{"id":2422,"date":"2008-08-24T11:26:27","date_gmt":"2008-08-24T15:26:27","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=2422"},"modified":"2020-11-29T16:14:09","modified_gmt":"2020-11-29T21:14:09","slug":"karol-wojtya-a-sobr-watykaski-ii-m-le-monte","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=2422","title":{"rendered":"Karol Wojty\u0142a a Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II – M. Le Monte<\/em>"},"content":{"rendered":"

Dodano: 2008-08-24 11:26 am<\/small><\/p>\r\n

<\/p>\r\n

„To Sob\u00f3r pom\u00f3g\u0142 mi w dokonaniu syntezy mej osobistej wiary”
\r\n(Jan Pawe\u0142 II, Nie l\u0119kajcie si\u0119, Laffont 1982). <\/em><\/p>\r\n

8 grudnia 1994 roku kardyna\u0142 Willebrands, specjalny wys\u0142annik papie\u017ca i niegdysiejszy przewodnicz\u0105cy Papieskiej Rady ds. Jedno\u015bci Chrze\u015bcijan, wr\u0119czy\u0142 ojcu Congarowi w paryskim ko\u015bciele \u015bw. Ludwika od Inwalid\u00f3w insygnia kardynalskie. By\u0142o to konsekwencj\u0105 decyzji o wyniesieniu o. Congara do tej godno\u015bci, podj\u0119tej na posiedzeniu Konsystorza w dniu 20 listopada.<\/p>\r\n

Kardyna\u0142 Willebrands wyg\u0142osi\u0142 z tej okazji przem\u00f3wienie, kt\u00f3rego fragment przedstawiamy:<\/p>\r\n

\r\n

„Drogi bracie Iwonie Congar, jestem szczerze wzruszony, \u017ce znajduj\u0119 si\u0119 tu, wys\u0142any przez papie\u017ca, by wr\u0119czy\u0107 Ci kapelusz oraz pier\u015bcie\u0144, oznaki godno\u015bci kardynalskiej. Ojciec \u015bwi\u0119ty chcia\u0142 tym samym wyrazi\u0107 Ci g\u0142\u0119boki szacunek oraz uznanie, zar\u00f3wno swe osobiste, jak i ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a. Z wielkim uznaniem spogl\u0105da on na wielko\u015b\u0107 i odwag\u0119, jak\u0105 okaza\u0142e\u015b w swym \u017cyciu oraz swej pracy. – Wielko\u015b\u0107, poprzez pot\u0119\u017cn\u0105 wizj\u0119, obejmuj\u0105c\u0105 wszystkie dziedziny teologii: my\u015bl twoja jako jedyna – poprzez sw\u0105 rozleg\u0142o\u015b\u0107 i g\u0142\u0119bi\u0119 – mog\u0142a pos\u0142u\u017cy\u0107 za fundament teologii soboru powszechnego. – Odwag\u0119, poniewa\u017c teologia ta wychodzi naprzeciw przysz\u0142o\u015bci i odnowie, realizowanej poprzez sob\u00f3r. Zawsze by\u0142e\u015b i pozostajesz jednym z najwi\u0119kszych teolog\u00f3w Drugiego Soboru Watyka\u0144skiego, soboru reform i odnowy, aggiomamento, odm\u0142odzenia: dzie\u0142a delikatnego, znacznie trudniejszego, ani\u017celi tylko odrzucenie b\u0142\u0119du. Lecz nigdy nie sta\u0142e\u015b si\u0119 cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry dzieli, miast \u0142\u0105czy\u0107. By\u0142e\u015b szanowany i podziwiany przez wszystkich, niezale\u017cnie od ich orientacji teologicznej, eklezjalnej czy zgo\u0142a politycznej. Dla tych, kt\u00f3rzy ci\u0119 s\u0142uchali i czytali, sta\u0142e\u015b si\u0119 mistrzem. Ten gest papie\u017ca jest r\u00f3wnie\u017c wyrazem rado\u015bci: osobistej rado\u015bci Ojca \u015bwi\u0119tego, jak te\u017c rado\u015bci ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a. Rado\u015b\u0107 ta nie ogranicza si\u0119 tylko do Ko\u015bcio\u0142a katolickiego i z tego w\u0142a\u015bnie jeste\u015bmy szcz\u0119\u015bliwi. W tym szczeg\u00f3lnym dniu rozpoznajemy bowiem jego ekumeniczny wymiar”.<\/strong><\/p>\r\n<\/div>\r\n

A zatem, g\u0142osem kardyna\u0142a Willebrandsa, papie\u017c Jan Pawe\u0142 II w szczeg\u00f3lny, wr\u0119cz uderzaj\u0105cy spos\u00f3b wychwala tego, kt\u00f3ry by\u0142 jego „towarzyszem walki” podczas Soboru Watyka\u0144skiego II. Bo rzeczywi\u015bcie, obydwaj zrobili wiele, by zatriumfowa\u0142y idee ojca Congara, tak ostro ocenione swego czasu przez Piusa XII.<\/p>\r\n

Ojciec Congar w swym dziele Mon Journal du Concile w szokuj\u0105co szczery spos\u00f3b opisuje, jak to podczas obrad Vaticanum II wszystko zmierza\u0142o ku temu, by now\u0105 teologi\u0119 uczyni\u0107 obowi\u0105zuj\u0105cym modelem nauczania Ko\u015bcio\u0142a. Pierwszoplanowym jej zadaniem mia\u0142o by\u0107 pojednanie Ko\u015bcio\u0142a ze wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiatem: „Rzeczywi\u015bcie, w dyskusji o schemacie \u017ar\u00f3de\u0142 Boskiego Objawienia – pisze Congar – nie jest przypadkiem, i\u017c sob\u00f3r sam z siebie zezwoli\u0142 mi w 1962 roku na pierwsze wielkie, publiczne wyst\u0105pienie. By\u0142 to czas, gdy kszta\u0142towa\u0142o si\u0119 teologiczne oblicze soboru, gdy Ojcowie okre\u015blali swe pozycje, gdy kszta\u0142towa\u0142y si\u0119 ugrupowania i opcje. Wtedy w\u0142a\u015bnie w \u0142awach soboru uformowa\u0142a si\u0119 opcja ekumeniczna, popierana przez znacz\u0105c\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w obrad. Mo\u017cna by powiedzie\u0107: dlatego w\u0142a\u015bnie wszystko to si\u0119 sta\u0142o!”.<\/p>\r\n

Wolno\u015b\u0107 religijna. Wyst\u0105pienie biskupa Karola Wojty\u0142y<\/h4>\r\n

Zabieraj\u0105c g\u0142os w tocz\u0105cej si\u0119 debacie na temat deklaracji o wolno\u015bci religijnej, maj\u0105cej stanowi\u0107 doktrynalny fundament stworzonego przez Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II nowego ekumenizmu, \u00f3wczesny biskup Wojty\u0142a uchwyci\u0142 prawdziw\u0105 istot\u0119 problemu, m\u00f3wi\u0105c: „Deklaracja, nad kt\u00f3r\u0105 w\u0142a\u015bnie pracujemy, (…) b\u0119dzie mia\u0142a za zadanie okre\u015bli\u0107 stanowisko Ko\u015bcio\u0142a w jego stosunkach ze wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiatem, by u\u0142atwi\u0107 dialog, zalecany przez papie\u017ca Pawia VI w pierwszej jego encyklice. Ekumeniczne spojrzenie na Ko\u015bci\u00f3\u0142 i dzisiejszy \u015bwiat wzbogacone zostaje dzi\u0119ki niej o kapita\u0142 niemo\u017cliwy do przecenienia. Trzeba powiedzie\u0107 z ca\u0142\u0105 jasno\u015bci\u0105 i otwarto\u015bci\u0105, \u017ce aktualna staje si\u0119 koncepcja wolno\u015bci religijnej, pozostaj\u0105cej w \u015bcis\u0142ym zwi\u0105zku z prawd\u0105, miast kurczowego trzymania si\u0119 poj\u0119cia tolerancji, obarczonego przecie\u017c tak negatywnymi konotacjami” (15 wrze\u015bnia 1964 r.). <\/strong><\/p>\r\n

By zrozumie\u0107 ten fragment, przypomnie\u0107 sobie nale\u017cy, i\u017c pierwszy zredagowany w tej kwestii schemat, wyra\u017anie wierny tradycyjnej doktrynie, m\u00f3wi\u0142 o tolerancji religijnej, okre\u015blaj\u0105c granice, w jakich katolickie pa\u0144stwo tolerowa\u0107 mo\u017ce fa\u0142szywe kulty. S\u0142owo „tolerancja” jest tu istotne z tego powodu, \u017ce zazwyczaj „toleruje si\u0119” co\u015b, co jest z\u0142em. Kardyna\u0142owi Bei uda\u0142o si\u0119 zast\u0105pi\u0107 ten schemat innym, znanym dzi\u015b pod nazw\u0105 Dignitatis humanae. M\u00f3wi on ju\u017c nie o tolerancji, lecz o wolno\u015bci – fa\u0142szywe religie nie s\u0105 ju\u017c tolerowane, ciesz\u0105 si\u0119 ca\u0142kowit\u0105 wolno\u015bci\u0105 publicznego kultu. R\u00f3\u017cnica w warto\u015bciowaniu widoczna jest go\u0142ym okiem. W wypowiedzi biskupa Wojty\u0142y nast\u0119puje przej\u015bcie od negatywnej oceny fa\u0142szywych religii do akceptacji, oceny pozytywnej: nie s\u0105 one ju\u017c postrzegane jako fa\u0142szywe, lecz jako poszukuj\u0105ce prawdy, jako w istocie prawdziwe i r\u00f3wnoprawne w stosunku do religii katolickiej.<\/p>\r\n

Maso\u0144skie gratulacje<\/h4>\r\n

To wyst\u0105pienie biskupa Wojty\u0142y na rzecz wolno\u015bci religijnej nie przesz\u0142o niezauwa\u017cenie; „Biuletyn Centrum Dokumentacyjnego Wielkiego Wschodu Francji” (jest to czasopismo jadowicie antykatolickiego od\u0142amu masonerii) zamie\u015bci\u0142 w numerze 48 (listopad – grudzie\u0144 1964) podsumowanie trzeciej sesji obrad soboru, polecaj\u0105c zwr\u00f3cenie szczeg\u00f3lnej uwagi na „wyst\u0105pienia biskup\u00f3w i kardyna\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy w trakcie debaty najbardziej dali wyraz pewnej odwil\u017cy w my\u015bli katolickiej”; fraza z wyst\u0105pienia biskupa Wojty\u0142y zosta\u0142a przez maso\u0144skiego autora artyku\u0142u szczeg\u00f3lnie podkre\u015blona: „Nale\u017cy zaakceptowa\u0107 niebezpiecze\u0144stwo b\u0142\u0119du. Nie mo\u017cna stara\u0107 si\u0119 odnale\u017a\u0107 prawdy, nie uwzgl\u0119dniaj\u0105c przy tym p\u0142yn\u0105cej z do\u015bwiadczenia nauki. Mo\u017cna przecie\u017c m\u00f3wi\u0107 o prawie do poszukiwania i b\u0142\u0105dzenia. G\u0142osz\u0119 wolno\u015b\u0107 w poszukiwaniu prawdy”.<\/p>\r\n

Absurd tej wypowiedzi rzuca si\u0119 w oczy: jakim to sposobem wolno\u015b\u0107 w b\u0142\u0105dzeniu mo\u017ce pom\u00f3c w zbli\u017ceniu si\u0119 do prawdy? Nieodparcie nasuwa si\u0119 my\u015bl o grzechu Adama, jedz\u0105cego owoc z drzewa wiadomo\u015bci dobrego i z\u0142ego, czy te\u017c wyznanie masona Lessinga: „Je\u015bli B\u00f3g sw\u0105 praw\u0105 d\u0142oni\u0105 obj\u0105\u0142by ca\u0142\u0105 prawd\u0119, za\u015b sw\u0105 lew\u0105 jedynie d\u0105\u017cno\u015b\u0107 do poszukiwania prawdy, nawet wiedz\u0105c, i\u017c w swym mizernym poznaniu myl\u0119 si\u0119 niemal zawsze; i powiedzia\u0142by mi: wybieraj; ja rzuci\u0142bym si\u0119 na lewo i rzek\u0142bym mu: Ojcze, przeklnij mnie, czysta prawda dobra jest dla ciebie jednego (…), ja pragn\u0119 jej codziennie poszukiwa\u0107. Wybieram poszukiwanie prawdy”<\/strong>.<\/p>\r\n

Koniec kr\u00f3lowania naszego Pana Jezusa Chrystusa<\/h4>\r\n

Po raz kolejny biskup Wojty\u0142a zabra\u0142 na ten temat g\u0142os 22 wrze\u015bnia 1965 roku. Komentuj\u0105c ust\u0119p schematu Dignitatis humanae m\u00f3wi\u0105cy, i\u017c w kwestiach religijnych „ludzie powinni by\u0107 wolni od przymusu ze strony czy to poszczeg\u00f3lnych ludzi, czy to zbiorowisk spo\u0142ecznych i jakiejkolwiek w\u0142adzy ludzkiej, tak aby w sprawach religijnych nikogo nie przymuszano do dzia\u0142ania wbrew jego sumieniu ani nie przeszkadzano mu w dzia\u0142aniu wed\u0142ug swego sumienia prywatnie i publicznie (…) w godziwym zakresie”, biskup krakowski zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119, i\u017c s\u0142owom tym brakuje precyzji. Jednocze\u015bnie postulowa\u0142 on, by \u00f3w „godziwy zakres” wyznacza\u0142o moralne prawo naturalne, oraz, by s\u0142owa te mog\u0142y by\u0107 zast\u0105pione przez: „z wy\u0142\u0105czeniem tych dzia\u0142a\u0144, kt\u00f3re z innych powod\u00f3w zabronione by\u0142yby w \u015bwietle prawa moralnego”, „tak, jak zakazana jest prostytucja czy te\u017c zabijanie pod p\u0142aszczykiem religii”.<\/p>\r\n

Inaczej m\u00f3wi\u0105c: jedynie przekroczenie prawa naturalnego usprawiedliwia\u0107 mo\u017ce nak\u0142adanie ogranicze\u0144 na publiczny kult fa\u0142szywych religii. W ten spos\u00f3b rezygnuje si\u0119 ca\u0142kowicie z obrony Prawdy nadprzyrodzonej i panowania naszego Pana Jezusa Chrystusa. Neguje si\u0119 te\u017c prawo Chrystusa Kr\u00f3la do panowania nad ludzkimi spo\u0142eczno\u015bciami: fa\u0142szywa religia mo\u017ce publicznie blu\u017ani\u0107 Zbawicielowi i zniewa\u017ca\u0107 Go – i nikogo to nie obchodzi do momentu, gdy nie zacznie ona wzywa\u0107 do \u015bwi\u0119tej wojny lub te\u017c zachwala\u0107 uroki rytualnej prostytucji.<\/p>\r\n

Otwarcie si\u0119 na \u015bwiat. Dialog.<\/h4>\r\n

21 pa\u017adziernika tego samego roku biskup Wojty\u0142a zabra\u0142 g\u0142os po raz kolejny, tym razem w sprawie schematu 13., kt\u00f3ry w przysz\u0142o\u015bci sta\u0107 si\u0119 mia\u0142 podwalin\u0105 konstytucji o Ko\u015bciele w \u015bwiecie wsp\u00f3\u0142czesnym, czyli Gaudium et spes – bez w\u0105tpienia najwa\u017cniejszego dokumentu promulgowanego przez Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II. Biskup krakowski oznajmi\u0142: „Fakt, i\u017c schemat 13 skierowany jest do wszystkich ludzi, zar\u00f3wno katolik\u00f3w, jak i niekatolik\u00f3w, zar\u00f3wno wierz\u0105cych, jak i niewierz\u0105cych, stwarza liczne problemy. Do kog\u00f3\u017c w\u0142a\u015bciwie m\u00f3wimy i w jakim j\u0119zyku? M\u00f3wi\u0105c do tych, kt\u00f3rzy nie s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Ko\u015bcio\u0142a, schemat u\u017cywa j\u0119zyka i mentalno\u015bci czysto ko\u015bcielnej. Niedostatek racjonalnej argumentacji zast\u0105piony jest moralizowaniem. Z pomoc\u0105 czego\u015b takiego nie nawi\u0105\u017cemy prawdziwego dialogu”.<\/p>\r\n

Komentuj\u0105c to wyst\u0105pienie, obserwuj\u0105cy debat\u0119 ojciec A. Wenger, dziennikarz „La Croix”, napisa\u0142: „Biskup Wojty\u0142a poczyni\u0142 wiele uwag precyzuj\u0105cych zasady, kt\u00f3re powinny rz\u0105dzi\u0107 dialogiem prowadzonym z niewierz\u0105cymi: szczeg\u00f3lna ta metoda opiera si\u0119 na odkrywaniu u innych tego, co mo\u017ce wzajemnie \u0142\u0105czy\u0107, i eliminuje wszelk\u0105 ko\u015bcieln\u0105 mentalno\u015b\u0107, widoczn\u0105 jeszcze w tek\u015bcie. Ko\u015bci\u00f3\u0142 w relacjach ze \u015bwiatem winien mniej napomina\u0107, wi\u0119cej za\u015b m\u00f3wi\u0107 o swych pocz\u0105tkach, swym celu, swych metodach”.<\/p>\r\n

Nie b\u0119dzie od rzeczy por\u00f3wna\u0107 to wyst\u0105pienie z innym, wyg\u0142oszonym 29 wrze\u015bnia poprzedniego roku przez biskupa Heenana, arcybiskupa Westminsteru. I jedno, i drugie wyja\u015bnia nam istot\u0119 „opcji ekumenicznej popieranej przez znacz\u0105c\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w obrad”, o kt\u00f3rej m\u00f3wi\u0142 ojciec Congar. Arcybiskup oznajmi\u0142 mianowicie: „Problem konwersji, czy to jednostek, czy te\u017c wsp\u00f3lnot, w ekumenicznym kontek\u015bcie nie mo\u017ce mie\u0107 miejsca. Przedmiotem ruchu ekumeniczneo jest doprowadzenie ludzi r\u00f3\u017cnych religii do pewnego przeegzaminowania jednych przez drugich. W dialogu takim \u017caden z uczestnik\u00f3w nie powinien szuka\u0107 dla siebie zwyci\u0119stwa. Jego celem jest bowiem wzajemne zrozumienie i wzajemny szacunek”. \u015bwi\u0119ty Augustyn z Canterbury, ten, kt\u00f3ry nawr\u00f3ci\u0142 Anglie, przewraca si\u0119 zapewne w grobie!<\/p>\r\n

Henryk de Lubac opowiada\u0142, i\u017c biskup Wojty\u0142a by\u0142 jednym z pierwszych, kt\u00f3rzy rzucili has\u0142o „otwarcia”; on te\u017c „propagowa\u0142 je w swym otoczeniu, zar\u00f3wno w Rzymie, jak te\u017c w Polsce”. Napomkn\u0105\u0142 te\u017c: „Z tego samego ducha \u00c5\u00a4otwarcia\u00c5\u00a5 narodzi\u0142y si\u0119 dwa wielkie tematy: ekumenizm i wolno\u015b\u0107 religijna”. (Kard. H. de Lubac, Entretien autour de Vatican II, Cerf 1985, s. 109-110.)<\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

Jest ze wszech miar interesuj\u0105ce i godne odnotowania, i\u017c w nast\u0119pstwie swego wyst\u0105pienia z 21 pa\u017adziernika biskup Wojty\u0142a mianowany zosta\u0142 cz\u0142onkiem komisji powo\u0142anej do zmiany schematu 13. Tam te\u017c spotka\u0107 si\u0119 mia\u0142 z ojcem Congarem, r\u00f3wnie\u017c mianowanym cz\u0142onkiem tej samej komisji, oraz z o. de Lubakiem, tak wspominaj\u0105cym te dni: „Przy tej w\u0142a\u015bnie okazji [redagowania Gaudium et Spes] spotka\u0142em go po raz pierwszy. I \u015bmiem stwierdzi\u0107, \u017ce natychmiast porozumieli\u015bmy si\u0119 do tego stopnia, by wsp\u00f3lnie reagowa\u0107 na pojawiaj\u0105ce si\u0119 kolejno problemy”; Biskup Wojty\u0142a spodoba\u0142 si\u0119 ojcu de Lubakowi do tego stopnia, i\u017c ten o\u015bwiadczy\u0142 kilku swym przyjacio\u0142om: „Miejmy nadziej\u0119, i\u017c Opatrzno\u015b\u0107 na d\u0142ugie lata zachowa nam Paw\u0142a VI, lecz je\u015bli pewnego dnia potrzebowa\u0107 b\u0119dziemy papie\u017ca, m\u00f3j kandydat jest jeden: Wojty\u0142a! Niestety, to niemo\u017cliwe. On jest bez szans”.<\/p>\r\n

Przysz\u0142o\u015b\u0107 zrewidowa\u0142a ostatnie s\u0142owa de Lubaka. Na razie jednak biskup Wojty\u0142a pracowa\u0142 wytrwale nad Gaudium et spes, ca\u0142kowicie samodzielnie redaguj\u0105c czwarty rozdzia\u0142 pierwszej cz\u0119\u015bci.<\/p>\r\n

„To Wojtyle, mo\u017ce bardziej, ani\u017celi komukolwiek innemu – wspomina, o. de Lubac – zawdzi\u0119cza\u0107 nale\u017cy, i\u017c s\u0142awetny schemat 13., po swych licznych wcieleniach, wreszcie ostatecznie si\u0119 pogr\u0105\u017cy\u0142, i to w godzinie, kiedy zaczyna\u0142o brakowa\u0107 ju\u017c na to nadziei”.<\/p>\r\n

I tak oto schemat 13. zrewidowany zosta\u0142 tak, by ca\u0142kowicie wsp\u00f3\u0142brzmia\u0142 z duchem nowej teologii.<\/p>\r\n

Nowa terminologia<\/h4>\r\n

Lektura tekst\u00f3w soborowych, nade wszystko za\u015b Gaudium et spes (nad kt\u00f3r\u0105 to konstytucj\u0105 biskup Wojty\u0142a tak wytrwale pracowa\u0142) oraz Dignitatis humanae (kt\u00f3rej „niezwyk\u0142\u0105 donios\u0142o\u015b\u0107” podkre\u015bla\u0142) pozwala stwierdzi\u0107 pojawienie si\u0119 pewnego rodzaju nowej terminologii teologicznej. Terminologii, w kt\u00f3rej s\u0142owa takie, jak B\u00f3g, wiara, wierz\u0105cy – trac\u0105 sw\u00f3j sakralny charakter, zwi\u0105zany do tej pory nierozerwalnie z dogmatami, z Tr\u00f3jc\u0105 \u015bwi\u0119t\u0105, Wiar\u0105 katolick\u0105, wierno\u015bci\u0105 Ko\u015bcio\u0142owi, konieczno\u015bci\u0105 odrzucenia wszelkich fa\u0142szywych objawie\u0144, wynik\u0142ych z nich fa\u0142szywych doktryn.<\/p>\r\n

Wszystko to zosta\u0142o zapomniane, a te same s\u0142owa w tekstach soborowych u\u017cywane s\u0105 w stosunku do Chrystusa, jak i do fa\u0142szywych b\u00f3stw, tak prawdziwej religii, jak religii fa\u0142szywych – i to bez jakiegokolwiek rozr\u00f3\u017cnienia. Jest to j\u0119zyk nowej teologii, do kt\u00f3rej kluczem jest konstytucja Gaudium et spes, a w tworzeniu kt\u00f3rej aktywnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 biskup Wojty\u0142a. Gaudium et spes stwierdza w istocie, \u017ce wszyscy ludzie rodz\u0105 si\u0119 z „ukrytym w sobie Boskim zal\u0105\u017ckiem”, a „poprzez swe Wcielenie Syn Bo\u017cy zjednoczy\u0142 si\u0119, w pewien spos\u00f3b, z ka\u017cdym cz\u0142owiekiem”. Ludzie posiadaliby zatem, przychodz\u0105c ju\u017c na \u015bwiat, \u017cycie nadprzyrodzone, kt\u00f3re by\u0142oby „w pewien spos\u00f3b” implikowane ich ludzk\u0105 natur\u0105. Twierdzenie takie sprzeciwia si\u0119 ca\u0142kowicie doktrynie Ko\u015bcio\u0142a, wed\u0142ug kt\u00f3rej \u017cycie nadprzyrodzone jest nam dane jedynie poprzez chrzest, stosownie do s\u0142\u00f3w Chrystusa, wypowiedzianych do swych uczni\u00f3w: „Dana mi jest wszelka w\u0142adza na niebie i na ziemi. Id\u0105c tedy, nauczajcie wszystkie narody, chrzcz\u0105c je w imi\u0119 Ojca i Syna i Ducha \u015bwi\u0119tego” (Mt 28,18-19), „Kto uwierzy i ochrzci si\u0119, b\u0119dzie zbawiony; a kto nie uwierzy, b\u0119dzie pot\u0119piony” (Mk 16,15-16).<\/p>\r\n

Konsekwencje otwarcia Ko\u015bcio\u0142a na \u015bwiat<\/h4>\r\n

Odrzucaj\u0105c konieczno\u015b\u0107 chrztu dla dost\u0105pienia \u0142aski \u017cycia nadprzyrodzonego, nowa teologia odrzuca r\u00f3wnie\u017c konieczno\u015b\u0107 przynale\u017cno\u015bci – w celu osi\u0105gni\u0119cia zbawienia – do Ko\u015bcio\u0142a katolickiego, za\u0142o\u017conego przez Chrystusa.<\/p>\r\n

Wynika to z niemal wszystkich dokument\u00f3w soborowych, lecz trudno tu o lepszy dow\u00f3d, ni\u017c odwo\u0142anie si\u0119 do tego, co dzi\u015b m\u00f3wi nam niegdysiejszy biskup krakowski, obecnie biskup Rzymu i wikariusz \u015bwi\u0119tego Piotra, przyjaciel i adorator wszystkich tak aktywnych na ostatnim soborze teolog\u00f3w, nade wszystko za\u015b ojca Congara, kt\u00f3rego „teologia” \u0142\u0105czy w sobie niemal wszystko, co Magisterium Ko\u015bcio\u0142a odrzuca\u0142o i pot\u0119pia\u0142o a\u017c po czasy Piusa XII.<\/p>\r\n

Jan Pawe\u0142 II umie\u015bci\u0142 w swym li\u015bcie apostolskim Tertio millenio adveniente, wydanym z okazji jubileuszu roku 2000, przejmuj\u0105ce zdanie: „S\u0142owo Wcielone jest zatem spe\u0142nieniem t\u0119sknoty obecnej we wszystkich religiach ludzko\u015bci”.<\/strong> Tak wi\u0119c bosko\u015b\u0107 Chrystusa „w pewien spos\u00f3b” manifestowa\u0142aby si\u0119 poprzez wszelkie b\u00f3stwa wszystkich religii \u015bwiata, b\u0119d\u0105cych niepe\u0142nym odzwierciedleniem prawdziwego Objawienia. Jednak, jak pisze \u015bwi\u0119ty Pawe\u0142, przy ko\u0144cu czas\u00f3w wszystko zjednoczy\u0107 winno si\u0119 w Chrystusie, lecz nie za spraw\u0105 d\u0105\u017ce\u0144 fa\u0142szywych religii i wszelkich kult\u00f3w, za pod\u0142o\u017ce maj\u0105cych fa\u0142szywe objawienia, kt\u00f3re potrafi\u0105 jedynie oddali\u0107 cz\u0142owieka od poznania Tr\u00f3jcy \u015bwi\u0119tej, lecz za spraw\u0105 zwyci\u0119stwa Chrystusa, jakie przy ko\u0144cu czas\u00f3w odniesie on nad „z\u0142ymi uczynkami \u015bwiata” (J 7, 7).<\/p>\r\n

Kult Istoty Najwy\u017cszej<\/h4>\r\n

Lecz czy Chrystus Jana Paw\u0142a II jest nadal tym znanym z Nowego Testamentu? Papie\u017c, zwracaj\u0105c si\u0119 5 lutego 1986 roku do wyznawc\u00f3w wszystkich religii zebranych w indyjskim Madrasie, m\u00f3wi\u0142 m.in.: „Czcigodni Przyjaciele, ju\u017c od dawna pragn\u0105\u0142em przyby\u0107 do Indii, kraju tak wielu religii, o tak bogatym kulturowym dziedzictwie, i niecierpliwie oczekiwa\u0142em tego spotkania. Jestem bardzo szcz\u0119\u015bliwy, maj\u0105c okazj\u0119 zjednoczy\u0107 si\u0119 z wami w duchowym braterstwie. <\/strong><\/p>\r\n

Zaprawd\u0119, Indie s\u0105 ko\u0142ysk\u0105 prastarych tradycji religijnych. Wiara w rzeczywisto\u015b\u0107 wewn\u0119trzn\u0105 cz\u0142owieka, niezale\u017cn\u0105 od materii czy biologii, wiara w byt najwy\u017cszy, kt\u00f3ra wyja\u015bnia, os\u0105dza i umo\u017cliwia wzniesienie si\u0119 cz\u0142owieka ponad wszelkie aspekty jego materialnego bytu; wiara ta przysz\u0142a z Indii. Wasze medytacje nad tym, co niewidzialne i duchowe, g\u0142\u0119boko naznaczy\u0142y \u015bwiat”.<\/strong><\/p>\r\n

Istota Najwy\u017csza to termin u\u017cyty ju\u017c w roku 1795 w preambule Deklaracji Praw Cz\u0142owieka i Obywatela, rozpoczynaj\u0105cej si\u0119 nast\u0119puj\u0105cymi s\u0142owami: „Nar\u00f3d francuski oznajmia, w obecno\u015bci Istoty Najwy\u017cszej…”. Tak wi\u0119c, Jan Pawe\u0142 II, w \u015blad za Soborem Watyka\u0144skim II, nie g\u0142osi ani kr\u00f3lowania Chrystusa, ani te\u017c konieczno\u015bci przynale\u017cno\u015bci do za\u0142o\u017conego przeze\u0144 Ko\u015bcio\u0142a, by dost\u0105pi\u0107 zbawienia. Cytowane sformu\u0142owania pozbawione s\u0105 wszelkiej dwuznaczno\u015bci i zaakceptowa\u0107 je mog\u0105 na dobr\u0105 spraw\u0119 wszystkie religie. Wszystkie one maj\u0105 przecie\u017c mo\u017cno\u015b\u0107 wp\u0142ywania na postawy moralne swych wyznawc\u00f3w.<\/p>\r\n

Kt\u00f3\u017c nie dostrzega katastrofalnych nast\u0119pstw podobnego stanu rzeczy! \u015bwi\u0119ty Pius X m\u00f3wi\u0142 wszak: „Nie istnieje nic takiego, jak godno\u015b\u0107 ludzka, jedynie godno\u015b\u0107 katolicka”.<\/strong> Nie powinno dziwi\u0107 zatem, \u017ce umoralniaj\u0105ce nawo\u0142ywania Jana Pawia II pozostaj\u0105 bez echa, poniewa\u017c posoborowy Ko\u015bci\u00f3\u0142 zrujnowa\u0142 Prawd\u0119 a\u017c do fundament\u00f3w, faszeruj\u0105c przy tym swe owieczki, a przede wszystkim duchownych, has\u0142ami niszcz\u0105cymi w\u0142asny autorytet i w\u0142asne nauczanie.<\/p>\r\n

Pontyfikat Jana Paw\u0142a II naznaczony jest ideami, kt\u00f3rych broni\u0142 on jeszcze jako biskup w trakcie trwania Soboru Watyka\u0144skiego II, ideami maj\u0105cymi sprawi\u0107, by Ko\u015bci\u00f3\u0142 przem\u00f3wi\u0142 nowym g\u0142osem. Mo\u017cna by to podsumowa\u0107, parafrazuj\u0105c s\u0142owa kardyna\u0142\u00f3w Ottavianiego i Bacciego o nowej Mszy: „Wyra\u017anie oddala si\u0119 ona [teologia Jana Paw\u0142a II] od zasad katolickiej teologii sformu\u0142owanej przez Ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry ostatecznie ustali\u0142 prawdy Wiary i wzni\u00f3s\u0142 zapor\u0119 nie do pokonania przeciw wszystkim herezjom, kt\u00f3re chcia\u0142by uderzy\u0107 w integralno\u015b\u0107 Doktryny”.<\/p>\r\n

Niestety, bariera ta zosta\u0142a obalona przez Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II, a poczynione spustoszenia s\u0105 ogromne. Ju\u017c w roku 1974, w homilii wyg\u0142oszonej 9 kwietnia w katedrze warszawskiej, kardyna\u0142 Wyszy\u0144ski, prymas Polski, napomina\u0142 i ostrzega\u0142: „Ko\u015bci\u00f3\u0142 posoborowy, (…) Ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3rego Credo staje si\u0119 elastyczne, a moralno\u015b\u0107 relatywistyczna, (…) Ko\u015bci\u00f3\u0142 na papierze, a bez Tablic Dziesi\u0119ciorga Przykaza\u0144! Ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry zamyka oczy na widok grzechu, a za wad\u0119 ma bycie tradycyjnym, zacofanym, nienowoczesnym”.<\/p>\r\n

M. Le Monte<\/strong><\/em><\/p>\r\n

(Artyku\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 w pi\u015bmie „Savoir et Servir” nr 57, s. 67-77. T\u0142umaczy\u0142 z j\u0119zyka francuskiego Grzegorz B\u0119bnik)<\/p>\r\n

Za: Organizacja Monarchist\u00f3w Polskich – Oddzia\u0142 Lublin<\/a><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n

ZOB. R\u00d3WNIE\u017b:<\/strong><\/p>\r\n