosta\u0142 trafiony seri\u0105 z niemieckiego karabinu maszynowego. Zmar\u0142 z ran nast\u0119pnego dnia.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

8. Franciszek Seweryn W\u0142ad (51 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego. <\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych -i trzykrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W 1907 uko\u0144czy\u0142 Korpus Kadet\u00f3w i rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w armii austriackiej. Podczas I wojny \u015bwiatowej jako dow\u00f3dca kompanii, bra\u0142 m.in. udzia\u0142 w walkach z armi\u0105 rosyjsk\u0105 w Galicji, gdzie w 1914 roku dosta\u0142 si\u0119 do niewoli. Wywieziony na Syberi\u0119, zbieg\u0142 z niewoli i przez Chiny, Japoni\u0119, USA i Angli\u0119 wr\u00f3ci\u0142 do Polski. dosta\u0142 si\u0119 do Anglii. Od 1918 w Wojsku Polskim, w czasie wojny polsko-bolszewickiej na stanowiskach sztabowych.\u00a0W latach 1919-1921 studiowa\u0142 we francuskiej Wy\u017cszej Szkole Wojennej w Pary\u017cu . Po uko\u0144czeniu szko\u0142y otrzyma\u0142 tytu\u0142 naukowy oficera Sztabu Generalnego i przydzia\u0142 do Sztabu Generalnego WP.<\/p>\r\n

W 1926 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo pu\u0142ku strzelc\u00f3w podhala\u0144skich w Nowym S\u0105czu. Od 1930 dow\u00f3dca 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty. W wojnie1939 w sk\u0142adzie Armii „Pozna\u0144”. Po bitwie nad Bzur\u0105, w nocy z 15 na 16 wrze\u015bnia wyda\u0142 rozkaz o przebijaniu si\u0119 oddzia\u0142\u00f3w do Warszawy.<\/p>\r\n

17 wrze\u015bnia jego oddzia\u0142 dosta\u0142 si\u0119 pod ogie\u0144 niemieckiej ci\u0119\u017ckiej artylerii. Genera\u0142 zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny i zmar\u0142 z ran.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

ZMARLI W NIEWOLI<\/strong><\/h3>\r\n

9. Franciszek Ksawery Alter (56 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari,\u00a0Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

1905-1918 oficer armii austriackiej. W listopadzie 1918 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby w Wojsku Polskim. Dow\u00f3dca batalionu piechoty w wojnie z bolszewikami 1920. Po wojnie dowodzi\u0142 pu\u0142kiem piechoty i 25 dywizj\u0105 piechoty w Kaliszu.\u00a0We wrze\u015bniu 1939 w sk\u0142adzie Armii \u201ePozna\u0144\u201d jego dywizja broni\u0142a Wielkopolski. Uczestniczy\u0142a w bitwie nad Bzur\u0105 w sk\u0142adzie Grupy Operacyjnej \u201eKo\u0142o\u201d. Po ci\u0119\u017ckich walkach w Puszczy Kampinoskiej przedar\u0142a si\u0119 do Warszawy. Walczy\u0142a w obronie stolicy do kapitulacji 28 wrze\u015bnia.<\/p>\r\n

Genera\u0142 zosta\u0142 osadzony w Oflagu w Murnau. W niewoli Niemcy usi\u0142owali go zmusi\u0107 do podpisania Deutsche Volksliste<\/em>– niemieckiej listy narodowo\u015bciowej. Nie uleg\u0142 naciskom, za co by\u0142 szykanowany przez w\u0142adze obozowe. W 1944 zachorowa\u0142 i w styczniu 1945 zmar\u0142.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

10. Czes\u0142aw M\u0142ot-Fija\u0142kowski (52 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady WP.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W 1909 wst\u0105pi\u0142 do tajnej dru\u017cyny skautowej. W czasie studi\u00f3w dzia\u0142a\u0142 w Dru\u017cynach Strzeleckich. Uko\u0144czy\u0142 kurs oficerski.\u00a0Od 1914 w Legionach Polskich. By\u0142 dow\u00f3dc\u0105 batalionu, stoczy\u0142 zwyci\u0119ska walk\u0119 z Rosjanami pod Czarkowami. Od 1918 w Wojsku Polskim. Od 1920 dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty. Uczestnik walk o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 z bolszewikami. Po wojnie na stanowiskach dow\u00f3dczych; dow\u00f3dca 7 Dywizji Piechoty. W 1929 dow\u00f3dca 18 Dywizji Piechoty. W 1939 dowodzi\u0142 Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.<\/p>\r\n

Po bitwie pod Kockiem w niewoli niemieckiej. W oflagu w Murnau zmar\u0142 w 1944.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

11. Franciszek Kleeberg (53 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>, pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari II, III, IV i V klasy, Krzy\u017c Walecznych -czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W 1911 uko\u0144czy\u0142 austriack\u0105 szko\u0142\u0119 artylerii. W 1915 otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Legion\u00f3w Polskich. Szef Sztabu II Brygady Legion\u00f3w. Do 1918 zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze i sztabowe. W zwi\u0105zku z pro\u015bb\u0105 o zmian\u0119 obywatelstwa austriackiego na polskie, w 1918 zosta\u0142 karnie przeniesiony do armii austro-w\u0119gierskiej.\u00a0Do Wojska Polskiego zosta\u0142 przyj\u0119ty w grudniu 1918. Otrzyma\u0142 przydzia\u0142 do Sztabu Generalnego. Nast\u0119pnie by\u0142 szefem Sztabu Dow\u00f3dztwa „Wsch\u00f3d”. W 1919 obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy szefa Departamentu I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1920 zosta\u0142 szefem Sztabu 1 Armii, a 15 sierpnia – szefem Sztabu Grupy Operacyjnej. Po wojnie studiowa\u0142 we Francji w Wy\u017cszej Szkole Wojennej (\u00c3\u2030cole Sup\u00c3\u00a9rieure de Guerre<\/em>) i Centrum Wyszkolenia Piechoty w Wersalu oraz w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Metzu. Zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w Wy\u017cszej Szkole Wojennej w Warszawie. W 1927 powr\u00f3ci\u0142 do s\u0142u\u017cby liniowej, obejmuj\u0105c dowodzenie 29 Dywizj\u0105 Piechoty. W 1936 mianowany zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 okr\u0119gu w Grodnie, a nast\u0119pnie w Brze\u015bciu. Po wybuchu wojny przyst\u0105pi\u0142 9 wrze\u015bnia 1939 do organizacji oddzia\u0142\u00f3w bojowych z podleg\u0142ych mu o\u015brodk\u00f3w zapasowych. Obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. Pobi\u0142 wysuni\u0119te kolumny wojsk sowieckich, a 6 pa\u017adziernika 1939, po czterodniowych walkach pod Kockiem, z\u0142o\u017cy\u0142 bro\u0144. Przeciwnik zosta\u0142 pokonany, a Genera\u0142 zosta\u0142 zmuszony do podpisania kapitulacji z powodu brak\u00f3w w zaopatrzeniu i amunicji.<\/p>\r\n

Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli niemieckiej. Osadzony w twierdzy K\u00f6nigstein ko\u0142o Drezna w bardzo ci\u0119\u017ckich warunkach, zmar\u0142 5 kwietnia 1941.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

12. Juliusz Zulauf (52 lata) <\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskeigo.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari IV i V klasy, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Walki Czynnej i Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W 1914 wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich, dowodzi\u0142 kompani\u0105. zosta\u0142 ranny i dosta\u0142 si\u0119 do niewoli rosyjskiej . Z niewoli uda\u0142o mu si\u0119 uciec jeszcze w tym samym roku.\u00a0Od 1918 w Wojsku Polskim walczy\u0142 w obronie Lwowa (listopad 1918 – stycze\u0144 1919), a od 11 maja 1919 dowodzi\u0142 4 Pu\u0142kiem Piechoty Legion\u00f3w. Powa\u017cnie ranny w sierpniu 1919. W czasie wojny z bolszewikami dowodzi\u0142 pu\u0142kami piechoty. Po wojnie na stanowiskach dow\u00f3dczych w piechocie. W 1930 mianowany dow\u00f3dc\u0105 2 Dywizji Piechoty Legion\u00f3w w Kielcach., a od 1937 by\u0142 dow\u00f3dca 5 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Podczas kampanii wrze\u015bniowej dow\u00f3dca Grupy Operacyjnej swojego imienia. Od 14 wrze\u015bnia do 28 wrze\u015bnia w obl\u0119\u017conej stolicy dowodzi\u0142 odcinkiem obrony „Warszawa-Wsch\u00f3d” (Praga).<\/p>\r\n

Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Zmar\u0142 w Oflagu Murnau w maju 1943.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

ZAMORDOWANI<\/strong><\/h3>\r\n

13. Franciszek Bia\u0142okur (73 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady WP. Doktor medycyny.<\/strong><\/p>\r\n

W 1914 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej w armii rosyjskiej – pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Ja\u0142cie. W 1918 przyj\u0119ty do Wojska Polskiego, wyznaczony zosta\u0142 na stanowisko ordynatora w Szpitalu Ujazdowskim. W 1920 zast\u0119pca komendanta Szpitala Wojskowego w Kowlu. Nast\u0119pnie\u00a0komendant Szpitala Okr\u0119gowego w Toruniu. Od 1924 naczelny lekarz Oficerskiej Szko\u0142y In\u017cynierii w Warszawie. Przeniesienia w stan spoczynku w 1926.<\/p>\r\n

Podczas okupacji niemieckiej razem z \u017con\u0105 w Komendzie G\u0142\u00f3wnej AK. Aresztowani oboje w 1942 przez Niemc\u00f3w, osadzeni na Pawiaku. \u0179ona pope\u0142ni\u0142a samob\u00f3jstwo. Genera\u0142a zamordowano w czasie tortur.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

14. Wac\u0142aw Wincenty Bieczy\u0144ski (79 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1902, jako intendent wojskowy, pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w . W 1919 przyj\u0119ty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pu\u0142kownika. , Przydzielony do Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa Sekcji Zaopatrzenia i Zapom\u00f3g Departamentu Gospodarczego. Nast\u0119pnie przebywa\u0142 w Pary\u017cu, w Polskiej Misji Zakup\u00f3w. Od 1923 w stanie spoczynku. Zamieszka\u0142 w Poznaniu.<\/p>\r\n

W 1940 zosta\u0142 wysiedlony przez Niemc\u00f3w do Warszawy. W pierwszych dniach stycznia 1941 w zajmowanym przez niego mieszkaniu odkryto skostnia\u0142e i pogryzione przez szczury zw\u0142oki zamordowanych Genera\u0142a i jego \u017cony.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

15. Stanis\u0142aw Bu\u0142ak-Ba\u0142achowicz (57 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Dow\u00f3dca ochotniczych oddzia\u0142\u00f3w w sk\u0142adzie Wojska Polskiego w 1920 i 1939<\/strong>. Genera\u0142 armii rosyjskiej,<\/p>\r\n

W 1914 zmobilizowany do armii odznaczy\u0142 si\u0119 w walkach zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 rotmistrza.\u00a0Odznaczony trzema Krzy\u017cami \u015aw. Jerzego, orderami \u015aw. Stanis\u0142awa, \u015aw. Anny, \u015aw. W\u0142odzimierza. Odznaczy\u0142 si\u0119 dowodz\u0105c korpusem, kt\u00f3ry zdoby\u0142 na bolszewikach Psk\u00f3w za co zosta\u0142 awansowany na stopie\u0144 genera\u0142a majora.<\/p>\r\n

W 1920 roku przeszed\u0142 na stron\u0119 polsk\u0105. Bra\u0142 udzia\u0142 w walkach z bolszewikami na obszarze Polesia. Po odwrocie wojsk polskich, od 15 sierpnia 1920 bra\u0142 udzia\u0142 w kontrofensywie znad Wieprza oraz w bitwie warszawskiej. Zdoby\u0142 Pi\u0144sk, wzi\u0105\u0142 do niewoli sztab sowieckiej 4 armii. Po zawarciu rozejmu mi\u0119dzy Polsk\u0105 a stron\u0105 sowieck\u0105 w Rydze podj\u0105\u0142 samodzielne dzia\u0142ania bojowe na obszarze Bia\u0142orusi zdobywaj\u0105c Mozyrz. Po kontrofensywie oddzia\u0142\u00f3w bolszewickich przekroczy\u0142 granic\u0119 Polski. Po wojnie osiad\u0142 w Warszawie. We wrze\u015bniu 1939 w obronie Warszawy dowodzi\u0142 z du\u017cym powodzeniem zorganizowanym przez siebie oddzia\u0142em ochotniczym. Podczas okupacji niemieckiej za\u0142o\u017cy\u0142 organizacj\u0119 konspiracyjn\u0105.<\/p>\r\n

W czasie\u00a0pr\u00f3by aresztowania przez gestapo w maju 1940 stawi\u0142 op\u00f3r zabijaj\u0105c jednego z Niemc\u00f3w. Zosta\u0142 zastrzelony przez gestapowc\u00f3w.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

16. Dziewanowski Wac\u0142aw<\/strong> (74 lata<\/strong>)<\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong>Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017cem Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1892 oficer rosyjskiej artylerii, absolwent Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Podczas I wojny \u015bwiatowej dow\u00f3dca pu\u0142ku oraz szef transportu w sztabie frontu. W 1918 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do II Korpusu Polskiego na Ukrainie. Nast\u0119pnie przedosta\u0142 si\u0119 do Odessy i s\u0142u\u017cy\u0142 w armii gen. Denikina. Po jej kl\u0119sce przedosta\u0142 si\u0119 do Polski.<\/p>\r\n

Od 1921 w WP, zast\u0119pca dow\u00f3dcy okr\u0119gu korpusu w Krakowie, p\u00f3\u017aniej komendant Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W 1930 przeniesiony w stan spoczynku.<\/p>\r\n

Zamordowany przez Niemc\u00f3w w czasie Powstania Warszawskiego 1944.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

17. Edward Godlewski ,<\/strong>psed. Garda<\/em> (50 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady WP.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckim. W latach 1914-17 w Legionach Polskich. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim – walczy\u0142 w wojnie z bolszewikami. Po wojnie uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojenn\u0105, zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze w kawalerii. W kampanii 1939 dow\u00f3dca 14 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w w sk\u0142adzie Podolskiej Brygady Kawalerii. Walczy\u0142 z powodzeniem przebijaj\u0105c si\u0119 przez rejon Kampinosu do Warszawy. Po kapitulacji Warszawy przeszed\u0142 do podziemia. Organizowa\u0142 SZP\/ZWZ\/AK. W latach 1940-43 inspektor w Komendzie G\u0142\u00f3wnej AK, nast\u0119pnie komendant Obszaru P\u00f3\u0142nocnego AK (1943-44) i Obszaru Armii Krajowej Krak\u00f3w.<\/p>\r\n

Aresztowany przez gestapo zosta\u0142 osadzony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Zamordowany w trakcie bestialskich tortur w 1945.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

18. Ignacy Kazimierz Led\u00f3chowski (74 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych dwukrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W latach 1897-1899 by\u0142 s\u0142uchaczem Akademii Wojennej w Wiedniu. Od 1918 r. w Wojsku Polskim. Dowodzi\u0142 pu\u0142kiem artylerii ci\u0119\u017ckiej,\u00a0brygadami artylerii. Zas\u0142uzony w wojnie z bolszewikami w 1920.\u00a0Od 1923 do 1925 by\u0142 szefem Artylerii i S\u0142u\u017cby Uzbrojenia Okr\u0119gu Korpusu w Krakowie. W 1925mianowany zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Korpusu w \u0141odzi. W 1927 r. przeniesiony w stan spoczynku.<\/p>\r\n

Podczas okupacji w Armii Krajowej, aresztowany przez Niemc\u00f3w zosta\u0142 osadzony w obozie koncentracyjnym Gross-Rosen. Zmar\u0142 tam z g\u0142odu i wyczerpania w 1945.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

19. Eugeniusz de Henning-Michaelis (76 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji wojska Polskiego.<\/strong> Genera\u0142 armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

W armii rosyjskiej od 1881.\u00a0Absolwent Miko\u0142ajewskiej Szko\u0142y Sztabu Generalnego w Petersburgu. W latach 1904-1905 uczestniczy\u0142 w wojnie z Japoni\u0105. Zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze i sztabowe w piechocie. W czasie I wojny \u015bwiatowej dow\u00f3dca dywizji piechoty, a od 1917 dow\u00f3dcy 29 Korpusu Armijnego. Walczy\u0142 na terenach Polski i Ukrainy. Po rewolucji 1917 organizowa\u0142 i dowodzi\u0142 w latach 1917-1918 III Korpusem Polskim na Ukrainie. Od 1919 przyj\u0119ty zosta\u0142 do Wojska Polskiego i przydzielony do Ministerstwa Spraw Wojskowych. mianowany przewodnicz\u0105cym Rady Wojskowej. W lipcu i sierpniu 1920 kierowa\u0142 Komitetem Fortyfikacyjnym w obronie Warszawy. Od 1920 do 1921 wiceminister spraw wojskowych, nast\u0119pnie szef Administracji Armii. W 1923 przeniesiony zosta\u0142, na w\u0142asn\u0105 pro\u015bb\u0119, w stan spoczynku. Mieszka\u0142 w Warszawie. By\u0142 opozycyjnym wobec sanacji dzia\u0142aczem politycznym, dzia\u0142a\u0142 te\u017c spo\u0142ecznie.<\/p>\r\n

W pierwszej dekadzie wrze\u015bnia 1939 uda\u0142 si\u0119 z Warszawy na wsch\u00f3d. W okolicach Ka\u0142uszyna zosta\u0142 zamordowany przez Niemc\u00f3w.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

20. Boles\u0142aw Jerzy Roja (64 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 kadet\u00f3w w Wiedniu, mianowany podporucznikiem w 1899. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich, gdzie by\u0142 bliskim wsp\u00f3\u0142pracownikiem Pi\u0142sudskiego.. W chwili upadku Austrii przej\u0105\u0142 z r\u0105k Austriak\u00f3w Komend\u0119 Wojskow\u0105 w Krakowie. Od 1919 dowodzi\u0142 dywizj\u0105 piechoty oraz grup\u0105 operacyjn\u0105 na froncie litewsko-bia\u0142oruskim. Dokona\u0142 zaj\u0119cia Mi\u0144ska Litewskiego. W sierpniu 1919 przeszed\u0142 na stanowisko dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Generalnego „Kielce”, a w marcu 1920 dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Generalnego „Pomorze”. W sierpniu 1920 dowodzi\u0142 przez kr\u00f3tki czas grup\u0105 operacyjn\u0105 (tzw. nadnarwia\u0144sk\u0105) na froncie p\u00f3\u0142nocnym, a nast\u0119pnie 2 Armi\u0105. W 1922 przeniesiony zosta\u0142 w stan spoczynku. Odnosi\u0142 si\u0119 krytycznie do rz\u0105d\u00f3w Pi\u0142sudskiego i sanacji. W 1928 zosta\u0142 wybrany do Sejmu RP i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 wiceprzewodnicz\u0105cego parlamentarnej Komisji Wojskowej. Z\u0142o\u017cy\u0142 mandat poselski w grudniu 1929. W sierpniu 1930 skrytykowa\u0142 Pi\u0142sudskiego w li\u015bcie otwartym, wystosowanym z okazji zjazdu legionist\u00f3w. Po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) sympatyzowa\u0142 ze Stronnictwem Ludowym. W chwili wybuchu II wojny \u015bwiatowej chorowa\u0142, p\u00f3\u017aniej w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w podziemn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca.<\/p>\r\n

W marcu 1940 zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w; wi\u0119ziony najpierw na Pawiaku, nast\u0119pnie przewieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie zosta\u0142 zamordowany.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

21. Stanis\u0142aw Janusz Rostworowski ps. Odra<\/em> (56 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari IV, V klasy, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie<\/strong>.<\/p>\r\n

Od sierpnia 1914 uczestniczy\u0142 w pracach nad stworzeniem Legion\u00f3w Polskich. Walczy\u0142 w szwadronie u\u0142an\u00f3w pod Rara\u0144cz\u0105. Skierowany rozkazem Komendy Legion\u00f3w bra\u0142 udzia\u0142 w cz\u0119\u015bci kampanii na Lubelszczy\u017anie. Od listopada 1918 pe\u0142ni\u0142 wiele funkcji w Wojsku Polskim. By\u0142 szefem ekspozytury Naczelnego Dow\u00f3dztwa, kwatermistrzem Frontu Litewsko-Bia\u0142oruskiego, szefem Oddzia\u0142u Operacyjnego Dow\u00f3dztwa Grupy Poleskiej, a w ko\u0144cu szefem Oddzia\u0142u Operacyjnego 5. i 3. Armii . W latach 1922-32 dowodzi\u0142 pu\u0142kami kawalerii. W\u00a01935 przeszed\u0142 w stan spoczynku. W 1939 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do armii. Uczestniczy\u0142 w obronie Warszawy. Po kapitulacji unikn\u0105\u0142 niewoli i przez tereny okupowane przez Rosjan oraz \u0141otw\u0119 i Szwecj\u0119 dotar\u0142 do Pary\u017ca i jako pierwszy z\u0142o\u017cy\u0142 relacj\u0119 z obrony Warszawy gen. Sikorskiemu. Zosta\u0142 skierowany do pracy w tajnej bazie \u0142\u0105czno\u015bci w Bukareszcie. Od 1942 w Komendzie G\u0142\u00f3wnej AK jako inspektor. Od 1944 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo okr\u0119gu krakowskiego AK.<\/p>\r\n

Aresztowany przez gestapo zosta\u0142 zamordowany w czasie przes\u0142uchania w nocy z 11 na 12 sierpnia 1944.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

22. Stefan Pawe\u0142 Rowecki (49 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari IV, V klasy, Krzy\u017cem Walecznych – czterokrotnie za wojn\u0119 1920 i ponownie czterokrotnie w okresie II wojny \u015bwiatowej.<\/strong><\/p>\r\n

W 1913 wst\u0105pi\u0142 do Polskich Dru\u017cyn Strzeleckich w Warszawie. Pod koniec 1914 wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich. W czasie I wojny \u015bwiatowej walczy\u0142 w I Brygadzie Legion\u00f3w Polskich. W listopadzie 1918 uczestniczy\u0142 w rozbrajaniu okupant\u00f3w niemieckich. W latach 1919-1920 walczy\u0142 w wojnie z bolszewikami, m.in. jako szef Oddzia\u0142u II Frontu Po\u0142udniowo-Wschodniego i Grupy Uderzeniowej gen. Edwarda Rydza-\u015amig\u0142ego. W latach 1930-1935 dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty i brygady KOP. W 1939 wyznaczony zosta\u0142 na stanowisko dow\u00f3dcy Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W czasie kampanii wrze\u015bniowej dowodzi\u0142 brygad\u0105 w obronie \u015brodkowej Wis\u0142y, a p\u00f3\u017aniej w bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. Po kapitulacji, unikn\u0105\u0142 niewoli i powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy. Organizowa\u0142 S\u0142u\u017cb\u0119 Zwyci\u0119stwu Polski. W 1940 zosta\u0142 komendantem g\u0142\u00f3wnym ZWZ i dow\u00f3dc\u0105 Si\u0142 Zbrojnych w Kraju. By\u0142 w\u00f3wczas inicjatorem powo\u0142ania stanowiska Delegata Rz\u0105du na Kraj. Doprowadzi\u0142 do po\u0142\u0105czenia najwa\u017cniejszych organizacji konspiracyjnych w kraju w jednolite wojsko podziemne, od 1942 wyst\u0119puj\u0105ce jako Armia Krajowa. 14 lutego 1942 zosta\u0142 komendantem g\u0142\u00f3wnym Armii Krajowej, nast\u0119pnie dokona\u0142 jej restrukturyzacji, usprawniaj\u0105c system dowodzenia. By\u0142 przeciwny wsp\u00f3\u0142pracy z komunistami m.in. nie zgadzaj\u0105c si\u0119 na mediacje z Micha\u0142em \u0179ymierskim (agentem NKWD). Od 1942 nadzorowa\u0142 przygotowanie planu powstania powszechnego, jakie Polskie Pa\u0144stwo Podziemne zamierza\u0142o wywo\u0142a\u0107 pod koniec wojny.<\/p>\r\n

Zosta\u0142 uznany za „wroga numer jeden” III Rzeszy w okupowanej Polsce i umieszczony na pierwszym miejscu niemieckiej listy poszukiwanych Polak\u00f3w (obejmowa\u0142a 165 nazwisk najaktywniejszych dow\u00f3dc\u00f3w polskiej konspiracji). Utworzono specjaln\u0105 kom\u00f3rk\u0119 zajmuj\u0105c\u0105 si\u0119 wy\u0142\u0105cznie polowaniem na komendanta g\u0142\u00f3wnego AK.<\/p>\r\n

Zosta\u0142 wydany Niemcom przez agent\u00f3w gestapo ulokowanych w wywiadzie AK. Aresztowany 30 czerwca 1943 i przewieziony do Berlina. Osadzony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen, jako wi\u0119zie\u0144 honorowy. 1 sierpnia 1944 Himmler na wiadomo\u015b\u0107 o wybuchu powstania warszawskiego nakaza\u0142 zag\u0142adzenia Genera\u0142a. Wed\u0142ug historyk\u00f3w, zosta\u0142 zamordowany kilka minut po godz. 3:00 w nocy z 1 na 2 sierpnia 1944.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

23. Jan Ko\u0142\u0142\u0105taj-Srzednicki (61 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego. Doktor medycyny.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

W latach 1903-1910 studiowa\u0142 medycyn\u0119 na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1911 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Zakopanego. Dzia\u0142a\u0142 w miejscowym oddziale \u201eStrzelca\u201d. Od 1914\u00a0s\u0142u\u017cy\u0142 w Legionach Polskich. Kolejno zajmowa\u0142 stanowiska lekarza jednostek wojskowych i ordynatora Szpitala Legion\u00f3w Polskich 1915-1916 oraz szefa sanitarnego III Brygady Legion\u00f3w 1916-1917. W listopadzie 1918 w Krakowie przyst\u0105pi\u0142 do organizacji oddzia\u0142\u00f3w sanitarnych. Zosta\u0142 szefem sanitarnym Grupy gen. Roja, kt\u00f3ra walczy\u0142a z Ukrai\u0144cami pod Przemy\u015blem i Lwowem. W 1918 zosta\u0142 wyznaczony na stanowisko szefa Sekcji Personalnej Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Sprawowa\u0142 opiek\u0119 nad inwalidami wojskowymi i weteranami powsta\u0144 narodowych. Od 1930 do 1939 by\u0142 komendantem Centrum Wyszkolenia Sanitarnego i Inspektorem S\u0142u\u017cby Zdrowia<\/p>\r\n

Po kampanii wrze\u015bniowej zosta\u0142 internowany na W\u0119grzech. Po zwolnieniu organizowa\u0142 dostawy lek\u00f3w dla okupowanej Polski. R\u00f3wnolegle wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 akcj\u0119 przerzutu polskich \u017co\u0142nierzy na Zach\u00f3d oraz legalizacji \u017byd\u00f3w. Dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 i opieku\u0144cz\u0105 prowadzi\u0142 do wkroczenia Niemc\u00f3w na W\u0119gry w 1944. Zniszczy\u0142 dokumenty zwi\u0105zane z akcj\u0105 pomocy \u017bydom. Kiedy przysz\u0142o gestapo Genera\u0142 si\u0119gn\u0105\u0142 po bro\u0144. Zosta\u0142 zastrzelony, a nast\u0119pnie Niemcy wymordowali obecnych tam polskich lekarzy, piel\u0119gniarki i pacjent\u00f3w.<\/strong><\/p>\r\n

\u0179ona Genera\u0142a Antonina by\u0142a \u0142\u0105czniczk\u0105 i sanitariuszk\u0105 Legion\u00f3w Polskich, dwukrotnie odznaczon\u0105 Krzy\u017cem Walecznych. Mia\u0142 trzech syn\u00f3w: Andrzeja, Jacka\u00a0i Rafa\u0142a. Wszyscy trzej byli \u017co\u0142nierzami Armii Krajowej. Jacek i Rafa\u0142 walczyli w powstaniu warszawskim, w Batalionie AK \u201eGozdawa\u201d. Jacek w powstaniu zgin\u0105\u0142.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

24. Rados\u0142aw Dzier\u017cykraj-Stokalski (65 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong><\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1904 oficer zawodowy piechoty w armii rosyjskiej. Walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej na froncie niemieckim. W 1917 uko\u0144czy\u0142 kurs wojenny Niko\u0142ajewskoiej Akademii Sztabu Generalnego i zosta\u0142 przydzielony do I Korpusu Polskiego na Wschodzie (w Rosji). Po kapitulacji Korpusu przeszed\u0142 do 4 Dywizji gen. L. \u0179eligowskiego, gdzie by\u0142 szefem wydzia\u0142u operacyjnego. Z 4 Dywizj\u0105 przyby\u0142 do Polski.<\/p>\r\n

Od czerwca 1919 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 szefa sztabu Wojsk Wielkopolskich. W 1920 inspektor Armii Ochotniczej gen. J. Hallera w Kielcach. Po wojnie 1920 dowodzi\u0142 pu\u0142kami piechoty, zajmowa\u0142 stanowiska sztabowe. Od 1928 do 1930 by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 17 Dywizji Piechoty w Gnie\u017anie. W 1930 przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 w Kowlu.<\/p>\r\n

W czasie okupacji dzia\u0142a\u0142 w Narodowej Organizacji Wojskowej. Ostatni komendant Obwodu Warszawskiego. 8 czerwca 1944 wraz z 15 letnim pasierbem Piotrem zosta\u0142 aresztowany i osadzony na Pawiaku. Piotr zosta\u0142 rozstrzelany, a Genera\u0142 w lipcu 1944 przewieziony do obozu koncentracyjnego Gro\u00c3\u0178-Rosen. W marcu 1945 przeniesiony zosta\u0142 do obozu koncentracyjnego w Dora. Podany torturom zosta\u0142 zamordowany.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

25. Edward Szpakowski (62 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii rosyjskiej. Doktor prawa.<\/p>\r\n

Po studiach prawa na uniwersytecie w Petersburgu rozpocz\u0105\u0142 zawodow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 w armii rosyjskiej, w charakterze audytora. W 1918 wst\u0105pi\u0142 do WP, gdzie od 1920 by\u0142 prokuratorem przy Naczelnym S\u0105dzie Wojskowym, a nast\u0119pnie Najwy\u017cszym S\u0105dzie Wojskowym. W latach 1922-1926 by\u0142 szefem gabinetu ministra Spraw Wojskowych. Od 1927 roku w stanie spoczynku. Mieszka\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

W roku 1942 zosta\u0142 aresztowany przez Niemc\u00f3w i rozstrzelany na Pawiaku.<\/strong><\/p>\r\n

Syn Genera\u0142a Olgierd oficer WP zosta\u0142 zamordowany przez NKWD.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

26. Mieczys\u0142aw Ry\u015b-Trojanowski (64 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych -i czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Strzeleckim – uko\u0144czy\u0142 w nim kursy oficerskie. Uczestnik Rewolucji 1905 roku, aresztowany w zwi\u0105zku z podejrzeniami o udzia\u0142 w przygotowaniach zamachu na genera\u0142-gubernatora warszawskiego. Od 1908 w \u015bcis\u0142ym kierownictwie Zwi\u0105zku Walki Czynnej, organizator organizacji strzeleckich. Znalaz\u0142 si\u0119 w grupie 66 strzelc\u00f3w, kt\u00f3rzy jako pierwsi zdali egzamin oficerski. Od pocz\u0105tku I wojny \u015bwiatowej w Legionach Polskich. Walczy\u0142 m.in. w bitwach pod Krzywop\u0142otami, Konarami, Kostiuchn\u00f3wk\u0105. W 1918 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Wojska Polskiego. Organizowa\u0142 oddzia\u0142y wojskowe w Lublinie i Che\u0142mie. W wojnie polsko-bolszewickiej walczy\u0142 w bitwie warszawskiej jako dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty. Po wojnie dowodzi\u0142 9 Dywizj\u0105 Piechoty, nast\u0119pnie by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Okr\u0119gu Korpusu w Brze\u015bciu nad Bugiem i w Warszawie.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 mia\u0142 dowodzi\u0107 obron\u0105 linii Wis\u0142y od Modlina do D\u0119blina, ale w zwi\u0105zku z szybkimi post\u0119pami ofensywy niemieckiej nie m\u00f3g\u0142 przyst\u0105pi\u0107 do wykonania zadania. Opu\u015bci\u0142 Warszaw\u0119, wraz z Naczelnym Dow\u00f3dztwem w dniu 9 wrze\u015bnia.<\/p>\r\n

Po wkroczeniu armii sowieckiej przedosta\u0142 si\u0119 na W\u0119gry, gdzie zosta\u0142 internowany. W marcu 1941 W\u0119grzy przekazali internowanych polskich oficer\u00f3w Niemcom. Wbrew prawu mi\u0119dzynarodowemu, zosta\u0142 osadzony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Zamordowany tam w 1945.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

27. J\u00f3zef WENCEL (69 lat) <\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Od\u00a01893 oficer zawodowy piechoty w armii rosyjskiej. W 1905 uko\u0144czy\u0142 Akademi\u0119 Intendentury w Petersburgu. Aktywny w polskiej pracy patriotycznej. W czasie I wojny \u015bwiatowej organizowa\u0142 w Rosji pomoc dla Polak\u00f3w je\u0144c\u00f3w wojennych. Po rewolucji 1917 dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Wojskowym Polak\u00f3w. W okresie 1917-18 kierowa\u0142 intendentur\u0105 I Korpusu Polskiego w Rosji. Od 1918 w Wojsku Polskim w s\u0142u\u017cbie kwatermistrzowskiej Ministerstwa Spraw Wojskowych, nast\u0119pnie szef intendentury okr\u0119gu generalnego w Warszawie. Komendant Wy\u017cszej Szko\u0142y Intendentury do 1927.\u00a0Nast\u0119pnie przeniesiony w stan spoczynku.<\/p>\r\n

Podczas okupacji niemieckiej dzia\u0142a\u0142 w AK.\u00a0Aresztowany wraz z \u017con\u0105 Mari\u0105 przez gestapo, oboje zamordowani w obozie koncentracyjnym w Auschwitz w 1943.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

ROSJA<\/strong> (ZSRR JOSIFA STALINA<\/em>)<\/h3>\r\n

ZAMORDOWANI<\/strong><\/p>\r\n

1. Bronis\u0142aw Teofil Babia\u0144ski (77 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska\u00a0Polskiego.<\/strong> Genera\u0142 armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1883 zawodowy oficer piechoty armii rosyjskiej. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie rosyjsko-japo\u0144skiej 1904-1905. W I wojnie \u015bwiatowej walczy\u0142 na froncie niemieckim jako dow\u00f3dca brygady i dywizji piechoty, genera\u0142 lejtnant z 1916. W latach 1917-1918 dzia\u0142a\u0142 w polskich organizacjach wojskowych w Rosji. Od stycznia 1919 w Wojsku Polskim. Dowodzi\u0142 w walkach z Ukrai\u0144cami i na froncie bolszewickim Grup\u0105 Operacyjn\u0105, 10 Dywizj\u0105 Piechoty, 7 i 6 Dywizj\u0105 Piechoty. W latach 1920-1921 dow\u00f3dca Okr\u0119gu Generalnego Lublin. Od marca 1921 w stanie spoczynku. Osiad\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 znalaz\u0142 si\u0119 w okolicach Grodna. W pa\u017adzierniku aresztowany przez NKWD, zagin\u0105\u0142 bez \u015bladu.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

2. Leon Billewicz (70 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady WP.<\/strong>Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych<\/strong><\/p>\r\n

Od 1893 oficer rosyjskiej piechoty. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie z Japoni\u0105 w latach 1904\u201d\u201d1905 dowodz\u0105c i batalionem. W czasie I wojny \u015bwiatowej, na froncie niemieckim dowodzi\u0142 pu\u0142kiem piechoty. W 1915 ci\u0119\u017cko ranny. Po przewrocie bolszewickim opu\u015bci\u0142 armi\u0119 i w randze pu\u0142kownika wst\u0105pi\u0142 do I Korpusu Polskiego. W 1918 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo pu\u0142ku w 2 Dywizji Strzelc\u00f3w. Po rozwi\u0105zaniu I Korpusu w maju 1918 przyby\u0142 do kraju, dzia\u0142a\u0142 w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Okr\u0119gu Wojskowego Radom, z zadaniem sformowania pu\u0142ku piechoty. Od 1919 dowodzi\u0142 pu\u0142kiem w 3 Dywizji Strzelc\u00f3w Wielkopolskich. Wyruszy\u0142 na front ukrai\u0144ski. W walkach dotar\u0142 nad rzek\u0119 Zbrucz. W czasie wojny z bolszewikami brygad\u0105 piechoty na froncie litewsko-bia\u0142oruskim. Od 1921 komendant miasta Brze\u015b\u0107 n. Bugiem, a p\u00f3\u017aniej komendant Obszaru Warownego Brze\u015b\u0107 n. Bugiem. W 1927 przeniesiony w stanie spoczynku.We wrze\u015bniu 1939 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do sztabu Naczelnego Wodza w Brze\u015bciu n. Bugiem i zosta\u0142 wyznaczony na dow\u00f3dc\u0119 garnizonu w Dubnie. Dowodzi\u0142 kombinowan\u0105 grup\u0105 operacyjn\u0105.<\/p>\r\n

Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli sowieckiej 19 wrze\u015bnia w czasie wycofywania w kierunku granicy w\u0119gierskiej. Wi\u0119ziony w Starobielsku przez NKWD. Zamordowany w Charkowie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

3. Bronis\u0142aw Bohaterewicz (Bohatyrewicz (70 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie<\/strong><\/p>\r\n

Od 1889 w armii rosyjskiej. Podczas I wojny \u015bwiatowej dow\u00f3dca batalionu. Ranny w 1914, do ko\u0144ca wojny pozostawa\u0142 w niemieckiej niewoli. Od 1918 w Wojsku Polskim.\u00a0Organizator i dow\u00f3dca oddzia\u0142u Samoobrony Grodna (1918-1919), kt\u00f3r\u0105 w\u0142\u0105czy\u0142 do Dywizji Piechoty Litewsko-Bia\u0142oruskiej. W wojnie 1920 dow\u00f3dca batalionu, p\u00f3\u017aniej dowodzi\u0142 pu\u0142ku piechoty,\u00a0Nadnieme\u0144sk\u0105 Brygad\u0105 Piechoty,\u00a02 i 1 Dywizj\u0105 Litewsko-Bia\u0142orusk\u0105. Uczestniczy\u0142 w tzw. buncie gen. \u0179eligowskiego, zaj\u0119cia Wile\u0144szczyzny; oficer sztabu Naczelnego Dow\u00f3dztwa Wojsk Litwy \u015arodkowej do stycznia 1922.. Nast\u0119pnie dow\u00f3dca piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty (1922-23) i p.o. dow\u00f3dcy 18 Dywizji Piechoty oraz dow\u00f3dca okr\u0119gu korpusu Warszawa (do ko\u0144ca 1926). W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 w Warszawie, zaj\u0105\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci\u0105 spo\u0142eczn\u0105.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 znalaz\u0142 si\u0119 na Kresach, gdzie zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w Kozielsku. Zamordowany w Katyniu.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

4. Aleksander Czcheidze (68 lat) Gruzin.<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego, oficer kontraktowy.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1892 w armii rosyjskiej. By\u0142 \u015bwietnym strzelcem, wielokrotnie wyr\u00f3\u017cnianym za doskona\u0142e wyniki podczas licznych konkurs\u00f3w strzeleckich. Po przewrocie bolszewickim w wst\u0105pi\u0142 na s\u0142u\u017cb\u0119 do armii, nowopowsta\u0142ej Zakaukaskiej Republiki Demokratycznej. Z chwil\u0105 proklamowania Gruzi\u0144skiej Republiki Demokratycznej w 1918 zosta\u0142 zast\u0119pcy komendanta Tyfliskiej Szko\u0142y Junkr\u00f3w – szko\u0142y oficerskiej. Po wkroczeniu w 1921 armii sowieckiej walczy\u0142 przeciwko bolszewik\u00f3w. Po upadku Gruzji jesieni\u0105 1922 roku przyby\u0142 do Polski.<\/p>\r\n

Odby\u0142 w Oficerskiej Szkole Kawalerii i 16 Dywizji Piechoty w Grudzi\u0105dzu. Od 1927 do 1931 by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 piechoty dywizyjnej w 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu. W 1931 przeszed\u0142 w stan spoczynku i zamieszka\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

Po wkroczeniu Rosjan we wrze\u015bniu 1939 roku, zosta\u0142 aresztowany przez NKWD jako \u201ewr\u00f3g ludu\u201d. W 1940 przewieziono go do wi\u0119zienia NKWD w Kijowie. Pod specjalnym konwojem przetransportowany do Moskwy, w pierwszych miesi\u0105cach 1941 zosta\u0142 rozstrzelany.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

5. Xawery Czernicki (58 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Kontradmira\u0142 Marynarki Wojennej RP, in\u017cynier budownictwa okr\u0119towego.<\/strong><\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1906 oficer rosyjskiej carskiej marynarki wojennej, od 1908 in\u017cynier okr\u0119townictwa w Kronsztadzie. Od 1910 g\u0142\u00f3wny in\u017cynier budowy pancernik\u00f3w w stoczni morskiej w Petersburgu. W 1915 dyrektor w stoczni Rewel (obecnie Tallinn). Pod koniec 1918 poda\u0142 si\u0119 do dymisji. W 1919 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do Marynarki Wojennej. By\u0142 szefem S\u0142u\u017cby Technicznej Flotylli Wi\u015blanej w Modlinie, a nast\u0119pnie komendantem Portu Wojennego Modlin i kierownikiem Wydzia\u0142u Mechanicznego w Departamencie dla Spraw Morskich. W 1925 by\u0142 przewodnicz\u0105cym komisji budowy infrastruktury Portu Wojennego. W 1926 zosta\u0142 pierwszym szefem Administracji Kierownictwa Marynarki Wojennej. Od tego samego roku sprawowa\u0142 funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego Komisji Nadzorczej Budowy Okr\u0119t\u00f3w we Francji. Kierowa\u0142 budow\u0105 niszczycieli \u201eBurza”, „Wicher” oraz okr\u0119t\u00f3w podwodnych typu Wilk<\/em>. W 1932 obj\u0105\u0142 stanowisko szefa S\u0142u\u017cb Kierownictwa Marynarki Wojennej – zast\u0119pcy szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. Inicjator budowy Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni i Wydzia\u0142u Budowy Okr\u0119t\u00f3w w Pa\u0144stwowej Szkole Technicznej w Warszawie.W 1939 roku wraz z Kierownictwem Marynarki Wojennej ewakuowa\u0142 si\u0119 do Pi\u0144ska.<\/p>\r\n

Przebywa\u0142 w miejscowo\u015bci Dera\u017cny, gdzie zosta\u0142 pochwycony przez wojska sowieckie. Zes\u0142ano go do oboz\u00f3w jenieckich w g\u0142\u0105b Rosji – do Ostaszkowa, Starobielska, Kozielska. Zosta\u0142 zamordowany przez NKWD w lesie katy\u0144skim na prze\u0142omie kwietnia i maja 1940 roku.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

6. Kazimierz Antoni Dzier\u017canowski (68 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militaria, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Oficer zawodowy austriackiej artylerii od 1893. Walczy\u0142 na frontach I wojny \u015bwiatowej . Od listopada 1918 dowodzi\u0142 polskimi oddzia\u0142ami na Morawach, przyprowadzi\u0142 do Polski. W Wojsku Polskim przydzielony do Generalnego Inspektoratu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1919 dow\u00f3dca brygad artylerii i jednocze\u015bnie inspektor artylerii Frontu P\u00f3\u0142nocno-Zachodniego. Uczestniczy\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej odznaczaj\u0105c si\u0119 bohatersko w walkach o Mi\u0144ski i Bobrujsk. W latach 1919-22 zast\u0119pca Generalnego Inspektora Artylerii. Nast\u0119pnie szef Departamentu Artylerii i Uzbrojenia MSWojsk. i\u00a0dow\u00f3dca 28 Dywizji Piechoty w Warszawie. Od 1925 komendant Wy\u017cszej Szko\u0142y Wojennej w Warszawie. Dowodzi\u0142 okr\u0119gami korpus\u00f3w w Warszawie, Grodnie i Poznaniu. Od 1932. przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 we Lwowie. Ci\u0119\u017cko chorowa\u0142, nie bra\u0142 udzia\u0142u w walkach 1939 r.<\/p>\r\n

W pa\u017adzierniku 1939 r. aresztowany przez NKWD i w drugiej po\u0142owie kwietnia przetransportowany do wi\u0119zienia w Kijowie. Zmar\u0142 w celi w stanie skrajnego wyczerpania organizmu.<\/strong><\/p>\r\n

Najbli\u017cszych Genera\u0142a Sowieci wywie\u017ali do Kazachstanu. Zes\u0142ania nie prze\u017cyli 18-letni Stefan i genera\u0142owa Janina Dzier\u017canowska. Jej cia\u0142o przez sze\u015b\u0107 dni le\u017ca\u0142o w izbie, gdzie mieszka\u0142y c\u00f3rki, zanim znalaz\u0142y nieco drewna na trumn\u0119. \u201ePrzy pomocy naszych s\u0105siadek ko\u0144czy\u0142y\u015bmy zbija\u0107 trumn\u0119 – wspomina\u0142a Aniela Dzier\u017canowska. – Same w\u0142o\u017cy\u0142y\u015bmy J\u0105 do trumny, zabi\u0142y wieko i wynios\u0142y\u015bmy na \u015bnieg. Na trumn\u0119 narzuci\u0142y\u015bmy siano, aby grudy ziemi nie pada\u0142y przez szpary wprost na cia\u0142o i tak odby\u0142 si\u0119 pogrzeb polskiej genera\u0142owej na wygnaniu<\/em>„.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

7. Franciszek Fabry (73 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Oficer armii austro-w\u0119gierskiej od 1890. Dowodzi\u0142 kompani\u0105, batalionem i pu\u0142kiem piechoty, po czym przeniesiony zosta\u0142 do korpusu oficer\u00f3w wojsk kolejowych. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. By\u0142 szefem Oddzia\u0142u Transport\u00f3w Polowych w Dow\u00f3dztwie „Wsch\u00f3d”, a w 1919 wyznaczony zosta\u0142 na szefa Centralnego Zarz\u0105du Kolei Wojskowych. Nast\u0119pnie by\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Etap\u00f3w 6 Armii i inspektorem s\u0142u\u017cby transportowej przy Oddziale IV Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od pa\u017adziernika 1921 przebywa\u0142 na leczeniu szpitalnym, a p\u00f3\u017aniej na urlopie zdrowotnym. W 1922 przeniesiony zosta\u0142 w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

W 1939 zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i w 1940 zamordowany.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

8. Stanis\u0142aw Haller Ritter von Hallenburg (68 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Krzy\u017c Virtuti Militari IV i V klasy, Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

By\u0142 kuzynem gen. J\u00f3zefa Hallera<\/p>\r\n

Od 1893 oficer armii austro-w\u0119gierskiej. Uko\u0144czy\u0142 studia w Wy\u017cszej Szkole Wojennej w Wiedniu. Kolejno: dow\u00f3dca batalionu, oficer sztabu korpusu, oficer Sztabu Generalnego, szef sztabu Twierdzy Krak\u00f3w. W 1916 na froncie w\u0142oskim, dow\u00f3dca pu\u0142ku artylerii. Od 1918 w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodzi\u0142 13. Dywizj\u0105 Piechoty i Grup\u0105 Operacyjn\u0105. Dow\u00f3dca 6. Armii we Lwowie. Przyczyni\u0142 si\u0119 do pokonania 1 Armii Konnej Budionnego. By\u0142 cz\u0142onkiem Rady Wojennej. W styczniu 1921 przewodniczy\u0142 delegacji polskiej na rokowania w sprawach polsko rumu\u0144skiej konwencji wojskowej. Inspektor Armii we Lwowie. Od 1923 do 1925 szef Sztabu Generalnego WP. Przeniesiony w stan spoczynku w 1926. We wrze\u015bniu 1939, po wybuchu wojny odda\u0142 si\u0119 do dyspozycji Naczelnego Wodza.<\/p>\r\n

Po wkroczeniu Sowiet\u00f3w w 1939 zosta\u0142 aresztowany i uwi\u0119ziony w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD w kwietniu 1940 w Charkowie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

9. Stanis\u0142aw J\u00f3zef HLAWATY (71 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1890 oficer armii austro-w\u0119gierskiej w szkolnictwie wojskowym Jako dow\u00f3dca batalionu walczy\u0142 na froncie ba\u0142ka\u0144skim 1915-17. Od 1918 w Wojsku Polskim, komendant korpusu kadet\u00f3w we Lwowie. W wojnie z bolszewikami dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty. Po wojnie na stanowiskach w administracji wojskowej. Od 1928 w stanie spoczynku.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 mieszka\u0142 w Stanis\u0142awowie. Na wiadomo\u015b\u0107 o agresji sowieckiej pope\u0142ni\u0142 samob\u00f3jstwo.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

10. Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (75 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji WP<\/strong><\/p>\r\n

Krzy\u017c Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie<\/strong><\/p>\r\n

Oficer rezerwy w armii austro-w\u0119gierskiej. W 1895 powo\u0142any do zawodowej s\u0142u\u017cby wojskowej. S\u0142u\u017cb\u0119 pe\u0142ni\u0142 w garnizonach Lw\u00f3w i Rzesz\u00f3w. W czasie I wojny \u015bwiatowej dowodzi\u0142 pu\u0142kiem piechoty.<\/p>\r\n

W Wojsku Polskim od 1919 . W czasie wojny z bolszewikami dow\u00f3dca 1 pu\u0142ku strzelc\u00f3w podhala\u0144skich. Po wojnie na stanowiskach dow\u00f3dczych, od 1922 na stanowisku dow\u00f3dcy 23 Dywizji Piechoty w Katowicach. W po\u0142owie 1926 przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 w Katowicach.<\/p>\r\n

Po wybuchu wojny ewakuowa\u0142 si\u0119 na wschodnie tereny RP. Aresztowany przez NKWD wywieziony do ZSRR, gdzie zmar\u0142 z wycie\u0144czenia organizmu w Tobolsku w 1942.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

11. Albin Marian Jasi\u0144ski (60 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>, pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1901 oficer rosyjskiej piechoty. Uczestnik wojny rosyjsko-japo\u0144skiej 1904 – 1905. Podczas I wojny \u015bwiatowej dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty na froncie niemieckim, ranny. Po 1917 dzia\u0142a\u0142 w Zwi\u0105zku Wojskowym Polak\u00f3w, w okresie 1917 -1918 dow\u00f3dca pu\u0142ku strzelc\u00f3w w i I Korpusie Polskim w Rosji. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. 1919 dow\u00f3dca VIII Okr\u0119gu Wojskowego i czasowo Okr\u0119gu Generalnego \u0141\u00f3d\u017a. dow\u00f3dc\u0105 2 Dywizji Strzelc\u00f3w Wielkopolskich . Uczestnik wojny 1920. Dow\u00f3dca 11 Dywizji Piechoty (1920 -1925) i 25 Dywizji Piechoty (1925-1929). Od 1929 w stanie spoczynku. Osiad\u0142 w Zar\u0119bkowicach k. Baranowicz.<\/p>\r\n

Po agresji sowieckiej zorganizowa\u0142 Stra\u017c Obywatelsk\u0105 w celu ochrony ludno\u015bci przed bezprawiem. Aresztowany natychmiast po wkroczeniu armii sowiecki. W kwietniu 1940 przewieziony do wi\u0119zienia NKWD w Mi\u0144sku Bia\u0142oruskim. Osadzony w izolatce, torturowany zmar\u0142<\/strong>.<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

12. Aleksander Walenty JASI\u0143SKI-SAS (70 lat)
<\/strong>
Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>, pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1886 w kawalerii austriackiej. W czasie I wojny \u015bwiatowej zajmowa\u0142 stanowiska sztabowe i dow\u00f3dcze. Od 1919 w Wojsku Polskim, dowodzi\u0142 dywizjonem kawalerii w wojnie z bolszewikami. Nast\u0119pnie by\u0142 inspektorem kawalerii Okr\u0119gu Generalnego \u201ePomorze\u201d, komendantem garnizonu Lw\u00f3w. W 1923 przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 we Lwowie.<\/strong><\/p>\r\n

Po wkroczeniu wojsk sowieckich we wrze\u015bniu 1939 do Lwowa zagin\u0105\u0142.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

13. Marian Jasi\u0144ski (80 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong>Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/strong><\/p>\r\n

Oficer armii austro-w\u0119gierskiej od 1907 w Sztabie Generalnym. Pe\u0142ni\u0142 tak\u017ce s\u0142u\u017cb\u0119 na stanowiskach liniowych . W czasie I wojny \u015bwiatowej w Ministerstwie Wojny Austrii. W Wojsku Polskim do 1919.\u00a0Pocz\u0105tkowo komendant Domu Inwalid\u00f3w, potem komendant Korpusu Kadet\u00f3w we Lwowie. W 1921 przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 we Lwowie, gdzie mieszka\u0142 do 1939.<\/p>\r\n

Po zaj\u0119ciu Lwowa w 1939 przez wojska sowieckie zagin\u0105\u0142.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

14. W\u0142adys\u0142aw J\u0119drzejewski<\/strong> (76 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego<\/strong>, genera\u0142 armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Zawodowy oficer rosyjskiej piechoty. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie rosyjsko-japo\u0144skiej 1904-1905. W czasie pierwszej wojny \u015bwiatowej dowodzi\u0142 pu\u0142kami piechoty oraz 30 Dywizj\u0105 Piechoty. I Wojn\u0119 \u015bwiatow\u0105 sko\u0144czy\u0142 jako genera\u0142 major awansowany w 1916 roku.\u00a0Wojsku Polskim od grudnia 1918. W 1919 by\u0142 komendantem obrony Lwowa, dow\u00f3dc\u0105 5 Dywizji Piechoty i dowodzi\u0142 za\u0142og\u0105 obrony Lwowa. Nast\u0119pnie dowodzi\u0142 grup\u0105 operacyjn\u0105 na froncie galicyjskim. By\u0142 dow\u00f3dc\u0105 1 Armii (maj-sierpie\u0144 1920), 6 Armii (sierpie\u0144-wrzesie\u0144 1920) oraz Grupy Operacyjnej 6 Armii (od wrze\u015bnia 1920). Od stycznia 1921 dow\u00f3dca Okr\u0119gu Generalnego Lublin, a od wrze\u015bnia 1921 dow\u00f3dc\u0105 Okr\u0119gu Korpusu nr VI we Lwowie. Z dniem 30 czerwca 1924 przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 do s\u0142u\u017cby. Organizowa\u0142 Stra\u017c Obywatelsk\u0105 we Lwowie. Zosta\u0142 aresztowany przez NKWD 4 pa\u017adziernika 1939. Zmar\u0142 prawdopodobnie w wi\u0119zieniu we Lwowie w marcu 1940 (albo zosta\u0142 rozstrzelany ju\u017c w 1939).<\/strong><\/p>\r\n

Syn genera\u0142a kapitan Tadeusz J\u0119drzejewski poleg\u0142 w obronie Warszawy w 1939 r.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

15. W\u0142adys\u0142aw Jan Jung (70 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego<\/strong>. Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – trzykrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W 1890 uko\u0144czy\u0142 w Wiedniu wydzia\u0142 artylerii Akademii Wojskowo Technicznej. Od 1891 oficer zawodowy armii austriackiej. Przeszed\u0142 kolejne szczeble dow\u00f3dcze. W latach 1914-1915 na froncie rosyjskim, 1916-1917 dow\u00f3dca pu\u0142ku artylerii na froncie rumu\u0144skim. W 1918 dow\u00f3dca brygady artylerii na froncie w\u0142oskim. Tam dosta\u0142 si\u0119 do niewoli. W grudniu 1918 wyjecha\u0142 do Francji i w styczniu 1919 wst\u0105pi\u0142 do Armii Polskiej gen. J\u00f3zefa Hallera. W 1919 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo pu\u0142ku artylerii, a nast\u0119pnie brygady artylerii. Uczestnik wojny z bolszewikami. Dow\u00f3dca brygady artylerii, inspektor artylerii 2 Armii. Po wojnie dow\u00f3dca 15 Dywizji Piechoty. Nast\u0119pnie dow\u00f3dca okr\u0119g\u00f3w korpusu w \u0142odzi i Lublinie. W 1928 przeszed\u0142 w stan spoczynku. Osiad\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

W czasie kampanii wrze\u015bniowej po kapitulacji obrony miasta Lwowa pozosta\u0142 w nim do grudnia 1939, a nast\u0119pnie wraz z \u017con\u0105 podj\u0105\u0142 nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0119 przekroczenia sowiecko-niemieckiej linii demarkacyjnej. Zatrzymany w rejonie Rawy Ruskiej przez sowieckich stra\u017cnik\u00f3w. Przetrzymywany wiele godzin na mrozie dozna\u0142 odmro\u017ce\u0144 i gangreny obu st\u00f3p. Zmar\u0142.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

16. Juliusz Klemens KOLMER (72 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>, doktor medycyny, pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Od 1989 oficer s\u0142u\u017cby medycznej w armii austro-w\u0119gierskiej. Podczas I wojny \u015bwiatowej komendant szpitali wojskowych. Od 1919 w Wojsku Polskim, komendant szpitala wojskowego we Lwowie, nast\u0119pnie szef s\u0142u\u017cb medycznych w pu\u0142ku piechoty. Od 1926 w stanie spoczynku. Prowadzi\u0142 praktyk\u0119 lekarsk\u0105 we Lwowie.<\/p>\r\n

Po zaj\u0119ciu Lwowa przez Sowiety aresztowany w 1940 przez NKWD. Przepad\u0142 bez wie\u015bci. <\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

17. Aleksander Kowalewski (61 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>, pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Artylerii w Moskwie. Od 1900 zawodowy oficer armii carskiej. Od 1914 na stanowiskach dow\u00f3dczych w brygadzie artylerii. W 1917, po rewolucji lutowej, wst\u0105pi\u0142 do I Korpusu Polskiego w Rosji, a nast\u0119pnie przeniesiony zosta\u0142 do III Korpusu Polskiego w Rosji. W 1918 w Inspektoracie Polskich Si\u0142 Zbrojnych na Ukrainie. Po rozwi\u0105zaniu Korpusu przedar\u0142 si\u0119 do Polski. W grudniu 1918 rozpocz\u0105\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Wojsku Polskim. W1919 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo pu\u0142ku artylerii polowej. Nast\u0119pnie zosta\u0142 szefem Biura Komitetu Uzbrojenia. W 1920 podczas wojny z bolszewikami zajmowa\u0142 si\u0119 sprawami uzbrojenia. P\u00f3\u017aniej szef biura w Komendzie Uzupe\u0142nie\u0144 i cz\u0142onek komisji weryfikacji artylerzyst\u00f3w z armii carskiej. W latach 1922-1924 szef artylerii i s\u0142u\u017cby uzbrojenia Okr\u0119gu Korpusu w \u0141odzi. W okresie 1925- 1927 dowodzi\u0142 11 Dywizj\u0105 Piechoty w Stanis\u0142awowie. W 1928 przeniesiony zosta\u0142 w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 w Warszawie. We wrze\u015bniu 1939 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby wojskowej i wyznaczony na dow\u00f3dc\u0119 zgrupowania w Brze\u017canach. Na wie\u015b\u0107 o napa\u015bci si\u0142 sowieckich na Polsk\u0119 zarz\u0105dzi\u0142 wycofanie si\u0119 w kierunku po\u0142udniowo-zachodnim; walczy\u0142 z oddzia\u0142ami sowieckimi ko\u0142o Stryja.<\/p>\r\n

Dosta\u0142 si\u0119 do niewoli sowieckiej. Wywieziony i wi\u0119ziony w obozie w Starobielsku pocz\u0105tkowo w klasztorze, p\u00f3\u017aniej w siedzibie NKWD. Zamordowany w Charkowie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

18. Szymon KURZ (71 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1888 w armii austro-w\u0119gierskiej, oficer s\u0142u\u017cb kwatermistrzowskich. W czasie I wojny \u015bwiatowej szef administracji pu\u0142ku piechoty. Od 1919 w Wojsku Polskim, w Departamencie Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. W czasie wojny z bolszewikami zarz\u0105dza\u0142 centralnymi magazynami wojskowymi. Od 1925 w stanie spoczynku. Zamieszka\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 ewakuowa\u0142 si\u0119 w okolice Grodna. Zosta\u0142 aresztowany przez NKWD. Zagin\u0105\u0142.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

19. Adolf Karol JASTRZ\u0118BSKI (74 lata) <\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>, pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1890 oficer rosyjskiej piechoty, w czasie I wojny \u015bwiatowej dowodzi\u0142 pu\u0142kiem. W 1917 wyst\u0105pi\u0142 ze s\u0142u\u017cby organizowa\u0142 polskie jednostki wojskowe na terenie Rosji. Ukrywa\u0142 si\u0119 przed bolszewikami.\u00a0Dotar\u0142 do 4 dywizji strzeleckiej gen. \u0179eligowskiego, z kt\u00f3r\u0105 przedosta\u0142 si\u0119 do Polski. Od 1919 w Wojsku Polskim. Oficer sztabu grupy operacyjnej w walkach z Ukrai\u0144cami. W wojnie z bolszewikami dow\u00f3dca brygad piechoty.\u00a0Po wojnie w 1921 przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 w Krzemie\u0144cu.<\/p>\r\n

Po zaj\u0119ciu ziem wschodnich RP w 1939 przez Sowiety aresztowany przez NKWD. Zes\u0142any do Wo\u0142ogdy zamar\u0142 na skutek kator\u017cniczej pracy, g\u0142odu i wycie\u0144czenia. <\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

20. Mieczys\u0142aw Linde (72 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego<\/strong>. Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1888 oficer zawodowy armii\u00a0austro-w\u0119gierskiej W I wojnie \u015bwiatowej na froncie w\u0142oskim dow\u00f3dca pu\u0142ku. Od 1914 bezskutecznie stara\u0142 si\u0119 o przydzia\u0142 do Legion\u00f3w Polskich.<\/p>\r\n

W 1918 przyj\u0119ty do Wojska Polskiego i mianowany dow\u00f3dc\u0105 Legii Oficerskiej w obronie Lwowa. W 1919 dow\u00f3dca Grupy Operacyjnej. Od 1920 dowodzi\u0142 brygadami piechoty nast\u0119pnie dowodzi\u0142 6 Dywizj\u0105 Piechoty. Po zako\u0144czeniu wojny z bolszewikami mianowany zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Korpusu we Lwowie. Od 1927 w stanie spoczynku. Osiad\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

Podczas kampanii wrze\u015bniowej jeden z organizator\u00f3w Stra\u017cy Obywatelskiej. Aresztowany przez NKWD po kapitulacji Lwowa, wbrew warunkom rozejmu. Po wywiezieniu ze Lwowa osadzony w obozie. Zamordowany przez NKWD w 1940.<\/strong><\/p>\r\n

Syn Genera\u0142a, ppor. Tadeusz Linde poleg\u0142 w 1920 w czasie wojny z bolszewikami.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

21. Kazimierz Orlik-\u0141ukoski<\/strong> (50 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W latach 1914-17 walczy\u0142 w Legionach Polskich. W latach 1917-18 m.in. w II Korpusie Polskim w Rosji. By\u0142 dow\u00f3dc\u0105 pu\u0142ku strzelc\u00f3w w Armii Polskiej we Francji, z kt\u00f3rym w 1919 wr\u00f3ci\u0142 do kraju. Walczy\u0142 jako dow\u00f3dca tego pu\u0142ku, a nast\u0119pnie brygady piechoty w wojnie 1920. Po wojnie zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze w piechocie. W 1927 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w Stanis\u0142awowie.<\/p>\r\n

W wojnie 1939 dowodzi\u0142 Grup\u0105 Operacyjn\u0105 „Jas\u0142o”. W ci\u0119\u017ckich walkach odwrotowych przebija\u0142 si\u0119 w rejon Lwowa. Dosta\u0142 si\u0119 z grup\u0105 \u017co\u0142nierzy do niewoli sowieckiej. Zosta\u0142 i uwi\u0119ziony w obozie w Starobielsku, a nast\u0119pnie zamordowany w Charkowie<\/strong><\/p>\r\n

Syn Genera\u0142a Andrzej, porucznik AK, dow\u00f3dca kompanii w Batalionie \u201eZo\u015bka\u201d odznaczony Krzy\u017cem Walecznych i Orderem Virtuti Militari zgin\u0105\u0142 w Powstaniu Warszawskim 1944. Mia\u0142 22 lata.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

22. Juliusz Tadeusz Franciszek Tarnawa-Malczewski<\/strong> (68 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego<\/strong>. Pu\u0142kownik armii austriacko-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari.<\/strong><\/p>\r\n

W 1893 uko\u0144czy\u0142 austriack\u0105 Techniczn\u0105 Akademi\u0119 Wojskow\u0105. W 1909 wy\u017cszy kurs in\u017cynieryjny w Wiedniu. Od 1912 dow\u00f3dca batalionu w Tarnopolu. Walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej, pocz\u0105tkowo jako dow\u00f3dca Twierdzy Krak\u00f3w. Ci\u0119\u017cko ranny w 1914 r. W roku 1915 zast\u0119pca i szef in\u017cynierii armii na Froncie Galicyjskim, potem dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty i brygady piechoty. Pod koniec wojny w Sztabie Generalnym armii austriackiej.<\/p>\r\n

W 1918 wst\u0105pi\u0142 do Wojska Polskiego. Szef Oddzia\u0142u Technicznego Sztabu Generalnego. W 1919 zast\u0119pca szefa Sztabu Generalnego-g\u0142\u00f3wny kwatermistrz. W okresie 1921-1922 szef sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, do 1924 dow\u00f3dca Okr\u0119gu Korpusu w Grodnie. G\u0142\u00f3wny inicjator i sponsor budowy Grobu Nieznanego \u0179o\u0142nierza w Warszawie.<\/p>\r\n

Do maja 1926 dow\u00f3dca Okr\u0119gu Korpusu w Warszawie oraz Inspektor Armii. W okresie 10-14 maja 1926 by\u0142 ministrem Spraw Wojskowych w rz\u0105dzie Wincentego Witosa. Organizowa\u0142 obron\u0119 przed oddzia\u0142ami marsza\u0142ka Pi\u0142sudskiego w dniach przewrotu majowego 1926. Skapitulowa\u0142 na polecenie prezydenta Wojciechowskiego w celu przerwania rozlewu krwi. Z\u0142o\u017cy\u0142 na r\u0119ce marsza\u0142ka Sejmu Macieja Rataja pro\u015bb\u0119 o dymisj\u0119 ze stanowiska. Zosta\u0142 aresztowany oskar\u017cony o przest\u0119pstwa kryminalne. Przed s\u0105dem zosta\u0142 uniewinniony. W 1927 przeszed\u0142 w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 we Lwowie<\/p>\r\n

Po zaj\u0119ciu Lwowa przez wojska sowieckie w 1939 zosta\u0142 aresztowany. Zamordowany w lwowskim wiezieniu w 1940.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

23. Henryk Minkiewicz (60 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari<\/strong><\/p>\r\n

Dzia\u0142a\u0142 w Organizacji Bojowej PPS, a nast\u0119pnie w Zwi\u0105zku Walki Czynnej i w \u201eStrzelcu\u201d. Po rozpocz\u0119ciu I wojny \u015bwiatowej w Legionach Polskich. 1918 kierowa\u0142 akcj\u0105 rozbrajania oddzia\u0142\u00f3w niemieckich oraz zajmowania wa\u017cnych obiekt\u00f3w. W latach 1918-1920 uczestniczy\u0142 w dzia\u0142aniach wojennych na froncie wschodnim, najpierw jako dow\u00f3dca grup operacyjnych, walcz\u0105cych przeciwko Ukrai\u0144com, p\u00f3\u017aniej na czele 2 Dywizji Piechoty Legion\u00f3w przeciwko bolszewikom. Odnosi\u0142 liczne sukcesy bojowe w walce z bolszewikami. Po wojnie w 1924 zosta\u0142 skierowany do sformowania Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1925 mianowany go dow\u00f3dc\u0105 KOP. W 1929 przeszed\u0142 w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 w osadzie wojskowej ko\u0142o Brze\u015bcia n. Bugiem.<\/p>\r\n

Po wybuchu wojny w 1939 i napa\u015bci wojsk sowieckich zosta\u0142 aresztowany przez NKWD. Osadzony w obozie w Kozielsku. Zosta\u0142 zamordowany w Katyniu w kwietniu 1940.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

24. Tomasz Nejman (73 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Kontradmira\u0142 Marynarki Wojennej RP.<\/strong> Genera\u0142 major floty rosyjskiej.<\/p>\r\n

Od 1888 s\u0142u\u017cy\u0142 w rosyjskiej marynarce wojennej. Absolwent Wydzia\u0142u Mechanicznego Akademii Morskiej w Sankt Petersburgu z 1894. P\u0142ywa\u0142 na okr\u0119tach Floty Ba\u0142tyckiej jako oficer mechanik. Podczas wojny rosyjsko-japo\u0144skiej wzi\u0105\u0142 udzia\u0142 w w bitwie pod Cuszim\u0105, na kr\u0105\u017cowniku „A\u0142maz”, kt\u00f3ry jako jeden z trzech okr\u0119t\u00f3w rosyjskich zdo\u0142a\u0142 przedrze\u0107 si\u0119 do W\u0142adywostoku. Ostatni\u0105 jednostk\u0105 p\u0142ywaj\u0105c\u0105, na kt\u00f3rej s\u0142u\u017cy\u0142 by\u0142 kr\u0105\u017cownik pancerny „Riurik” Floty Ba\u0142tyckiej. W 1912 zako\u0144czy\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 na morzu i zosta\u0142 cz\u0142onkiem sta\u0142ym w Komisji Budowy Okr\u0119t\u00f3w dla Floty Czarnomorskiej. Na stanowisku tym pracowa\u0142 do ko\u0144ca I wojny \u015bwiatowej. W 1919 przyby\u0142 do Polski po weryfikacji w 1921 otrzyma\u0142 stopie\u0144 kontradmira\u0142a i zosta\u0142 przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 na sta\u0142e w Wilnie. Aktywnie wspiera\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 Ligi Morskiej i Kolonialnej, w kt\u00f3rej by\u0142 cz\u0142onkiem Zarz\u0105du Okr\u0119gowego.<\/p>\r\n

Po wkroczeniu do Wilna armii sowieckiej zosta\u0142 aresztowany przez NKWD. Po przewiezieniu do wi\u0119zienia w Mi\u0144sku Bia\u0142oruskim zamordowany w 1940.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

25. Leopold Okulicki, ps. Nied\u017awiadek,(48 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari IV i V klasy, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1913 roku nale\u017ca\u0142 do Zwi\u0105zku Strzeleckiego. W 1915 wst\u0105pi\u0142 do 3 Pu\u0142ku Piechoty Legion\u00f3w, ranny w walkach. Do Wojska Polskiego wst\u0105pi\u0142 w listopadzie 1918 .Walczy\u0142 w I wojnie \u015bwiatowej i w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1923-1925 uko\u0144czy\u0142 Wy\u017csz\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojenn\u0105, 1931-1934 wyk\u0142ada\u0142 taktyk\u0119 w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Od 1939 szef Wydzia\u0142u Sytuacyjnego i zast\u0119pca szefa Oddzia\u0142u III SG WP. We wrzesniu 1939 by\u0142 oficerem \u0142\u0105cznikowym Naczelnego Wodza przy Dow\u00f3dztwie Obrony Warszawy. Potem broni\u0142 Warszawy, jako dow\u00f3dca zgrupowania na Woli. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142 konspiracj\u0119 w S\u0142u\u017cbie Zwyci\u0119stwu Polski, by\u0142 komendantem \u0142\u00f3dzkiego okr\u0119gu ZWZ. W 1940 komendant ZWZ\/AK teren\u00f3w okupowanych przez Sowiety. Zosta\u0142 aresztowany w styczniu 1941 roku przez NKWD i uwi\u0119ziony. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej i podpisaniu uk\u0142ad\u00f3w mi\u0119dzy rz\u0105dem RP i rz\u0105dem ZSRR, zosta\u0142 zwolniony z wi\u0119zienia na interwencj\u0119 gen. W\u0142adys\u0142awa Andersa 12 sierpnia 1942. W 1943 dowodzi\u0142 7 Dywizj\u0105 Piechoty na Bliskim Wschodzie, po czym pracowa\u0142 w Sztabie Naczelnego Wodza w Londynie. W nocy z 21 na 22 maja 1944, po uprzednim przeszkoleniu spadochronowym na kursie cichociemnych, zosta\u0142 zrzucony do kraju. W dow\u00f3dztwie AK by\u0142 jednym z g\u0142\u00f3wnych zwolennik\u00f3w walki zbrojnej w Warszawie. W pa\u017adzierniku 1944 obj\u0105\u0142 stanowisko komendanta g\u0142\u00f3wnego AK.<\/p>\r\n

W wyniku prowokacji NKWD w marcu 1945 zaproszony wraz z cz\u0142onkami Delegatury Rz\u0105du na pertraktacje polityczne zosta\u0142 aresztowany razem z 15 innymi przyw\u00f3dcami AK i Pa\u0144stwa Podziemnego i wywieziony do Moskwy. Oskar\u017cony w sfingowanym procesie o przest\u0119pstwa na zapleczu frontu sowieckiego w Polsce, 21 czerwca 1945 roku zosta\u0142 skazany w s\u0142ynnym procesie szesnastu na 10 lat wi\u0119zienia, co by\u0142o najwy\u017csz\u0105 kar\u0105 w\u015br\u00f3d oskar\u017conych. W 1956 w\u0142adze sowieckie og\u0142osi\u0142y, \u017ce Genera\u0142 zmar\u0142 w wi\u0119zieniu na \u0141ubiance 24 grudnia 1946 na skutek ataku serca i parali\u017cu, a jego zw\u0142oki zosta\u0142y spalone. Informacje dotycz\u0105ce przyczyny \u015bmierci zakwestionowali skazani w tym procesie Adam Bie\u0144 oraz Antoni Pajdak, (obaj s\u0142yszeli jak Genera\u0142 zosta\u0142 wyprowadzony z celi na egzekucj\u0119 w Wigili\u0119 1946).<\/strong><\/p>\r\n

Jedyny syn Genera\u0142a, Zbigniew, zgin\u0105\u0142 w lipcu 1944 w wieku 20 lat ko\u0142o Ankony we W\u0142oszech, jako sier\u017cant podchor\u0105\u017cy 1 pu\u0142ku artylerii 2 Korpusu.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

26. Franciszek Daniel Paulik (74 lata) Czech.<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii austriacko-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych<\/strong><\/p>\r\n

Od 1881 w armii austriackiej. Od 1914 uczestniczy\u0142 w walkach I wojny \u015bwiatowej, dowodz\u0105c pu\u0142kiem strzelc\u00f3w. W 1918 przeszed\u0142 do Wojska Polskiego. Dowodzi\u0142 Grup\u0105 Operacyjn\u0105 w Ma\u0142opolsce Wschodniej i walczy\u0142 w obronie Lwowa. W maju 1919 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 pu\u0142ku, a nastepnie brygady piechoty.\u00a08 Pu\u0142ku Piechoty Legion\u00f3w i VI Brygady Piechoty Legion\u00f3w. Od kwietnia 1920 do wrze\u015bnia 1921 dowodzi\u0142 13 Dywizj\u0105 Piechoty (m.in. w czasie operacji kijowskiej). We wrze\u015bniu 1921 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo 24 Dywizji Piechoty. W lipcu 1924 mianowany zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Korpusu w \u0141odzi. W 1925 przeniesienia w stan spoczynku. Zamieszka\u0142 we Lwowie<\/p>\r\n

W listopadzie 1939 zosta\u0142 aresztowany przez NKWD; prawdopodobnie zgin\u0105\u0142 zamordowany w lwowskim wi\u0119zieniu na Brygidkach. Jego nazwisko znajduje si\u0119 na tzw. li\u015bcie ukrai\u0144skiej.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

27. Edward PIOTROWSKI<\/strong> (77 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>. Genera\u0142 armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Od 1886 w armii rosyjskiej. Na stanowiskach dow\u00f3dczych w piechocie bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie z Japoni\u0105 i w I wojnie \u015bwiatowej. Po rewolucji 1917 kierowa\u0142 komitetem wojskowym formacji polskich na Wo\u0142yniu i Podolu. Z niewiadomych powod\u00f3w opu\u015bci\u0142 posterunek. W 1920 przyby\u0142 do Polski. Pracowa\u0142 w administracji wojskowej. W 1924 uzyska\u0142 status gen. rez. WP. Zamieszka\u0142 w Kamieniu Koszyrskim w woj. poleskim.<\/p>\r\n

Po zaj\u0119ciu Polesia przez wojska sowieckie w 1939 zosta\u0142 aresztowany. Zes\u0142any do obwodu archangielskiego zmar\u0142 z wyczerpania zmuszany do kator\u017cniczego r\u0105bania lasu.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

28. Rudolf Pirch (59 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1902 w armii austriackiej. Walczy\u0142 jako dow\u00f3dca jednostek artylerii w czasie I wojny \u015bwiatowej. Od 1919 r. w Wojsku Polskim. W czasie wojny z bolszewikami 1920 r. zajmowa\u0142 stanowiska sztabowe: w Dow\u00f3dztwie Okr\u0119gu Generalnego \u201eLw\u00f3w\u201d, w Ministerstwie Spraw Wojskowych i w sztabie Naczelnego Wodza. Po wojnie dowodzi\u0142 26 Dywizj\u0105 Piechoty. Nast\u0119pnie zajmowa\u0142 si\u0119 szkoleniem, by\u0142 komendantem Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie (1923) i Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu (1935).\u00a0Przeniesiony w stan spoczynku zamieszka\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

Zosta\u0142 mianowany 11 wrze\u015bnia 1939 r. dow\u00f3dc\u0105 obrony obszaru Lwowa. Osobi\u015bcie poprowadzi\u0142 kontratak odrzucaj\u0105cy niemieck\u0105 grup\u0119 po\u015bcigow\u0105 z niemieckiej dywizji g\u00f3rskiej. Po kapitulacji Lwowa, pozostawa\u0142 w dyspozycji dow\u00f3dcy obrony miasta Lwowa.<\/p>\r\n

Zosta\u0142 aresztowany przez Sowiet\u00f3w i osadzony w wi\u0119zieniu. Zamordowany na terenie Ukrainy po 5 marca 1940. Miejsce i okoliczno\u015bci \u015bmierci pozostaj\u0105 nieznane.<\/strong><\/p>\r\n

Rodzin\u0119 Genera\u0142a sowieci deportowali do Kazachstanu.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

29. Konstanty Plisowski (50 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari,\u00a0Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Absolwent Korpusu Kadet\u00f3w od 1911 w rosyjskiej kawalerii. Walczy\u0142 w czasie I wojny na froncie austriackim. Dowodzi\u0142 szwadronem. W okresie od stycznia do marca 1918, na czele szwadronu z\u0142o\u017conego z Polak\u00f3w\u00a0odby\u0142 1400 kilometrowy marsz z Odessy do twierdzy Bobrujsk miejsca formowania I Korpusu Polskiego. W styczniu 1919 w Odessie obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. Na czele tego oddzia\u0142u 15 czerwca 1919 przebi\u0142 si\u0119 przez Mo\u0142dawi\u0119 do Polski. Dowodzi\u0142 w lipcu tego roku s\u0142ynn\u0105 szar\u017c\u0105 pod Jaz\u0142owcem – jego pu\u0142k otrzyma\u0142 nazw\u0119 14 pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w Jaz\u0142owieckich. Uczestniczy\u0142 w wyprawie kijowskiej, gdzie bra\u0142 udzia\u0142 w zagonie na Koziaty\u0144. Walczy\u0142 przeciwko 1 Armii Konnej pod Komarowem.W wojnie z bolszewikami 1920 da\u0142 si\u0119 pozna\u0107 jako wybitny dow\u00f3dca kawalerii odnosz\u0105c wiele sukces\u00f3w. Po wojnie zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze i sztabowe. W 1923 uko\u0144czy\u0142 kurs w Centrum Wy\u017cszych Studi\u00f3w Wojskowych w Warszawie. Od 1927 do 1930. dowodzi\u0142 5 Samodzieln\u0105 Brygad\u0105 Kawalerii. W ko\u0144cu grudnia 1930 r. zosta\u0142 przeniesiony w stan spoczynku. we wrze\u015bniu 1939 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo obrony twierdzy brzeskiej. Z 17 na 18 wrze\u015bnia przebi\u0142 si\u0119 wraz z za\u0142og\u0105 przez pier\u015bcie\u0144 okr\u0105\u017cenia. Dotar\u0142 do grupy operacyjne gen. Andersa i zosta\u0142 jego zast\u0119pc\u0105.<\/p>\r\n

Dowodzi\u0142 Nowogr\u00f3dzk\u0105 BK i po zaci\u0119tych bojach z si\u0142ami sowieckimi dosta\u0142 si\u0119 do niewoli w okolicach Sambora. By\u0142 wi\u0119ziony w obozach jenieckich w Ostaszkowie i Starobielsku. Zosta\u0142 zamordowany przez NKWD wiosn\u0105 1940 r. w Charkowie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

30. Wojciech Rogalski (72 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego<\/strong>. Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej. Doktor medycyny.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

Po uko\u0144czeniu studi\u00f3w i uzyskaniu doktoratu medycyny (1893) wst\u0105pi\u0142 do armii austriackiej i s\u0142u\u017cy\u0142 jako lekarz wojskowy w Szpitalu Garnizonowym w Krakowie. Od 1897 by\u0142 lekarzem pu\u0142kowym w Wadowicach, W 1914 zosta\u0142 odkomenderowany do Legion\u00f3w Polskich.Pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa sanitarnego w Komendzie .Od 1918 w Wojsku Polskim. Uczestnik walk w wojnie z bolszewikami w 1920. W 1921 obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 komendanta Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. Zosta\u0142 mianowany szefem sanitarnym Dow\u00f3dztwa Okr\u0119gu Korpusu w Warszawie, a w 1924 otrzyma\u0142 funkcj\u0119 inspektora wojskowych zak\u0142ad\u00f3w sanitarnych. W pa\u017adzierniku 1925 wyznaczony zosta\u0142 na stanowisko I inspektora s\u0142u\u017cby zdrowia. W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Otworzy\u0142 prywatn\u0105 praktyk\u0119 lekarsk\u0105 w Warszawie.We wrze\u015bniu 1939 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lwowa.<\/p>\r\n

Po zaj\u0119ciu miasta przez Sowiet\u00f3w w 1939 zosta\u0142 aresztowany i osadzony w wi\u0119zieniu na Brygidkach. Ok. 1940 lub 1941 zosta\u0142 zamordowany przez NKWD. Po zdobyciu Lwowa przez Wehrmacht Niemcy znale\u017ali w Brygidkach ok. 3000 gnij\u0105cych zw\u0142ok ludzkich le\u017c\u0105cych w wielu warstwach w celach wi\u0119ziennych. Zw\u0142oki genera\u0142a odkryto w masowym grobie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

31. RYCHLI\u0143SKI Tadeusz (75 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego<\/strong>. Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Od 1886 oficer zawodowy armii austro-w\u0119gierskiej.\u00a0W czasie I wojny \u015bwiatowej dowodzi\u0142 pu\u0142kiem kawalerii.. Od 1918 w Wojsku Polskim. Broni\u0142 Przemy\u015bla. W latach 1919-20 w s\u0142u\u017cbie Etap\u00f3w jako komendant Sambora, Ko\u0142omyi oraz frontu litewsko-bia\u0142oruskiego w walkach o Wilno. Zajmowa\u0142 stanowiska sztabowe w dow\u00f3dztwie okr\u0119gu korpusu w Warszawie. Od 1924 w stanie spoczynku. Zamieszka\u0142 w Przemy\u015blu.<\/p>\r\n

Po zako\u0144czeniu dzia\u0142a\u0144 wojennych w 1939 zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i zamordowany w 1940 w wi\u0119zieniu w Samborze.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

32. Jan Sawicki (68 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady wojska Polskiego<\/strong>. Genera\u0142 armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Walecznych.<\/strong><\/p>\r\n

W 1894 uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Kawalerii w Petersburgu, dow\u00f3dca pu\u0142ku dragon\u00f3w od 1914. Podczas I wojny \u015bwiatowej dow\u00f3dca pu\u0142ku i brygady kawalerii na frontach austriackim i niemieckim. Po przewrocie bolszewickim w Rosji by\u0142 cz\u0142onkiem Polskiego Komitetu Wojskowego przy 8 Armii rosyjskiej i dow\u00f3dc\u0105 tworzonych w niej oddzia\u0142\u00f3w polskich. W 1919 przyj\u0119ty do Wojska Polskiego i mianowany dow\u00f3dc\u0105 brygady kawalerii na Froncie Galicyjskim i Wo\u0142y\u0144skim. Przej\u015bciowo dowodzi\u0142 tak\u017ce 13 Dywizj\u0105 Piechoty. W czasie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 by\u0142 kolejno dow\u00f3dc\u0105 I Dywizji Jazdy (od czerwca) i dow\u00f3dc\u0105 Grupy Operacyjnej Jazdy (od 15 lipca). Skutecznie walczy\u0142 z oddzia\u0142ami Konarmii Budionnego, na Wo\u0142yniu i Podolu. Po wojnie (1920 – 1924) w Centralnej Komisji Kontroli Z dniem 1 czerwca 1924 mianowany zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 3 Dywizji Kawalerii w Poznaniu. 16 listopada 1925 wyznaczony zosta\u0142 na stanowisko dow\u00f3dcy 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie. W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiad\u0142 w rodzinnym maj\u0105tku.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 ci\u0119\u017cko chory, nie m\u00f3g\u0142 chodzi\u0107 o w\u0142asnych si\u0142ach. Po agresji sowieckiej na Polsk\u0119 zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i wywieziony do Rosji, gdzie zmar\u0142 w szpitalu wi\u0119ziennym w Jaros\u0142awlu.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

33. Franciszek J\u00f3zef Sikorski (51 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – trzykrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 w Zwi\u0105zku Walki Czynnej (od 1910) i w Zwi\u0105zku Strzeleckim. Uko\u0144czy\u0142 wy\u017cszy kurs szko\u0142y oficerskiej w 1912. W czasie I wojny \u015bwiatowej s\u0142u\u017cy\u0142 w Legionach Polskich – dow\u00f3dca batalionu, a potem pu\u0142ku piechoty. Od stycznia 1918 dow\u00f3dca Okr\u0119gu Lw\u00f3w Polskiej Organizacji Wojskowej. W Wojsku Polskim od listopada1918 jako dow\u00f3dca pu\u0142ku strzelc\u00f3w 4 Dywizji Strzelc\u00f3w Polskich. Wraz z dywizj\u0105 powr\u00f3ci\u0142 przez Bukowin\u0119 do kraju. Od 1919 dow\u00f3dca\u00a0pu\u0142ku piechoty, potem brygady piechoty. W 1920 walczy\u0142 z bolszewikami, najpierw na Froncie P\u00f3\u0142nocnym, potem w bitwie warszawskiej na polach Radzymina, a nast\u0119pnie w walkach po\u015bcigowych w Ma\u0142opolscy Wschodniej.
Po wojnie szkoli\u0142 si\u0119 na kursie doskonal\u0105cym w Wy\u017cszej Szkole Wojennej. Od 1921 na stanowiskach dow\u00f3dczych w piechocie. Od 1926 do 1932 dow\u00f3dca 9 Dywizji Piechoty. Od 1933 w stanie spoczynku. Zamieszka\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

Po wybuchu wojny w 1939 ewakuowa\u0142 si\u0119 do Brze\u015bcia, gdzie mia\u0142 obj\u0105\u0107 dow\u00f3dztwo twierdzy. Nast\u0119pnie uda\u0142 si\u0119 do Lwowa. Zameldowa\u0142 si\u0119 do dyspozycji dow\u00f3dztwa Frontu Po\u0142udniowego. W dniu 12.IX obj\u0105\u0142 stanowisko w dow\u00f3dztwie obrony Lwowa, skutecznie walczy\u0142 z zagonami niemieckimi.<\/p>\r\n

Po kapitulacji miasta przed Sowietami, wbrew warunkom gwarantuj\u0105cym wyjazd za granic\u0119, zosta\u0142 wraz z innymi oficerami aresztowany i uwi\u0119ziony w obozie w Starobielsku, a nast\u0119pnie w kwietniu 1940 zamordowany w Charkowie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

34. Leonard Skierski (74 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong> Genera\u0142 armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari kl.IV i V, Krzy\u017cem Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

S\u0142u\u017cy\u0142 w armii rosyjskiej, absolwent\u00a0Michaj\u0142owskiej Szko\u0142y Oficerskiej Artylerii. W czasie I wojny \u015bwiatowej wyr\u00f3\u017cni\u0142 si\u0119 w boju dowodz\u0105c jednostkami artylerii. od 1917 inspektor artylerii korpusu.\u00a0Stworzy\u0142 Stowarzyszenie \u0179o\u0142nierzy Polskich i d\u0105\u017cy\u0142 do zorganizowania Korpusu Polskiego w Rosji. Zosta\u0142 aresztowany przez bolszewik\u00f3w i osadzony w wi\u0119zieniu w Kijowie. Zbieg\u0142 z wi\u0119zienia i walczy\u0142 po stronie Bia\u0142ych. Nast\u0119pnie przedosta\u0142 si\u0119 do Polski. Zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 7. Dywizji Piechoty przy granicy \u015bl\u0105skiej. Nast\u0119pnie dowodz\u0105c 1. Dywizj\u0105 Strzelc\u00f3w Polskich walczy\u0142 na Wo\u0142yniu. W\u00a0wyprawie kijowskiej dowodzi\u0142 4. Dywizj\u0105 Piechoty w 3. Armii genera\u0142a Edwarda Rydza-\u015amig\u0142ego. Zdoby\u0142 wa\u017cne dla powodzenia operacji miasto Koroste\u0144. Dowodzi\u0142 Grup\u0105 Operacyjn\u0105 na froncie litewsko-bia\u0142oruskim w czasie ofensywy bolszewickiej. Na tym stanowisku da\u0142 dow\u00f3d swego wojskowego talentu. W lipcu 1920 powierzono mu dow\u00f3dztwo\u00a0 4. Armii,\u00a0kt\u00f3ra otrzyma\u0142a kluczowe zadanie w ramach kontruderzenia na napieraj\u0105cych na Warszaw\u0119 bolszewik\u00f3w. Dowodzona przez niego 4. Armia walnie przyczyni\u0142a si\u0119 do zwyci\u0119stwa strony polskiej w wojnie, zw\u0142aszcza w bitwie nad Niemnem. Po wojnie Genera\u0142 zosta\u0142 inspektorem armii w Toruniu, a nast\u0119pnie w Warszawie. W 1931 przeszed\u0142 w stan spoczynku i odda\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci w stowarzyszeniach Ko\u015bcio\u0142a Ewangelicko-Reformowanego (by\u0142 wyznania ewangelickiego).<\/p>\r\n

Wybuch wojny we wrze\u015bniu 1939 r. zasta\u0142 Genera\u0142a na Kresach. Zosta\u0142 aresztowany przez NKWD i osadzony w obozie w Starobielsku. W kwietniu 1940 roku wraz z innymi polskimi oficerami zosta\u0142 zamordowany w Charkowie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

35. Piotr Skuratowicz (49 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari.<\/strong><\/p>\r\n

S\u0142u\u017cy\u0142 przed 1917 w armii rosyjskiej, nast\u0119pnie w I Korpusie Polskim w Rosji. Po przedostaniu si\u0119 przez Murma\u0144sk do armii gen. J\u00f3zefa Hallera we Francji powr\u00f3ci\u0142 z ni\u0105 w czerwcu 1919 do kraju. Pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w pu\u0142ku strzelc\u00f3w konnych.\u00a0Dowodzi\u0142 z wielkim powadzeniem zagonami kawaleryjskimi zadaj\u0105c du\u017ce straty wojskom bolszewickim. Po wojnie jeden z najwybitniejszych wyk\u0142adowc\u00f3w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudzi\u0105dzu, gdzie wprowadzi\u0142 wiele nowoczesnych rozwi\u0105za\u0144 w kszta\u0142ceniu podchor\u0105\u017cych. W 1929 zosta\u0142 dow\u00f3dca pu\u0142ku strzelc\u00f3w konnych, a w 1932 dow\u00f3dc\u0105 Brygady Kawalerii w Ostro\u0142\u0119ce. W latach 1937-1939 szef Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Podczas kampanii wrze\u015bniowej 1939 dowodzi\u0142 grup\u0105 operacyjn\u0105 „Dubno”.<\/p>\r\n

Po agresji sowieckiej 17 wrze\u015bnia 1939 r. zatrzymany przez NKWD i wywieziony do obozu w Starobielsku. By\u0142 tam przetrzymywany w nieludzkich warunkach do kwietnia 1940 roku. Od 5 kwietnia do 12 maja 1940 roku w siedzibie NKWD w Charkowie wymordowano 3739 je\u0144c\u00f3w z obozu starobielskiego. W\u015br\u00f3d nich tak\u017ce genera\u0142a Skuratowicza.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

36. Mieczys\u0142aw Smorawi\u0144ski (47 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari,\u00a0Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

W 1911 za dzia\u0142alno\u015b\u0107 niepodleg\u0142o\u015bciow\u0105 zosta\u0142 skazany na 6 miesi\u0119cy wi\u0119zienia i zes\u0142any w g\u0142\u0105b Rosji. Nale\u017ca\u0142 do Dru\u017cyn Strzeleckich, w 1914 uko\u0144czy\u0142 kurs oficerski. W chwili wybuchu I wojny \u015bwiatowej\u00a0wst\u0105pi\u0142 do Legion\u00f3w Polskich. Od 1918 w Wojsku Polskim. Zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 batalionu i pe\u0142ni\u0142 obowi\u0105zki dow\u00f3dcy pu\u0142ku piechoty. Dowodzi\u0142 tym pu\u0142kiem w walkach pod Lwowem oraz na froncie polsko-ukrai\u0144skim. Od 1919 dowodzi\u0142 brygad\u0105 piechoty. Walczy\u0142 pod Warszawa i w rejonie Hrubieszowa. W okresie wojennym by\u0142 pi\u0119ciokrotnie ranny, z tego dwa razy ci\u0119\u017cko, Po zako\u0144czeniu wojny na stanowiskach dow\u00f3dczych w piechocie. Od 1927 dowodzi\u0142 6 Dywizj\u0105 Piechoty w Krakowie. W okresie 1932 – 1934 by\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Korpusu w Grodnie, a nast\u0119pnie dow\u00f3dc\u0105 Okr\u0119gu Korpusu w Lublinie. W przeddzie\u0144 wybuchu wojny zorganizowa\u0142 39 Rezerwow\u0105 Dywizj\u0119 Piechoty i bazy zaopatrzeniowe dla 3 Dywizji Piechoty Legion\u00f3w.<\/p>\r\n

Po wybuchu wojny we wrze\u015bniu 1939\u00a0jako dow\u00f3dca okr\u0119gu organizowa\u0142 mobilizacj\u0119 oddzia\u0142\u00f3w oraz bazy zaopatrzenia dla walcz\u0105cych wojsk. Po wkroczeniu wojsk sowieckich rozpocz\u0105\u0142 z nimi pertraktacj\u0119, a w dniu 20 wrze\u015bnia 1939 zgodnie z porozumieniem mia\u0142 uda\u0107 si\u0119 z podleg\u0142ymi oddzia\u0142ami w kierunku Bugu. Strona sowiecka umow\u0119 z\u0142ama\u0142a. Genera\u0142 zosta\u0142 osadzony w obozie w Kozielsku i wraz z je\u0144cami z tego obozu zamordowany w Katyniu w 1940.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

37. Stanis\u0142aw Dowoyno-So\u0142\u0142ohub (54 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie<\/strong><\/p>\r\n

S\u0142u\u017cy\u0142 w armii rosyjskiej, by\u0142 te\u017c oficerem II Korpusu Polskiego. Bra\u0142 udzia\u0142 w bitwie pod Kaniowem w 1918. Potem pe\u0142ni\u0142 r\u00f3\u017cne funkcje w Wojsku Polskim. W okresie 1923-1924\u00a0dow\u00f3dca pu\u0142ku piechoty w Bydgoszczy. Zosta\u0142 mianowany\u00a0dow\u00f3dc\u0105 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. Przeniesiony w stan spoczynku w 1936.. By\u0142 znanym spo\u0142ecznikiem. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 na Kresach otrzyma\u0142 honorowe obywatelstwo Tarnopola. Pobory generalskie przeznacza\u0142 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 Bia\u0142ego Krzy\u017ca szerz\u0105cego o\u015bwiaty i postawy patriotyczne w\u015br\u00f3d \u017co\u0142nierzy s\u0142u\u017cby zasadniczej WP.<\/p>\r\n

Wybuch wojny we wrze\u015bniu 1939 zasta\u0142 go w maj\u0105tku pod Kobryniem. Po wkroczeniu wojsk sowieckich Genera\u0142 zosta\u0142 rozstrzelany przez dow\u00f3dc\u0119 sowieckiego oddzia\u0142u przed w\u0142asnym domem na oczach \u017cony.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

38. Tadeusz Sulimirski\u00a0(74 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong>Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej.<\/p>\r\n

Krzy\u017c Waleczny<\/strong><\/p>\r\n

Od 1886 oficer zawodowy armii austro-w\u0119gierskiej. Zajmowa\u0142 stanowiska dow\u00f3dcze w kawalerii. Uczestnik walk na frontach I wojny \u015bwiatowej.\u00a0Uczestniczy\u0142 w obronie Lwowa. Jako dow\u00f3dca kawalerii walczy\u0142 z Ukrai\u0144cami w 1919. P\u00f3\u017aniej walczy\u0142 na froncie poleskim w sk\u0142adzie 9 Dywizji Piechoty. Mianowany zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 brygady jazdy, kt\u00f3r\u0105 dowodzi\u0142 do czerwca 1920. Z powodu z\u0142ego stanu zdrowia przeniesiony do s\u0142u\u017cby sztabowej. Zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Generalnego „Kielce”. Po roku przeniesiony na stanowisko zast\u0119pcy dow\u00f3dcy Okr\u0119gu Korpusuw Przemy\u015blu. Od 1922 przeniesiony w stan. Zamieszka\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

W listopadzie 1939 aresztowany przez NKWD i osadzony w wi\u0119zieniu Brygidki we Lwowie. W nast\u0119pstwie trudnych warunk\u00f3w wi\u0119ziennych zachorowa\u0142 na zapalenie nerek i lutym 1940 zmar\u0142.<\/strong><\/p>\r\n

\u0179ona Genera\u0142a Bogdan\u0105 zosta\u0142a aresztowana na drugi dzie\u0144 po zatrzymaniu m\u0119\u017ca. W kwietniu 1940 deportowana do Kazachstanu, gdzie zmar\u0142a z g\u0142odu.<\/em><\/p>\r\n

C\u00f3rka Genera\u0142a Felicja (21 lat), uczestniczy\u0142a w obronie Lwowa. Zmar\u0142a w listopadzie 1918 w nast\u0119pstwie rany postrza\u0142owej.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

39. Stefan Suszy\u0144ski (68 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Dywizji Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii rosyjskiej.<\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – dwukrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1894 oficer zawodowy kawalerii w armii rosyjskiej. w s\u0142u\u017cbie wojskowej. Przeszed\u0142 kolejne szczeble dow\u00f3dcze w jednostkach . W I wojnie \u015bwiatowej, Odznaczy\u0142 si\u0119 w walkach, za co by\u0142 wyr\u00f3\u017cniany rosyjskim orderami.<\/p>\r\n

W 1917 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo i przyst\u0105pi\u0142 do organizacji pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w w I Korpusie Polskim w Uczestniczy\u0142 w walkach I Korpusu z bolszewikami. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim.\u00a0W 1919 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo brygady kawalerii. Zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 w wojnie 1920. Po wojnie w1921 wyznaczony zosta\u0142 na stanowisko komendanta miasta sto\u0142ecznego Warszawy. Podczas przewrotu majowego opowiedzia\u0142 si\u0119 po stronie rz\u0105du i organizowa\u0142 w Warszawie op\u00f3r przeciw pi\u0142sudczykom. W 1927 przeniesiony zosta\u0142 w stan spoczynku. Osiad\u0142 w Warszawie.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 wyruszy\u0142 na wsch\u00f3d. 7 listopada 1939 w Wilnie zosta\u0142 aresztowany przez NKWD. Zes\u0142any do Karagandy zosta\u0142 zmuszony do pracy kator\u017cniczej w kopalni rudy miedzi. Zmar\u0142 z wycie\u0144czenia w 1940.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

40. Leopold SZYJKOWSKI (81 lat) <\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong> Pu\u0142kownik armii austro-w\u0119gierskiej. Doktor medycyny.<\/p>\r\n

Od 1888 oficer s\u0142u\u017cby zdrowia w armii austro-w\u0119gierskiej.\u00a0Lekarz jednostek liniowych w czasie I wojny \u015bwiatowej. Od 1918 w Wojsku Polskim organizowa\u0142 wojskow\u0105 s\u0142u\u017cb\u0119 zdrowia we Lwowie. W 1921 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszka\u0142 we Lwowie.<\/p>\r\n

W czasie wojny 1939 ci\u0119\u017cko zachorowa\u0142. Do zmierzonej przez NKWD w 1940 deportacji nie dosz\u0142o bowiem Genera\u0142 znajdowa\u0142 si\u0119 w stanie agonalnym i zmar\u0142.<\/strong><\/p>\r\n

Deportowano jego \u017con\u0119, osob\u0119 w podesz\u0142ym wieku. Zmar\u0142a w czasie transportu w g\u0142\u0105b Rosji.<\/em><\/p>\r\n


<\/em><\/p>\r\n

41. J\u00f3zef Konstanty Olszyna-Wilczy\u0144ski (49 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Po wybuchu 1914 w I Brygadzie Legion\u00f3w Polskich. Od 1918 w Wojsku Polskim. Uczestnik wojny polsko-ukrai\u0144skiej i wojny polsko-bolszewickiej – walczy\u0142 na Podolu. Zosta\u0142 ci\u0119\u017cko ranny i dosta\u0142 si\u0119 do niewoli ukrai\u0144skiej, przebywa\u0142 w niej do czerwca 1919,. W czerwcu 1919 mianowany dow\u00f3dc\u0105 III Brygady Legion\u00f3w. P\u00f3\u017aniej dowodzi\u0142 I Brygad\u0105 Legion\u00f3w i ponownie III Brygad\u0105. W maju 1920 zosta\u0142 komendantem Kijowa. Nast\u0119pnie dowodzi\u0142 6 Dywizj\u0105 Piechoty, samodzieln\u0105 grup\u0105 w sk\u0142adzie 3 Armii i brygad\u0105 piechoty.<\/p>\r\n

W 1921 bra\u0142 udzia\u0142 w ochronie III powstania \u015bl\u0105skiego. Od lipca 1923 pe\u0142ni\u0142 s\u0142u\u017cb\u0119 w Departamencie In\u017cynierii i Saper\u00f3w Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku szefa wydzia\u0142u. W 1924 przeniesiony zosta\u0142 do organizuj\u0105cego si\u0119 Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dow\u00f3dcy brygady KOP w Baranowiczach. W 1925 obj\u0105\u0142 dow\u00f3dztwo brygady KOP w Zdo\u0142bunowie. W 1927 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 10 Dywizji Piechoty w \u0141odzi, kt\u00f3r\u0105 dowodzi\u0142 do 1935. W latach 1936-1937 by\u0142 dyrektorem Pa\u0144stwowego Urz\u0119du Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. W 1938 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Okr\u0119gu Korpusuw Grodnie.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1939 dowodzi\u0142 Grup\u0105 Operacyjn\u0105 „Grodno”. Podr\u00f3\u017cuj\u0105c 22 wrze\u015bnia wraz z \u017con\u0105 – Alfred\u0105 i adiutantem kapitanem Mieczys\u0142awem Strzemeskim w kierunku granicy litewskiej zosta\u0142 zatrzymany przez sowieckie czo\u0142gi. Pasa\u017cer\u00f3w samochodu ograbiono, a genera\u0142a i kapitana zamordowano. Cia\u0142a obu m\u0119\u017cczyzn zosta\u0142y zmasakrowane. Rosjanie zakrwawion\u0105 czapk\u0119 genera\u0142a pokazywali jako swoje trofeum.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

42. Mariusz Zaruski (74 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari, Krzy\u017c Walecznych – pi\u0119ciokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 patriotyczn\u0105 zosta\u0142 zes\u0142any w 1894 do Archangielska. Po odbyciu kary zsy\u0142ki przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 (1907) do Zakopanego. Inicjator i pierwszy naczelnik dzisiejszego GOPR. Po wybuchu I wojny \u015bwiatowej w Legionach Polskich, organizowa\u0142 pu\u0142k u\u0142an\u00f3w. W wojnie z bolszewikami ws\u0142awi\u0142 si\u0119 brawurowo dokonanym atakiem na dworzec kolejowy podczas walk o Wilno. W stan spoczynku przeszed\u0142 w 1926 roku. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 dzia\u0142alno\u015bci na rzecz zrozumienia przez Polak\u00f3w warto\u015bci morza w aspekcie gospodarczym i moralno-politycznym. Propagowa\u0142 sport \u017ceglarski. D\u0105\u017cy\u0142 do realizowania morskiego wychowania m\u0142odego pokolenia. Zorganizowa\u0142 Yacht Klub Polski, by\u0142 te\u017c pierwszym komandorem YKP. Z jego inicjatywy powsta\u0142a Liga Morska i Rzeczna. By\u0142 projektodawc\u0105 Inspektoratu Wychowania Morskiego M\u0142odzie\u017cy. Silnie zwi\u0105zany z harcerstwem. W 1935 kapitan na szkunerze „Zawisza Czarny”. Genera\u0142 \u015bwiadomie zwleka\u0142 z wyruszeniem w przygotowany na sierpie\u0144 1939 rejs. Wierny swym zasadom, postanowi\u0142 nie opuszcza\u0107 ojczyzny w potrzebie, cho\u0107 m\u00f3g\u0142 uratowa\u0107 i siebie, i za\u0142og\u0119, i statek.<\/p>\r\n

Zosta\u0142 aresztowany we Lwowie przez NKWD. Zapad\u0142 na choler\u0119, pozbawiony opieki lekarskiej wycie\u0144czony zmar\u0142 w 1941 w wi\u0119zieniu sowieckim w Chersoniu.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

ROSJA<\/strong> (\u201ePOLSKA LUDOWA\u201d BOLES\u0141AWA BIERUTA<\/em>)<\/h3>\r\n

43. August Emil Fieldorf,ps.Nil<\/em> (58 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari IV i V klasy, Krzy\u017c Walecznych – czterokrotnie.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1910 w ruchu strzeleckim. W 1914 zg\u0142osi\u0142 si\u0119 na ochotnika do Legion\u00f3w Polskich i wyruszy\u0142 na front.\u00a0Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, jako dow\u00f3dca plutonu, a od 1919 dow\u00f3dca kompanii CKM. W latach 1919-1920 uczestniczy\u0142 w kampanii wile\u0144skiej. Bra\u0142 udzia\u0142 w wyzwalaniu Dyneburga, \u0179ytomierza, w wyprawie kijowskiej i bitwie bia\u0142ostockiej.<\/p>\r\n

Po wojnie dow\u00f3dcy batalionu piechoty, od 1935 batalionu KOP „Troki”. Przed wybuchem wojny w 1939 dow\u00f3dca 51 pu\u0142ku strzelc\u00f3w kresowychw Brze\u017canach.<\/p>\r\n

W 1939 przeszed\u0142 ca\u0142y szlak bojowy, zbieg\u0142 z obozu internowania i przedosta\u0142 si\u0119 na zach\u00f3d.<\/p>\r\n

We wrze\u015bniu 1940 jako pierwszy emisariusz zosta\u0142 przerzucony do kraju. W 1942 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 Kedywu KG AK. Wyda\u0142 rozkaz likwidacji genera\u0142a SS Kutschery. W 1944 powierzono mu zadanie stworzenia i kierowania zakonspirowan\u0105 organizacj\u0105 \u201eNiepodleg\u0142o\u015b\u0107\u201d o kryptonimie NIE, do dzia\u0142a\u0144 w warunkach sowieckiej okupacji. Zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy Armii Krajowej, gen. Leopolda Okulickiego<\/p>\r\n

W 1945 zosta\u0142 aresztowany przez NKWD pod fa\u0142szywym nazwiskiem. Nierozpoznany zosta\u0142 zes\u0142any do \u0142agru na Uralu. W 1947 powr\u00f3ci\u0142 do Polski i osiedli\u0142 si\u0119 w Bia\u0142ej Podlaskiej. W odpowiedzi na obietnic\u0119 amnestii w 1948 ujawni\u0142 si\u0119, podaj\u0105c prawdziwe imi\u0119 i nazwisko oraz stopie\u0144. Zosta\u0142 aresztowany przez UB i oskar\u017cony o wydawanie rozkaz\u00f3w likwidowania partyzant\u00f3w sowieckich. Pomimo tortur odm\u00f3wi\u0142 wsp\u00f3\u0142pracy z Urz\u0119dem Bezpiecze\u0144stwa. Po sfingowanym procesie zosta\u0142 16 kwietnia 1952 skazany na kar\u0119 \u015bmierci. Wyrok przez powieszenie wykonano 24 lutego 1953 o godz. 15:00 w wi\u0119zieniu Warszawa-Mokot\u00f3w przy ul. Rakowieckiej. Miejsce spoczynku cia\u0142a Genera\u0142a pozostaje nieznane. <\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

44. Franciszek Kwiryn Herman, ps. Bogus\u0142awski<\/em> (48 lat)<\/strong><\/p>\r\n

Genera\u0142 Brygady Wojska Polskiego.<\/strong><\/p>\r\n

Krzy\u017c Virtuti Militari<\/strong><\/p>\r\n

W 1918 bra\u0142 udzia\u0142 w rozbrajaniu \u017co\u0142nierzy austriackich. W 1920 wst\u0105pi\u0142 na ochotnika do Wojska Polskiego. Uko\u0144czy\u0142 Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Piechoty w Warszawie z pierwsz\u0105 lokat\u0105, otrzymuj\u0105c pami\u0105tkow\u0105 szabl\u0119 od Prezydenta RP. W 1930 zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 plutonu w Kompanii Zamkowej Prezydenta RP. Studiowa\u0142 w Wy\u017cszej Szkole Wojennej w Warszawie i \u00c3\u2030cole Sup\u00c3\u00a9rieure de Guerre w Pary\u017cu – otrzyma\u0142 tytu\u0142 naukowy oficera dyplomowanego. Bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej jako oficer operacyjny w sztabie Samodzielnej Grupy Operacyjnej \u201eNarew\u201d. Od lipca 1940 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 w szeregach Zwi\u0105zku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Zast\u0119pca szefa Oddzia\u0142u II KG ZWZ\/AK. Od czerwca 1944 zast\u0119pca szefa Oddzia\u0142u II do spraw wywiadu ofensywnego. Bra\u0142 udzia\u0142 w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania w oflagu Woldenberg. Po zako\u0144czeniu wojny powr\u00f3ci\u0142 do Polski. W sierpniu 1945 wst\u0105pi\u0142 do LWP, zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 szefa Wydzia\u0142u Operacyjnego SG WP.<\/p>\r\n

W 1949 aresztowany przez Informacj\u0119 Wojskow\u0105. W czasie przes\u0142ucha\u0144 torturowany i zmuszany do z\u0142o\u017cenia fa\u0142szywych zezna\u0144. Skazany pod fa\u0142szywymi zarzutami na do\u017cywotnie wi\u0119zienie. Zmar\u0142 z wycie\u0144czenia 12 grudnia 1952 w wi\u0119zieniu mokotowskim w Warszawie.<\/strong><\/p>\r\n


<\/strong><\/p>\r\n

45. Adam Mohuczy (62 lata)<\/strong><\/p>\r\n

Kontradmira\u0142 Marynarki Wojennej RP.<\/strong><\/p>\r\n

Order Virtuti Militari.<\/strong><\/p>\r\n

Od 1911 w rosyjskiej marynarce wojennej.Uko\u0144czy\u0142 Korpus Morski w Petersburgu (1911), kurs podwodnego p\u0142ywania (1916). P\u0142ywa\u0142 na okr\u0119tach Floty Ba\u0142tyckiej, by\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 i kierownikiem szkolenia w Akademii Morskiej w Niko\u0142ajewie.<\/p>\r\n

Od 1919 przyj\u0119ty do Marynarki. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, w 1920 bra\u0142 udzia\u0142 w walkach pod Grodnem jako dow\u00f3dca II Batalionu Morskiego i p.o. dow\u00f3dcy Pu\u0142ku Morskiego. W latach 1921-1924 by\u0142 pierwszym dow\u00f3dc\u0105 ORP „Genera\u0142 Haller”. Od 1924 dowodzi\u0142 dywizjonem torpedowc\u00f3w. W latach 1929-1936 by\u0142 dyrektorem Szko\u0142y Morskiej. Od 1931 w stanie spoczynku. W 1937 zosta\u0142 kierownikiem Dzia\u0142u Zaopatrzenia i Zakup\u00f3w w \u0179egludze Polskiej. W 1939 zmobilizowany uczestniczy\u0142 w obronie Helu. W nocy z 1 na 2 pa\u017adziernika podj\u0105\u0142 nieudan\u0105 pr\u00f3b\u0119 ucieczki do Szwecji na kutrze rybackim. W latach 1939-1945 przebywa\u0142 w niewoli niemieckiej. W 1945 zosta\u0142 powo\u0142any do s\u0142u\u017cby i mianowany szefem Sztabu G\u0142\u00f3wnego Marynarki Wojennej. Od 1945 do 1947 czasowo pe\u0142ni\u0105cym obowi\u0105zki dow\u00f3dc\u0105 Marynarki Wojennej. W 1948 przeniesiony w stan spoczynku.<\/p>\r\n

Pod koniec 1949 zosta\u0142 aresztowany i by\u0142 torturowany przez Informacj\u0119 Wojskow\u0105 w Gdyni. W 1950 pod fa\u0142szywi zarzutami skazany na 13 lat wi\u0119zienia. Zmar\u0142 w wi\u0119zieniu w Sztumie 7 maja 1953.<\/strong><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Zabici i zamordowani genera\u0142owie mieli r\u00f3\u017cne pogl\u0105dy. Wywodzili si\u0119 za armii pa\u0144stw zaborczych i z Legion\u00f3w… Byli w\u015br\u00f3d nich zwolennicy i przeciwnicy Pi\u0142sudskiego. Byli w\u015br\u00f3d nich nie tylko Polacy, by\u0142 Bia\u0142orusin, Czech, Gruzin, \u017byd. Pierwszego zabili Niemcy, pozosta\u0142ych Rosjanie.<\/strong><\/p>\r\n

Wszyscy oni odbyli z r\u00f3\u017cnych stron swoje drogi do Wojska Polskiego i wszyscy bronili Polski. Zap\u0142acili za to straszliw\u0105 cen\u0119 wystawion\u0105 im przez Niemc\u00f3w i Rosjan. Z r\u0105k niemieckich zgin\u0119\u0142o 27, z r\u0105k rosyjskich 45 polskich genera\u0142\u00f3w. S\u0105siedzi Polski zmasakrowali polsk\u0105 generalicj\u0119.<\/strong><\/p>\r\n

Nie wolno nam o nich zapomnie\u0107, zw\u0142aszcza dzi\u015b, 10 KWIETNIA, gdy wspomnimy, \u017ce pod Smole\u0144skiem dokona\u0142a si\u0119 masakra najwy\u017cszego dow\u00f3dztwa si\u0142 zbrojnych RP anno domini<\/em> 2010.<\/strong><\/p>\r\n

Romuald Szeremietiew<\/em><\/strong><\/p>\r\n<\/span><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u201eGdzie\u015b na Wo\u0142yniu bolszewicy wzi\u0119li do niewoli polskiego pu\u0142kownika, lekarza. … rozpruli mu brzuch, okr\u0119cili wn\u0119trzno\u015bci na ko\u0142owrocie studni i puszczaj\u0105c w ruch korb\u0119 zmuszali go do biegania wok\u00f3\u0142, k\u0142uj\u0105c go bagnetami w\u015br\u00f3d \u015bmiech\u00f3w.\u201d Kwiecie\u0144 jest miesi\u0105cem, w kt\u00f3rym wspominamy polskich oficer\u00f3w zamordowanych przez Sowiet\u00f3w w Katyniu. Ofiarami byli wojskowi r\u00f3\u017cnych rang, w\u015br\u00f3d nich du\u017c\u0105 […]","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[66,84,50,59],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/36051"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=36051"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/36051\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=36051"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=36051"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=36051"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}