{"id":28913,"date":"2010-12-01T13:08:02","date_gmt":"2010-12-01T18:08:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=28913"},"modified":"2018-03-01T11:17:06","modified_gmt":"2018-03-01T16:17:06","slug":"podsluch-idealny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=28913","title":{"rendered":"Pods\u0142uch idealny"},"content":{"rendered":"

Najdoskonalsze urz\u0105dzenie pods\u0142uchowe praktycznie ka\u017cdy ma w swojej kieszeni. To telefon kom\u00f3rkowy (w 2008r. by\u0142o ich w Polsce zarejestrowanych 44mln). W tym wpisie chcia\u0142bym przybli\u017cy\u0107 pa\u0144stwu troch\u0119 temat, nad kt\u00f3rym z regu\u0142y nikt si\u0119 nie zastanawia.<\/strong><\/p>\r\n

B\u0119dzie troch\u0119 zagadnie\u0144 technicznych, ale uwa\u017cam t\u0119 wiedz\u0119 za niezb\u0119dn\u0105, by zrozumie\u0107, jak to wszystko naprawd\u0119 dzia\u0142a i jak t\u0119 wiedz\u0119 wykorzysta\u0107. Je\u015bli b\u0119dzie pozytywny odzew, w kolejnych wpisach postaram si\u0119 przybli\u017cy\u0107 zagadnienia wi\u0105zane z monitoringiem medi\u00f3w elektronicznych, standardowych (m.in. dokument\u00f3w papierowych), technologi\u0105 chip\u00f3w RFID, oraz technologiami „nie-\u015bmierciono\u015bnej” kontroli t\u0142um\u00f3w.<\/p>\r\n

Przejd\u017amy jednak do meritum<\/p>\r\n

W obecnej chwili jednym a nabardziej rozpowszechnionych narz\u0119dzi komunikacyjnych jest wynalazek Grahama Bell\u2019a (cho\u0107 niekt\u00f3rzy si\u0119 spieraj\u0105, czy nie by\u0142 to wynalazek rosyjskiego wynalazcy Elishy Gray\u2019a, kt\u00f3ry de\u2019facto wymy\u015bli\u0142 telefon przed Bell\u2019em, na co s\u0105 dokumenty, lecz patent Bell\u2019a z\u0142o\u017cony zosta\u0142 wcze\u015bniej, co przewa\u017cy\u0142o w procesach s\u0105dowych). Dzisiejszy aparat telefoniczny bardzo r\u00f3ni si\u0119 od tego wynalezionego przez Bell\u2019a czy Grey\u2019a, od tamtej pory nastapi\u0142 znacz\u0105cy skok technologiczny. Obecnie najbardziej rozpowszechnionym jest telefon kom\u00f3rkowy.<\/p>\r\n

Troch\u0119 historii GSM<\/strong><\/p>\r\n

Wraz z wybuchem Drugiej Wojny \u015awiatowej pojawi\u0142o si\u0119 zapotrzebowanie na systemy, kt\u00f3re umo\u017cliwia\u0142yby komunikacj\u0119 mi\u0119dzy jednostkami bior\u0105cymi udzia\u0142 w walkach. Bardzo szybko skonstruowano wiele odbiornik\u00f3w i nadajnik\u00f3w s\u0142u\u017c\u0105cych komunikacji ruchomej, robi\u0105c jednocze\u015bnie olbrzymie post\u0119py w pracach nad ich funkcjonowaniem i budow\u0105. Pod koniec wojny wi\u0119kszo\u015b\u0107 statk\u00f3w, samolot\u00f3w, a nawet czo\u0142g\u00f3w wyposa\u017cona by\u0142a w swoje w\u0142asne systemy komunikacyjne. Radiowe urz\u0105dzenia komunikacyjne zacz\u0119\u0142y by\u0107 produkowane na szerok\u0105 skal\u0119. Tym samym otwarta zosta\u0142a droga dla rozwoju prawdziwego rynku komunikacji ruchomej. Tu\u017c po wojnie, w Stanach Zjednoczonych zacz\u0119to z powodzeniem wprowadza\u0107 systemy ruchome do takich sektor\u00f3w, jak: policja, stra\u017c po\u017carna, energetyka, sieci wodoci\u0105gowe i gazowe oraz transport. W 1946 roku, w St. Louis, nast\u0105pi\u0142o po\u0142\u0105czenie sieci telefonii ruchomej ze sta\u0142\u0105 sieci\u0105 telefoniczn\u0105.
\r\n
\r\n Szybko zorientowano si\u0119, \u017ce rozwi\u0105zanie korzystaj\u0105ce z jednego nadajnika bardzo ogranicza pojemno\u015b\u0107 systemu. Na potrzeby komunikacji ruchomej ca\u0142ego miasta mo\u017cna by\u0142o wykorzysta\u0107 zaledwie kilka kana\u0142\u00f3w. Zapotrzebowanie by\u0142o znacznie wi\u0119ksze, dlatego naukowcy bardzo szybko podj\u0119li prace nad doskonalszymi rozwi\u0105zaniami. W ko\u0144cu lat czterdziestych w laboratorium Bella pojawi\u0142a si\u0119 koncepcja telefonii kom\u00f3rkowej. Nowe rozwi\u0105zanie pozwala\u0142o na zwi\u0119kszenie pojemno\u015bci systemu poprzez podzia\u0142 ca\u0142o\u015bci obszaru na mniejsze cz\u0119\u015bci zwane kom\u00f3rkami, kt\u00f3re obs\u0142ugiwane by\u0142y przez nadajniki ma\u0142ej mocy.<\/p>\r\n

Na obszarze podzielonym w ten spos\u00f3b mo\u017cliwe sta\u0142o si\u0119 wielokrotne wykorzystanie tej samej cz\u0119stotliwo\u015bci w r\u00f3\u017cnych kom\u00f3rkach, a tym samym zwi\u0119kszenie liczby obs\u0142ugiwanych stacji. Niemo\u017cliwe by\u0142o u\u017cycie tych samych cz\u0119stotliwo\u015bci w kom\u00f3rkach s\u0105siaduj\u0105cych ze sob\u0105, gdy\u017c prowadzi\u0142o to do tzw. interferencji wsp\u00f3\u0142kana\u0142owych, kt\u00f3re wywo\u0142ywa\u0142y zak\u0142\u00f3cenia i uniemo\u017cliwia\u0142y osi\u0105gni\u0119cie wymaganej jako\u015bci us\u0142ugi. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce wyst\u0119powanie interferencji jest uzale\u017cnione nie od odleg\u0142o\u015bci mi\u0119dzy kom\u00f3rkami wykorzystuj\u0105cymi t\u0105 sam\u0105 cz\u0119stotliwo\u015b\u0107, a od stosunku odleg\u0142o\u015bci do promienia kom\u00f3rek. Poniewa\u017c promie\u0144 kom\u00f3rki zale\u017cy od mocy u\u017cytego nadajnika, stosunek odleg\u0142o\u015bci do promienia m\u00f3g\u0142 by\u0107 regulowany przez in\u017cynier\u00f3w systemu. In\u017cynierowie pracuj\u0105cy nad rozwojem sieci kom\u00f3rkowej, wiedz\u0105c, \u017ce zmniejszanie rozmiar\u00f3w kom\u00f3rek prowadzi do zwi\u0119kszania pojemno\u015bci systemu, zak\u0142adali teoretycznie mo\u017cliwo\u015b\u0107 budowy sieci sk\u0142adaj\u0105cej si\u0119 z kilku tysi\u0119cy kom\u00f3rek, kt\u00f3ra mog\u0142aby obs\u0142ugiwa\u0107 nawet milion u\u017cytkownik\u00f3w. Budowa takiej sieci od samego pocz\u0105tku by\u0142aby niezmiernie kosztowna, dlatego zdecydowano si\u0119 na konstrukcj\u0119 systemu, dziel\u0105c obszar na kilka du\u017cych kom\u00f3rek, kt\u00f3re z czasem mia\u0142y by\u0107 dzielone na coraz to mniejsze. Technika ta oferowa\u0142a wiele korzy\u015bci, pozwalaj\u0105c na rozw\u00f3j systemu w czasie i zwi\u0119kszanie liczby u\u017cytkownik\u00f3w wraz ze wzrostem zainteresowania. W czasie prac nad nowym systemem pojawi\u0142 si\u0119 jeszcze jeden problem zwi\u0105zany z przemieszczaniem si\u0119 u\u017cytkownik\u00f3w z obszaru jednej kom\u00f3rki na obszar drugiej. Przy niewielkich rozmiarach kom\u00f3rek zmiany takie dokonywa\u0142y si\u0119 bardzo szybko, zw\u0142aszcza w przypadku u\u017cytkownik\u00f3w korzystaj\u0105cych ze \u015brodk\u00f3w transportu.
\r\n
\r\n Aby przej\u015bcie z jednej kom\u00f3rki do drugiej nie mia\u0142o wp\u0142ywu na ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 transmisji, opracowano technik\u0119 prze\u0142\u0105czania kana\u0142\u00f3w (ang. hand-off). System kom\u00f3rkowy mia\u0142 by\u0107 wyposa\u017cony w centralne urz\u0105dzenie kontroluj\u0105ce stan po\u0142\u0105cze\u0144 w sieci, a tak\u017ce w systemie komutacji prze\u0142\u0105czaj\u0105cy po\u0142\u0105czenia na obszar dzia\u0142ania innego nadajnika. Wymaga\u0142o to opracowania jeszcze kilku technik kontroluj\u0105cych aktualne po\u0142o\u017cenie stacji ruchomej. Nie by\u0142o z tym zbyt wiele problem\u00f3w i w roku 1947 prace nad pierwsz\u0105 propozycj\u0105 systemu telefonii kom\u00f3rkowej zosta\u0142y zako\u0144czone. Mimo \u017ce pierwsza propozycja telefonii kom\u00f3rkowej pojawi\u0142a si\u0119 ju\u017c w ko\u0144cu lat czterdziestych, na uruchomienie pierwszych system\u00f3w musiano poczeka\u0107 jeszcze oko\u0142o 3 lata. Utworzenie sprawnie dzia\u0142aj\u0105cej sieci kom\u00f3rkowej wymaga\u0142o przydzia\u0142u nowych cz\u0119stotliwo\u015bci, kt\u00f3r\u0105 to decyzj\u0119 podj\u0119to w Stanach Zjednoczonych dopiero w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\r\n

W 1976 w Nowym Jorku uruchomiono jeden system kom\u00f3rkowy umo\u017cliwiajacy jednoczesne obs\u0142u\u015benie 12 rozm\u00f3w. Z tego „luksusu” korzysta\u0142o wtedy 500 u\u017cytkownik\u00f3w, a kolejnych 3700 czeka\u0142o na rejestracje. Pierwsza analogowa technologia kom\u00f3rkowa pojawi\u0142a sie w latach 80-tych w Skandynawii. W nieco zmodernizowanej postaci dzia\u0142a on jeszcze dzis w polskiej analogowej sieci Centertel. Krok milowy postawiono w 1982 roku, kiedy w ramach europejskiego porozumienia CEPT utworzony zesp\u00f3\u0142 roboczy zwany Groupe Sp\u00c3\u00a9ciale Mobile, co z francuskiego znaczy „zesp\u00f3\u0142 do spraw radiokomunikacji ruchomej”, w skr\u00f3cie GSM. Celem tego zespo\u0142u mia\u0142o byc opracowanie standardu systemu kom\u00f3rkowego wsp\u00f3lnego dla ca\u0142ej Europy Zachodniej. Kiedy okaza\u0142o sie, \u017ce pojemno\u015b\u0107 analogowych sieci kom\u00f3rkowych zacze\u0142a sie wyczerpywa\u0107, prace zespo\u0142u GSM nabra\u0142y rozmachu. Problem ten poruszono na spotkaniu przyw\u00f3dc\u00f3w kraj\u00f3w cz\u0142onkowskich Wsp\u00f3lnoty Europejskiej w grudniu 1986 roku. W efekcie rozm\u00f3w zarezerwowano dwa przedzia\u0142y czestotliwosci w pasmie 900 MHz dla wy\u0142acznego wykorzystania na majacy w przysz\u0142o\u015bci powsta\u0107 system radiokomunikacji ruchomej.<\/p>\r\n

Nast\u0119pne lata to okres standaryzacji oraz wielu regulacji prawnych zwi\u0105zanych z wprowadzeniem nowych system\u00f3w, kt\u00f3re na szersz\u0105 skal\u0119 zacz\u0119\u0142y si\u0119 pojawia\u0107 w latach osiemdziesi\u0105tych. W Stanach Zjednoczonych by\u0142 to system AMPS (ang. Advanced Mobile Phone Service), a w Europie: skandynawski system NMT (ang. Nordic Mobile Telephone System), europejska wersja AMPS nazwana TACS (ang. Total Access Communications System) oraz dwie mniej znane architektury: francuska R2000 i niemiecka C-450. Systemy te by\u0142y systemami analogowymi i okre\u015bla si\u0119 je dzisiaj mianem system\u00f3w pierwszej generacji. Od chwili wprowadzenia, tempo, w jakim wzrasta\u0142a ich popularno\u015b\u0107, by\u0142o zaskoczeniem dla wielu ekspert\u00f3w. W kr\u00f3tkim czasie z ich us\u0142ug w samej tylko Europie korzysta\u0142y setki tysi\u0119cy abonent\u00f3w. Rosn\u0105ca bardzo szybko liczba u\u017cytkownik\u00f3w sprawi\u0142a, \u017ce pojemno\u015b\u0107 system\u00f3w analogowych zacz\u0119\u0142a si\u0119 wyczerpywa\u0107 ju\u017c w latach osiemdziesi\u0105tych. Pojawi\u0142a si\u0119 r\u00f3wnie\u017c potrzeba opracowania og\u00f3lnoeuropejskiego systemu kom\u00f3rkowego. Istniej\u0105ce systemy pierwszej generacji dzia\u0142a\u0142y zupe\u0142nie niezale\u017cnie od siebie, co uniemo\u017cliwia\u0142o komunikacj\u0119 mi\u0119dzy abonentami dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych system\u00f3w. Problem ograniczonej pojemno\u015bci sieci analogowych, a tak\u017ce potrzeba istnienia systemu dzia\u0142aj\u0105cego na terenie ca\u0142ej Europy da\u0142y pocz\u0105tek opracowaniom nowego systemu – GSM.<\/p>\r\n

Do 1986 roku wiadomo ju\u017c by\u0142o, \u017ce majacy powsta\u0107 system bedzie w pe\u0142ni cyfrowy, gdy\u017c jest on bardziej efektywny z racji wy\u017cszej jakosci transmisji i mo\u017cliwosci wprowadzenia nowych us\u0142ug. We wrzesniu 1987 roku powo\u0142ano do \u017cycia GSM Memorandum of Understanding (GSM MoU), organizacje zrzeszajaca operator\u00f3w przysz\u0142ych system\u00f3w GSM. Celem GSM MoU by\u0142a koordynacja prac standaryzacyjnych, planowanie wprowadzenia us\u0142ug oraz opracowanie zasad taryfikacji i wzajemnych rozliczen miedzy operatorami. W 1988 roku powo\u0142ano do \u017cycia Europejski Instytut Standard\u00f3w Telekomunikacyjnych (ETSI). Prace standaryzacyjne nad systemem GSM kontynuowano w ramach ETSI, a sam zesp\u00f3\u0142 GSM sta\u0142 sie jednym z zespo\u0142\u00f3w roboczych ETSI. Skr\u00f3towi GSM nadano nowe znaczenie Global System for Mobile Communications, co znaczy „og\u00f3lnoswiatowy system \u0142acznosci bezprzewodowej”, co ma\u0142o zwiastowa\u0107 ponadeuropejski zasieg systemu. Mimo \u017ce podstawowa wersja systemu – nazwanego GSM (ang. Global System for Mobile communications) by\u0142a gotowa ju\u017c w roku 1989, planowane wcze\u015bniej uruchomienie systemu op\u00f3\u017ani\u0142o si\u0119. Przyczyn\u0105 by\u0142 brak opracowanych na czas test\u00f3w homologacyjnych, s\u0142u\u017c\u0105cych do testowania element\u00f3w sieci GSM. Pierwszy system GSM zosta\u0142 zaprezentowany na targach TELECOM w Genewie w pa\u017adzierniku 1991 roku. W ciagu kilku miesiecy system wprowadzono w kilkudziesieciu krajach na czterech kontynentach czyni\u0105c go najpopularniejszym systemem kom\u00f3rkowym na swiecie. W 1990 roku na wniosek Wielkiej Brytanii opracowano zalecenia dla wersji systemu GSM pracujacej w pasmie czestotliwosci 1800 MHz, przeznaczonej dla g\u0119sto zaludnionych obszar\u00f3w miejskich. Pierwsze komercyjne systemy uruchomiono w roku 1992. Wersje te nazwano DCS 1800, a w 1997 roku nazw\u0119 zmieniono na GSM 1800.
\r\n
\r\n Pierwsza wersja standardu GSM z 1990 roku umo\u017cliwia\u0142a korzystanie z podstawowych us\u0142ug, czyli po\u0142aczen g\u0142osowych. Poczatkowa wersja standardu GSM z 1991 roku otrzyma\u0142a nazwe GSM Faza 1. W 1995 roku zakonczono prace nad Faza 2 standardu GSM. W Fazie 2 zakres oferowanych us\u0142ug zosta\u0142 znacznie poszerzony, wprowadzono tak\u017ce pewne usprawnienia zwiazane z obs\u0142uga karty SIM. Zdefiniowano w niej te\u017c bardziej wydajny algorytm kodowania sygna\u0142\u00f3w mowy (kt\u00f3rego z\u0142amanie nie jest ju\u017c trudne). W drugiej po\u0142owie lat 90-tych ETSI stworzy\u0142o tzw. Faze 2+. Kolejnym krokiem by\u0142a Faza 3 (3G). Obecnie w Japonii trwaj\u0105 prace nad wdro\u017ceniem fazy 4 (4G).<\/p>\r\n

Jakie informacje kr\u0105\u017c\u0105 w sieci GSM ?<\/strong><\/p>\r\n

Kom\u00f3rki<\/em> – System GSM podzielony jest na kom\u00f3rki, obs\u0142ugiwane przez stacje bazowe, popularnie zwane BTS\u2019ami (Base Transceiver Station). Ka\u017cda z nich ma przyporz\u0105dkowany numer identyfikacyjny BSIC, kt\u00f3ry pozwala rozr\u00f3\u017cni\u0107 poszczeg\u00f3lne kom\u00f3rki. Ka\u017cda z nich ma dodatkowo przyporz\u0105dkowany numer globalny CGI, kt\u00f3ry pozwala rozr\u00f3\u017cni\u0107 w ramach obszar\u00f3w (kom\u00f3rki grupowane s\u0105 w obszary, ka\u017cdy z obszar\u00f3w na sw\u00f3j numer LAI), z jakiej kom\u00f3rki odpowiedzia\u0142 wywo\u0142ywany abonent.
\r\n
\r\n Terminale<\/em> – nazwa okre\u015blaj\u0105ca ruchom\u0105 stacj\u0119. Mog\u0105 to by\u0107 zar\u00f3wno stacje przewo\u017ane, przeno\u015bne, kieszonkowe (najbardziej popularne telefony GSM), bezprzewodowe automaty telefoniczne, centrale PBX lub modu\u0142y. Ka\u017cdy z terminali GSM posiada przyporz\u0105dkowany mu mi\u0119dzynarodowy unikalny numer IMEI, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy do \u015bledzenia jakie terminale korzystaj\u0105 aktualnie z serwisu stacji bazowej BTS, umo\u017cliwia blokad\u0119 skradzionego lub nie homologowanego terminala. Numer ten przechowywany jest w stacji ruchomej, oraz w rejestrze EIR, o kt\u00f3rym za chwil\u0119. Numer IMEI mo\u017cna zobaczy\u0107 w telefonie z regu\u0142y podczas wymiany baterii. Jest on nadrukowany na naklejce.
\r\n
\r\n Ka\u017cdy abonent dodatkowo ma przypisany numer MSISDN. Jest to mi\u0119dzynarodowy numer abonenta, kt\u00f3ry umo\u017cliwia znalezienie najbli\u017cszej centrali tranzytowej GSMC dla \u017c\u0105danego systemu GSM.
\r\n
\r\n Rejestr HLR<\/em> – kom\u00f3rka pami\u0119ci stacji ruchomej, w kt\u00f3rej przechowywany jest numer MSISDN, mi\u0119dzynarodowy numer abonenta IMSI, s\u0142u\u017c\u0105cy do identyfikacji abonenta w ramach danej sieci GSM. To jest w\u0142a\u015bnie numer, jakim pos\u0142ugujemy si\u0119 przy wymianie numer\u00f3w ze znajomymi (Numer ten znajduje si\u0119 tr\u00f3wnie\u017c w innym rejestrze AuC, oraz na karcie SIM, a tak\u017ce w rejestrze VLR stacji bazowej), klucz identyfikacyjny, status (np zablokowany przez operatora), lista us\u0142ug przenoszenia, aktualne po\u0142o\u017cenie abonenta z dok\u0142adno\u015bci\u0105 do MSCA (MSC – centrala systemu ruchomego – Mobile Switching Centre)
\r\n
\r\n Rejestr VLR<\/em> – Rejestr ten znajduje si\u0119 na karcie SIM. Przechowywany jest w nim numer IMSI, oraz numer MSRN, kt\u00f3ry identyfikuje chwilowy adres stacji ruchomej (czyli to, gdzie si\u0119 znajdujemy w ramach sieci)
\r\n
\r\n Numer TMSI<\/em> – jest to zakodowany numer IMSI, nadawany w momencie pierwszego zg\u0142oszenia w sieci GSM (kiedy ju\u017c rozpakowujemy nasz nowy telefon i\/lub kart\u0119, uruchomimy go, po po\u0142\u0105czeniu z macierzyst\u0105 sieci\u0105 GSM w tym wa\u015bnie momencie nastpuje zaszyfrowanie numeru IMSI w rejestrze TMSI).
\r\n
\r\n Ka\u017cdy z terminali moe znajdowa\u0107 si\u0119 w 3 stanach: wy\u0142aczonym (stacja nie rozpoznaje \u017cadnych sygna\u0142\u00f3w, nie uczestniczy w ruchu), czuwania (terminal w\u0142\u0105czony, informuje o po\u0142o\u017ceniu, czeka na wywoanie), aktywnym (terminal w\u0142\u0105czony, bierze udzia\u0142 w po\u0142\u0105czeniu).
\r\n
\r\n Przej\u015bcie terminala ze stanu wyaczonego do w\u0142\u0105czonego przebiega w 3 krokach: terminal rozpoznaje sygna\u0142 wywo\u0142ania w kanale sygnalizacyjnym, wybiera najsilniejsz\u0105 stacj bazow\u0105 i zapami\u0119tuje jej numer LAI. Je\u015bli numer stacji jest r\u00f3wny numerowu sprzed wy\u0142\u0105czenia, w rejestrze VLR stacji bazowej zmieniany jest wska\u017anik terminala z OFF na ON.
\r\n
\r\n VLR (rejestr stacji obcych – Visitors Location Register)<\/em> – rejestr ten znajduje si\u0119 w stacji bazowej i zawiera dane na temat wszystkich stacji ruchomych skojarzonych z MSC. Przechowuje on stan terminala, identyfikator obszaru w jakim jest stacja ruchoma (telefon), adres rejestru HLR, informacje dodatkowe (parametry procedur, szyfrowania i identyfikacji, rodzaj abonenta itp). Zawiera on r\u00f3wnie\u017c informacje o wszystkich stacjach ruchomych
\r\n
\r\n Wy\u0142\u0105czenie terminala wysy\u0142a do sieci sygna\u0142 od\u0142\u0105czenia. Od tej pory \u017caden sygna\u0142 nie bdzie przesyany do terminala.
\r\n
\r\n Okresowe po\u0142\u0105czenia lokalizacyjne<\/em> – ka\u017cdy terminal okresowo przesy\u0142a do stacji bazowej swoj\u0105 gotowo\u015b\u0107 odbierania rozm\u00f3w. Je\u015bli przez pewien czas stacja bazowa nie odbierze od terminala takiego sygna\u0142u uznaje go za wy\u0142\u0105czony (OFF).
\r\n
\r\n Karta SIM<\/em> – jest to samodzielny jednouk\u0142adowy mikrokomputer, posiadaj\u0105cy w\u0142asny procesor, pami\u0107 RAM i ROM oraz system przerwa\u0144. Podstawowe funkcje to generowanie kluczy szyfruj\u0105cych po\u0142\u0105czenia, przechowywanie listy kontakt\u00f3w, wiadomo\u015bci SMS, zabezpieczenie danych kodami PIN i PUK.
\r\n
\r\n Kilka ciekawostek na temat kart SIM – zabezpieczenie kodem PIN\/PUK nie stanowi \u017cadnej przeszkody dla wyspecjalizowanego technika. Wymazuj\u0105c SMSy lub listy po\u0142\u0105cze\u0144 z karty SIM (za pomoc\u0105 aparatu) z regu\u0142y nie usuwa si\u0119 ich z karty SIM, kt\u00f3ra mo\u017ce przechowywa\u0107 ogromn ilo\u015b\u0107 tych danych. Ustawiany jest tylko znacznik usuni\u0119cia, co powoduje, \u017ce nie wida\u0107 ich na li\u015bcie w telefonie. Jedynym (cho\u0107 nie zawsze do ko\u0144ca skutecznym) sposobem na zablokowanie karty przed kimkolwiek jest jej z\u0142amanie.<\/p>\r\n

Lokalizacja GSM<\/p>\r\n

Po pierwsze, ustalenie naszego po\u0142o\u017cenia na podstawie telefonu GSM nie jest \u017cadnym problemem dla oprogramowania sieci kom\u00f3rkowej. Dok\u0142adno\u015b\u0107 pozycjonowania przeno\u015bnej stacji w chwili obecnej to kilka metr\u00f3w (co zamierza\u0142a wykorzysta\u0107 firma Google, by nie musie\u0107 korzysta\u0107 w planowanych do uruchomienia swoich telefonach z systemem GoogleMaps instalowa\u0107 modu\u0142\u00f3w GPS). W ka\u017cdej chwili na podstawie ruchu identyfikowany jest r\u00f3wnie\u017c wektor kierunkowy (w kt\u00f3r\u0105 najprawdopodobniej stron\u0119 mamy zwr\u00f3con\u0105 g\u0142ow\u0119), co pos\u0142u\u017cy nied\u0142ugo do przedstawiania abonentom reklam sklep\u00f3w, ko\u0142o kt\u00f3rych przechodz\u0105. Systemy takie s\u0105 ju\u017c testowane r\u00f3wnie\u017c w Europie. Lokalizacja dzieci za pomoc\u0105 modu\u0142w GSM ju\u017c jest w ofercie wielu sieci kom\u00f3rkowych. Dok\u0142adnie na tej samej zasadzie mo\u017cna \u015bledzi\u0107 samochody zaopatrzone w lokalizatory GSM. Nie potrzebny jest zakup drogich urz\u0105dze\u0144 GPS.<\/p>\r\n

Istniej\u0105 4 kategorie lokalizacji:<\/p>\r\n