{"id":27694,"date":"2010-10-21T15:54:25","date_gmt":"2010-10-21T20:54:25","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=27694"},"modified":"2010-10-21T15:54:25","modified_gmt":"2010-10-21T20:54:25","slug":"sw-jana-kantego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=27694","title":{"rendered":"\u015aw. Jana Kantego"},"content":{"rendered":"

Drodzy uczniowie, drodzy wierni,
\r\n
\r\n W dniu dzisiejszym [\u015broda, 20 pa\u017adziernika 2010<\/em>] wspominamy \u015bwi\u0119tego szczeg\u00f3lnie nam drogiego, \u015bwi\u0119tego, z kt\u00f3rego Polska s\u0142usznie mo\u017ce by\u0107 dumna – \u015bwi\u0119tego Jana z K\u0119t. Urodzi\u0142 si\u0119 on w K\u0119tach. Jego rodzice szybko zauwa\u017cyli \u017cyw\u0105 inteligencj\u0119 syna – i ju\u017c w m\u0142odym wieku wys\u0142ali go na Uniwersytet do Krakowa. W nauce wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 tak bardzo, \u017ce po uko\u0144czeniu studi\u00f3w i przyj\u0119ciu \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich zosta\u0142 mianowany wyk\u0142adowc\u0105 na Akademii Krakowskiej.
\r\n
\r\n Pracuj\u0105c jako wyk\u0142adowca, znany by\u0142 nie tylko ze swej rozleg\u0142ej wiedzy, ale te\u017c z surowego i pe\u0142nego umartwie\u0144 \u017cycia. Wielu ludzi napomina\u0142o go, by bardziej dba\u0142 o swe zdrowie, on jednak zawsze odpowiada\u0142, \u017ce ojcowie pustyni prowadzili \u017cycie znacznie surowsze, a przecie\u017c do\u017cywali bardzo s\u0119dziwego wieku. Wedle tradycji, gdy pewnego dnia spo\u017cywa\u0142 sw\u00f3j ubogi posi\u0142ek, w jego drzwiach pojawi\u0142 si\u0119 wyg\u0142odnia\u0142y \u017cebrak. \u015awi\u0119ty Jan natychmiast zerwa\u0142 si\u0119 i odda\u0142 ca\u0142e swe po\u017cywienie biedakowi, a gdy nakarmiwszy go powr\u00f3ci\u0142 do sto\u0142u – znalaz\u0142 sw\u00f3j talerz w cudowny spos\u00f3b nape\u0142niony. Zdarzenie to znalaz\u0142o wyraz w tradycji Uniwersytetu Krakowskiego, gdzie podczas ka\u017cdego wsp\u00f3lnie spo\u017cywanego obiadu k\u0142adzione by\u0142o dodatkowe nakrycie dla ubogiego, a przed rozpocz\u0119ciem posi\u0142ku wicerektor wo\u0142a\u0142: Pauper venit, na co rektor odpowiada\u0142: Venit Christus.
\r\n
\r\n Powodzenie i s\u0142awa \u015bwi\u0119tego Jana przysporzy\u0142y mu jednak wielu wrog\u00f3w, kt\u00f3rych zazdro\u015b\u0107 doprowadzi\u0142a do usuni\u0119cia go ze stanowiska wyk\u0142adowcy na uniwersytecie. Ostatecznie zosta\u0142 wys\u0142any, by pracowa\u0107 jako zwyk\u0142y ksi\u0105dz w ma\u0142ej wiejskiej parafii w Olkuszu. Co godne podziwu, nie zniech\u0119ci\u0142o to naszego \u015bwi\u0119tego, kt\u00f3ry odda\u0142 si\u0119 swym nowym obowi\u0105zkom z zapa\u0142em i energi\u0105. Cho\u0107 pocz\u0105tkowo pro\u015bci ludzie ze wzgl\u0119du na jego wielk\u0105 uczono\u015b\u0107 odnosili si\u0119 do niego nieufnie, jednak dzi\u0119ki wytrwa\u0142o\u015bci i mi\u0142o\u015bci szybko uda\u0142o mu si\u0119 zdoby\u0107 ich serca. Po pewnym czasie intrygi jego rywali obr\u00f3ci\u0142y si\u0119 przeciwko nim samym i po o\u015bmiu latach \u015bw. Jan wezwany zosta\u0142 na powr\u00f3t do Krakowa. Jego parafianie towarzyszyli mu w drodze pogr\u0105\u017ceni we \u0142zach i smutku, jednak \u015bwi\u0119tobliwy kap\u0142an napomina\u0142 ich: \u201eTen smutek nie podoba si\u0119 Bogu. Je\u015bli przez te wszystkie lata uczyni\u0142em dla was co\u015b dobrego – \u015bpiewajcie pie\u015b\u0144 radosn\u0105\u201d.
\r\n
\r\n Po przybyciu do Krakowa podj\u0105\u0142 prac\u0119 jako wyk\u0142adowca Pisma \u015awi\u0119tego i na tym stanowisku pozosta\u0142 do ko\u0144ca swego \u017cycia. S\u0142awa jego uczono\u015bci by\u0142a tak wielka, \u017ce jego szata doktorska u\u017cywana by\u0142a na d\u0142ugo po jego \u015bmierci, w ceremonii nadawania stopni naukowych. Pomimo swej wielkiej s\u0142awy prowadzi\u0142 \u017cycie bardzo proste, zaniedbuj\u0105c cz\u0119sto w\u0142asne potrzeby. Dzi\u0119ki rozg\u0142osowi, jaki zdoby\u0142, cz\u0119sto zapraszany by\u0142 do sto\u0142\u00f3w ludzi szlachetnie urodzonych i zamo\u017cnych, pewnego razu jednak nie zosta\u0142 wpuszczony ze wzgl\u0119du na ubog\u0105 szat\u0119. Od\u017awierny odm\u00f3wi\u0142 mu wst\u0119pu stwierdzaj\u0105c \u017ce nie mo\u017ce wej\u015b\u0107 do domu ubrany w tak zniszczon\u0105, wytart\u0105 sutann\u0119, wi\u0119c nasz \u015bwi\u0119ty pos\u0142usznie wr\u00f3ci\u0142 do domu i przebra\u0142 si\u0119. Jednak ju\u017c podczas posi\u0142ku pewien s\u0142u\u017c\u0105cy upu\u015bci\u0142 przez przypadek talerz pe\u0142ny jakiej\u015b potrawy na jego now\u0105 sutann\u0119. \u015awi\u0119ty Jan zareagowa\u0142 na to z charakterystyczn\u0105 dla siebie ironi\u0105, r\u00f3wnocze\u015bnie kpi\u0105co i \u017cartobliwie: \u201eNic nie szkodzi. W ko\u0144cu moje szaty te\u017c zas\u0142uguj\u0105 na posi\u0142ek, gdy\u017c to im zawdzi\u0119czam fakt, \u017ce mam przyjemno\u015b\u0107 tu by\u0107\u201d.
\r\n
\r\n Ubodzy z Krakowa zawsze wiedzieli, \u017ce mog\u0105 rozporz\u0105dza\u0107 wszystkimi jego dobrami, a niejednokrotnie okazywa\u0142o si\u0119, \u017ce s\u0105 zamo\u017cniejsi od niego. Sypia\u0142 na pod\u0142odze, nigdy nie jad\u0142 mi\u0119sa, a gdy uda\u0142 si\u0119 do Rzymu, odby\u0142 podr\u00f3\u017c pieszo, nios\u0105c ca\u0142y baga\u017c na w\u0142asnych plecach. Ju\u017c za jego \u017cycia przypisywano mu kilka cud\u00f3w, i gdy rozesz\u0142a si\u0119 wie\u015b\u0107, \u017ce znajduje si\u0119 na \u0142o\u017cu \u015bmierci, wybuch\u0142a powszechna \u017ca\u0142o\u015b\u0107. Na kr\u00f3tko przed \u015bmierci\u0105 napomina\u0142 otaczaj\u0105cych jego \u0142o\u017ce ludzi: \u201eNie przejmujcie si\u0119 tym wi\u0119zieniem, kt\u00f3re si\u0119 rozpada, my\u015blcie o duszy, kt\u00f3ra je opu\u015bci\u201d. Zmar\u0142 w opinii \u015bwi\u0119to\u015bci w wigili\u0119 Bo\u017cego Narodzenia Roku Pa\u0144skiego 1473, w wieku osiemdziesi\u0119ciu trzech lat.
\r\n
\r\n Jego uczniowie d\u0142ugo wspominali pewne jego powiedzenie, wyra\u017caj\u0105ce wspaniale to, co nazywamy darami Ducha \u015awi\u0119tego: \u201eZ ca\u0142ej mocy zwalczajcie wszelkie b\u0142\u0119dne opinie, jednak zawsze w dobrym usposobieniu. Niech waszym or\u0119\u017cem b\u0119dzie cierpliwo\u015b\u0107, s\u0142odycz i mi\u0142o\u015b\u0107. Brutalno\u015b\u0107 i szorstko\u015b\u0107 s\u0105 z\u0142e dla waszej w\u0142asnej duszy i rujnuj\u0105 najlepsz\u0105 nawet spraw\u0119\u201d.
\r\n
\r\n Ca\u0142e \u017cycie \u015bwi\u0119tego Jana pe\u0142ne jest przyk\u0142ad\u00f3w dzia\u0142ania dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego, s\u0142owa te w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b uwypuklaj\u0105 jednak jeden z nich – dar rady.
\r\n
\r\n Dar rady jest tym z dar\u00f3w Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3ry udoskonala podporz\u0105dkowanie naszego rozumu natchnieniom Trzeciej Osoby Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej w tym, co dotyczy os\u0105du wzgl\u0119dem naszego praktycznego post\u0119powania. Jest on pokrewny cnocie roztropno\u015bci, jest jednak od niej znacznie wznio\u015blejszy. Chodzi tu nie tyle o nasz w\u0142asny os\u0105d, co do najlepszego sposobu post\u0119powania, ale o nasz\u0105 uleg\u0142o\u015b\u0107 wobec natchnie\u0144 Bo\u017cych, przede wszystkim tych, kt\u00f3re dotycz\u0105 naszej doskona\u0142o\u015bci i zbawienia. Jako Dzieci Bo\u017ce nie jeste\u015bmy sierotami, kt\u00f3re musz\u0105 walczy\u0107, by znale\u017a\u0107 w\u0142a\u015bciwe \u015brodki do osi\u0105gni\u0119cia celu – mamy w niebie Ojca, kt\u00f3ry pragnie naszej doskona\u0142o\u015bci bardziej nawet, ni\u017c my sami.
\r\n
\r\n Dar rady mo\u017cna nazwa\u0107 \u201elepszym sumieniem\u201d. Sumienie jest g\u0142osem wewn\u0119trznym, kt\u00f3ry cz\u0119sto napomina nas, je\u015bli nie zrobili\u015bmy czego\u015b dobrze – napomina nas, poniewa\u017c nie wykonali\u015bmy czego\u015b w\u0142a\u015bciwie, lub pope\u0142nili\u015bmy jaki\u015b b\u0142\u0105d. Sumienie jest cz\u0119\u015bci\u0105 owej elementarnej roztropno\u015bci, kt\u00f3ra os\u0105dza nasze czyny wedle tego, czy odpowiadaj\u0105 one zamierzonemu przez nas celowi. Rozum m\u00f3wi nam, by\u015bmy czynili dobro i unikali z\u0142a, a sumienie opiera na si\u0119 na naszym w\u0142asnym os\u0105dzie, czy nasze czyny zbli\u017caj\u0105 nas do dobra, czy te\u017c od niego oddalaj\u0105. Roztropno\u015b\u0107 staje si\u0119 nadprzyrodzon\u0105 w\u00f3wczas, gdy kierowana jest przez wiar\u0119 i powodowana mi\u0142o\u015bci\u0105, gdy znamy nasze wieczne przeznaczenie i chcemy je osi\u0105gn\u0105\u0107.
\r\n
\r\n Jednak dar rady jest daleko doskonalszy ni\u017c czysto ludzka roztropno\u015b\u0107, wy\u017cszy nawet ni\u017c roztropno\u015b\u0107 o\u015bwiecona wiar\u0105. Jest g\u0142osem wewn\u0119trznym, kt\u00f3ry k\u0142adzie nacisk nie tyle na sukces, co na fakt, \u017ce musimy post\u0119powa\u0107 lepiej, \u017ce potrafimy post\u0119powa\u0107 lepiej. Owo \u201elepsze sumienie\u201d nie zadowala si\u0119 osi\u0105gni\u0119ciem miernych rezultat\u00f3w, a nawet osi\u0105gni\u0119ciem zbawienia jako nagrody za cnot\u0119, popycha nas do czego\u015b wy\u017cszego, czego\u015b szlachetniejszego, godnego dziecka Bo\u017cego – do \u015bwi\u0119to\u015bci. Jest \u015bwiat\u0142em i zdolno\u015bci\u0105 os\u0105du, dzi\u0119ki kt\u00f3rym postrzegamy nasze post\u0119powanie nie wedle tego, czy odpowiada ono wyznaczonemu celowi, ale raczej wedle tego, czy zgodne jest z post\u0119powaniem naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.
\r\n
\r\n Widzimy wi\u0119c, \u017ce dar rady jest cz\u0119sto kluczem do zrozumienia \u017cycia \u015bwi\u0119tych oraz \u017cycia samego Zbawiciela. Patrz\u0105c na to po ludzku, kto\u015b m\u00f3g\u0142by powiedzie\u0107, \u017ce ukrzy\u017cowanie by\u0142o ca\u0142kowit\u0105 katastrof\u0105. Wiemy jednak, \u017ce ukrzy\u017cowanie by\u0142o zwyci\u0119stwem nad grzechem i \u015bmierci\u0105 oraz \u015brodkiem do osi\u0105gni\u0119cia wiecznej chwa\u0142y. Podobnie \u015bwi\u0119ci mog\u0105 si\u0119 niekiedy wydawa\u0107 nieco zbyt oderwani od tego \u015bwiata i \u201enieroztropni\u201d w rzeczach \u015bwiatowych. Oni jednak wiedzieli, co robi\u0105. Powiod\u0142o im si\u0119 tam, gdzie nie my\u015bmy zawiedli. I w rzeczywisto\u015bci s\u0105 bardziej od nas roztropni. Osi\u0105gn\u0119li jedyny sukces, naprawd\u0119 warty posiadania: \u017cycie wieczne. S\u0105 bardziej roztropni ni\u017c my, poniewa\u017c s\u0105 pos\u0142uszni g\u0142osowi Boga, kt\u00f3ry dzia\u0142a poprzez dar rady.
\r\n
\r\n Poniewa\u017c poprzez \u0142ask\u0119, drodzy wierni, jeste\u015bmy dzie\u0107mi Bo\u017cymi, sam Duch \u015awi\u0119ty mieszka w naszych sercach, daj\u0105c naszym duszom nowy impuls, Bo\u017cy impuls. Tak jak Maryja Panna pocz\u0119\u0142a Zbawiciela za spraw\u0105 Ducha \u015awi\u0119tego, tak te\u017c poprzez udzielanie nam \u0142aski u\u015bwi\u0119caj\u0105cej stara si\u0119 On uformowa\u0107 w nas obraz Chrystusa Pana. Jeste\u015bmy wezwani do na\u015bladowania Zbawiciela, do upodabniania si\u0119 do Niego. Dar rady to duch Bo\u017cy – os\u0105dzaj\u0105cy nasze post\u0119powanie w odniesieniu do doskona\u0142o\u015bci, do jakiej zostali\u015bmy wezwani, a zostali\u015bmy powo\u0142ani do tego, by by\u0107 doskona\u0142ymi, jak doskona\u0142y jest Ojciec nasz niebieski. [Mt 5,48]
\r\n
\r\n Dlatego, drodzy uczniowie i drodzy wierni, zach\u0119ceni przyk\u0142adem naszego \u015bwi\u0119tego, \u015bwi\u0119tego Jana z K\u0119t, starajmy si\u0119 tak jak on: stawa\u0107 si\u0119 coraz doskonalsi, po\u017c\u0105daj\u0105cy zawsze tego co lepsze, co szlachetniejsze, co bardziej godne mi\u0142o\u015bci, co \u015bwi\u0119tsze – a w\u00f3wczas Bo\u017cy pok\u00f3j zawsze b\u0119dzie z nami. Amen [Fil 4,8-9].<\/p>\r\n\r\n

Ks. Jan Jenkins, FSSPX<\/em><\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Drodzy uczniowie, drodzy wierni, W dniu dzisiejszym [\u015broda, 20 pa\u017adziernika 2010] wspominamy \u015bwi\u0119tego szczeg\u00f3lnie nam drogiego, \u015bwi\u0119tego, z kt\u00f3rego Polska s\u0142usznie mo\u017ce by\u0107 dumna – \u015bwi\u0119tego Jana z K\u0119t. Urodzi\u0142 si\u0119 on w K\u0119tach. Jego rodzice szybko zauwa\u017cyli \u017cyw\u0105 inteligencj\u0119 syna – i ju\u017c w m\u0142odym wieku wys\u0142ali go na Uniwersytet do Krakowa. W nauce […]","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/27694"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=27694"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/27694\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=27694"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=27694"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=27694"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}