{"id":2340,"date":"2008-08-02T22:34:29","date_gmt":"2008-08-02T22:34:29","guid":{"rendered":""},"modified":"2018-08-02T11:43:42","modified_gmt":"2018-08-02T15:43:42","slug":"potrzebna-glowa-na-karku-wywiad-z-ks-janem-michalem-gleize-fsspx","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=2340","title":{"rendered":"„Potrzebna g\u0142owa na karku…” – wywiad z ks. Janem Micha\u0142em Gleize FSSPX<\/em>"},"content":{"rendered":"

Z ks. Janem Micha\u0142em Gleize FSSPX, wyk\u0142adowc\u0105 w Mi\u0119dzynarodowym Seminarium Bractwa \u015aw. Piusa X w Ec\u00c3\u00b4ne, rozmawia Franciszek Malkiewicz<\/em><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n

\r\n

Franciszek Malkiewicz: Wielebny Ksi\u0119\u017ce, wyk\u0142ada Ksi\u0105dz apologetyk\u0119 i eklezjologi\u0119 w Seminarium Bractwa \u015aw. Piusa X w Ec\u00c3\u00b4ne. Prosz\u0119 nam powiedzie\u0107, czy dociekania teologiczne mog\u0105 by\u0107 uznane za prawdziw\u0105 nauk\u0119?<\/p>\r\n

Ks. Jan Micha\u0142 Gleize: Wiele os\u00f3b dzi\u015b odpowiedzia\u0142oby na to pytanie negatywnie. Na uniwersytetach uznaje si\u0119 ju\u017c tylko dwa rodzaje nauk, a mianowicie to, co nazywa si\u0119 dzi\u015b naukami \u015bcis\u0142ymi, tak jak fizyka czy matematyka, oraz tzw. nauki spo\u0142eczne. Te ostatnie podlegaj\u0105 postulatowi, kt\u00f3ry spotykamy tak\u017ce w modernizmie, polegaj\u0105cym na zastosowaniu do nich metody historycznej. Zamiar ten zosta\u0142 og\u0142oszony przez Ernesta Renana w 1852 r.<\/p>\r\n

\r\n

Charakterystyk\u0105 dziewi\u0119tnastego wieku – pisa\u0142 – jest przej\u015bcie we wszystkich dziedzinach zwi\u0105zanych z ludzkim duchem z metody dogmatycznej na metod\u0119 historyczn\u0105. (…) Historia jest bowiem konieczn\u0105 form\u0105 nauki wszystkiego tego, co podlega prawom zmieniaj\u0105cego si\u0119 i pojawiaj\u0105cego si\u0119 wci\u0105\u017c na nowo \u017cycia. (…) Wielki post\u0119p krytyki polega\u0142 na ust\u0105pieniu kategorii bytu na rzecz kategorii stawania si\u0119, konceptu absolutu na rzecz relatywizmu, nieruchomo\u015bci na rzecz ruchu1<\/a>.<\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n

I rzeczywi\u015bcie, dzi\u015b, aby uznano ich naukowo\u015b\u0107, kszta\u0142cenie tak filozoficzne, jak i teologiczne musi odbywa\u0107 si\u0119 w spos\u00f3b historyczny: przedstawia si\u0119 wi\u0119c r\u00f3\u017cne systemy my\u015blowe, kt\u00f3re pojawia\u0142y si\u0119 na przestrzeni wiek\u00f3w. Ale wszystko jest tu wzgl\u0119dne: ta niby naukowa koncepcja nie akceptuje jakiejkolwiek prawdy bezwzgl\u0119dnej.<\/p>\r\n

Tymczasem celem nauki jest, wr\u0119cz przeciwnie, odkrycie tego, co jest, co wyrasta ponad zmiany; tego, co jest obiektywne. Nauka pod\u0105\u017ca za najg\u0142\u0119bszymi przyczynami oraz prawami absolutnymi, wyja\u015bniaj\u0105cymi rzeczywisto\u015b\u0107. Na dodatek to w\u0142a\u015bnie znajomo\u015b\u0107 tych przyczyn i tych praw czyni nauk\u0119 pewn\u0105. Mo\u017cna wi\u0119c zdefiniowa\u0107 nauk\u0119 jako znajomo\u015b\u0107 rzeczywisto\u015bci, otrzyman\u0105 poprzez znajomo\u015b\u0107 przyczyn i praw. C\u00f3\u017c za r\u00f3\u017cnica z zestawieniu historycznym relatywizmem Ernesta Renana! Opieraj\u0105c si\u0119 na Bo\u017cym objawieniu (kt\u00f3re jest wiarygodne dla rozumu na podstawie motyw\u00f3w wiarygodno\u015bci, czym zajmuje si\u0119 apologetyka), teolog jest w stanie doj\u015b\u0107 do pewnego poznania praw, kt\u00f3re rz\u0105dz\u0105 w porz\u0105dku nadprzyrodzonym. Owszem, prawa te nie s\u0105 tak oczywiste jak te, kt\u00f3re mo\u017cna odkry\u0107 poprzez obserwacj\u0119 natury, s\u0105 one jednak potwierdzone poprzez nieomylne \u015bwiadectwo Boga. Przyj\u0119te przez wiar\u0119, mog\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 za punkt wyj\u015bcia do rozwa\u017ca\u0144 natury teologicznej. \u015aw. Tomasz stanowczo podkre\u015bla\u0142 formalnie naukow\u0105 natur\u0119 teologii.<\/p>\r\n

Jaki jest cel przedmiot\u00f3w teologicznych wyk\u0142adanych przez Ksi\u0119dza? Czy, ze wzgl\u0119du na dzisiejszy kontekst, modernizm i jego zagro\u017cenia znajduj\u0105 szczeg\u00f3lne miejsce w Ksi\u0119dza analizie i wyk\u0142adach?<\/strong><\/p>\r\n

Teologia zaczyna od wykazania fundament\u00f3w wiary, tzn. wiarygodno\u015bci dogmat\u00f3w – tym zajmuje si\u0119 apologetyka. Jej przed\u0142u\u017ceniem jest kwestia przekazu dogmat\u00f3w, czyli zagadnienie Tradycji. Tradycja to Ko\u015bci\u00f3\u0142, Matka i Mistrzyni S\u0142owa Bo\u017cego, stanowi\u0105ca temat tradycyjnego dogmatycznego traktatu de Ecclesia<\/em>.<\/p>\r\n

Trzeba wiedzie\u0107, \u017ce modernizm jest systemem wewn\u0119trznie sp\u00f3jnym, podkopuj\u0105cym same fundamenty wiary poprzez atak na katolickie poj\u0119cia objawienia, dogmatu i Tradycji w celu nadania im nowych, fa\u0142szywych znacze\u0144. Modernizm dog\u0142\u0119bnie zmienia religi\u0119 katolick\u0105, wypaczaj\u0105c wszystkie zasady le\u017c\u0105ce u samych podstaw katolicyzmu. Wystarczy na przyk\u0142ad zmieni\u0107 znaczenie s\u0142owa Credo<\/em> przez wprowadzenie nowego poj\u0119cia aktu wiary, aby wywr\u00f3ci\u0107 ca\u0142\u0105 zawarto\u015b\u0107 Sk\u0142adu Apostolskiego. Mo\u017cna dalej odmawia\u0107 bez zaj\u0105kni\u0119cia te same dwana\u015bcie artyku\u0142\u00f3w Sk\u0142adu, nie s\u0105 ju\u017c one jednak przedmiotem wiary (Credo<\/em>) w znaczeniu katolickim. Staj\u0105 si\u0119 one zaledwie wyrazem prze\u017cycia lub wewn\u0119trznego do\u015bwiadczenia osoby wierz\u0105cej, kt\u00f3rej dobrze w swojej wierze, tak samo, jak dobrze czuje si\u0119 ona w swojej sk\u00f3rze.<\/p>\r\n

Tak wi\u0119c analiza i odrzucenie modernizmu powinny zajmowa\u0107 wa\u017cne miejsce w ramach traktat\u00f3w apologetyki i eklezjologii.<\/p>\r\n

Czy m\u00f3g\u0142by Ksi\u0105dz przypomnie\u0107, sk\u0105d wzi\u0119\u0142a si\u0119 zaraza modernizmu?<\/strong><\/p>\r\n

Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce modernizm przeku\u0142 w teori\u0119, wr\u0119cz w ca\u0142y system, ten relatywizm, kt\u00f3rego do tej pory mo\u017cna si\u0119 by\u0142o jedynie domy\u015bla\u0107 w pogl\u0105dach liberalnych katolik\u00f3w. Wspomnie\u0107 mo\u017cna r\u00f3wnie\u017c wp\u0142yw filozofii idealistycznej Emanuela Kanta (1724-1804) oraz filozofii ewolucjonistycznej Jerzego Fryderyka Hegla (1770-1831). Kant wychodzi z za\u0142o\u017cenia, \u017ce cz\u0142owiek nie otrzymuje ju\u017c swych poj\u0119\u0107 og\u00f3lnych poprzez do\u015bwiadczenie zmys\u0142owe, lecz wytwarza je wewn\u0105trz swej \u015bwiadomo\u015bci, oderwanej od rzeczywisto\u015bci, jaka narzuca si\u0119 zmys\u0142om. \u0141atwo zrozumie\u0107, w jaki spos\u00f3b takie za\u0142o\u017cenie owocuje u modernist\u00f3w religi\u0105 opart\u0105 na \u015bwiadomo\u015bci, gdzie wszystko wywodzi si\u0119 od wierz\u0105cego podmiotu, jego potrzeb i uczu\u0107. Hegel uzupe\u0142ni\u0142 my\u015bl Kanta o rys bli\u017cej nieokre\u015blonego post\u0119pu, st\u0105d nazwa \u201eewolucyjny\u201d, nadawana czasem systemowi heglowskiemu. Jego my\u015bl\u0105 przewodni\u0105 jest za\u0142o\u017cenie, \u017ce wszystkie zdarzenia historyczne s\u0105 jedynie r\u00f3\u017cnymi objawieniami jednej rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3r\u0105 jest niesko\u0144czony Duch. B\u00f3g ukazuje si\u0119 coraz wyra\u017aniej z biegiem lat historii ludzkiej. Idea ewolucyjnej religii i \u201e\u017cywej Tradycji\u201d, tak charakterystyczna dla modernizmu, ma tu swoje \u017ar\u00f3d\u0142o.<\/p>\r\n

W ko\u0144cu bezpo\u015brednim ojcem modernizmu jest ksi\u0105dz Alfred Loisy (1857-1940). Jego wydana w 1902 r. ksi\u0105\u017cka L\u2019Evangile et l\u2019Eglise<\/em> zosta\u0142a umieszczona na indeksie ksi\u0105g zakazanych, a jej g\u0142\u00f3wne tezy zosta\u0142y przeanalizowane i pot\u0119pione przez \u015bw. Piusa X w dekrecie Lamentabili<\/em> z 3 lipca 1907 r., a tak\u017ce w encyklice Pascendi<\/em> z 8 wrze\u015bnia tego samego roku. Dla Loisy\u2019ego wiara jest u\u015bwiadomionym uczuciem religijnym, a wi\u0119c ewoluuje wraz z nim. Sprowadzi\u0107 wiar\u0119 do \u015bwiadomo\u015bci to zastosowa\u0107 idealizm kantowski; poddanie go ewolucji to przyj\u0119cie filozofii Hegla.<\/p>\r\n

Tymczasem modernista zawsze b\u0119dzie sprawia\u0142 wra\u017cenie katolika. Jak to mo\u017cliwe?<\/strong><\/p>\r\n

To w\u0142a\u015bnie nowo\u015b\u0107 modernizmu: jest to herezja chc\u0105ca sprawia\u0107 pozory katolicyzmu. Jak ka\u017cda herezja, jest to system, gdzie wszystko jest wewn\u0119trznie sp\u00f3jne2<\/a>. W przeciwie\u0144stwie jednak do innych herezji jest to system, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie nie jawi si\u0119 jako herezja; z pobie\u017cnej jego lektury wyjawia si\u0119 obraz niejasny i dwuznaczny, mog\u0105cy ubiega\u0107 si\u0119 w ka\u017cdym swym punkcie, branym z osobna, o przychyln\u0105 ortodoksyjn\u0105 interpretacj\u0119. W swej encyklice Pascendi<\/em> w paragrafie trzecim \u015bw. Pius X wspomina \u201ezr\u0119czne i chytre sposoby szkodzenia\u201d oraz to, \u017ce moderni\u015bci \u201e\u0142atwo mog\u0105 wprowadzi\u0107 w b\u0142\u0105d ka\u017cdego nieostro\u017cnego\u201d. W paragrafie drugim \u015bwi\u0119ty papie\u017c twierdzi, i\u017c s\u0105 to nieprzyjaciele tym \u201ebardziej szkodliwi, bo s\u0105 mniej dostrzegalni\u201d. Paragraf czwarty podaje szczeg\u00f3\u0142ow\u0105 analiz\u0119 tej taktyki: moderni\u015bci wedle swej zasady \u201enie przedstawiaj\u0105 swych doktryn uj\u0119tych w pewien porz\u0105dek i zebranych w pewn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, lecz jakby rozproszone i oddzielone jedne od drugich, a\u017ceby uchodzi\u0107 za chwiejnych i niejako niesta\u0142ych, gdy tymczasem s\u0105 pewni i stanowczy\u201d.<\/p>\r\n

Je\u015bli modernizm d\u0105\u017cy w takim stopniu do zachowania pozor\u00f3w ortodoksji, to dlatego, \u017ce jego celem jest zagarni\u0119cie w\u0142adzy poprzez spowodowanie, \u017ce w\u0142adze ko\u015bcielne przyjm\u0105 punkt widzenia modernist\u00f3w za w\u0142asny3<\/a>. Spotykamy r\u00f3wnie\u017c u modernist\u00f3w, naucza dalej \u015bw. Pius X (Pascendi<\/em>, \u00a7 37), \u201e\u015bwiadomo\u015b\u0107 i rozwag\u0119\u201d, gdy\u017c twierdz\u0105, i\u017c \u201ew\u0142adzy nie nale\u017cy burzy\u0107, lecz raczej j\u0105 inspirowa\u0107\u201d. W rzeczywisto\u015bci zale\u017cy im, by pozostaj\u0105c \u201ew obr\u0119bie Ko\u015bcio\u0142a z konieczno\u015bci, zmieni\u0107 niepostrze\u017cenie samowiedz\u0119 zbiorow\u0105\u201d.<\/p>\r\n

Czy z tego wynika, \u017ce ka\u017cdy modernista koniecznie dzia\u0142a w z\u0142ej wierze? <\/strong><\/p>\r\n

Dobra lub z\u0142a wiara danego sumienia pozostaje niezg\u0142\u0119biona, dop\u00f3ki nie nast\u0105pi oficjalny s\u0105d w\u0142adzy nakazuj\u0105cy odwo\u0142anie b\u0142\u0119d\u00f3w. Z\u0142a wiara implikuje odmow\u0119 podporz\u0105dkowania si\u0119 i uwzgl\u0119dnienia prawowitych ostrze\u017ce\u0144.<\/p>\r\n

\u015aw. Tomasz dokonuje ciekawego rozr\u00f3\u017cnienia4<\/a>, kiedy – rozwa\u017caj\u0105c rozpoznawalno\u015b\u0107 Mesjasza przez \u017byd\u00f3w za czas\u00f3w przyj\u015bcia Pana Jezusa – m\u00f3wi o maiores<\/em> (Ko\u015bci\u00f3\u0142 nauczaj\u0105cy, czyli eksperci) i minores<\/em> (Ko\u015bci\u00f3\u0142 nauczany, czyli zwykli wierni). Pierwsi odrzucili Chrystusa w spos\u00f3b \u015bwiadomy, podczas gdy drudzy mogli pozosta\u0107 w pewnej niewiedzy. Je\u015bli zastosujemy to rozr\u00f3\u017cnienie do zajmuj\u0105cego nas przypadku, to mo\u017cemy powiedzie\u0107, \u017ce istnieli i istniej\u0105 moderni\u015bci-eksperci, np. Alfred Loisy za czas\u00f3w \u015bw. Piusa X czy te\u017c Henryk de Lubac oraz Iwo Congar za pontyfikatu Piusa XII. Nie mogli oni nie zdawa\u0107 sobie sprawy, \u017ce Stolica Apostolska pot\u0119pia wyznawane przez nich pogl\u0105dy jako b\u0142\u0119dne, a wi\u0119c powinni si\u0119 byli jej podporz\u0105dkowa\u0107. Czterdzie\u015bci lat po soborze sytuacja jest o wiele bardziej zawi\u0142a i pozwala zak\u0142ada\u0107 mniejsz\u0105 lub wi\u0119ksz\u0105 niewiedz\u0119 u wielu katolickich wiernych, zwiedzionych soborowym nauczaniem, a nawet u m\u0142odych ksi\u0119\u017cy wychowanych wedle wzor\u00f3w \u201enowej teologii\u201d. Z kolei, co si\u0119 tyczy m\u00f3zg\u00f3w herezji – maiores<\/em> – paragraf dwudziesty drugi Pascendi<\/em> przypomina inne wa\u017cne rozr\u00f3\u017cnienie. \u015aw. Pius X zwraca uwag\u0119, i\u017c \u201etrudno doprawdy okre\u015bli\u0107 [immanentyzm wed\u0142ug modernist\u00f3w], gdy\u017c pod tym wzgl\u0119dem panuje w\u015br\u00f3d nich niezgoda\u201d. Wszyscy wychodz\u0105 z tego samego za\u0142o\u017cenia, lecz r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119, je\u015bli chodzi o wyci\u0105gane z niego konsekwencje. Niekt\u00f3rzy id\u0105 na ca\u0142ego, inni wahaj\u0105 si\u0119, jeszcze inni si\u0119 cofaj\u0105. To samo dotyczy u\u017calania si\u0119 nad wielko\u015bci\u0105 z\u0142a, jakie sami spowodowali.<\/p>\r\n

Rozmawiamy teraz o papieskim dokumencie z pocz\u0105tku poprzedniego wieku, ale czy dzisiejsza atmosfera teologiczna, wraz ze spu\u015bcizn\u0105 soboru, to naprawd\u0119 ten sam modernizm? Wszak o. Iwo Congar, jeden z pionier\u00f3w \u201enowej teologii\u201d, oznajmi\u0142, i\u017c wraz z Pascendi<\/em> problem zosta\u0142 rozwi\u0105zany. Zreszt\u0105, czy\u017c papie\u017c Pawe\u0142 VI nie zni\u00f3s\u0142 s\u0142ynnej przysi\u0119gi antymodernistycznej z tego samego wzgl\u0119du?<\/strong><\/p>\r\n

W 1946 r. o. Garrigou-Lagrange bi\u0142 na alarm, demaskuj\u0105c szkody wyrz\u0105dzane przez \u201enow\u0105 teologi\u0119\u201d, powracaj\u0105c\u0105 do modernizmu niegdy\u015b pot\u0119pionego przez \u015bw. Piusa X. Cztery lata p\u00f3\u017aniej wraz z encyklik\u0105 Humani generis<\/em> papie\u017c Pius XII potwierdzi\u0142 te s\u0142uszne spostrze\u017cenia, denuncjuj\u0105c neomodernizm. To w\u0142a\u015bnie tw\u00f3rcy neomodernizmu osaczyli II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski, aby narzuci\u0107 mu postulaty swej \u201enowej teologii\u201d.<\/p>\r\n

Co do papie\u017ca Paw\u0142a VI, to by\u0142 on gorliwym uczniem Jakuba Maritaina, od kt\u00f3rego sob\u00f3r zapo\u017cyczy\u0142 fa\u0142szywe zasady, b\u0119d\u0105ce podstaw\u0105 deklaracji Dignitatis humanae<\/em> o wolno\u015bci religijnej. Je\u015bli przyjmuje si\u0119 wolno\u015b\u0107 my\u015bli w dziedzinie religii, logiczne jest odrzucenie przysi\u0119gi antymodernistycznej \u015bw. Piusa X. Pawe\u0142 VI zreszt\u0105 sam musia\u0142 przyzna\u0107, \u017ce \u201edym szatana przenikn\u0105\u0142 do Ko\u015bcio\u0142a\u201d.<\/p>\r\n

M\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko, II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski niezaprzeczalnie przypiecz\u0119towa\u0142 tryumf liberalizmu i modernizmu. By\u0142o to \u201erozp\u0119tanie si\u0142 z\u0142a dla ruiny Ko\u015bcio\u0142a\u201d5<\/a>…<\/p>\r\n

…st\u0105d te\u017c wyra\u017cenie abp. Lefebvre\u2019a o \u201eKo\u015bciele przesi\u0105kni\u0119tym modernizmem\u201d. Ale konkretnie? Niekt\u00f3rzy wierni, m\u00f3wi\u0105c o dzisiejszym modernizmie, wskazuj\u0105 cz\u0119sto na skutki, nie rozumiej\u0105c ich przyczyn. Inni, wed\u0142ug swych gust\u00f3w estetycznych czy wra\u017ce\u0144, jednoznacznie nazw\u0105 modernizmem to, co nie sprzeciwia si\u0119 Tradycji. M\u00f3wi\u0105c kr\u00f3tko, pogl\u0105dy nie s\u0105 tu zawsze jasne i ta niejasno\u015b\u0107 nie s\u0142u\u017cy dobrej sprawie.<\/strong><\/p>\r\n

Oczywi\u015bcie, s\u0105 skutki i s\u0105 przyczyny. Skutki mog\u0105 by\u0107 odczuwalne na szerok\u0105 skal\u0119, mo\u017cna pod tym wzgl\u0119dem por\u00f3wna\u0107 konsekwencje soboru do opad\u00f3w radioaktywnych po eksplozji nuklearnej. Ska\u017cenie radioaktywne wyst\u0119puje nie tylko w epicentrum wybuchu, ale jego strefa rozszerza si\u0119 we wszystkich kierunkach. Sob\u00f3r poci\u0105gn\u0105\u0142 za sob\u0105 utrat\u0119 wiary i desakralizacj\u0119, kt\u00f3re rozprzestrzeni\u0142y si\u0119 we wszystkich dziedzinach. Liturgia zosta\u0142a zreformowana i ze\u015bwiecczona, porzucono noszenie sutanny, itd., itp. W swoim Li\u015bcie do zagubionych katolik\u00f3w<\/em> (1976) abp Lefebvre trafnie opisa\u0142 wszystkie te konsekwencje, daj\u0105ce si\u0119 odczu\u0107 katolikom w ich codziennym \u017cyciu. Jednak w innej ksi\u0105\u017cce, Oni Jego zdetronizowali<\/em>, Arcybiskup przeanalizowa\u0142 te\u017c fundamentalne przyczyny, kt\u00f3re powoduj\u0105 te op\u0142akane skutki. To przyczyny s\u0105 najwa\u017cniejsze, gdy\u017c w\u0142a\u015bnie z nich mo\u017ce wci\u0105\u017c wyp\u0142ywa\u0107 ogromna ilo\u015b\u0107 nowych konsekwencji, coraz to gorszych.<\/p>\r\n

Najbardziej wymowne nie jest wi\u0119c wcale to, co uderza w \u017cyciu codziennym lub w \u015bwiecie medi\u00f3w. Przer\u00f3\u017cne spotkania ekumeniczne, odbywane w obecno\u015bci samego papie\u017ca (z Janem Paw\u0142em II w Asy\u017cu w 1986 r. i 2002 r., a tak\u017ce w Rzymie w 1999 r.; z Benedyktem XVI w Neapolu w 2007 r.), modlitwa Benedykta XVI w meczecie w 2006 r., s\u0105 ju\u017c jawnymi znakami. Lecz to, co jest wa\u017cniejsze, to wszystkie wypowiedzi publikowane w \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d, kt\u00f3re bez przerwy potwierdzaj\u0105 przywi\u0105zanie do zasad wolno\u015bci religijnej (zapisanej w deklaracji Dignitatis humanae<\/em>), \u015bwiecko\u015bci pa\u0144stwa (zawartej w konstytucji Gaudium et spes<\/em>) oraz ekumenizmu (dekret Unitatis redintegratio<\/em>); zasad, kt\u00f3re stoj\u0105 w sprzeczno\u015bci z niezmiennym i jednog\u0142o\u015bnym papieskim Magisterium sprzed II Soboru Watyka\u0144skiego. A zasady te s\u0105 przede wszystkim powodem wszystkich dzisiejszych zmian i, uchowaj nas Bo\u017ce, by\u0107 mo\u017ce zmian maj\u0105cych jeszcze nast\u0105pi\u0107.<\/p>\r\n

A obecny papie\u017c? Uwa\u017ca si\u0119, \u017ce teologiczna m\u0142odo\u015b\u0107 ksi\u0119dza Ratzingera sta\u0142a pod znakiem \u201enowej teologii\u201d i by\u0142a modernizuj\u0105ca. Benedykt XVI zak\u0142ada ornaty swoich tradycyjnych poprzednik\u00f3w, otwarcie m\u00f3wi o nadu\u017cyciach dokonywanych w Ko\u015bciele na p\u0142aszczy\u017anie doktrynalnej oraz liturgicznej. Czy\u017cby Benedykt zapomnia\u0142 o J\u00f3zefie?<\/strong><\/p>\r\n

To raczej naszej poczciwej pami\u0119ci przyda\u0142oby si\u0119 lekkie od\u015bwie\u017cenie!… Prosz\u0119 sobie przypomnie\u0107 lata 1979-1981, kilka lat przed \u201eekskomunik\u0105\u201d z lipca 1988 r. \u015awie\u017co wybrany Jan Pawe\u0142 II wzbudza\u0142 entuzjazm konserwatywnych si\u0142 Ko\u015bcio\u0142a. Wszystkie plotki zapowiada\u0142y nam papie\u017ca powrotu do zdrowej doktryny Ko\u015bcio\u0142a, papie\u017ca, kt\u00f3ry mia\u0142 poprawi\u0107 II Sob\u00f3r Watyka\u0144ski w duchu Tradycji. Dwa lata p\u00f3\u017aniej nast\u0105pi\u0142 zimny prysznic, gdy zobaczyli\u015bmy papie\u017ca pielgrzymuj\u0105cego na gr\u00f3b Lutra. Potem przysz\u0142a kolej na wizyt\u0119 w rzymskiej synagodze, a\u017c w ko\u0144cu nast\u0105pi\u0142 skandal w Asy\u017cu. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce Benedykt XVI by\u0142 o wiele szybszy, je\u015bli chodzi o rozwianie paru iluzji, wywo\u0142anych jego reputacj\u0105 konserwatysty. Wybrano go zaledwie trzy lata temu a, mierz\u0105c przebyt\u0105 drog\u0105, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce nie pozosta\u0142 w tyle za Janem Paw\u0142em II. Nawet gorzej: papie\u017c Ratzinger ju\u017c dwa razy odwiedzi\u0142 synagog\u0119: w Niemczech 2005 r. oraz par\u0119 tygodni temu w Stanach Zjednoczonych. Prosz\u0119 r\u00f3wnie\u017c zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w 2007 r. Benedykt XVI wznowi\u0142 bez \u017cadnej zmiany swoj\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 wydan\u0105 pierwotnie w 1969 r. – Foi chr\u00c3\u00a9tienne, hier et aujourd\u2019hui<\/em> – precyzuj\u0105c przy tej okazji, \u017ce czterdzie\u015bci lat p\u00f3\u017aniej my\u015bl teologa, kt\u00f3ry zosta\u0142 papie\u017cem, nie zmieni\u0142a si\u0119 co do joty.<\/p>\r\n

Mo\u017cna jeszcze polega\u0107 na wypowiedziach Benedykta XVI udzielonych polskiej telewizji w ramach wywiadu z 16 pa\u017adziernika 2005 r.:<\/p>\r\n

\r\n

moj\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 misj\u0119 widz\u0119 nie w og\u0142aszaniu wielu nowych dokument\u00f3w, ale raczej w pomaganiu, aby te ju\u017c istniej\u0105ce [Jana Paw\u0142a II] zosta\u0142y przyswojone, gdy\u017c stanowi\u0105 one przebogaty skarb – s\u0105 autentyczn\u0105 interpretacj\u0105 II Soboru Watyka\u0144skiego. Wiemy, \u017ce papie\u017c ten [Jan Pawe\u0142 II] by\u0142 w\u0142a\u015bnie cz\u0142owiekiem soboru, \u017ce przej\u0105\u0142 si\u0119 do g\u0142\u0119bi jego duchem i liter\u0105. Przez swe teksty uzmys\u0142awia nam, co rzeczywi\u015bcie by\u0142o zamiarem soboru, a co nim nie by\u0142o.<\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n

Jedno jest pewne: Benedykt nie jest got\u00f3w zapomnie\u0107 o Janie Pawle. A poprzez swego poprzednika narzuca mu si\u0119 ca\u0142a spu\u015bcizna soboru.<\/p>\r\n

Wprawdzie nowy papie\u017c nie wybra\u0142 bardzo znacz\u0105cego imienia, jakim jest Pius, czy jednak nie zdystansowa\u0142 si\u0119 wobec papie\u017cy Jana XXIII, Paw\u0142a VI i Jana Paw\u0142a II, chc\u0105c nazywa\u0107 si\u0119 Benedyktem? Czy duch soborowy rzeczywi\u015bcie pozostaje jego duchem, jak to wynika\u0142oby z Ksi\u0119dza wypowiedzi?<\/strong><\/p>\r\n

Daleko mu od odrzucenia tego ducha:<\/p>\r\n

\u2022 Czy to w zastosowaniu ekumenizmu: jedn\u0105 z pierwszych rzeczy, jak\u0105 zrobi\u0142 wybrany cztery miesi\u0105ce wcze\u015bniej papie\u017c, by\u0142 akt ekumeniczny – oficjalna wizyta w kolo\u0144skiej synagodze. Przy tej okazji Benedykt XVI da\u0142 jasno do zrozumienia, \u017ce przeciwie\u0144stwo mi\u0119dzy Nowym a Starym Przymierzem jest \u201ezagadnieniem teologicznym wci\u0105\u017c dyskutowanym\u201d6<\/a>. W oczach papie\u017ca wspomniane przeciwie\u0144stwo nie jest ju\u017c istotn\u0105 sprzeczno\u015bci\u0105, polegaj\u0105c\u0105 na odrzuceniu samego fundamentu zbawienia, czyli Jezusa Chrystusa. 26 pa\u017adziernika 2005 r. z okazji czterdziestolecia soborowej deklaracji Nostra aetate<\/em> obecny papie\u017c wyja\u015bni\u0142, \u017ce jego wizyta w kolo\u0144skiej synagodze ma by\u0107 rozumiana jako wyraz jego \u201estanowczej determinacji pod\u0105\u017cania \u015bladami jego umi\u0142owanego poprzednika, papie\u017ca Jana Paw\u0142a II\u201d7<\/a>. Po tej pierwszej inicjatywie z 2005 r. przysz\u0142a kolej na wizyt\u0119 w schizmatyckiej cerkwi pw. \u015aw. Jerzego w Istambule 29 listopada 2006 r., na modlitw\u0119 w B\u0142\u0119kitnym Meczecie w Istambule 30 listopada 2006 r.8<\/a>, na modlitewne spotkanie ekumeniczne w Neapolu 21 pa\u017adziernika 2007 r.9<\/a><\/p>\r\n

\u2022 Czy to w potwierdzeniu zasady wolno\u015bci religijnej i laicko\u015bci pa\u0144stw. Zasada ta pojawia si\u0119 jasno w s\u0142ynnym przem\u00f3wieniu z 22 grudnia 200510<\/a>, w kt\u00f3rym papie\u017c potwierdza prawo wyznawc\u00f3w wszystkich religii do dzia\u0142ania bez jakichkolwiek przeszk\u00f3d, kt\u00f3re powinno oznacza\u0107 uznanie dla praktykowania dowolnej religii w ramach \u017cycia publicznego. To samo znajdujemy w przem\u00f3wieniu z 28 listopada 2006 r. do korpusu dyplomatycznego w Turcji11<\/a>: \u201eJest obowi\u0105zkiem w\u0142adz cywilnych w ka\u017cdym demokratycznym kraju – m\u00f3wi papie\u017c – zagwarantowanie praktycznej wolno\u015bci wszystkim wierz\u0105cym oraz pozwolenie na organizowanie w spos\u00f3b wolny \u017cycia ich wsp\u00f3lnoty religijnej\u201d. Zw\u0142aszcza podczas swej niedawnej podr\u00f3\u017cy do Stan\u00f3w Zjednoczonych Benedykt XVI stanowczo powt\u00f3rzy\u0142 t\u0119 sam\u0105 zasad\u0119 w przem\u00f3wieniu z 18 kwietnia 2008 r. do Zgromadzenia Og\u00f3lnego ONZ. \u201ePrawa cz\u0142owieka – powiedzia\u0142 – powinny oczywi\u015bcie zawiera\u0107 prawo do wolno\u015bci religijnej. (…) Zupe\u0142ne zagwarantowanie wolno\u015bci religijnej nie mo\u017ce ogranicza\u0107 si\u0119 do wolno\u015bci praktyk religijnych, lecz musi bra\u0107 pod uwag\u0119 wymiar publiczny religii, a wi\u0119c i mo\u017cliwo\u015b\u0107 uczestnictwa wiernych w budowaniu porz\u0105dku spo\u0142ecznego\u201d. Papie\u017c doda\u0142, i\u017c ta zasada wolno\u015bci religijnej ma na celu \u201euzyskanie wolno\u015bci dla ka\u017cdego wierz\u0105cego\u201d12<\/a>.<\/p>\r\n

\u2022 Czy to w kwestii zasady kolegialno\u015bci: pierwsze deklaracje papie\u017ca Benedykta XVI 20 kwietnia 2005 r., nazajutrz po swoim wyborze, potwierdzi\u0142y tezy trzeciego rozdzia\u0142u konstytucji Lumen gentium<\/em>13<\/a>, jednocze\u015bnie wyrazi\u0142y jego \u201estanowcz\u0105 wol\u0119 kontynuowania dzie\u0142a II Soboru Watyka\u0144skiego, \u015bladami jego poprzednik\u00f3w\u201d. W swej wydanej w 2007 r. ksi\u0105\u017cce Jezus z Nazaretu<\/em> Benedykt XVI cytuje w bibliografii14<\/a>, w cz\u0119\u015bci po\u015bwi\u0119conej zagadnieniu prymatu \u015bw. Piotra, ksi\u0105\u017ck\u0119 Oskara Cullmanna pt. Pierre, disciple, ap\u00c3\u00b4tre et martyr<\/em>15<\/a>. Ksi\u0105\u017cka ta wyra\u017ca punkt widzenia teologii protestanckiej, wedle kt\u00f3rej \u015bw. Piotr by\u0142 tylko zwyk\u0142ym primus inter pares<\/em>16<\/a>, oraz neguje boskie za\u0142o\u017cenie papiestwa.<\/p>\r\n

\u2022 Czy te\u017c je\u015bli chodzi o reform\u0119 liturgiczn\u0105. Niedawne motu proprio Summorum Pontificum<\/em> z 7 lipca 2007 r. zezwala na celebrowanie Mszy \u015bw. i sakrament\u00f3w wed\u0142ug rytu trydenckiego w charakterze nadzwyczajnym. Nawet je\u015bli w praktyce to pos\u0142ugiwanie mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 cz\u0119ste, nie otrzyma\u0142o statusu prawa zwyczajnego i powszechnego, kt\u00f3rym pozostaje novus ordo Missae<\/em> Paw\u0142a VI. W li\u015bcie do biskup\u00f3w, towarzysz\u0105cym motu proprio<\/em>, Benedykt XVI wyra\u017ca si\u0119 w tej kwestii niezwykle jasno: \u201eMsza\u0142 opublikowany przez Paw\u0142a VI, a nast\u0119pnie wydany w dw\u00f3ch kolejnych edycjach przez Jana Paw\u0142a II, oczywi\u015bcie jest i pozostaje form\u0105 zwyczajn\u0105 – forma ordinaria<\/em> – Liturgii Eucharystycznej. Natomiast ostatnia wersja Missale Romanum<\/em> wydana przed soborem, kt\u00f3ra zosta\u0142a opublikowana na polecenie papie\u017ca Jana XXIII w 1962 r. i kt\u00f3r\u0105 pos\u0142ugiwano si\u0119 podczas soboru, b\u0119dzie mog\u0142a s\u0142u\u017cy\u0107 jako forma extraordinaria<\/em> celebracji liturgicznej. M\u00f3wienie o tych dw\u00f3ch wydaniach Msza\u0142u Rzymskiego tak, jakby to by\u0142y \u00abdwa obrz\u0105dki\u00bb, nie jest wi\u0119c w\u0142a\u015bciwe. Jest to raczej dwojakie pos\u0142ugiwanie si\u0119 jednym i tym samym rytem\u201d.<\/p>\r\n

Na p\u0142aszczy\u017anie zasad papie\u017c Benedykt XVI zawsze by\u0142 zwiastunem wolno\u015bci religijnej, ekumenizmu oraz kolegialno\u015bci.<\/p>\r\n

No dobrze, wspomniane fakty s\u0105 niepodwa\u017calne. Dlaczego wi\u0119c media kreuj\u0105 zwodniczy obraz papie\u017ca-konserwatysty? <\/strong><\/p>\r\n

Prawd\u0105 jest, \u017ce w niekt\u00f3rych swych rozporz\u0105dzeniach obecny papie\u017c stara si\u0119 odnowi\u0107 minimum dyscypliny, gdy\u017c ko\u0144c\u00f3wka pontyfikatu Jana Paw\u0142a II by\u0142a naznaczona wieloma nadu\u017cyciami. Ta dwoisto\u015b\u0107, charakteryzuj\u0105ca polityk\u0119 Benedykta XVI, polegaj\u0105ca na absolutnej wierno\u015bci rewolucyjnym zasadom oraz pozorze powrotu do porz\u0105dku, jest zreszt\u0105 charakterystyczna dla modernizmu. Pomy\u015blmy, o czym pisa\u0142 \u015bw. Pius X w Pascendi<\/em>: nie wszyscy moderni\u015bci s\u0105 konsekwentni w tym samym stopniu. Niekt\u00f3rzy, wyznaj\u0105c zasady modernizmu, chc\u0105 r\u00f3wnocze\u015bnie hamowa\u0107 konsekwencje, jakie z nich p\u0142yn\u0105. Hamulec ten jest konieczny, poniewa\u017c modernizm, aby prze\u017cy\u0107, pragnie zawsze \u201er\u00f3wnowa\u017cy\u0107 skrajno\u015bci\u201d, godzi\u0107 post\u0119powca i konserwatyst\u0119. Modernizm jest bowiem, jak pisa\u0142 \u015bw. Pius X, religi\u0105 ewolucyjn\u0105, \u201ewynika ze starcia dw\u00f3ch si\u0142, z kt\u00f3rych jedna pcha ku post\u0119powi, podczas gdy druga zmierza ku zachowaniu\u201d. Si\u0142\u0105, kt\u00f3ra pcha ku zachowaniu, jest autorytet t\u0142umi\u0105cy nadu\u017cycia; si\u0142\u0105 nalegaj\u0105c\u0105 na post\u0119p s\u0105 imperatywy soboru.<\/p>\r\n

Tradycyjni katolicy chcieliby, i s\u0142usznie, zareagowa\u0107, nawr\u00f3ci\u0107 zb\u0142\u0105kanych. Otrzymali ten wspania\u0142y dar niezmiennej prawdy katolickiej i pragn\u0105 go przekaza\u0107 innym. Jednak\u017ce najcz\u0119\u015bciej wszelka rozmowa okazuje si\u0119 ja\u0142owa. Ile\u017c razy s\u0142yszy si\u0119 \u201eJeste\u015b tradycjonalist\u0105? Nie zabraniam ci; ka\u017cdy mo\u017ce wierzy\u0107 w to, co chce\u201d.<\/p>\r\n

Podstawow\u0105 zasad\u0105 modernizmu jest agnostycyzm, do tego skomplikowany immanentyzmem. Oznacza to, \u017ce jest tyle \u201eprawd\u201d, ile sumie\u0144. Jest to zarodek najbezwzgl\u0119dniejszego relatywizmu. Dlatego te\u017c pierwszym warunkiem w jakiejkolwiek dyskusji jest uznanie zasady niesprzeczno\u015bci: nie mo\u017cna jednocze\u015bnie podtrzymywa\u0107 dw\u00f3ch sprzecznych ze sob\u0105 twierdze\u0144. Poniewa\u017c modernizm odrzuca t\u0119 zasad\u0119, dyskusja z g\u00f3ry jest skazana na niepowodzenie. \u201eDwa plus dwa r\u00f3wna si\u0119 cztery. My\u015blisz, \u017ce pi\u0119\u0107? Wspaniale! Trzyna\u015bcie? Jeszcze lepiej! Pi\u0119\u0107dziesi\u0105t osiem? C\u00f3\u017c za bogata my\u015bl!\u201d. Oto typowa dyskusja z modernist\u0105. Jest to rozmowa z g\u0142uchym.<\/p>\r\n

Rozwi\u0105zaniem by\u0142oby obalenie tego przes\u0105du, jakim jest postulat immanentnego agnostycyzmu. Ale jest to bardzo trudne, gdy\u017c jest on niejako wdychany od najwcze\u015bniejszych lat. Poza tym rezygnacja z niego spowoduje wiele konsekwencji: trzeba b\u0119dzie zmieni\u0107 nie tylko swoje pogl\u0105dy, ale r\u00f3wnie\u017c ca\u0142e swoje \u017cycie, ca\u0142\u0105 swoj\u0105 moralno\u015b\u0107… A widzimy w Dziejach Apostolskich (24, 24-25), \u017ce kiedy \u015bw. Pawe\u0142 Aposto\u0142 zaczyna m\u00f3wi\u0107 o konieczno\u015bci zachowania czysto\u015bci i o s\u0105dzie ostatecznym, jego wsp\u00f3\u0142rozm\u00f3wcy nagle nakazuj\u0105 mu odej\u015b\u0107.<\/p>\r\n

Jednak w praktyce Duch \u015awi\u0119ty prowadzi dusze, kt\u00f3re nie odrzucaj\u0105 Jego natchnie\u0144. Wiemy, \u017ce B\u00f3g mo\u017ce zmieni\u0107 najtwardsze ska\u0142y w syn\u00f3w Abrahama… co znaczy, \u017ce apologetyka musi odrzuci\u0107 wszystkie iluzje i by\u0107 przepe\u0142niona \u015bwi\u0119t\u0105 nadziej\u0105, nadziej\u0105 jako cnot\u0105 teologiczn\u0105.<\/p>\r\n

No w\u0142a\u015bnie, niekt\u00f3rzy w swojej niewiedzy mog\u0105 pod\u0105\u017ca\u0107 za praktycznymi konsekwencjami modernizmu, nie podzielaj\u0105c ca\u0142kowicie jego zasad. Co mo\u017cna zrobi\u0107 wzgl\u0119dem takich os\u00f3b?<\/strong><\/p>\r\n

Nale\u017cy zacz\u0105\u0107 od u\u015bwiadamiania ich. Trzeba, aby jeszcze przed odnalezieniem wiary osoby te odnalaz\u0142y zdrowy rozs\u0105dek, gdy\u017c wiara bez zdrowego rozs\u0105dku nie jest ju\u017c wiar\u0105: to modernizm. Ksi\u0105\u017cki Arcybiskupa s\u0105 bardzo przyst\u0119pne i wci\u0105\u017c aktualne, i to zar\u00f3wno w odniesieniu do wiary, jak i zdrowego rozs\u0105dku. Oczywi\u015bcie jest r\u00f3wnie\u017c \u015bwiadectwo mi\u0142o\u015bci, ale poniewa\u017c ludzie s\u0105 sentymentalni, powinno to by\u0107 przede wszystkim \u015bwiadectwo \u017cycia chrze\u015bcija\u0144skiego, konsekwentnego, z jego zasadami, zasadami Bo\u017cego obiektywizmu. \u015awiadectwo to b\u0119dzie skuteczne tylko w\u00f3wczas, je\u015bli b\u0119dzie powi\u0105zane z obiektywnym charakterem doktryny – w przeciwnym razie ludzie powiedz\u0105, \u017ce kto\u015b jest poczciwym katolikiem, tak samo jak istniej\u0105 poczciwi muzu\u0142manie.<\/p>\r\n

To samo tyczy si\u0119 modlitwy. Bez w\u0105tpienia modlitwa pozostaje ogromnym \u015brodkiem nawr\u00f3cenia. Jest on najskuteczniejszy w\u015br\u00f3d wszystkich \u015brodk\u00f3w, gdy\u017c zwraca si\u0119 bezpo\u015brednio do Pana Boga. Wytrwale modl\u0105cemu si\u0119 Pan B\u00f3g krok po kroku udziela \u015bwiat\u0142a. Jest to bez w\u0105tpienia szczeg\u00f3lnie prawdziwe, je\u015bli chodzi o modlitw\u0119 skierowan\u0105 do Matki Bo\u017cej. Tym bardziej, \u017ce modlitwa ta zawiera domy\u015blne wyznanie wiary katolickiej w tajemnic\u0119 odkupie\u0144czego wcielenia. Ale podkre\u015blmy raz jeszcze konieczno\u015b\u0107 zachowania obiektywnego charakteru tej modlitwy, kt\u00f3ra ma by\u0107 aktem pobo\u017cno\u015bci, aktem, przez kt\u00f3ry cz\u0142owiek wyznaje sw\u0105 zale\u017cno\u015b\u0107 wobec Boga, swego Stworzyciela i Odkupiciela, aktem intelektu, a nie wyrazem bujnej sentymentalno\u015bci.<\/p>\r\n

Niezale\u017cnie od u\u017cytych \u015brodk\u00f3w w pewien spos\u00f3b sprowadzaj\u0105 si\u0119 one do umieszczenia z powrotem g\u0142owy na karku, do oddania z powrotem pierwsze\u0144stwa duchowym w\u0142adzom cz\u0142owieka. To wpierw na te w\u0142adze dzia\u0142a \u0142aska, by zjednoczy\u0107 cz\u0142owieka z Bogiem. Modernizm i zrodzona przeze\u0144 cywilizacja sfa\u0142szowa\u0142y wszystko, skupiaj\u0105c si\u0119 na sentymencie. O wiele wi\u0119cej ryzyka znajduje si\u0119 w pi\u0119knych odczuciach ni\u017c w przekonaniach i mocnych postanowieniach. Dlatego te\u017c rekolekcje ignacja\u0144skie s\u0105 dzi\u015b wci\u0105\u017c tak przydatne. Rekolektant odkrywa w nich na nowo \u201einstrukcj\u0119 obs\u0142ugi\u201d ludzkiej machiny: g\u0142owa w niebie, stopy na ziemi, a zarazem g\u0142owa na karku.<\/p>\r\n

Za\u0142\u00f3\u017cmy wi\u0119c, \u017ce taki stan osi\u0105gni\u0119to przynajmniej cz\u0119\u015bciowo. Co teraz mo\u017ce odwr\u00f3ci\u0107 nas od szczytnego idea\u0142u niezmiennej wierno\u015bci i zgubi\u0107 doktrynalnie?<\/strong><\/p>\r\n

Nale\u017cy unika\u0107 z\u0142ych znajomo\u015bci, a w\u015br\u00f3d nich najgorsze s\u0105 natury intelektualnej. Kiedy\u015b zadaniem indeksu ksi\u0105g zakazanych by\u0142o chronienie wiernych przed takimi \u201eznajomo\u015bciami\u201d. Dzi\u015b wi\u0119c nale\u017cy uwa\u017ca\u0107 ze szczeg\u00f3ln\u0105 czujno\u015bci\u0105 na to, co si\u0119 czyta, co si\u0119 s\u0142yszy: wirus rozprzestrzenia si\u0119 bardzo \u0142atwo.<\/p>\r\n

Nie nale\u017cy r\u00f3wnie\u017c dyskutowa\u0107 z diab\u0142em. Kiedy kap\u0142an dokonuje egzorcyzmu, nie rozmawia z op\u0119tanym, lecz wydaje mu rozkazy, nakazuj\u0105c, by podporz\u0105dkowa\u0142 si\u0119 Jezusowi Chrystusowi. I odwrotnie, poniewa\u017c Ewa podj\u0119\u0142a rozmow\u0119 z w\u0119\u017cem, poniewa\u017c Adam pos\u0142ucha\u0142 Ewy, ca\u0142y rodzaj ludzki spotka\u0142a katastrofa. Abp Lefebvre nie dyskutowa\u0142 z soborowym Rzymem, ale – z ca\u0142ym nale\u017cnym szacunkiem dla hierarch\u00f3w – \u017c\u0105da\u0142 od nich, aby przyznali racj\u0119 prawdzie. W ten spos\u00f3b zachowa\u0142 wiar\u0119, a nas uratowa\u0142 w\u015br\u00f3d zalewu z\u0142a.<\/p>\r\n

Czy chce Ksi\u0105dz powiedzie\u0107, \u017ce paktowanie z przesi\u0105kni\u0119tymi duchem soboru w\u0142adzami rzymskimi jest wchodzeniem w \u015bmierteln\u0105 pu\u0142apk\u0119?<\/strong><\/p>\r\n

To w\u0142a\u015bnie spostrze\u017cenie naszego prze\u0142o\u017conego generalnego, bp. Bernarda Fellaya17<\/a>. W obecnych okoliczno\u015bciach porozumienie z w\u0142adzami soborowymi by\u0142oby samob\u00f3jstwem. W\u0142adze te s\u0105 przesi\u0105kni\u0119te fa\u0142szywymi zasadami i b\u0142\u0119dami II Soboru Watyka\u0144skiego. Zreszt\u0105, normalnie nie powinno si\u0119 \u201eczyni\u0107 porozumienia\u201d z w\u0142adzami Ko\u015bcio\u0142a. To nie do pomy\u015blenia. Po prostu nale\u017cy si\u0119 podporz\u0105dkowa\u0107, je\u015bli ma si\u0119 do czynienia z papie\u017cem naprawd\u0119 katolickim. W li\u015bcie wys\u0142anym do przysz\u0142ych biskup\u00f3w Bractwa z sierpnia 1987 r. abp Lefebvre wspomnia\u0142, jaka b\u0119dzie postawa naszych biskup\u00f3w w dniu, kiedy Rzym powr\u00f3ci do Tradycji:<\/p>\r\n

\r\n

Udziel\u0119 Wam tej \u0142aski [biskupstwa] ufny, i\u017c nied\u0142ugo na Stolicy Piotrowej b\u0119dzie zasiada\u0142 naprawd\u0119 katolicki nast\u0119pca \u015bw. Piotra, w r\u0119ce kt\u00f3rego b\u0119dziecie mogli z\u0142o\u017cy\u0107 \u0142ask\u0119 Waszego biskupstwa, aby j\u0105 potwierdzi\u014218<\/a>.<\/p>\r\n<\/blockquote>\r\n

To Rzym, zainfekowany modernizmem, szuka dyskusji i porozumie\u0144, a to dlatego, \u017ce \u201eporozumienia\u201d, porozumienia czysto praktyczne, bez wiary i prawa, to mentalno\u015b\u0107 modernist\u00f3w. Nie ma prawdy, pozostaj\u0105 wi\u0119c tylko uzgodnienia. A\u017c do czas\u00f3w \u015bp. Piusa XII Rzym nie dyskutowa\u0142 z nikim i nie zamierza\u0142 dyskutowa\u0107 z nikim, dlatego, \u017ce w\u0142adza nie dyskutuje ze swoimi podw\u0142adnymi. Dzi\u015b, od czasu gdy Jan XXIII zechcia\u0142 zrezygnowa\u0107 z kl\u0105tw, a Pawe\u0142 VI pragn\u0105\u0142, aby prawda \u201enarzuca\u0142a si\u0119 sama w \u0142agodno\u015bci i wolno\u015bci\u201d, Rzym zacz\u0105\u0142 dyskutowa\u0107 z kim si\u0119 da: dyskusje ekumeniczne z tymi poza Ko\u015bcio\u0142em, dyskusje teologiczne z tymi, co w Ko\u015bciele. Ale to nic innego, jak pomniejszanie autorytetu nast\u0119pcy \u015bw. Piotra, wikariusza Jezusa Chrystusa.<\/p>\r\n

I jest to r\u00f3wnie\u017c \u015bmiertelna pu\u0142apka, dlatego \u017ce jest to poz\u00f3r dobra, przez kt\u00f3ry ryzykujemy przyj\u0119cie soborowego liberalizmu. Dla nich wa\u017cn\u0105 rzecz\u0105 nie jest doktryna katolicka, ale praktyka; nie prawda, lecz wolno\u015b\u0107: wa\u017cne dla nich jest samo prowadzenie rozm\u00f3w i podpisywanie porozumie\u0144. Powodem jest to, \u017ce dla modernist\u00f3w, podobnie jak dla marksist\u00f3w, jedno\u015b\u0107 nie le\u017cy w doktrynie, lecz w dzia\u0142aniu, a podstawowym dzia\u0142aniem jednocz\u0105cym ludzi jest dialog prowadzony z poszanowaniem obustronnej wolno\u015bci opinii, czyli porozumienie praktyczne. Dlatego s\u0105 oni w jedno\u015bci ze wszystkimi akceptuj\u0105cymi dialog; z innymi, czytaj: nieprzejednanymi, kt\u00f3rzy chc\u0105 narzuci\u0107 prawd\u0119, nie poddaj\u0105c jej pod dyskusj\u0119, jedno\u015b\u0107 jest niemo\u017cliwa. Abp Lefebvre pragn\u0105\u0142 zachowa\u0107 kontakt z Rzymem, aby w Rzymie s\u0142yszano g\u0142os Tradycji, by pr\u00f3bowa\u0107, importune, opportune<\/em>19<\/a>, nawr\u00f3ci\u0107 posoborowe w\u0142adze. Ale na pewno nie po to, by zacz\u0105\u0107 dyskutowa\u0107 o wierze.<\/p>\r\n

Czy m\u00f3g\u0142by Ksi\u0105dz na zako\u0144czenie naszej rozmowy wskaza\u0107 na jaki\u015b pow\u00f3d do nadziei?<\/strong><\/p>\r\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u017cyje wedle miary wieczno\u015bci. Trwanie kryzysu mo\u017ce nam si\u0119 wydawa\u0107 d\u0142ugie, ale czy wytrwa\u0142o\u015b\u0107 nie zak\u0142ada pewnej d\u0142ugo\u015bci czasu? Pan Jezus nam to oznajmi\u0142: \u201eIn patientia vestra possidebitis animas vestras\u201d<\/em> (\u0141k, 21, 19)20<\/a>. \u00ce\u00a9<\/strong><\/p>\r\n<\/div>\r\n

Przypisy:<\/h3>\r\n
    \r\n\t
  1. Ernest Renan, wst\u0119p do ksi\u0105\u017cki Averroes<\/em>, Ed. Michel L\u00c3\u00a9vy, 1860, p. VI et VII.<\/li>\r\n\t
  2. Pascendi<\/em>, \u00a7 53.<\/li>\r\n\t
  3. \u201eW ten spos\u00f3b dzia\u0142aj\u0105c, dzia\u0142aj\u0105 z zupe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 i rozwag\u0105: ju\u017c to twierdz\u0105c, \u017ce w\u0142adzy nie nale\u017cy burzy\u0107, lecz raczej j\u0105 inspirowa\u0107; ju\u017c te\u017c, zostaj\u0105c w obr\u0119bie Ko\u015bcio\u0142a z konieczno\u015bci, aby zmieni\u0107 niepostrze\u017cenie samowiedz\u0119 zbiorow\u0105: przyznaj\u0105 tym samym pomimo woli, \u017ce samowiedza zbiorowa nie jest po ich stronie i \u017ce niepowo\u0142ani narzucaj\u0105 na jej t\u0142umacz\u00f3w\u201d (Pascendi<\/em>, \u00a7 37).<\/li>\r\n\t
  4. Suma teologiczna<\/em>, IIIa, q. 47, a. 5.<\/li>\r\n\t
  5. Abp M. Lefebvre, Le Concile ou le triomphe du lib\u00c3\u00a9ralisme<\/em>, \u201eFideliter\u201d nr 59 (wrzesie\u0144-pa\u017adziernik 1987), s. 33.<\/li>\r\n\t
  6. Benedykt XVI, Alokucja podczas wizyty w synagodze w Kolonii, 19 sierpnia 2005 r., [w] \u201eDocumentation Catholique\u201d (dalej: DC) nr 2343, s. 892.<\/li>\r\n\t
  7. Benedykt XVI, Wiadomo\u015b\u0107 z 26 pa\u017adziernika do kardyna\u0142a Kaspera na czterdziestolecie Nostra aetate<\/em>, DC nr 2347 (4 grudnia 2005 r.), s. 1098.<\/li>\r\n\t
  8. DC nr 2371 (7 stycznia 2007 r.), s. 26.<\/li>\r\n\t
  9. Benedykt XVI, Przem\u00f3wienie do przyw\u00f3dc\u00f3w religijnych bior\u0105cych udzia\u0142 w mi\u0119dzynarodowym spotkaniu na rzecz pokoju, 21 pa\u017adziernika 2007 r., DC, nr 2391 (2 grudnia 2007 r.), s. 1037-1038. Papie\u017c zaczyna od stwierdzenia, i\u017c to spotkanie \u201esprowadza nas w duchu do 1986 r., kiedy nasz czcigodny Poprzednik Jan Pawe\u0142 II zaprosi\u0142 na wzg\u00f3rze \u015bwi\u0119tego Franciszka wysokich Przedstawicieli religijnych, by modli\u0107 si\u0119 o pok\u00f3j, podkre\u015blaj\u0105c przy tej okoliczno\u015bci wewn\u0119trzne \u0142\u0105cze jednocz\u0105ce autentyczn\u0105 postaw\u0119 religijn\u0105 wraz z \u017cyw\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105 dla tego zasadniczego dobra ludzko\u015bci\u201d. Papie\u017c doda\u0142: \u201eW szacunku dla r\u00f3\u017cnic r\u00f3\u017cnych religii, wszyscy jeste\u015bmy powo\u0142ani, by pracowa\u0107 na rzecz pokoju\u201d.<\/li>\r\n\t
  10. Benedykt XVI, Przem\u00f3wienie do kurii rzymskiej z 22 grudnia 2005 r. w DC nr 2350 (15 stycznia 2006 r.), s. 61-62.<\/li>\r\n\t
  11. DC nr 2371 (7 stycznia 2007), s. 13-14.<\/li>\r\n\t
  12. Benedykt XVI, Przem\u00f3wienie do zgromadzenia generalnego Narod\u00f3w Zjednoczonych, 18 kwietnia 2008 r., \u201eL\u2019Osservatore Romano\u201d (wersja francuska) nr 16 (22 kwietnia 2008 r.), s. 7.<\/li>\r\n\t
  13. Benedykt XVI, Message a l\u2019issue de la messe a la chapelle sixtine w DC nr 2337 (5 czerwca 2005), s. 539.<\/li>\r\n\t
  14. Benedykt XVI – Joseph Ratzinger, J\u00c3\u00a9sus de Nazareth<\/em>, Flammarion, 2007, s. 403.<\/li>\r\n\t
  15. \u2018Piotr, ucze\u0144, aposto\u0142 i m\u0119czennik\u2019 – przyp. red.<\/li>\r\n\t
  16. \u2018Pierwszym w\u015br\u00f3d r\u00f3wnych\u2019 – przyp. red.<\/li>\r\n\t
  17. Bp Fellay, List do przyjaci\u00f3\u0142 i dobroczy\u0144c\u00f3w<\/em> nr 72.<\/li>\r\n\t
  18. List opublikowany w \u201eFideliter\u201d, numer specjalny, 29-30 czerwca 1988 r.<\/li>\r\n\t
  19. \u2018W por\u0119, nie w por\u0119\u2019.<\/li>\r\n\t
  20. \u2018W cierpliwo\u015bci waszej posi\u0105dziecie dusze wasze\u2019.<\/li>\r\n<\/ol>\r\n

     <\/p>\r\n

    Za: Zawsze Wierni, nr 7\/2008<\/a> (110<\/a>)<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Z ks. Janem Micha\u0142em Gleize FSSPX, wyk\u0142adowc\u0105 w Mi\u0119dzynarodowym Seminarium Bractwa \u015aw. Piusa X w Ec\u00c3\u00b4ne, rozmawia Franciszek Malkiewicz   Franciszek Malkiewicz: Wielebny Ksi\u0119\u017ce, wyk\u0142ada Ksi\u0105dz apologetyk\u0119 i eklezjologi\u0119 w Seminarium Bractwa \u015aw. Piusa X w Ec\u00c3\u00b4ne. Prosz\u0119 nam powiedzie\u0107, czy dociekania teologiczne mog\u0105 by\u0107 uznane za prawdziw\u0105 nauk\u0119? Ks. Jan Micha\u0142 Gleize: Wiele os\u00f3b […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2340"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2340"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2340\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2340"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2340"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2340"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}