{"id":3163,"date":"2008-11-15T21:19:48","date_gmt":"2008-11-16T02:19:48","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=3163"},"modified":"2019-04-03T08:59:47","modified_gmt":"2019-04-03T12:59:47","slug":"problem-kanonizacji-dokonanych-przez-jana-pawla-ks-bernard-lorber-ks-jan-m-gleize","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=3163","title":{"rendered":"Problem kanonizacji dokonanych przez Jana Paw\u0142a II – ks. Bernard Lorber, ks. Jan M. Gleize<\/em>"},"content":{"rendered":"

Dodano: 2008-11-15 9:19 pm <\/small><\/p>\r\n

Poni\u017cej przypominamy analiz\u0119 opublikowan\u0105 w 2003 roku, omawiaj\u0105c\u0105 problem kanonizacji dokonanych przez Jana Paw\u0142a II<\/em><\/strong>. Czas pokaza\u0142, \u017ce ten sam problem dotyczy r\u00f3wnie\u017c i tego wielkiego posoborowego reformatora.
\r\n<\/em><\/strong><\/p>\r\n

P<\/strong>oruszaj\u0105c spraw\u0119 kanonizacji dokonanych przez Jana Paw\u0142a II, jeste\u015bmy ca\u0142kowicie \u015bwiadomi, \u017ce dotykamy tym samym nadzwyczaj delikatnej kwestii, kt\u00f3rej – ze wzgl\u0119du na naturalne pragnienie zachowania pokoju i zgody – woleliby\u015bmy nie porusza\u0107. (…) W ci\u0105gu ostatnich lat zauwa\u017cyli\u015bmy jednak nie tylko zdumiewaj\u0105cy wzrost liczby beatyfikacji i kanonizacji, do czego powr\u00f3cimy jeszcze w dalszej cz\u0119\u015bci tego artyku\u0142u, ale r\u00f3wnie\u017c osobliwy wyb\u00f3r kandydat\u00f3w do wyniesienia na o\u0142tarze, kt\u00f3rego wynikiem by\u0142o cz\u0119sto \u0142\u0105czenie w pary os\u00f3b, g\u0142osz\u0105cych sprzeczne pogl\u0105dy doktrynalne. Najbardziej jaskrawym tego przyk\u0142adem by\u0142a beatyfikacja Piusa IX i Jana XXIII. R\u00f3wnie\u017c kanonizacja w odst\u0119pie zaledwie kilku miesi\u0119cy o. Pio i J\u00f3zefa Marii Escriva de Balaguer wprawia w zak\u0142opotanie umys\u0142 przyzwyczajony do zasady niesprzeczno\u015bci.<\/p>\r\n

W artykule tym nie mamy ambicji rozstrzygania tej kwestii, poniewa\u017c brak nam po temu kompetencji. Bez w\u0105tpienia pewnego dnia Magisterium powr\u00f3ci do innych kryteri\u00f3w wynoszenia na o\u0142tarze, ni\u017c te, kt\u00f3rymi kieruje si\u0119 obecnie Rzym, a nast\u0119pnie og\u0142osi wyja\u015bnienie pewnych przypadk\u00f3w w\u0105tpliwych beatyfikacji i kanonizacji1<\/a><\/sup>. Niech czytelnika nie zgorszy to twierdzenie, pozornie jedynie implikuj\u0105ce wzgl\u0119dno\u015b\u0107 Magisterium Ko\u015bcio\u0142a. To nie samo Magisterium jest wzgl\u0119dne, ale jedynie jego rozumienie przez tych, kt\u00f3rzy je obecnie sprawuj\u0105. Obecna interpretacja poj\u0119cia Tradycji dopuszcza tak\u0105 elastyczno\u015b\u0107, \u017ce to, co dzi\u015b rozumiane jest w jeden spos\u00f3b, mo\u017ce by\u0107 jutro interpretowane w spos\u00f3b przeciwny. Poczyniwszy to zastrze\u017cenie, spr\u00f3bujemy rozwa\u017cy\u0107 zagadnienie nieomylno\u015bci obecnych kanonizacji, podkre\u015blaj\u0105c nasze przywi\u0105zanie do powszechnej doktryny Ko\u015bcio\u0142a w tej kwestii.<\/p>\r\n

Aby unikn\u0105\u0107 wszelkich nieporozumie\u0144, wyja\u015bnijmy, \u017ce nie mamy intencji analizowania indywidualnych akt\u00f3w kanonizacji w celu stwierdzenia, kt\u00f3re z nich s\u0105 wa\u017cne, a kt\u00f3re nie. Powtarzamy raz jeszcze, \u017ce nie ro\u015bcimy sobie do tego kompetencji. Nasza refleksja ma inny cel, skupia si\u0119 na duchu i intencjach, w jakich dokonywane s\u0105 dzisiejsze kanonizacje. Nikt wi\u0119c nie powinien mie\u0107 nam za z\u0142e, \u017ce nasze rozwa\u017cania dotyczy\u0107 b\u0119d\u0105 os\u00f3b, kt\u00f3rych \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 zosta\u0142a ju\u017c publicznie udowodniona przez cuda oraz nadzwyczajne i dobrze znane dzie\u0142a, jak w przypadku o. Pio, w kt\u00f3rego przypadku interwencja Magisterium by\u0142a jedynie usankcjonowaniem vox populi<\/em>. Aby zachowa\u0107 w\u0142a\u015bciwy porz\u0105dek, powinni\u015bmy zacz\u0105\u0107 od zdefiniowania poj\u0119\u0107, kt\u00f3rymi b\u0119dziemy si\u0119 pos\u0142ugiwa\u0107, i przedstawienia tradycyjnego nauczania na temat kanonizacji. Nast\u0119pnie zbadamy kanonizacje przeprowadzone po Vaticanum II<\/em> i postaramy si\u0119 wyci\u0105gn\u0105\u0107 wnioski, mog\u0105ce stanowi\u0107 punkt wyj\u015bcia dla dalszych rozwa\u017ca\u0144 i os\u0105d\u00f3w.<\/p>\r\n

Tradycyjna doktryna 2<\/a><\/h4>\r\n

Historia.<\/strong> Kr\u00f3tki rzut oka na histori\u0119 pozwoli nam lepiej zrozumie\u0107, czym jest kanonizacja. W pierwszych wiekach Ko\u015bcio\u0142a natykamy si\u0119 na przypadki spontanicznego oddawania czci zmar\u0142ym, wyra\u017caj\u0105ce wiar\u0119 w ich \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 i przedstawianie ich cn\u00f3t jako godnych na\u015bladowania. Pocz\u0105tkowo kult dotyczy\u0142 jedynie \u015bwi\u0119tych m\u0119czennik\u00f3w. Wierni gromadzili relikwie pozosta\u0142e po tych ofiarach prze\u015bladowa\u0144 i budowali o\u0142tarze na ich grobach, a kap\u0142ani odprawiali na nich Msze. Pierwsze tego przyk\u0142ady znajdujemy w II wieku, a w wieku III praktyka ta by\u0142a ju\u017c powszechna. Kult musia\u0142 by\u0107 zatwierdzony przez biskupa: w ten spos\u00f3b rozr\u00f3\u017cniano tych, kt\u00f3rych m\u0119cze\u0144stwo udowodniono, od m\u0119czennik\u00f3w fa\u0142szywych.<\/p>\r\n

Dopiero po IV wieku kult ten zacz\u0105\u0142 obejmowa\u0107 osoby, kt\u00f3re nie zosta\u0142y powo\u0142ane do przelania swej krwi [za wiar\u0119], ale sta\u0142y si\u0119 godnymi na\u015bladowania ze wzgl\u0119du na swe wybitne cnoty. Dyscyplina pozosta\u0142a niezmieniona: w dalszym ci\u0105gu zadaniem biskupa by\u0142o stwierdzanie \u015bwi\u0119to\u015bci danej osoby, ale – zw\u0142aszcza po XI wieku – papie\u017c wymaga\u0142, by dla wi\u0119kszej pewno\u015bci przeprowadzano dochodzenie dotycz\u0105ce cn\u00f3t i cud\u00f3w przez specjalny synod, najlepiej przez synod generalny. Nie jest jasne, jaki by\u0142 status jurydyczny tego oficjalnego uznania, czy dotyczy\u0142 on beatyfikacji, czy kanonizacji, ale wydaje si\u0119 logiczne, \u017ce dotyczy\u0142o to tylko beatyfikacji, poniewa\u017c w\u0142adza biskupa nie si\u0119ga\u0142a poza jego diecezj\u01193<\/sup><\/a>. \u201eKult nie uzyskuje rangi kanonizacji zanim, przechodz\u0105c z diecezji do diecezji, nie rozci\u0105gnie si\u0119 na ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142 powszechny, za zgod\u0105, czy to wyra\u017con\u0105 wprost czy te\u017c milcz\u0105c\u0105, Najwy\u017cszego Pasterza\u201d4<\/sup><\/a>. Innymi s\u0142owy, o ile biskup m\u00f3g\u0142 przeprowadzi\u0107 samodzielnie beatyfikacj\u0119, przepisy dyscyplinarne stwierdza\u0142y, \u017ce sam tylko papie\u017c obdarzony jest konieczn\u0105 w\u0142adz\u0105 do og\u0142oszenia kanonizacji.<\/p>\r\n

Ostatecznie dekret Aleksandra III (1159-1181) z roku 1170, do\u0142\u0105czony do Corpus Juris Canonici<\/em>5<\/sup><\/a>, wprowadzi\u0142 jasn\u0105 regu\u0142\u0119 dyscyplinarn\u0105: w\u0142adza do og\u0142aszania beatyfikacji w granicach swych diecezji zosta\u0142a odebrana biskupom i zarezerwowana papie\u017cowi, tym bardziej wi\u0119c do niego nale\u017ca\u0142y sprawy kanonizacyjne. W praktyce oczywi\u015bcie nie od razu i nie we wszystkim stosowano si\u0119 do tej zasady, a biskupi cz\u0119sto traktowali dekret Aleksandra III jako martw\u0105 liter\u0119.<\/p>\r\n

Kontrowersja zosta\u0142a ostatecznie rozstrzygni\u0119ta przez dekrety Urbana VIII z 13 marca i 2 pa\u017adziernika 1625 roku, najpierw promulgowane w Rzymie, a nast\u0119pnie opublikowane w bulli Coelestis Jerusalem<\/em> z 5 lipca 1634. Od tej chwili jest bezsporne de iure<\/em> i de facto<\/em>, \u017ce jedynie papie\u017c mo\u017ce og\u0142asza\u0107 beatyfikacje i kanonizacje. Trzeba tu zaznaczy\u0107, \u017ce papie\u017c mo\u017ce korzysta\u0107 z pomocy komisji, powo\u0142ywanych w celu odpowiedniego poinformowania legislatora. Komisja taka by\u0142a regularnie zwo\u0142ywana dla przeprowadzania dochodze\u0144, a rezultatem jej pracy by\u0142a formalna kanonizacja, rozumiana jako wyrok, ko\u0144cz\u0105cy proces przepisowo zainicjowany i przeprowadzony ze wszelk\u0105 niezb\u0119dn\u0105 precyzj\u0105, w nast\u0119pstwie procedury maj\u0105cej na celu wykazanie heroiczno\u015bci cn\u00f3t praktykowanych przez s\u0142ug\u0119 Bo\u017cego i prawdziwo\u015bci cud\u00f3w, przez kt\u00f3re B\u00f3g objawi\u0142 ten heroizm. Wyrok ten jest zazwyczaj og\u0142aszany przez papie\u017ca w bardzo uroczystej formie.<\/p>\r\n

W historii Ko\u015bcio\u0142a od samego pocz\u0105tku napotyka\u0107 mo\u017cna na przypadki spontanicznego kultu, wynikaj\u0105cego z pobo\u017cno\u015bci ludowej: je\u015bli papie\u017c jedynie go potwierdza, nazywa si\u0119 to kanonizacj\u0105 r\u00f3wnowa\u017cn\u0105 (fr. equivalent<\/em>). Jest to wydanie przez papie\u017ca wyroku, bez przeprowadzenia procesu kanonizacyjnego, w celu potwierdzenia kultu S\u0142ugi Bo\u017cego, istniej\u0105cego od odleg\u0142ej przesz\u0142o\u015bci. Jest w tym przypadku konieczne, by cnoty heroiczne i cuda s\u0142ugi Bo\u017cego, co prawda nie wykazane poprzez oficjalne dochodzenie, by\u0142y przekazane przez wiarygodnego historyka, a s\u0142awa jego cudownego wstawiennictwa trwa\u0142a nieprzerwanie. Takie orzeczenie wydawane jest, gdy Stolica Apostolska narzuca ca\u0142emu Ko\u015bcio\u0142owi powszechnemu celebracj\u0119 mszy i odmawianie oficjum ku czci \u015bwi\u0119tego6<\/sup><\/a>. Do tej kategorii kanonizacji nale\u017cy zaliczy\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 spo\u015br\u00f3d og\u0142oszonych przed rokiem 1170, nale\u017c\u0105 do niej r\u00f3wnie\u017c przypadki w\u0105tpliwe7<\/a><\/sup>.<\/p>\r\n

Jest ca\u0142kowicie pewne, \u017ce \u017caden biskup nie by\u0142 nigdy w stanie przeprowadzi\u0107 rzeczywistej kanonizacji, gdy\u017c w\u0142adza okre\u015blania, \u017ce wierny ma by\u0107 czczony jako \u015bwi\u0119ty w Ko\u015bciele powszechnym przez kult publiczny, nie mo\u017ce i nigdy nie mog\u0142a nale\u017ce\u0107 do kogo\u015b, kto posiada\u0142 jurysdykcj\u0119 ograniczon\u0105 do diecezji czy prowincji, ale musia\u0142a nale\u017ce\u0107 do osoby posiadaj\u0105cej w\u0142adz\u0119 nad ca\u0142ym Ko\u015bcio\u0142em.<\/p>\r\n

Czym jest \u201ekanonizacja\u201d?<\/h4>\r\n

Definicja.<\/strong> Kanonizacja jest orzeczeniem s\u0105dowym i deklaracj\u0105, przez kt\u00f3r\u0105 Najwy\u017cszy Pasterz, og\u0142aszaj\u0105c ostateczny wyrok, wpisuje uprzednio beatyfikowanego s\u0142ug\u0119 Bo\u017cego do spisu \u015bwi\u0119tych. Papie\u017c deklaruje w ten spos\u00f3b, \u017ce osoba w\u0142a\u015bnie wyniesiona na o\u0142tarze naprawd\u0119 kr\u00f3luje w wiecznej chwale [z Chrystusem] i nakazuje, by Ko\u015bci\u00f3\u0142 oddawa\u0142 jej na ka\u017cdym miejscu cze\u015b\u0107 nale\u017cn\u0105 \u015bwi\u0119tym8<\/sup><\/a>. Autorem kanonizacji jest g\u0142owa Ko\u015bcio\u0142a. Poniewa\u017c jest to kwestia, kt\u00f3ra dotyczy wiecznego zbawienia i dobra wsp\u00f3lnego spo\u0142eczno\u015bci, tylko uprawniona w\u0142adza ma moc wydawa\u0107 orzeczenia w tej dziedzinie. Kanonizacja jest potr\u00f3jnym najwy\u017cszym i ostatecznym werdyktem, przez kt\u00f3ry Ko\u015bci\u00f3\u0142 autorytatywnie stwierdza: 1\u00b0 \u017ce dana osoba osi\u0105gn\u0119\u0142a chwa\u0142\u0119 niebiesk\u0105 i praktykowa\u0142a w czasie swego \u017cycia cnoty nadprzyrodzone w stopniu heroicznym; 2\u00b0 \u017ce \u017cycie jej stanowi dla wiernych Ko\u015bcio\u0142a norm\u0119 tak pewn\u0105, \u017ce przez na\u015bladowanie go pewni by\u0107 mog\u0105 osi\u0105gni\u0119cia zbawienia wiecznego; 3\u00b0 \u017ce ka\u017cdy wierny zobowi\u0105zany jest zaakceptowa\u0107 te werdykty i manifestowa\u0107 t\u0119 akceptacj\u0119 bior\u0105c udzia\u0142 w kulcie publicznym, jaki Ko\u015bci\u00f3\u0142 odt\u0105d oddawa\u0107 b\u0119dzie \u015bwi\u0119temu kanonizowanemu poprzez oficjalne uznanie jego heroicznych cn\u00f3t. \u015awi\u0119ty przedstawiany jest jako przyk\u0142ad z powodu swych cn\u00f3t. Przez kult, jaki jest mu oddawany, podziwiamy w istocie – za po\u015brednictwem jego osoby – prawdziwie wznios\u0142\u0105 \u0142ask\u0119 za\u017cy\u0142ego uczestnictwa w Boskiej naturze.<\/p>\r\n

Kanonizacja i beatyfikacja.<\/strong> Kanonizacja i beatyfikacja s\u0105 podobne w swym celu, przedmiot i autor s\u0105 ci sami, pod wzgl\u0119dem prawnym w obu przypadkach mamy do czynienia z wyrokiem, kt\u00f3ry stwierdza heroiczno\u015b\u0107 cn\u00f3t \u015bwi\u0119tego czy b\u0142ogos\u0142awionego. R\u00f3\u017cnica polega na tym, \u017ce w przypadku beatyfikacji nie mamy do czynienia z ostatecznym werdyktem, jest to mo\u017cliwy do zrewidowania akt, b\u0119d\u0105cy etapem na drodze do kanonizacji, natomiast w przypadku kanonizacji wyrok jest ostateczny. Beatyfikacja nie jest nakazem, ale wyra\u017ceniem zgody, podczas gdy kanonizacja jest poleceniem, a wi\u0119c ustanawia obowi\u0105zek. Beatyfikacja nie jest prawem obowi\u0105zuj\u0105cym ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142 powszechny, ale raczej przywilejem udzielonym jego cz\u0119\u015bci (prowincji, diecezji, miastu, wsp\u00f3lnocie zakonnej), podczas gdy kanonizacja stanowi prawo, kt\u00f3rego przestrzeganie nakazane jest w ca\u0142ym Ko\u015bciele.<\/p>\r\n

Nieomylno\u015b\u0107.<\/strong> Beatyfikacja nie jest aktem nieomylnym. Je\u015bli przygl\u0105damy si\u0119 beatyfikacjom dokonanym przez biskup\u00f3w przed rokiem 1170, nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce nie posiadaj\u0105 one znamienia nieomylno\u015bci, gdy\u017c s\u0105 one aktami wydanymi przez osoby, kt\u00f3re nigdy osobi\u015bcie nieomylno\u015bci nie posiada\u0142y. I rzeczywi\u015bcie historia pokazuje, \u017ce pope\u0142niane by\u0142y pomy\u0142ki9<\/a><\/sup>. Odno\u015bnie do beatyfikacji og\u0142oszonych po roku 1170, kt\u00f3re zastrze\u017cone by\u0142y wy\u0142\u0105cznie Stolicy Apostolskiej, prawdopodobnie r\u00f3wnie\u017c one nie s\u0105 nieomylne: akty te nie maj\u0105 charakteru ani ostatecznego, ani zobowi\u0105zuj\u0105cego, a tylko w\u00f3wczas mo\u017cna by im przypisywa\u0107 charakter nieomylny10<\/sup><\/a>. Przywilej bowiem z definicji dotyczy czego\u015b, co nie jest konieczne.<\/p>\r\n

Istniej\u0105 dwa rodzaje kanonizacji: r\u00f3wnowa\u017cna i formalna, z kt\u00f3rych druga daje wi\u0119cej gwarancji ni\u017c pierwsza. Odmowa zaakceptowania jej by\u0142aby wi\u0119c ci\u0119\u017cszym grzechem, podczas gdy beatyfikacja nieomylna nie jest11<\/sup><\/a>. Trzeba te\u017c uwzgl\u0119dni\u0107 argument z powszechno\u015bci: beatyfikacja nie narzuca kultu b\u0142ogos\u0142awionego ca\u0142emu Ko\u015bcio\u0142owi, a nieomylne akty Magisterium musz\u0105 rozci\u0105ga\u0107 si\u0119 na ca\u0142y Ko\u015bci\u00f3\u0142.<\/p>\r\n

Kanonizacja.<\/strong> Niemal powszechn\u0105 opini\u0105 teolog\u00f3w przed I Soborem Watyka\u0144skim by\u0142o, \u017ce Biskup Rzymu, dokonuj\u0105c kanonizacji, cieszy si\u0119 przywilejem nieomylno\u015bci papieskiej. Trzeba tu wspomnie\u0107 zw\u0142aszcza \u015bw. Tomasza12<\/sup><\/a>, Melchiora Cano13<\/sup><\/a> i Benedykta XIV14<\/sup><\/a>. Pierwszy argument za t\u0105 opini\u0105 brzmi: niemo\u017cliwe jest, by papie\u017c b\u0142\u0105dzi\u0142 dokonuj\u0105c kanonizacji pot\u0119pie\u0144ca, poniewa\u017c by\u0142oby to r\u00f3wnoznaczne z nauczaniem czego\u015b sprzecznego z zasadami wiary i moralno\u015bci, a papie\u017c naucza\u0142by w ten spos\u00f3b, \u017ce mo\u017cna by\u0107 zbawionym na\u015bladuj\u0105c przyk\u0142ad osoby, kt\u00f3ra przez swe z\u0142e czyny zosta\u0142a pot\u0119piona. Istnieje r\u00f3wnie\u017c inny argument, na kt\u00f3ry k\u0142adzie nacisk Benedykt XIV: nie mo\u017cna znale\u017a\u0107 \u017cadnych b\u0142\u0119d\u00f3w w kanonizacjach dokonanych przez papie\u017cy15<\/sup><\/a>.<\/p>\r\n

Ranga opinii o nieomylno\u015bci kanonizacji.<\/strong> Powszechna opinia teolog\u00f3w i pewna tradycja Ko\u015bcio\u0142a uwa\u017caj\u0105 kanonizacje za nieomylne, nie jest to jednak uroczy\u015bcie og\u0142oszony dogmat. Osoba, kt\u00f3ra neguje nieomylno\u015b\u0107 kanonizacji, nie mo\u017ce wi\u0119c by\u0107 uwa\u017cana za heretyka.<\/p>\r\n

Sprawa Martyrologium.<\/strong> Wpisanie danej osoby do Martyrologium nie oznacza jej kanonizacji. Martyrologium jest spisem obejmuj\u0105cym nie tylko kanonizowanych \u015bwi\u0119tych, ale r\u00f3wnie\u017c s\u0142ugi Bo\u017ce, kt\u00f3re zosta\u0142y beatyfikowane albo przez papie\u017ca albo – przed rokiem 1170 – przez biskup\u00f3w16<\/a><\/sup>. Tytu\u0142y sanctus<\/em> czy beatus<\/em> nie posiadaj\u0105 w Martyrologium precyzyjnego znaczenia, kt\u00f3re pozwoli\u0142oby rozr\u00f3\u017cni\u0107 pomi\u0119dzy osobami beatyfikowanymi i kanonizowanymi. A beatyfikacje nie s\u0105 nieomylne17<\/sup><\/a>.<\/p>\r\n

Przedmiot kanonizacji.<\/strong> Na \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 przede wszystkim osobista \u015bwi\u0105tobliwo\u015b\u0107 i cnoty praktykowane w stopniu heroicznym. Cuda maj\u0105 znaczenie jedynie drugorz\u0119dne, jako dow\u00f3d nadprzyrodzonego heroizmu praktykowanych cn\u00f3t. Do cud\u00f3w i nadzwyczajnych dzie\u0142 odwo\u0142ujemy si\u0119, by po\u015bwiadczy\u0107 Boskie pochodzenie cn\u00f3t i wykaza\u0107 wybitny stopie\u0144 \u0142aski u\u015bwi\u0119caj\u0105cej. Na tym bowiem polega \u015bwi\u0119to\u015b\u0107: na posiadaniu \u0142aski u\u015bwi\u0119caj\u0105cej w stopniu nadzwyczajnym, na tak wysokim stopniu Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci, \u017ce towarzysz\u0105 temu wlane i nabyte cnoty praktykowane w stopniu heroicznym. Heroizm cn\u00f3t jest, mo\u017cna by powiedzie\u0107, termometrem \u015bwi\u0119to\u015bci: tam, gdzie jest prawdziwy \u015bwi\u0119ty, istniej\u0105 r\u00f3wnie\u017c cnoty praktykowane w stopniu heroicznym, a gdzie s\u0105 one praktykowane w stopniu heroicznym i gdzie nie brak \u017cadnej cnoty, tam jest \u015bwi\u0119to\u015b\u0107. Poniewa\u017c \u0142aski nie mo\u017cna postrzega\u0107 zmys\u0142ami, s\u0105d o \u015bwi\u0119to\u015bci oparty jest na heroiczno\u015bci cn\u00f3t.<\/p>\r\n

Cnoty wlane s\u0105 wzajemnie powi\u0105zane, w przeciwie\u0144stwie do wad – \u015bwi\u0119ty posiada\u0107 wi\u0119c b\u0119dzie komplet cn\u00f3t moralnych w wybitnym stopniu. Najmniejsza skaza (brak) we wlanych cnotach moralnych b\u0119dzie znakiem, \u017ce w danej osobie nie ma doskona\u0142ego stopnia \u0142aski u\u015bwi\u0119caj\u0105cej.<\/p>\r\n

Jednak \u0142aska mi\u0142o\u015bci niesko\u0144czenie przekracza naturalny stan wsp\u00f3lny dla rodzaju ludzkiego: jest ona darmowym darem, kt\u00f3rego natura nigdy nie mo\u017ce domaga\u0107 si\u0119 jako czego\u015b jej przynale\u017cnego. (…)<\/p>\r\n

Istniej\u0105 dwa powody, dla kt\u00f3rych \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 – a wi\u0119c i kanonizacja, kt\u00f3ra stawia j\u0105 jako przyk\u0142ad – jest czym\u015b rzadkim: pierwszym jest absolutna transcendencja \u0142aski w stosunku do natury, a drugim zepsucie w wyniku grzechu pierworodnego. Mo\u017cemy te\u017c doda\u0107 trzeci pow\u00f3d: \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 uznana oficjalnie w wyniku kanonizacji nabiera warto\u015bci jako przyk\u0142ad. To za\u015b, co podawane jest jako przyk\u0142ad, musi przyci\u0105ga\u0107 uwag\u0119, a wi\u0119c by\u0107 czym\u015b niezwyk\u0142ym, nadzwyczajnym (…). Wsp\u00f3\u0142czesny j\u0119zyk u\u015bwi\u0119ci\u0142 t\u0119 prawd\u0119 przez bardzo ograniczone i rzadkie stosowanie tych dw\u00f3ch przymiotnik\u00f3w. Dlatego w\u0142a\u015bnie mno\u017cenie liczby \u015bwi\u0119tych oznacza de facto<\/em> pomniejszanie ich wyj\u0105tkowo\u015bci: je\u015bli nawet \u015bwi\u0119ci byli bardzo liczni, to i tak w\u00f3wczas tylko ma\u0142a ich liczba, a nie wi\u0119kszo\u015b\u0107, powinna by\u0107 kanonizowana.<\/p>\r\n

Mo\u017cemy wi\u0119c konkludowa\u0107, \u017ce \u015bwi\u0119to\u015b\u0107, b\u0119d\u0105ca podstaw\u0105 ka\u017cdej kanonizacji, jest wyj\u0105tkowym stanem \u017cycia nadprzyrodzonego – nadzwyczajnym w tym sensie, \u017ce dalekim od powszechno\u015bci.<\/p>\r\n

Wsp\u00f3\u0142czesne kanonizacje<\/h4>\r\n

W tym miejscu nasuwaj\u0105 si\u0119 nam dwa pytania: 1\u00b0 na czym polega\u0142a istota \u015bwi\u0119to\u015bci przed Vaticanum II<\/em>, a na czym polega ona dzi\u015b; 2\u00b0 jaki model \u015bwi\u0119to\u015bci podawany jest obecnie do na\u015bladowania wiernym.<\/p>\r\n

Zmiana ilo\u015bciowa.<\/strong> Zacznijmy od faktu, na kt\u00f3ry wskazuje wielu obserwator\u00f3w: stosunkowo niedawno liczba beatyfikacji i kanonizacji osi\u0105gn\u0119\u0142a bezprecedensowy poziom. Oto kilka bardziej szczeg\u00f3\u0142owych danych:<\/p>\r\n