Drodzy Wierni,<\/p>\r\n
Mamy dzisiaj pierwsz\u0105 niedziel\u0119 Adwentu, pocz\u0105tek nowego roku liturgicznego, roku \u0142aski, podczas kt\u00f3rego obchodzimy tajemnice Zbawiciela, a Ko\u015bci\u00f3\u0142 czyta nam stosowne ust\u0119py Pisma \u015bwi\u0119tego, maj\u0105ce pom\u00f3c nam \u017cy\u0107 w zgodzie z nauk\u0105 Chrystusa. Czas Adwentu jest czasem oczekiwania na wielkie \u0142aski, kt\u00f3re sp\u0142yn\u0105 na nas podczas \u015bwi\u0105t Narodzenia Pa\u0144skiego.<\/p>\r\n
Co ciekawe w niedziel\u0119 t\u0105, w kt\u00f3r\u0105 rozpoczynamy nowy rok liturgiczny, Pan Jezus m\u00f3wi nam o ko\u0144cu czas\u00f3w. W\u0142a\u015bnie w\u00f3wczas, gdy mamy rozpocz\u0105\u0107 od nowa rozwa\u017canie Jego tajemnic, Ko\u015bci\u00f3\u0142 czyta nam Ewangeli\u0119, w kt\u00f3rej Zbawiciel m\u00f3wi o swym przyj\u015bciu w chwale, kiedy b\u0119dzie s\u0105dzi\u0142 \u017cywych i umar\u0142ych. Dlaczego mamy m\u00f3wi\u0107 o ko\u0144cu czas\u00f3w, skoro rozpoczynamy w\u0142a\u015bnie nowy rok liturgiczny?<\/p>\r\n
By jakiekolwiek nasze przedsi\u0119wzi\u0119cie uwie\u0144czone zosta\u0142o powodzeniem, musimy nieustannie pami\u0119ta\u0107 o ostatecznym celu naszych wysi\u0142k\u00f3w. Je\u015bli wybieramy si\u0119 w d\u0142ug\u0105 podr\u00f3\u017c, musimy ca\u0142y czas pami\u0119ta\u0107, do jakiego miasta czy te\u017c miejsca chcemy dotrze\u0107 -gdyby\u015bmy o tym zapomnieli, mogliby\u015bmy nieoczekiwanie znale\u017a\u0107 si\u0119 w miejscu bardzo odleg\u0142ym od celu naszej podr\u00f3\u017cy. R\u00f3wnie\u017c w naszym \u017cyciu moralnym musimy zawsze pami\u0119ta\u0107 o celu, dla kt\u00f3rego zostali\u015bmy stworzeni: by kocha\u0107 Boga, s\u0142u\u017cy\u0107 Mu i radowa\u0107 si\u0119 Nim przez ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107. Nie istniejemy jedynie po to, by prze\u017cy\u0107 na ziemi zaledwie kilka lat bez \u017cadnego szczeg\u00f3lnego powodu. Nie, mamy cel, dla kt\u00f3rego zostali\u015bmy stworzeni, cel, kt\u00f3ry zawsze powinni\u015bmy stara\u0107 si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107: szcz\u0119\u015bcie wieczne.<\/p>\r\n
\u0179ycie nie jest jedynie ci\u0105giem zdarze\u0144 prowadz\u0105cych do choroby i \u015bmierci, jest ono w istocie czasem pr\u00f3by. Nasza wieczno\u015b\u0107 uzale\u017cniona b\u0119dzie od tego, jak \u017cyli\u015bmy tu, w doczesno\u015bci. B\u00f3g w swej niesko\u0144czonej m\u0105dro\u015bci nie tylko przeznaczy\u0142 nas do stanu, przewy\u017cszaj\u0105cego nasze naj\u015bmielsze marzenia – do \u017cycia wiecznego, ale te\u017c chce, by\u015bmy pracowali dla osi\u0105gni\u0119cia tego celu, poniewa\u017c wie, \u017ce wi\u0119ksze szcz\u0119\u015bcie daje nam nie tyle dar, co nagroda. Wieczna szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107 jest dla nas tym wspanialsza, \u017ce wiemy, i\u017c mamy sw\u00f3j udzia\u0142 w osi\u0105gni\u0119ciu naszego wiecznego przeznaczenia. Obdarzaj\u0105c nas sw\u0105 \u0142ask\u0105 B\u00f3g chce, by\u015bmy wykorzystali to, co nam daje, do post\u0119pu w dobrym, tak jak dobry s\u0142uga w Ewangelii, kt\u00f3ry wykorzystuj\u0105c pi\u0119\u0107 otrzymanych talent\u00f3w zyska\u0142 kolejnych pi\u0119\u0107, by wej\u015b\u0107 do rado\u015bci swego Pana. Pod koniec naszego doczesnego \u017cycia Zbawiciel b\u0119dzie nas s\u0105dzi\u0142 z tego, jak u\u017cywali\u015bmy Jego dar\u00f3w, zar\u00f3wno naturalnych jak i nadprzyrodzonych. Je\u015bli \u017ale je wykorzystali\u015bmy, zostaniemy ukarani, je\u015bli jednak wykorzystali\u015bmy je dobrze, czeka nas wieczna nagroda.<\/p>\r\n
Musimy o tym zawsze pami\u0119ta\u0107, drodzy Wierni. Pod koniec naszego ziemskiego \u017cycia b\u0119dziemy s\u0105dzeni z ka\u017cdego naszego uczynku. Ka\u017cdy nasz uczynek zbli\u017ca nas do wiecznej nagrody, albo te\u017c oddala nas od niej, podobnie jak ka\u017cdy zakr\u0119t na autostradzie przybli\u017ca nas lub oddala od celu podr\u00f3\u017cy. W momencie naszej \u015bmierci zobaczymy z ca\u0142kowit\u0105 jasno\u015bci\u0105 stan naszej duszy – poznamy, czy znajdujemy si\u0119 blisko naszego celu, czy te\u017c daleko od niego. Tak jak pod koniec jazdy widzicie, czy przybli\u017cyli\u015bcie si\u0119 do celu podr\u00f3\u017cy, czy te\u017c nie, tak r\u00f3wnie\u017c gdy wasza dusza oddzieli si\u0119 od cia\u0142a, natychmiast poznacie jej prawdziwy stan- czy jest ona przygotowana do \u017cycia wiecznego, czy te\u017c nie.<\/p>\r\n
Dla tych, kt\u00f3rzy zgubili drog\u0119, albo pomimo ostrze\u017ce\u0144 innych zab\u0142\u0105kali si\u0119 daleko od drogi szcz\u0119\u015bliwo\u015bci, chwila ta b\u0119dzie straszliwa – w jednym momencie poznaj\u0105, \u017ce pozostan\u0105 z dala od Boga przez ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107, skazani na wieczny smutek i cierpienia, poniewa\u017c b\u0119d\u0105 na zawsze od\u0142\u0105czeni od Tego, kt\u00f3ry jest \u017ar\u00f3d\u0142em wszelkiego \u017cycia i szcz\u0119\u015bcia. Ci, kt\u00f3rzy niekiedy zbaczali daleko od drogi do Boga, ale ostatecznie ponownie j\u0105 odnale\u017ali, b\u0119d\u0105 musieli sp\u0119dzi\u0107 pewien czas w czy\u015b\u0107cu, gdzie dusze ich oczyszczone zostan\u0105 z wszelkich plam i skaz. Ci natomiast, kt\u00f3rzy mieli szcz\u0119\u015bcie i \u0142ask\u0119 pozosta\u0107 na dobrej drodze, wst\u0105pi\u0105 od razu do rado\u015bci, kt\u00f3r\u0105 daje tylko B\u00f3g. Ta b\u0142ogos\u0142awiona nagroda czeka tych, kt\u00f3rzy nigdy nie zapomnieli, dla jakiego celu zostali stworzeni i trzymali si\u0119 w\u0105skiej drogi dzi\u0119ki czujno\u015bci i modlitwie.<\/p>\r\n
Tak wi\u0119c, drodzy wierny, rozmy\u015blajmy cz\u0119sto o tym ostatnim dniu, jaki dane nam b\u0119dzie prze\u017cy\u0107 na tej ziemi. Ka\u017cdy z nas pewnego dnia umrze. Takie jest prawo natury i nikt nie mo\u017ce przed tym uciec. Wszyscy umrzemy i umrzemy tylko raz. Mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107, \u017ce wielokrotnie b\u0119dziemy bliscy \u015bmierci, jednak dla ka\u017cdego z nas chwila \u015bmierci przyjdzie tylko raz. Mo\u017ce to by\u0107 nagle, np. podczas wypadku samochodowego, albo po d\u0142ugiej i bolesnej chorobie, jednak przyjdzie i nie ma sposobu, by tego unikn\u0105\u0107. Poniewa\u017c jest to nieuniknione, nie ma nic bardziej roztropnego i zbawczego, ni\u017c rozmy\u015blanie o tym dniu, w kt\u00f3rym przejdziemy do wieczno\u015bci, o dniu, kt\u00f3ry b\u0119dzie ostatnim naszym dniem na ziemi, o dniu naszego s\u0105du.<\/p>\r\n
Kiedy dusza roz\u0142\u0105czona zostanie ze swoj\u0105 ziemsk\u0105 pow\u0142ok\u0105, zobaczy sw\u00f3j prawdziwy stan bez niepewno\u015bci, z jak\u0105 postrzegaj\u0105 \u015bwiat nasze cielesne oczy. Ujrzymy ka\u017cdy z naszych uczynk\u00f3w, od powszechnie znanych do najbardziej skrytych, wraz w ich konsekwencjami dla naszej duszy. Ka\u017cdy z naszych uczynk\u00f3w wywiera bowiem skutek na naszej duszy, nadaj\u0105c jej pewn\u0105 sk\u0142onno\u015b\u0107 do dobra albo do z\u0142a. Ujrzymy je wszystkie w jednej chwili, widz\u0105c r\u00f3wnie\u017c sam\u0105 dusz\u0119 obci\u0105\u017con\u0105 grzechami lub uszlachetnion\u0105 przez dobre uczynki.<\/p>\r\n
Potem za\u015b objawi si\u0119 Zbawiciel oraz Jego prawo – i zobaczymy r\u00f3\u017cnic\u0119 pomi\u0119dzy tym, co nakaza\u0142 nam czyni\u0107, a tym, co uczynili\u015bmy. Os\u0105dzi nas wedle tego, czego naucza\u0142, a nast\u0119pnie udamy si\u0119 na miejsce naszego wiecznego przeznaczenia: do \u017cycia wiecznego, je\u015bli byli\u015bmy wierni, do czy\u015b\u0107ca – je\u015bli oka\u017ce si\u0119 to konieczne, albo do piek\u0142a – i b\u0119dziemy tam przez ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107. S\u0105d wydany przez Chrystusa b\u0119dzie szybki i nieodwo\u0142alny, poniewa\u017c b\u0119dzie nas s\u0105dzi\u0142 wedle swej niesko\u0144czonej m\u0105dro\u015bci i mi\u0142osierdzia, znaj\u0105c tajniki serc i uczynki ka\u017cdego cz\u0142owieka. Dusze nie b\u0119d\u0105 mia\u0142y mo\u017cliwo\u015bci apelacji, zw\u0142oki ani protestu, poniewa\u017c zrozumiej\u0105 w pe\u0142ni co uczyni\u0142y i na co zas\u0142u\u017cy\u0142y.<\/p>\r\n
Tak wi\u0119c, drodzy wierni, pami\u0119tajmy zawsze o tym dniu, kt\u00f3ry b\u0119dzie naszym ostatnim dniem na tym \u015bwiecie, gdy\u017c tylko pami\u0119\u0107 o nim nadaje sens wszystkim pozosta\u0142ym dniom naszego \u017cycia. Tak wiele z\u0142a ma miejsce w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce ludzie zapominaj\u0105, i\u017c to co czyni\u0105, ma konsekwencje, konsekwencje trwaj\u0105ce ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107. Je\u015bli jednak pami\u0119tamy, \u017ce jeste\u015bmy przeznaczeni do \u017cycia wiecznego, nawet najbardziej przyziemne czynno\u015bci nabieraj\u0105 ca\u0142kowicie innego znaczenia. Zamiast stanowi\u0107 element monotonnej rutyny, staj\u0105 si\u0119 one narz\u0119dziami s\u0142u\u017c\u0105cymi do zdobywania zas\u0142ug. Nie ma znaczenia, czy jeste\u015bmy bogaci czy biedni, czy jeste\u015bmy chorzy czy te\u017c cieszymy si\u0119 dobrym zdrowiem, czy jeste\u015bmy s\u0142awni czy pogardzani – je\u015bli pe\u0142nimy wol\u0119 Boga, wszystko s\u0142u\u017cy\u0107 b\u0119dzie naszemu zbawieniu. Tego ostatniego dnia sko\u0144cz\u0105 si\u0119 wszelkie cierpienia, podobnie jak wszelka ziemska chwa\u0142a. Tych jednak, kt\u00f3rzy \u017cyli zgodnie z wol\u0105 Boga, czeka\u0107 b\u0119dzie wieczna szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107 przewy\u017cszaj\u0105ca wszelkie ziemskie i materialne sukcesy, natomiast ludzi, kt\u00f3rzy wol\u0119 t\u0119 ignorowali, jedynie rozpaczliwa \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce w rzeczywisto\u015bci zmarnowali ca\u0142y dany im czas.<\/p>\r\n
Pomy\u015blcie, drodzy Wierni, o tych duszach, kt\u00f3rych ziemskie \u017cycie dobieg\u0142o ju\u017c kresu, za kt\u00f3re modlili\u015bmy si\u0119 w miesi\u0105cu listopadzie. Gdyby dano im jeszcze jeden dzie\u0144 \u017cycia, co zmieniliby, wiedz\u0105c to, co wiedz\u0105 obecnie? Co nam przyjdzie z lepszego stanowiska, lepszego domu czy samochodu, je\u015bli by to uzyska\u0107 musieliby\u015bmy oszukiwa\u0107 i kra\u015b\u0107? C\u00f3\u017c da nam zdobycie ca\u0142ego nawet \u015bwiata, je\u015bli oznacza\u0142oby to zgub\u0119 naszej duszy? Gdyby umarli mogli m\u00f3wi\u0107, powiedzieliby nam: \u017cyjcie tak, jakby\u015bcie mieli jutro umrze\u0107. Gdyby\u015bcie wiedzieli, \u017ce dzie\u0144 jutrzejszy b\u0119dzie ostatnim waszym dniem na ziemi, co zmieniliby\u015bcie w swoim \u017cyciu? Dlaczego wi\u0119c zwlekacie, skoro wiecie, \u017ce i tak musicie umrze\u0107, nawet je\u015bli nie b\u0119dzie to jutro?<\/p>\r\n
Zacznijmy wi\u0119c nowy rok liturgiczny od wspomnienia tego straszliwego dnia, tego dnia s\u0105du, kt\u00f3ry nadejdzie dla nas i dla ca\u0142ego rodzaju ludzkiego. Miejmy nadziej\u0119, \u017ce nie nadejdzie on gdy b\u0119dziemy nieprzygotowani, ale \u017ce zawsze b\u0119dziemy gotowi zda\u0107 Zbawicielowi spraw\u0119 ze wszystkich \u0142ask, kt\u00f3rymi nas obdarzy\u0142. Odrzu\u0107my pokusy, kt\u00f3re oci\u0105gaj\u0105 nas od prostej drogi do wiecznego szcz\u0119\u015bcia. \u0179yjmy pobo\u017cnie, oczekuj\u0105c przyj\u015bcia Zbawiciela na s\u0105d z l\u0119kiem i dr\u017ceniem, ale r\u00f3wnie\u017c z rado\u015bci\u0105 i nadziej\u0105, \u017ce b\u0119dziemy cieszy\u0107 si\u0119 Nim przez ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107. Amen.<\/p>\r\n
Ks. Jan Jenkins, FSSPX<\/em><\/strong><\/p>\r\n Kazanie na ka\u017cd\u0105 Niedziel\u0119 – niedziela, 28 listopada 2010<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Drodzy Wierni, Mamy dzisiaj pierwsz\u0105 niedziel\u0119 Adwentu, pocz\u0105tek nowego roku liturgicznego, roku \u0142aski, podczas kt\u00f3rego obchodzimy tajemnice Zbawiciela, a Ko\u015bci\u00f3\u0142 czyta nam stosowne ust\u0119py Pisma \u015bwi\u0119tego, maj\u0105ce pom\u00f3c nam \u017cy\u0107 w zgodzie z nauk\u0105 Chrystusa. Czas Adwentu jest czasem oczekiwania na wielkie \u0142aski, kt\u00f3re sp\u0142yn\u0105 na nas podczas \u015bwi\u0105t Narodzenia Pa\u0144skiego. Co ciekawe w niedziel\u0119 […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119,218,32],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/28828"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=28828"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/28828\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=28828"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=28828"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=28828"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}