Dodano: 2010-11-9 9:59 pm<\/small><\/p>\r\n
Drodzy Czytelnicy!<\/p>\r\n
Z ogromnym przej\u0119ciem chylimy g\u0142ow\u0119 przed wspania\u0142ym \u017cyciem wielkiego misjonarza i za\u0142o\u017cyciela naszego bractwa kap\u0142a\u0144skiego, arcybiskupa Marcelego Lefebvre\u2019a. Jeste\u015bmy niezmiernie wdzi\u0119czni ks. bp Bernardowi Tissier de Mallerais\u2019mu za jego wysi\u0142ek, w\u0142o\u017cony w napisanie monumentalnej biografii zatytu\u0142owanej Marcel Lefebvre. \u0179ycie<\/em>, kt\u00f3ra niedawno ukaza\u0142a si\u0119 w polskim przek\u0142adzie. Autor dzie\u0142a jeszcze przed zatwierdzeniem kanonicznym Bractwa by\u0142 przy Arcybiskupie jako jeden z pierwszych seminarzyst\u00f3w. Z jego r\u0105k 29 czerwca 1975 r. przyj\u0105\u0142 \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie, a 30 czerwca 1988 r. tak\u017ce sakr\u0119 biskupi\u0105. Obie uroczysto\u015bci odby\u0142y si\u0119 w Ec\u00c3\u00b4ne. Znamy kazanie, w kt\u00f3rym abp Lefebvre nazwa\u0142 ks. bp. Tissier de Mallerais\u2019go \u201eprawdziw\u0105 podpor\u0105 Bractwa\u201d, kim\u015b, na kogo \u201emo\u017cna liczy\u0107\u201d (8 grudnia 1988 r.). W innym kazaniu nasz Za\u0142o\u017cyciel nazwa\u0142 go swoim \u201eanio\u0142em str\u00f3\u017cem\u201d, kim\u015b, kto go \u201eumacnia\u0142 i trwa\u0142 przy nim\u201d w najtrudniejszych chwilach (1 listopada 1990 r.).<\/p>\r\n Przebywaj\u0105c w dniach 2-8 pa\u017adziernika 2010 r. w Polsce, ks. bp Tissier de Mallerais wyg\u0142osi\u0142 wyk\u0142ad w warszawskim przeoracie. Podkre\u015bla\u0142 w\u00f3wczas, \u017ce wszystkie istotne wydarzenia z \u017cycia abp. Lefebvre\u2019a by\u0142y albo widocznym przygotowaniem do wype\u0142nienia najwi\u0119kszej jego misji w Ko\u015bciele Chrystusowym, albo tej misji realizacj\u0105. C\u00f3\u017c to za misja? By\u0142o ni\u0105 przekazanie idea\u0142u katolickiego kap\u0142a\u0144stwa w ca\u0142ej integralno\u015bci doktrynalnej i \u015bwi\u0119to\u015bci, by w ten spos\u00f3b przyczyni\u0107 si\u0119 do przetrwania Ko\u015bcio\u0142a katolickiego w czasie najg\u0142\u0119bszego z dotychczasowych kryzys\u00f3w.<\/p>\r\n Odpieraj\u0105c r\u00f3\u017cne b\u0142\u0119dne interpretacje, ksi\u0105dz biskup dowodzi\u0142, \u017ce sakry biskupie z 30 czerwca 1988 r. nie by\u0142y ani tragedi\u0105 \u017cyciow\u0105 Arcybiskupa, ani nieszcz\u0119\u015bliwym upadkiem, aktem buntu czy pychy. Nie zosta\u0142y tak\u017ce dokonane pod presj\u0105 okoliczno\u015bci czy jakich\u015b os\u00f3b. By\u0142y zwie\u0144czeniem walki ca\u0142ego \u017cycia dla dobra i ratunku Ko\u015bcio\u0142a. By\u0142y logicznym nast\u0119pstwem zasad, jakich Arcybiskupa nauczy\u0142 Ko\u015bci\u00f3\u0142. Te zasady kierowa\u0142y jego kap\u0142a\u0144stwem, jego pos\u0142ug\u0105 biskupi\u0105 oraz realizacj\u0105 obowi\u0105zk\u00f3w delegata apostolskiego. Za wierno\u015b\u0107 tym zasadom Arcybiskup otrzymywa\u0142 wielokrotnie najwy\u017csze pochwa\u0142y od wszystkich swych prze\u0142o\u017conych, z papie\u017cem Piusem XII w\u0142\u0105cznie. Oto one.<\/p>\r\n Zasada pierwsza:<\/strong> poddanie si\u0119 woli Bo\u017cej. Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca zawsze kierowa\u0142a Arcybiskupem, a on to kierownictwo przyjmowa\u0142 w duchu pos\u0142usze\u0144stwa. Nigdy nie chcia\u0142 niczego czyni\u0107 z w\u0142asnej woli, a jego najwi\u0119ksz\u0105 trosk\u0105 by\u0142o podoba\u0107 si\u0119 Bogu i wype\u0142nia\u0107 Jego wol\u0119. W trudno\u015bciach wyboru stanu \u017cycia poszed\u0142 za rad\u0105 pewnego \u015bwi\u0105tobliwego zakonnika. Wola jego rodzonego ojca skierowa\u0142a go nie do diecezjalnego seminarium w Lille, lecz w Rzymie. Tam otrzyma\u0142 wykszta\u0142cenie i znakomit\u0105 formacj\u0119, tak wa\u017cn\u0105 dla jego ca\u0142ego przysz\u0142ego \u017cycia. Gdyby upiera\u0142 si\u0119 przy Lille, wszystko potoczy\u0142oby si\u0119 pewnie inaczej. Potem, mimo dw\u00f3ch doktorat\u00f3w, pokornie przyj\u0105\u0142 funkcj\u0119 drugiego wikarego w przemys\u0142owej parafii w Lille i ca\u0142ym sercem zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzie\u0142o nawracania miejscowych komunist\u00f3w (w latach 30. XX wieku w przemys\u0142owych miastach p\u00f3\u0142nocnej Francji by\u0142o ich, niestety, niema\u0142o). Ks. Lefebvre my\u015bla\u0142, \u017ce b\u0119dzie to miejsce jego pracy, ale B\u00f3g postanowi\u0142 inaczej. Usilne pro\u015bby jego starszego brata, Renata, oraz gor\u0105ce apele misjonarzy, kt\u00f3rzy uginali si\u0119 pod ci\u0119\u017carem pracy na plac\u00f3wkach misyjnych w Afryce, pozwoli\u0142y mu zrozumie\u0107, \u017ce wol\u0105 Bo\u017c\u0105 jest to, by i on zosta\u0142 misjonarzem.<\/p>\r\n Po wst\u0105pieniu do Zgromadzenia Ojc\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego podj\u0105\u0142 wi\u0119c przygotowania do pracy duszpasterskiej na misjach w Afryce, ale B\u00f3g znowu dokona\u0142 korekty tych zamiar\u00f3w. Opatrzno\u015b\u0107 tak pokierowa\u0142a sprawami i lud\u017ami, \u017ce o. Lefebvre otrzyma\u0142 nominacj\u0119 na stanowisko profesora, a potem rektora wy\u017cszego seminarium w stolicy Gabonu, Libreville. By\u0142a to co prawda Afryka, ale podczas gdy on chcia\u0142 s\u0142u\u017cy\u0107 na pierwszej linii frontu – umieszczono go w sztabie. Skoro jednak taka by\u0142a wola Bo\u017ca, przyj\u0105\u0142, cho\u0107 z ci\u0119\u017ckim sercem, to wezwanie. Potem pozwolono mu podj\u0105\u0107 pos\u0142ug\u0119 na pierwszej linii, to znaczy na r\u00f3\u017cnych plac\u00f3wkach misyjnych rozsianych po gabo\u0144skiej d\u017cungli. Pod jego nadzorem rozwija\u0142y si\u0119 dynamicznie, a on my\u015bla\u0142, \u017ce w jego kap\u0142a\u0144skim \u017cyciu ju\u017c nic si\u0119 nie zmieni.<\/p>\r\n Jednak o. Lefebvre nied\u0142ugo cieszy\u0142 si\u0119 swym upragnionym misjonarskim \u017cyciem. Opatrzno\u015b\u0107 znowu odmieni\u0142a jego los. Zosta\u0142 wezwany, aby powr\u00f3ci\u0107 do Francji i zaj\u0105\u0107 si\u0119 scholastykatem Ojc\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego. Du\u017co \u0142ez pola\u0142o si\u0119 po jego twarzy na my\u015bl, \u017ce musi opu\u015bci\u0107 ukochan\u0105 Afryk\u0119, ale podda\u0142 si\u0119 woli prze\u0142o\u017conych i pos\u0142usznie wr\u00f3ci\u0142 do ojczyzny. Podj\u0105\u0142 odbudow\u0119 zrujnowanego domu studi\u00f3w zakonnych, zorganizowa\u0142 aprowizacj\u0119 w najtrudniejszych chwilach powojennych dla stu dwudziestu alumn\u00f3w i cieszy\u0142 si\u0119, widz\u0105c owoce tej pracy.<\/p>\r\n Ponownie my\u015bla\u0142, \u017ce dotar\u0142 do portu swego przeznaczenia, a jednak wola Bo\u017ca by\u0142a inna. Ju\u017c po dw\u00f3ch latach zosta\u0142 konsekrowany na biskupa, mianowano go arcybiskupem tytularnym, a potem powierzono obowi\u0105zki delegata apostolskiego. Wszystkie te nominacje przyj\u0105\u0142 pos\u0142usznie, zawsze jednak jakby wbrew swym w\u0142asnym upodobaniom. Potem r\u00f3wnie karnie przyj\u0105\u0142 upokarzaj\u0105c\u0105 dymisj\u0119 z tych wysokich funkcji i mianowanie go ordynariuszem jednej z najmniejszych diecezji Francji – diecezji Tulle. Pos\u0142usznie zaakceptowa\u0142 sw\u00f3j wyb\u00f3r na stanowisko prze\u0142o\u017conego generalnego swego zakonu – Ojc\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego – a potem upokarzaj\u0105c\u0105 konieczno\u015b\u0107 rezygnacji z tej funkcji.<\/p>\r\n Po II Soborze Watyka\u0144skim sytuacja kleryk\u00f3w pragn\u0105cych zachowa\u0107 wierno\u015b\u0107 katolickiemu idea\u0142owi kap\u0142a\u0144stwa sta\u0142a si\u0119 beznadziejna. Nie mia\u0142 ich kto kszta\u0142ci\u0107. Nie mia\u0142 ich kto wy\u015bwi\u0119ca\u0107 na kap\u0142an\u00f3w. W\u015br\u00f3d biskup\u00f3w szerzy\u0142 si\u0119 modernizm; wielu zas\u0142ania\u0142o si\u0119 potrzeb\u0105 – \u017ale poj\u0119tego – pos\u0142usze\u0144stwa. Arcybiskup Lefebvre, zanim zdecydowa\u0142 si\u0119 pom\u00f3c kandydatom do kap\u0142a\u0144stwa, osobi\u015bcie sprawdzi\u0142, czy rzeczywi\u015bcie nie maj\u0105 dok\u0105d p\u00f3j\u015b\u0107. On sam by\u0142 ju\u017c w wieku emerytalnym i mia\u0142 prawo my\u015ble\u0107 o spokojnej staro\u015bci, ale B\u00f3g znowu chcia\u0142 inaczej. Gdy inni w jego wieku ju\u017c podsumowywali swoje dokonania \u017cyciowe, Arcybiskup rozpocz\u0105\u0142 nowe dzie\u0142o – najwa\u017cniejsze dzie\u0142o swego \u017cycia. Chodzi oczywi\u015bcie o za\u0142o\u017cenie w\u0142asnego seminarium i Bractwa, potrzebnego po to, by kap\u0142ani ko\u0144cz\u0105cy to seminarium nie szli ka\u017cdy w swoj\u0105 stron\u0119, lecz zachowali mi\u0119dzy sob\u0105 wi\u0119zy wsp\u00f3lnoty.<\/p>\r\n Arcybiskup przez ca\u0142e swe \u017cycie jakby wbrew w\u0142asnej woli uczy\u0142 si\u0119 przyjmowa\u0107 wol\u0119 Bo\u017c\u0105, cho\u0107 otrzymywa\u0142 coraz trudniejsze i – m\u00f3wi\u0105c po ludzku – coraz bardziej k\u0142opotliwe zadania. W ka\u017cdych warunkach wol\u0119 Bo\u017c\u0105 stawia\u0142 ponad wszystkim. Podoba\u0107 si\u0119 Bogu i dochowa\u0107 Mu niez\u0142omnej wierno\u015bci – w my\u015bl tej zasady abp Lefebvre reagowa\u0142 na zjawisko \u201esamozniszczenia Ko\u015bcio\u0142a\u201d na i po soborze. Gdy gro\u017cono mu w imi\u0119 soborowych nowinek i idea\u0142\u00f3w modernistycznej rewolucji, ten m\u0105\u017c Bo\u017cy nie reagowa\u0142. M\u00f3wi\u0142: to, co czyni\u0142em podczas ca\u0142ego mojego \u017cycia, by\u0142o przez najwy\u017csz\u0105 hierarch\u0119 uznawane i chwalone jako zgodne z wol\u0105 Bo\u017c\u0105 i dobre dla Ko\u015bcio\u0142a. Teraz nie robi\u0119 nic innego jak tylko kontynuuj\u0119 to, co robi\u0142em wcze\u015bniej. Je\u015bli jestem teraz karany za to, za co wcze\u015bniej mnie chwalono, to nie m\u00f3j problem, ale problem tych, kt\u00f3rzy odeszli od Tradycji.<\/p>\r\n W ci\u0105gu ca\u0142ego swego 86-letniego \u017cycia stosowa\u0142 t\u0119 pierwsz\u0105 zasad\u0119 – zasad\u0119 poddania si\u0119 woli Bo\u017cej – nawet w najtrudniejszych chwilach. Takimi by\u0142y niew\u0105tpliwie konsekracje biskupie z 1988 roku. Ten akt nale\u017cy rozumie\u0107 jako odpowied\u017a Arcybiskupa na \u201eg\u0142osy wszystkich papie\u017cy od Grzegorza XVI do Piusa XII, kt\u00f3rzy wo\u0142aj\u0105 do nas: ale na mi\u0142o\u015b\u0107 Bosk\u0105, co wy robicie z nasz\u0105 nauk\u0105, z wiar\u0105 katolick\u0105? Czy chcecie jej si\u0119 wyrzec? Czy chcecie dopu\u015bci\u0107 do tego, aby ona umar\u0142a na tym \u015bwiecie? Na mi\u0142o\u015b\u0107 Bosk\u0105, musicie trwa\u0107 w zachowywaniu tego skarbu, kt\u00f3ry wam przekazali\u015bmy! Nie opuszczajcie wiernych! Nie opuszczajcie Ko\u015bcio\u0142a!\u201d. Pos\u0142usze\u0144stwo woli Bo\u017cej wymaga\u0142o od niego tego czynu. Dzisiaj, 22 lata po tych wydarzeniach, mo\u017cemy powiedzie\u0107 z ogromn\u0105 wdzi\u0119czno\u015bci\u0105, \u017ce przetrwanie Tradycji zawdzi\u0119czamy tej pierwszej zasadzie naszego Za\u0142o\u017cyciela. \u015awi\u0119ty Ludwik Maria Grignion de Montfort tak okre\u015bli\u0142 kap\u0142an\u00f3w prawdziwie pos\u0142usznych woli Bo\u017cej: \u201eB\u0119d\u0105 to prawdziwi uczniowie Jezusa Chrystusa (…) ucz\u0105cy w czystej prawdzie w\u0105skiej drogi Bo\u017cej, wedle Ewangelii \u015bwi\u0119tej, a nie wedle zasad \u015bwiata, bez wzgl\u0119du na osob\u0119, nie wy\u0142\u0105czaj\u0105c, nie oszcz\u0119dzaj\u0105c ani s\u0142uchaj\u0105c lub l\u0119kaj\u0105c si\u0119 jakiegokolwiek \u015bmiertelnika, cho\u0107by najpot\u0119\u017cniejszego\u201d (Traktat o prawdziwym nabo\u017ce\u0144stwie…<\/em>, nr 59).<\/p>\r\n Zasada druga:<\/strong> wierno\u015b\u0107 Chrystusowi Kr\u00f3lowi. Wpoi\u0142 j\u0105 sobie kleryk Lefebvre ju\u017c w Seminarium Francuskim w Rzymie. Tam nauczy\u0142 si\u0119 g\u0142\u0119bokiego rozumienia tajemnicy Chrystusa Kr\u00f3la, a zw\u0142aszcza tajemnicy Jego spo\u0142ecznego panowania, zgodnie z has\u0142em \u015bw. Piusa X: \u201eWszystko odnowi\u0107 w Chrystusie!\u201d. Gdziekolwiek pracowa\u0142, zawsze mia\u0142 ten cel przed oczyma. W najrozmaitszych warunkach szuka\u0142 najodpowiedniejszych \u015brodk\u00f3w, aby ten cel osi\u0105gn\u0105\u0107, odnawiaj\u0105c publiczny kult Chrystusa. Jako m\u0142ody wikary zach\u0119ca\u0142 skutecznie swego proboszcza, aby ten znowu zacz\u0105\u0142 organizowa\u0107 publiczne procesje (np. Bo\u017cego Cia\u0142a) – wcze\u015bniej ich zaniechano z obawy przed gwa\u0142townymi reakcjami komunist\u00f3w. Na misjach o. Lefebvre za\u0142o\u017cy\u0142 wielk\u0105 liczb\u0119 szk\u00f3\u0142 katolickich i plac\u00f3wek zgromadze\u0144 zakonnych, co da\u0142o ludziom niejako \u017cyw\u0105 obecno\u015b\u0107 Chrystusa w najlepszych cz\u0142onkach Jego Mistycznego Cia\u0142a. Przede wszystkim formowa\u0142 w krajach misyjnych \u015bwieck\u0105 elit\u0119 katolick\u0105. Ci ludzie, jako katecheci oraz uczestnicy \u017cycia politycznego i ekonomicznego, nie\u015bli dalej, w przestrze\u0144 publiczn\u0105, przykazania Bo\u017ce. Znane s\u0105 listy pasterskie abp. Lefebvre\u2019a z tamtych czas\u00f3w, w kt\u00f3rych mocno przeciwstawia\u0142 si\u0119 laicyzacji i ekspansji socjalizmu w Afryce. Nic dziwnego, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 jego interwencji na II Soborze Watyka\u0144skim dotyczy\u0142a obrony \u201ekr\u0119gos\u0142upa naszej wiary\u201d, jakim jest spo\u0142eczne kr\u00f3lowanie Chrystusa. Maj\u0105c przed oczyma honor swego Pana i Boga, widzia\u0142 z ca\u0142\u0105 jasno\u015bci\u0105 knowania modernist\u00f3w, kt\u00f3rzy inspirowani maso\u0144skimi idea\u0142ami, przeprowadzili detronizacj\u0119 Chrystusa. Dokonali tego przez wprowadzanie do Ko\u015bcio\u0142a liberalnej ideologii wolno\u015bci religijnej i ekumenizmu. By\u0142y to w katolickim \u017cyciu rzeczy nowe i nies\u0142ychane. Gdy tylko nabra\u0142 pewno\u015bci, \u017ce Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca tak chcia\u0142a, nie waha\u0142 si\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0107 zas\u0142u\u017conej emerytury, aby stan\u0105\u0107 do obrony honoru Chrystusa. \u201eW por\u0119 i nie w por\u0119\u201d g\u0142osi\u0142 wszystkim prawd\u0119 o Chrystusowym panowaniu, nie patrz\u0105c na ciosy, jakie na niego z tego powodu spada\u0142y ze wszystkich stron, a zw\u0142aszcza ze strony modernist\u00f3w. To w\u0142a\u015bnie mi\u0142o\u015b\u0107 do Chrystusa Kr\u00f3la leg\u0142a u podstaw s\u0142ynnej deklaracji Arcybiskupa z 1974 r. Dokument ten by\u0142 reakcj\u0105 na wizytacj\u0119 kanoniczn\u0105 seminarium w Ec\u00c3\u00b4ne, podczas kt\u00f3rej wizytatorzy wywo\u0142ali ogromne zgorszenie w\u015br\u00f3d kleryk\u00f3w swymi tr\u0105c\u0105cymi herezj\u0105 wypowiedziami. Rzym coraz mocniej anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w pot\u0119piane przez Magisterium wszystkich wiek\u00f3w praktyki ekumeniczne, a nawet mi\u0119dzyreligijne. Ich kulminacj\u0105 by\u0142o skandaliczne spotkanie wszystkich religii w Asy\u017cu. Uwagi, monity i skargi s\u0142ane do Rzymu pozostawa\u0142y bez odpowiedzi. Coraz bardziej negowano w praktyce pierwsze przykazanie Dekalogu oraz potr\u00f3jn\u0105 w\u0142adz\u0119 Chrystusa Kr\u00f3la i Jego Ko\u015bcio\u0142a. W tych dramatycznych okoliczno\u015bciach, po d\u0142ugich rozwa\u017caniach i rozpatrzeniu wszystkich argument\u00f3w za i przeciw, Arcybiskup podj\u0105\u0142 wreszcie decyzj\u0119 o udzieleniu sakry biskupiej czterem kap\u0142anom Bractwa, nawet gdyby zabrak\u0142o zgody papieskiej. To by\u0142a najwa\u017cniejsza decyzja jego \u017cycia, bo dotyczy\u0142a nie tylko jego osobi\u015bcie, ale ca\u0142ego (podkre\u015blam: ca\u0142ego!) Ko\u015bcio\u0142a. Dzi\u0119ki tej decyzji nie tylko uratowano dla Ko\u015bcio\u0142a idea\u0142 spo\u0142ecznego panowania Chrystusa (cho\u0107by przez g\u0142oszenie w seminariach Bractwa \u015aw. Piusa X), lecz tak\u017ce zachowano idea\u0142 katolickiego kap\u0142a\u0144stwa. Seminarzy\u015bci studiuj\u0105cy w seminariach wolnych od modernizmu mogli by\u0107 ju\u017c spokojni o \u015bwi\u0119cenia kap\u0142a\u0144skie. Istnienie miejsc i \u015brodowisk, gdzie idea\u0142 katolickiego kap\u0142a\u0144stwa zostanie otoczony szacunkiem, zosta\u0142o zagwarantowane. Szybko zacz\u0119\u0142o przybywa\u0107 przeorat\u00f3w, szk\u00f3\u0142, dom\u00f3w rekolekcyjnych, dom\u00f3w opieki dla starszych, nowicjat\u00f3w i zakon\u00f3w tradycyjnej obserwancji, organizacji i stowarzysze\u0144: od Krucjaty Eucharystycznej dla dzieci, poprzez ruchy m\u0142odzie\u017cowe, a\u017c do ruch\u00f3w maryjnych i nawet organizacji zawodowych.<\/p>\r\n Zasada trzecia:<\/strong> g\u0142\u0119bokie zrozumienie istoty kap\u0142a\u0144stwa katolickiego i jego znaczenia dla Ko\u015bcio\u0142a. Ju\u017c w latach swych studi\u00f3w seminaryjnych Marceli Lefebvre obserwowa\u0142 r\u00f3\u017cne zjawiska, kt\u00f3re zapowiada\u0142y przysz\u0142y kryzys kap\u0142a\u0144stwa. P\u00f3\u017aniej wiele razy powtarza\u0142, \u017ce od dobrej i solidnej formacji kap\u0142a\u0144skiej zale\u017cy wszystko, a formacja ta winna by\u0107 nie tylko intelektualna, lecz tak\u017ce – i przede wszystkim – moralna oraz duchowa. \u015aw. Jan Maria Vianney nie by\u0142 intelektualist\u0105 (zastanawiano si\u0119 nawet, czy z powodu s\u0142abych wynik\u00f3w w nauce w og\u00f3le mo\u017cna dopu\u015bci\u0107 go do \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich), ale jego \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 zatrwo\u017cy\u0142a piek\u0142o i by\u0142a powodem nawr\u00f3cenia wielu dusz.<\/p>\r\n Kryzys Ko\u015bcio\u0142a jest w istocie kryzysem kap\u0142a\u0144stwa. W Afryce, jako profesor i potem rektor seminarium duchownego, Arcybiskup zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce sednem pracy misyjnej jest budzenie i kszta\u0142towanie gorliwych powo\u0142a\u0144 kap\u0142a\u0144skich i zakonnych. To dlatego otwiera\u0142 tak wiele szk\u00f3\u0142, seminari\u00f3w ni\u017cszych i wy\u017cszych. R\u00f3wnie\u017c w Afryce otrzyma\u0142 szczeg\u00f3ln\u0105 \u0142ask\u0119, o kt\u00f3rej wspomina w swoim duchowym testamencie: \u201eWizja, kt\u00f3ra zrodzi\u0142a si\u0119 pewnego dnia w moim sercu w katedrze w Dakarze. Marzenie, by przekaza\u0107 wobec post\u0119puj\u0105cej degradacji idea\u0142u kap\u0142a\u0144skiego, katolickie kap\u0142a\u0144stwo naszego Pana Jezusa Chrystusa w ca\u0142ej jego doktrynalnej czysto\u015bci i misyjnej mi\u0142o\u015bci, takie, jakie nada\u0142 On swym Aposto\u0142om i jakie Ko\u015bci\u00f3\u0142 Rzymski zawsze przekazywa\u0142, a\u017c do po\u0142owy XX wieku\u201d (Podr\u00f3\u017c duchowa<\/em>).<\/p>\r\n W tym \u015bwietle nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c rozumie\u0107 jego dymisj\u0119 z funkcji prze\u0142o\u017conego generalnego Zgromadzenia Ojc\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego w 1968 r. By\u0142a to reakcja na niszczenie idea\u0142u kap\u0142a\u0144skiego w tym zakonie przez zmian\u0119 jego regu\u0142y i dyscypliny \u201ewed\u0142ug ducha soboru\u201d. Gdy Opatrzno\u015b\u0107 Bo\u017ca niejako zmusi\u0142a Arcybiskupa do zaj\u0119cia si\u0119 klerykami, kt\u00f3rzy uciekali si\u0119 do niego w swej duchowej udr\u0119ce, zacz\u0105\u0142 w wieku emerytalnym dzie\u0142o, kt\u00f3re od 40 lat realizuje jego marzenie, by ratowa\u0107 idea\u0142 kap\u0142a\u0144ski. Tak w\u0142a\u015bnie powsta\u0142o Bractwo \u015awi\u0119tego Piusa X!<\/p>\r\n W pewnym momencie Bractwo stan\u0119\u0142o w krytycznym punkcie. Egzystencja ca\u0142ego dzie\u0142a odnowy kap\u0142a\u0144skiej stan\u0119\u0142a pod znakiem zapytania. W pami\u0119tnym dniu konsekracji biskupich Arcybiskup m\u00f3wi\u0142: \u201eMoim obowi\u0105zkiem jest uczyni\u0107 wszystko, aby\u015bmy prze\u017cyli! I dlatego jestem przekonany, \u017ce konsekruj\u0105c dzi\u015b tych biskup\u00f3w, kontynuuj\u0119 Tradycj\u0119 i pomagam jej przetrwa\u0107, jej, to znaczy Ko\u015bcio\u0142owi katolickiemu!\u201d (kazanie z 30 czerwca 1988 r.). Te s\u0142owa jasno ukazuj\u0105 wierno\u015b\u0107 Arcybiskupa wobec idea\u0142u kap\u0142a\u0144stwa katolickiego, a tak\u017ce jego mi\u0142o\u015b\u0107 do Chrystusa – Najwy\u017cszego i Odwiecznego Kap\u0142ana.<\/p>\r\n Zasady Arcybiskupa s\u0105 zasadami wszystkich \u015bwi\u0119tych. Najs\u0142odszym owocem wierno\u015bci tym zasadom by\u0142 akt konsekracji biskupich – \u201eoperacja prze\u017cycia Tradycji\u201d. Dzisiaj wypada wi\u0119c wezwa\u0107 wszystkich kap\u0142an\u00f3w, aby na\u015bladowali wierno\u015b\u0107, jak\u0105 abp Lefevbre okazywa\u0142 Chrystusowi, aby na\u015bladowali niez\u0142omne pos\u0142usze\u0144stwo Arcybiskupa wobec Opatrzno\u015bci Bo\u017cej i tak jak on ukochali idea\u0142 katolickiego kap\u0142a\u0144stwa. Zach\u0119cam Was, drodzy Czytelnicy, si\u0119gnijcie po biografi\u0119 Arcybiskupa i pozw\u00f3lcie tej ksi\u0105\u017cce odcisn\u0105\u0107 jak najwyra\u017aniejsze znami\u0119 na duszy. Ko\u015bci\u00f3\u0142 nie powiedzia\u0142 jeszcze \u201ew sprawie abp. Lefevbre\u2019a\u201d ostatniego s\u0142owa. \u201eNikt nie zapala \u015bwiat\u0142a i nie stawia go w ukryciu ani pod korcem, lecz na \u015bwieczniku, aby jego blask widzieli ci, kt\u00f3rzy wchodz\u0105\u201d (\u0141k 11, 33). Gdy B\u00f3g zechce, nadejdzie czas, \u017ce \u017cycie Arcybiskupa zostanie przez Stolic\u0119 Apostolsk\u0105 postawione jako wz\u00f3r heroicznej wiary. M\u00f3dlmy si\u0119, by nast\u0105pi\u0142o to jak najszybciej. \u00ce\u00a9<\/strong><\/p>\r\n ks. Karol Stehlin FSSPX<\/em><\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dodano: 2010-11-9 9:59 pm Drodzy Czytelnicy! Z ogromnym przej\u0119ciem chylimy g\u0142ow\u0119 przed wspania\u0142ym \u017cyciem wielkiego misjonarza i za\u0142o\u017cyciela naszego bractwa kap\u0142a\u0144skiego, arcybiskupa Marcelego Lefebvre\u2019a. Jeste\u015bmy niezmiernie wdzi\u0119czni ks. bp Bernardowi Tissier de Mallerais\u2019mu za jego wysi\u0142ek, w\u0142o\u017cony w napisanie monumentalnej biografii zatytu\u0142owanej Marcel Lefebvre. \u0179ycie, kt\u00f3ra niedawno ukaza\u0142a si\u0119 w polskim przek\u0142adzie. Autor dzie\u0142a jeszcze […]","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[32,24],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/28289"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=28289"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/28289\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=28289"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=28289"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=28289"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}