Drodzy uczniowie, drodzy wierni,<\/p>\n\n
W dniu dzisiejszym wspominamy polsk\u0105 b\u0142ogos\u0142awion\u0105, b\u0142ogos\u0142awion\u0105 Salome\u0119, a tak\u017ce wielkiego biskupa – \u015bwi\u0119tego Grzegorza Cudotw\u00f3rc\u0119. Biskup ten znany by\u0142 zar\u00f3wno z wielkiej uczono\u015bci, jak i ze \u015bwi\u0119tobliwo\u015bci \u017cycia, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142o wiele cud\u00f3w. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce gdy zosta\u0142 biskupem Neocezarei, w tej wielkiej metropolii \u017cy\u0142o w\u00f3wczas zaledwie siedemnastu chrze\u015bcijan, natomiast po jego \u015bmierci z trudem mo\u017cna by si\u0119 by\u0142o doliczy\u0107 tylu pogan, tak poprzez sw\u0105 nauk\u0119 oraz zdzia\u0142ane cuda nawr\u00f3ci\u0142 do Boga ca\u0142e miasto.<\/p>\n\n
B\u0142ogos\u0142awiona Salomea nie jest prawdopodobnie r\u00f3wnie znana jak on, mo\u017cna si\u0119 jednak popatrzy\u0107 pewnych podobie\u0144stw w wype\u0142nionym cudami \u017cyciu, jakie oboje wiedli. Salomea by\u0142a c\u00f3rk\u0105 ksi\u0119cia Leszka Bia\u0142ego z Krakowa oraz jego \u017cony, ksi\u0119\u017cniczki rusi\u0144skiej Grzmis\u0142awy, kt\u00f3ra by\u0142a siostr\u0105 Boles\u0142awa Wstydliwego. Urodzi\u0142a si\u0119 w roku 1202 i od najm\u0142odszych lat odznacza\u0142a si\u0119 nadzwyczajn\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105 pomimo faktu, \u017ce przysz\u0142a na \u015bwiat w rodzinie o ambicjach politycznych. W wieku lat zaledwie trzech, za zgod\u0105 rodzic\u00f3w, z\u0142o\u017cy\u0142a \u015blub czysto\u015bci, jednak kr\u00f3l W\u0119gier Andrzej pragn\u0105\u0142, by po\u015blubi\u0142a jego syna i przysz\u0142ego dziedzica – Kolomana. Ze wzgl\u0119du na wielkie korzy\u015bci polityczne tego zwi\u0105zku, rodzice jej wyrazili zgod\u0119 i gdy mia\u0142a cztery lata zosta\u0142a wys\u0142ana na W\u0119gry, gdzie mia\u0142a pobiera\u0107 nauk\u0119 wraz ze swym przysz\u0142ym m\u0119\u017cem, kt\u00f3ry te\u017c by\u0142 jeszcze dzieckiem.<\/p>\n\n
Pomimo tej nag\u0142ej zmiany sytuacji Salomea – pok\u0142adaj\u0105c ufno\u015b\u0107 w Bogu – nigdy nie utraci\u0142a nadziei na to, \u017ce uda si\u0119 jej pozosta\u0107 wiern\u0105 z\u0142o\u017conym \u015blubom. \u0179yj\u0105c w tym samym domu, co jej przysz\u0142y m\u0105\u017c, dorastali razem jak brat i siostra, a przepe\u0142niona Duchem \u015awi\u0119tym dziewczynka wkr\u00f3tce zacz\u0119\u0142a zaszczepia\u0107 w sercu Kolomana te same nabo\u017ce\u0144stwa i pobo\u017cne pragnienia, kt\u00f3re sama piel\u0119gnowa\u0142a. Ostatecznie Koloman sta\u0142 si\u0119 prawdziwym wzorem cnoty i czysto\u015bci – w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki wp\u0142ywowi m\u0142odej Salomei.<\/p>\n\n
Gdy wreszcie osi\u0105gn\u0119li wiek stosowny do ma\u0142\u017ce\u0144stwa, istnia\u0142o ju\u017c mi\u0119dzy nimi porozumienie, \u017ce oboje z\u0142o\u017c\u0105 wzajemny \u015blub czysto\u015bci. Koloman zosta\u0142 nawet cz\u0142onkiem trzeciego zakonu \u015bw. Franciszka, a oboje byli dla swych poddanych wzorem wszelkich cn\u00f3t.<\/p>\n\n
Jednak pocz\u0105tek XIII wieku by\u0142 czasem wielkich najazd\u00f3w tatarskich, kt\u00f3re dotkn\u0119\u0142y r\u00f3wnie ci\u0119\u017cko Polsk\u0119, jak i W\u0119gry. Koloman zmar\u0142 w wyniku ran odniesionych w stoczonej w roku 1241 roku bitwie, Salomea natomiast, cho\u0107 mog\u0142a rz\u0105dzi\u0107 kr\u00f3lestwem W\u0119gier, powr\u00f3ci\u0142a do swego ojczystego kraju, gdzie rz\u0105dy sprawowa\u0142 jej brat Boles\u0142aw Wstydliwy wraz ze sw\u0105 \u017con\u0105 – b\u0142ogos\u0142awion\u0105 Kunegund\u0105. Zosta\u0142a przyj\u0119ta z najwi\u0119kszymi honorami, szybko jednak zm\u0119czy\u0142y j\u0105 intrygi polityczne i zapragn\u0119\u0142a zrealizowa\u0107 swe piel\u0119gnowane od m\u0142odo\u015bci marzenie o \u017cyciu klasztornym. Wykorzystuj\u0105c wielki maj\u0105tek odziedziczony po m\u0119\u017cu, zbudowa\u0142a dla si\u00f3str klarysek klasztor \u015bw. Damiana w Zawicho\u015bcie ko\u0142o Sandomierza, kt\u00f3rego te\u017c zosta\u0142a prze\u0142o\u017con\u0105.<\/p>\n\n
Podczas najazdu Tatar\u00f3w w roku 1260 musia\u0142a opu\u015bci\u0107 klasztor, by ratowa\u0107 \u017cycie mniszek, budynek klasztorny zosta\u0142 w\u00f3wczas zburzony. Salomea przenios\u0142a si\u0119 w\u00f3wczas ze sw\u0105 wsp\u00f3lnot\u0105 do miasta Ska\u0142a pod Krakowem, gdzie zbudowa\u0142a klasztor i gdzie sp\u0119dzi\u0142a ostatnich siedem lat swego \u017cycia, \u017cycia \u015bwi\u0119tobliwego i pe\u0142nego wszelkich cn\u00f3t. Otoczona przez siostry zmar\u0142a w roku 1268, a jej szcz\u0105tki zosta\u0142y p\u00f3\u017aniej przeniesione do Krakowa podczas wielkiej uroczysto\u015bci, w kt\u00f3rej uczestniczy\u0142a b\u0142ogos\u0142awiona Kinga. 17 maja 1672 roku papie\u017c Klemens X zaaprobowa\u0142 jej kult i zaliczy\u0142 j\u0105 w poczet b\u0142ogos\u0142awionych.<\/p>\n\n
Do obojga wspominanych dzi\u015b b\u0142ogos\u0142awionych, wybitnego i uczonego biskupa oraz \u015bwi\u0119tobliwej dziewicy, odnosz\u0105 si\u0119 w spos\u00f3b najpe\u0142niejszy s\u0142owa Chrystusa Pana: \u201eB\u0142ogos\u0142awieni czystego serca, albowiem oni Boga ogl\u0105da\u0107 b\u0119d\u0105\u201d (Mt 5,8). Czysto\u015b\u0107 serca odnosi si\u0119 oczywi\u015bcie do cnoty czysto\u015bci, a ogl\u0105danie Boga oznacza wizj\u0119 uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105c\u0105, radowanie si\u0119 Bogiem przez ca\u0142\u0105 wieczno\u015b\u0107, ale te\u017c ogl\u0105danie Go ju\u017c w tym \u017cyciu.<\/p>\n\n
Ca\u0142a nasza wiedza przychodzi do nas za po\u015brednictwem zmys\u0142\u00f3w, przede wszystkim zmys\u0142 wzroku, b\u0119d\u0105cego najszlachetniejszym ze zmys\u0142\u00f3w, poniewa\u017c odbiera to, co jest najbardziej dla nas uchwytne, czyli kszta\u0142t i kolor rzeczy. Zmys\u0142 wzroku, dzi\u0119ki kt\u00f3remu mo\u017cemy widzie\u0107, jest wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c pewnym symbolem dla wszystkiego co poznajemy – w istocie wszystko, czego dowiadujemy si\u0119 czytaj\u0105c, zale\u017cne jest od zmys\u0142u wzroku.<\/p>\n\n
A jednak B\u00f3g nie mo\u017ce widzie\u0107, poniewa\u017c jest czystym Duchem. Poznania Boga dost\u0119pujemy raczej przez wiar\u0119, widzimy Go dzi\u0119ki wierze. Zgodnie ze s\u0142owami samego Zbawiciela, z cnot\u0105 wiary w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny \u0142\u0105czy si\u0119 w\u0142a\u015bnie cnota czysto\u015bci, m\u00f3wi\u0105c inaczej: czysto\u015b\u0107 serca pozwala nam ogl\u0105da\u0107 Boga. Pan Jezus m\u00f3wi w tym miejscu zw\u0142aszcza o darze Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry nazywamy darem rozumu. To w\u0142a\u015bnie dar rozumu udoskonala cnot\u0119 wiary, przede wszystkim pozwalaj\u0105c nam w pe\u0142ni zrozumie\u0107 prawdy naszej wiary.<\/p>\n\n
Wiara jest cnot\u0105, dzi\u0119ki kt\u00f3rej zyskujemy wiedz\u0119 o nadprzyrodzonych tajemnicach Boga, wiara jest jednak zawsze bardzo niewyra\u017ana. Poniewa\u017c to B\u00f3g do nas przem\u00f3wi\u0142, jeste\u015bmy pewni prawdy przekazanych nam tre\u015bci, nie rozumiemy ich jednak, gdy\u017c bardzo nas przewy\u017cszaj\u0105. Z tego powodu wiara jest nie tylko przylgni\u0119ciem umys\u0142u, ale wymaga te\u017c aktu woli: musimy chcie\u0107 wierzy\u0107, poniewa\u017c nasz intelekt jest w pewnym sensie odurzony przez tajemnic\u0119 zbyt wielk\u0105, by\u015bmy mogli j\u0105 poj\u0105\u0107. Rzeczy nieskomplikowane, rzeczy tego \u015bwiata, mo\u017cemy dostrzec, a ogl\u0105daj\u0105c je, w wi\u0119kszym lub mniejszym stopniu zrozumie\u0107. Boga jednak ogl\u0105da\u0107 ani zrozumie\u0107 nie mo\u017cemy, poniewa\u017c Jego natura jest niesko\u0144czona, a nasze umys\u0142y sko\u0144czone. Dlatego pomimo tego, \u017ce mo\u017cemy by\u0107 pewni prawdziwo\u015bci artyku\u0142\u00f3w wiary, nie mo\u017cemy udowodni\u0107 ich w taki spos\u00f3b, w jaki spos\u00f3b dowodzimy na przyk\u0142ad prawa grawitacji.<\/p>\n\n
Tak wi\u0119c cnota wiary, cho\u0107 sama w sobie doskona\u0142a, jest dla nas zawsze nieco niejasna, a nawet obca naturze naszego intelektu. Intelekt nasz stworzony zosta\u0142 bowiem po to, by rozumowa\u0142, by dedukowa\u0142 na podstawie obserwacji. Wiara jednak nie pochodzi z obserwacji, ale z autorytetu Boga, kt\u00f3ry objawia samego siebie swemu Ko\u015bcio\u0142owi. Tajemnice wiary nie s\u0105 dla nas zrozumia\u0142e w tym sensie, \u017ce nie mo\u017cemy zg\u0142\u0119bi\u0107 ich pierwszych zasad, jak to czynimy w przypadku innych nauk \u015bcis\u0142ych.<\/p>\n\n
To w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na t\u0119 wrodzon\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 naszego ograniczonego intelektu B\u00f3g daje nam dar rozumu. Dar \u00f3w wlewany jest w nasze dusze, by\u015bmy stali si\u0119 podatni na natchnienia Ducha \u015awi\u0119tego, a w odniesieniu do poznawania, by\u015bmy zyskali pewn\u0105 intuicj\u0119 g\u0142\u0119bszego rozumienia prawd wiary. Podczas, gdy wiara mo\u017ce chwia\u0107 si\u0119 lub traci\u0107 ufno\u015b\u0107, dar rozumu leczy intelekt daj\u0105c mu pewn\u0105 wsp\u00f3\u0142naturalno\u015b\u0107 z Boskimi zasadami, od kt\u00f3rych pochodz\u0105 prawdy wiary. Skoro sam Duch \u015awi\u0119ty mieszka w duszy znajduj\u0105cej si\u0119 w stanie \u0142aski, Jego wp\u0142yw i natchnienia zapadaj\u0105 g\u0142\u0119boko w nasze dusze, daj\u0105c im pewne zrozumienie Bo\u017cych tajemnic.<\/p>\n\n
Wp\u0142yw daru rozumu widoczny jest w spos\u00f3b szczeg\u00f3lny w \u017cyciu Dokt\u00f3r\u00f3w Ko\u015bcio\u0142a, jak np. \u015bwi\u0119tego Tomasza z Akwinu, patrona naszej szko\u0142y. Wida\u0107 go jednak nawet w \u017cyciu ludzi prostych, zw\u0142aszcza szczerze pobo\u017cnych, kt\u00f3rzy posiadaj\u0105 nierzadko g\u0142\u0119bokie rozumienie prawd wiary, pomimo \u017ce nie posiadaj\u0105 formacji filozoficznej. Posiadaj\u0105 oni jak gdyby Boski instynkt, ostrzegaj\u0105cy o niebezpiecze\u0144stwie dla wiary, kt\u00f3re ludzie pobo\u017cni dzi\u0119ki swej za\u017cy\u0142o\u015bci z Bogiem wyczuwaj\u0105 natychmiast, gdy\u017c dzi\u0119ki darowi rozumu wiedz\u0105, \u017ce tre\u015bci te dalekie s\u0105 od Objawionej Prawdy.<\/p>\n\n
Prawdopodobnie jednak najwi\u0119ksz\u0105 pomoc\u0105, jakiej dar ten udziela wierze, jest zrozumienie samych \u017ar\u00f3de\u0142 Objawienia, czyli Pisma \u015awi\u0119tego i Tradycji. Tak jak w przypadku Aposto\u0142\u00f3w podr\u00f3\u017cuj\u0105cych wraz Panem do Emaus, kt\u00f3rych oczy otworzy\u0142y si\u0119 na rozumienie Pisma (\u0141k 24,45), podobnie Trzecia Osoba Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej nape\u0142nia\u0142a wielu \u015bwi\u0119tych owym g\u0142\u0119bokim zrozumieniem Pisma, znaczenia symboli i podobie\u0144stw wyst\u0119puj\u0105cych w Nowym Testamencie. Dar rozumu jest r\u00f3wnie\u017c g\u0142\u00f3wnym \u201eautorem\u201d symboli i znak\u00f3w u\u017cywanych w liturgii i daje nam pozna\u0107 subtelne rzeczywisto\u015bci za tymi symbolami i widzialnymi znakami ukryte. Dar ten pomaga nam r\u00f3wnie\u017c zrozumie\u0107 bardziej dog\u0142\u0119bnie przyczyny na podstawie skutk\u00f3w i daje odpowied\u017a na najwa\u017cniejsze pytania, dlaczego rzeczy s\u0105 takimi, jakimi s\u0105: poniewa\u017c B\u00f3g je takimi stworzy\u0142.<\/p>\n\n
Na modlitwie dar rozumu objawia si\u0119 przede wszystkim poprzez ukojenie zmys\u0142\u00f3w. Cz\u0119sto jeste\u015bmy na modlitwie rozproszeni, poniewa\u017c B\u00f3g jest tak abstrakcyjny, tak bardzo przewy\u017cszaj\u0105cy wszystko, co mo\u017cemy pozna\u0107, \u017ce nasz intelekt do\u015bwiadcza pewnego rodzaju dezorientacji, zwraca si\u0119 wi\u0119c szybko ku rzeczom \u0142atwiej postrzeganym i rozumianym. Jednak dar rozumu zaspokaja t\u0119 ciekawo\u015b\u0107 poprzez podporz\u0105dkowanie intelektu, nastrajaj\u0105c go na g\u0142os Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry przenika g\u0142\u0119boko\u015bci samego Boga. To w\u0142a\u015bnie ma na my\u015bli \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142, gdy m\u00f3wi do Koryntian: \u201eKt\u00f3\u017c bowiem z ludzi wie, co jest w cz\u0142owieku, pr\u00f3cz ducha ludzkiego, kt\u00f3ry w nim jest? Tak i tego, co jest w Bogu, nikt nie pozna\u0142, tylko Duch Bo\u017cy\u201d (1Kor 2,11). Dlatego w \u017cyciu wielkich \u015bwi\u0119tych zauwa\u017camy, \u017ce ich \u017cycie modlitewne stawa\u0142o si\u0119 stopniowo coraz bardziej proste, nie by\u0142o d\u0142ug\u0105 rozmow\u0105 z Bogiem, ale prostym wpatrywaniem si\u0119 w Niego, jak to za\u015bwiadcza \u015bwi\u0119ty Proboszcz z Ars, kt\u00f3remu pewien pobo\u017cny cz\u0142owiek wyzna\u0142, \u017ce podczas modlitwy: \u201ePatrz\u0119 na Niego, a On patrzy na mnie\u201d, powierzaj\u0105c w ten spos\u00f3b ca\u0142y wszech\u015bwiat Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej, kt\u00f3ra powo\u0142a\u0142a go do istnienia.<\/p>\n\n
Dlatego, drodzy wierni, pro\u015bmy dwoje \u015bwi\u0119tych wspominanych w dniu dzisiejszym, o to, by zi\u015bci\u0142o si\u0119 na nas b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo Zbawiciela: \u201eB\u0142ogos\u0142awieni czystego serca, albowiem oni Boga ogl\u0105da\u0107 b\u0119d\u0105\u201d. A poniewa\u017c cnota czysto\u015bci jest najlepsz\u0105 dyspozycj\u0105 do otrzymania daru rozumu i wzrostu w nim, na\u015bladujmy przyk\u0142ad obojga, a r\u00f3wnie\u017c naszego patrona \u015bwi\u0119tego Tomasza z Akwinu, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 \u00f3w dar w obfito\u015bci. W ten spos\u00f3b b\u0119dziemy mogli oczekiwa\u0107 obietnicy zwi\u0105zanej z tym b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem – by pewnego dnia ogl\u0105da\u0107 Boga i radowa\u0107 si\u0119 tym na wieki wiek\u00f3w. Amen.<\/p>\n\n
Ks. Jan Jenkins, FSSPX<\/em><\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Drodzy uczniowie, drodzy wierni, W dniu dzisiejszym wspominamy polsk\u0105 b\u0142ogos\u0142awion\u0105, b\u0142ogos\u0142awion\u0105 Salome\u0119, a tak\u017ce wielkiego biskupa – \u015bwi\u0119tego Grzegorza Cudotw\u00f3rc\u0119. Biskup ten znany by\u0142 zar\u00f3wno z wielkiej uczono\u015bci, jak i ze \u015bwi\u0119tobliwo\u015bci \u017cycia, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142o wiele cud\u00f3w. M\u00f3wi si\u0119, \u017ce gdy zosta\u0142 biskupem Neocezarei, w tej wielkiej metropolii \u017cy\u0142o w\u00f3wczas zaledwie siedemnastu chrze\u015bcijan, natomiast po […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/28547"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=28547"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/28547\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=28547"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=28547"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=28547"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}