{"id":2208,"date":"2008-07-05T22:35:47","date_gmt":"2008-07-05T22:35:47","guid":{"rendered":""},"modified":"2012-06-30T21:44:45","modified_gmt":"2012-07-01T02:44:45","slug":"leczenie-pychy-reginald-garrigou-lagrange-op","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=2208","title":{"rendered":"Leczenie pychy – Reginald Garrigou Lagrange OP<\/em>"},"content":{"rendered":"

By pozna\u0107 istot\u0119 pychy, trzeba najpierw zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jest ona grzechem duchowym, kt\u00f3ry sam w sobie jest mniej haniebny, mniej poni\u017caj\u0105cy, lecz ci\u0119\u017cszy – zdaniem \u015bw. Tomasza – ni\u017c grzechy cielesne, gdy\u017c odwraca nas bardziej od Boga. Grzech\u00f3w cielesnych nie ma szatan, kt\u00f3ry zgubi\u0142 si\u0119 bezpowrotnie przez pych\u0119. Pismo \u015bwi\u0119te wielokrotnie m\u00f3wi, \u017ce „pycha jest pocz\u0105tkiem grzechu ka\u017cdego” (Ekli 10,15), gdy\u017c odrzuca pokorne poddanie si\u0119 i pos\u0142usze\u0144stwo stworzenia wobec Boga. Pierwszy grzech pierwszego cz\u0142owieka by\u0142 grzechem pychy: pragnieniem wiadomo\u015bci dobrego i z\u0142ego (Rdz 3,5n), by m\u00f3c sob\u0105 kierowa\u0107 bez pos\u0142usze\u0144stwa. Dla \u015bw. Tomasza pycha jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c jednym z grzech\u00f3w g\u0142\u00f3wnych, jest ona \u017ar\u00f3d\u0142em grzech\u00f3w g\u0142\u00f3wnych, a zw\u0142aszcza pr\u00f3\u017cno\u015bci, kt\u00f3ra jest jednym z jej pierwszych skutk\u00f3w.<\/p>\r\n

Wielu ludzi myli si\u0119 przynajmniej w praktyce co do prawdziwej natury pychy i wskutek tego mog\u0105 mimo woli ulec fa\u0142szywej pokorze – jednej z form ukrytej pychy, niebezpieczniejszej ni\u017c ta, kt\u00f3ra si\u0119 objawia i staje si\u0119 \u015bmieszn\u0105.<\/p>\r\n

Trudno\u015b\u0107 w \u015bcis\u0142ym okre\u015bleniu pychy pochodzi st\u0105d, \u017ce przeciwstawia si\u0119 ona nie tylko pokorze, ale i wielkoduszno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 czasem myli si\u0119 z pych\u0105. Winni\u015bmy uwa\u017ca\u0107, by w praktyce nie myli\u0107 wielkoduszno\u015bci innych z pych\u0105 ani naszej ma\u0142oduszno\u015bci lub boja\u017aliwo\u015bci z prawdziw\u0105 pokor\u0105. A czasem trzeba natchnienia daru rady, aby w praktyce dobrze odr\u00f3\u017cni\u0107 te rzeczy, aby zobaczy\u0107, jak dusza prawdziwie pokorna powinna by\u0107 wielkoduszn\u0105 i w czym fa\u0142szywa pokora r\u00f3\u017cni si\u0119 od prawdziwej. Janseni\u015bci widzieli brak pokory w pragnieniu cz\u0119stej Komunii \u015bwi\u0119tej.<\/p>\r\n

\u015bw. Tomasz, kt\u00f3ry by\u0142 bardzo pokorny i wielkoduszny, sprecyzowa\u0142 doskonale dok\u0142adne definicje tych dw\u00f3ch cn\u00f3t, kt\u00f3re powinny si\u0119 \u0142\u0105czy\u0107, i wad, kt\u00f3re si\u0119 im przeciwstawiaj\u0105. Okre\u015bla on pych\u0119: nieuporz\u0105dkowane umi\u0142owanie w\u0142asnej wy\u017cszo\u015bci. Pyszny chce istotnie wydawa\u0107 si\u0119 wy\u017cszym, ni\u017c jest rzeczywi\u015bcie. Jest fa\u0142sz w jego \u017cyciu. To nieuporz\u0105dkowane umi\u0142owanie w\u0142asnej wy\u017cszo\u015bci jest w tej cz\u0119\u015bci uczuciowo\u015bci, kt\u00f3ra nosi nazw\u0119 pop\u0119dliwej (irascibilis), gdy zwraca si\u0119 ku dobrom zmys\u0142owym, np. u tego, kto pyszni si\u0119 si\u0142\u0105 fizyczn\u0105. Jest ono w woli, gdy zwraca si\u0119 ku dobrom porz\u0105dku nadzmys\u0142owego, jak pycha umys\u0142owa i pycha duchowa. Ta wada woli zak\u0142ada, \u017ce umys\u0142 nasz zastanawia si\u0119 bardziej ni\u017c trzeba nad naszymi w\u0142asnymi zas\u0142ugami i brakami innych, kt\u00f3re wyolbrzymia, aby si\u0119 nad nie wywy\u017cszy\u0107.<\/p>\r\n

To umi\u0142owanie naszej w\u0142asnej wy\u017cszo\u015bci jest nieuporz\u0105dkowane w tym znaczeniu, \u017ce jest sprzeczne z prawym rozumem i z nakazem Bo\u017cym. Sprzeciwia si\u0119 ono bezpo\u015brednio pokornemu poddaniu si\u0119 u\u0142omnego i upadaj\u0105cego stworzenia wielko\u015bci Boga. R\u00f3\u017cni si\u0119 bardzo od s\u0142usznego pragnienia wielkich rzeczy zgodnych z naszym powo\u0142aniem. Wielkoduszny \u017co\u0142nierz mo\u017ce i powinien pragn\u0105\u0107 zwyci\u0119stwa dla swojego kraju i w tym nie ma pychy. Podczas gdy pysza\u0142ek pragnie nieumiarkowanie swego w\u0142asnego wywy\u017cszenia, wielkoduszny po\u015bwi\u0119ca si\u0119 wielkiej sprawie, wy\u017cszej od niego i z g\u00f3ry przyjmuje wszystkie upokorzenia, byle doj\u015b\u0107 do tego, co jest dla niego spe\u0142nieniem wielkiego obowi\u0105zku (\u00ef\u00bf\u00bd)<\/p>\r\n

Pycha wi\u0119c przeciwstawia si\u0119 bardziej bezpo\u015brednio pokorze ni\u017c wielkoduszno\u015bci; ma\u0142oduszno\u015b\u0107 natomiast przeciwstawia si\u0119 bardziej bezpo\u015brednio wielkoduszno\u015bci.<\/p>\r\n

Ponadto pokora i wielkoduszno\u015b\u0107 s\u0105 zwi\u0105zanymi z sob\u0105 cnotami, kt\u00f3re si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105 i r\u00f3wnowa\u017c\u0105 jak dwie cz\u0119\u015bci ostro\u0142uku, natomiast pycha i ma\u0142oduszno\u015b\u0107 s\u0105 wadami przeciwstawiaj\u0105cymi si\u0119 tamtym cnotom jako zuchwalstwo i tch\u00f3rzostwo.<\/p>\r\n

Po tym, co powiedzieli\u015bmy, \u0142atwo zrozumie\u0107, \u017ce pycha jest zas\u0142on\u0105, przepask\u0105 na oczach ducha. Przeszkadza nam ona widzie\u0107 prawd\u0119, zw\u0142aszcza dotycz\u0105c\u0105 wielko\u015bci Boga i wy\u017cszo\u015bci tych, kt\u00f3rzy nas przerastaj\u0105. Wzbrania nam ch\u0119tnie przyjmowa\u0107 pouczenia od innych i sk\u0142ania nas do dyskutowania nad otrzymanymi wskaz\u00f3wkami. Pycha psuje wi\u0119c nasze \u017cycie, tak jak mo\u017cna popsu\u0107 spr\u0119\u017cyn\u0119. Przeszkadza nam prosi\u0107 o \u015bwiat\u0142o Boga, kt\u00f3ry ukrywa swoj\u0105 prawd\u0119 przed pysznymi. Wskutek tego odci\u0105ga nas od uczuciowego poznania prawdy Bo\u017cej, od kontemplacji, do kt\u00f3rej, przeciwnie, usposabia pokora. Dlatego te\u017c Zbawiciel m\u00f3wi: „Wys\u0142awiam Ci\u0119, Ojcze, Panie nieba i ziemi, \u017ce\u015b te rzeczy zakry\u0142 przed m\u0105drymi i przewiduj\u0105cymi, a objawi\u0142e\u015b je maluczkim”. Od kontemplacji rzeczy Bo\u017cych odwraca najbardziej pycha umys\u0142u. W tym znaczeniu \u015bw. Pawe\u0142 powiedzia\u0142: „Scientia inflat, caritas autem aedificat – Wiedza nadyma, a mi\u0142o\u015b\u0107 buduje”.<\/p>\r\n

R\u00f3\u017cne formy pychy<\/strong><\/p>\r\n

\u015bw. Grzegorz wylicza r\u00f3\u017cne stopnie pychy: uwa\u017ca\u0107, \u017ce si\u0119 ma z siebie samego to, co si\u0119 otrzyma\u0142o od Boga; uwa\u017ca\u0107, \u017ce si\u0119 zas\u0142u\u017cy\u0142o na to, co si\u0119 otrzyma\u0142o bez zas\u0142ugi; przypisywa\u0107 sobie dobro, kt\u00f3rego si\u0119 nie ma, np. wielk\u0105 wiedz\u0119, kt\u00f3rej si\u0119 nie posiada; chcie\u0107 by\u0107 stawianym ponad innych i pomniejsza\u0107 ich warto\u015b\u0107.<\/p>\r\n

Przyznajemy w teorii, \u017ce B\u00f3g jest nasz\u0105 pierwsz\u0105 przyczyn\u0105, \u017ce On tylko jest wielki i \u017ce nale\u017cy Mu si\u0119 pos\u0142usze\u0144stwo. Ale w praktyce zdarza si\u0119, \u017ce cenimy siebie nadmiernie, tak jakby\u015bmy byli sprawcami naszych zalet; zdarza si\u0119, \u017ce mamy w nich upodobanie, zapominaj\u0105c o naszej zale\u017cno\u015bci od Tego, kt\u00f3ry jest sprawc\u0105 wszelkiego dobra przyrodzonego i nadprzyrodzonego. Nieraz zdarza si\u0119 rodzaj praktycznego pelagianizmu u ludzi, kt\u00f3rzy nie s\u0105 wcale pelagianami w teorii. Wyolbrzymiamy nasze zalety osobiste, zamykaj\u0105c oczy na nasze wady, i dochodzimy do tego, \u017ce uwa\u017camy sobie za zalet\u0119 to nawet, co jest pewnym brakiem duchowym; np. kto\u015b s\u0105dzi, i\u017c ma umys\u0142 szeroki dlatego, \u017ce ma\u0142o si\u0119 troszczy o drobne codzienne obowi\u0105zki, a zapomina, \u017ce aby by\u0107 wiernym w rzeczach wielkich, trzeba zacz\u0105\u0107 od ma\u0142ych, gdy\u017c dzie\u0144 sk\u0142ada si\u0119 z godzin, godziny z minut, a minuty z sekund.<\/p>\r\n

W ten spos\u00f3b dochodzi si\u0119 do tego, \u017ce nies\u0142usznie stawia si\u0119 siebie ponad innych, \u017ce si\u0119 ich poni\u017ca, siebie uwa\u017ca si\u0119 za lepszych od niekt\u00f3rych ludzi, w rzeczywisto\u015bci g\u00f3ruj\u0105cych nad nami.<\/p>\r\n

Te grzechy pychy, cz\u0119sto powszednie, mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 \u015bmiertelnymi, je\u015bli nas popychaj\u0105 do czyn\u00f3w bardzo nagannych. \u015bw. Bernard wylicza tak\u017ce wiele przejaw\u00f3w pychy wed\u0142ug ich wzmagaj\u0105cych si\u0119 ci\u0119\u017cko\u015bci: ciekawo\u015b\u0107, lekkomy\u015blno\u015b\u0107, g\u0142upia i niestosowna weso\u0142o\u015b\u0107, che\u0142pliwo\u015b\u0107, dziwaczno\u015b\u0107, arogancja, zarozumia\u0142o\u015b\u0107, nieuznawanie swoich win, ukrywanie grzech\u00f3w na spowiedzi, bunt. niepohamowana swoboda, na\u0142\u00f3g grzeszenia nawet ze wzgard\u0105 Boga.<\/p>\r\n

***<\/strong><\/p>\r\n

Mo\u017cna te\u017c rozpatrywa\u0107 r\u00f3\u017cne formy pychy w zwi\u0105zku z r\u00f3\u017cnymi dobrami, zale\u017cnie od tego, czy kto\u015b pyszni si\u0119 swoim urodzeniem, bogactwem, zaletami fizycznymi, nauk\u0105, pobo\u017cno\u015bci\u0105 lub rzekom\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105.<\/p>\r\n

Pycha intelektualna sk\u0142ania niekt\u00f3rych uczonych do tego, \u017ce nie przyjmuj\u0105 tradycyjnej interpretacji dogmat\u00f3w, lecz je os\u0142abiaj\u0105 lub zniekszta\u0142caj\u0105, by je uzgodni\u0107 z tym, co nazywaj\u0105 wymaganiami umys\u0142u. U innych pycha ta przejawia si\u0119 w szczeg\u00f3lnym przywi\u0105zaniu do swego s\u0105du tak dalece, \u017ce nie chc\u0105 nawet wys\u0142ucha\u0107 racji – nieraz mocniejszych – strony przeciwnej. Niekt\u00f3rzy wreszcie, b\u0119d\u0105c teoretycznie w prawdzie, s\u0105 tak zadowoleni, \u017ce maj\u0105 racj\u0119, tak pe\u0142ni swojej wiedzy, kt\u00f3ra ich tyle kosztowa\u0142a, \u017ce dusza ich jest jakby ni\u0105 nasycona i nie jest ju\u017c pokornie otwarta na przyj\u0119cie \u015bwiat\u0142a wy\u017cszego, jakie otrzymaliby od Boga na modlitwie.<\/p>\r\n

\u015bw. Pawe\u0142 pisa\u0142 do Koryntian: „Jam saturati estis – Ju\u017ce\u015bcie nasyceni!” (l Kor 4,8). Widz\u0105c ich pewno\u015b\u0107 siebie, mo\u017cna by powiedzie\u0107, \u017ce doszli ju\u017c do pe\u0142ni kr\u00f3lowania mesja\u0144skiego, w kt\u00f3rym wierni b\u0119d\u0105 wprowadzeni w szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107 wieczn\u0105.<\/p>\r\n

Je\u015bli kto\u015b jest pe\u0142en siebie, jak\u017ce\u017c ma przyj\u0105\u0107 dary wy\u017csze, kt\u00f3re Pan m\u00f3g\u0142by i chcia\u0142by mu da\u0107, aby m\u00f3g\u0142 dobrze czyni\u0107 duszom i je zbawia\u0107? Dlatego te\u017c \u0142atwo zrozumie\u0107, \u017ce pycha intelektualna nawet u tych, kt\u00f3rzy teoretycznie maj\u0105 racj\u0119, jest olbrzymi\u0105 przeszkod\u0105 dla \u0142aski kontemplacji i zjednoczenia z Bogiem. To jest prawdziwe za\u015blepienie umys\u0142u.<\/p>\r\n

***<\/strong><\/p>\r\n

Pycha duchowa jest nie mniejsz\u0105 przeszkod\u0105. Sw. Jan od Krzy\u017ca zauwa\u017ca w Nocy ciemnej, ks. I, rozdz. II, m\u00f3wi\u0105c o pocz\u0105tkuj\u0105cych: „Pocz\u0105tkuj\u0105cy, czuj\u0105c si\u0119 pe\u0142nymi zapa\u0142u i gorliwo\u015bci w rzeczach duchowych i w pobo\u017cnych \u0107wiczeniach w\u0142a\u015bnie z powodu tego ulegaj\u0105 pewnej ukrytej pysze, rodz\u0105cej si\u0119 z zadowolenia z nich samych i z czyn\u00f3w, jakie wykonuj\u0105… Dusze te jednak s\u0105 tutaj niedoskona\u0142e. Z tego \u017ar\u00f3d\u0142a wyp\u0142ywaj\u0105 pr\u00f3\u017cne ch\u0119ci, czasem bardzo zara\u017cone pych\u0105, rozm\u00f3w o rzeczach duchowych z innymi. Cz\u0119sto w tym celu, by innych naucza\u0107, ni\u017c uczy\u0107 si\u0119 od nich. Gdy za\u015b napotykaj\u0105 inny rodzaj pobo\u017cno\u015bci ni\u017c ich w\u0142asny, os\u0105dzaj\u0105 go ujemnie w swoim sercu, a nawet i zewn\u0119trznie w s\u0142owach. I staj\u0105 si\u0119 podobni do owego faryzeusza, kt\u00f3ry che\u0142pi\u0142 si\u0119 przed Bogiem ze swych czyn\u00f3w i pogardza\u0142 celnikiem (\u0141k 18,11-12)… widz\u0105c \u017ad\u017ab\u0142o w oku bli\u017aniego, a nie dostrzegaj\u0105c belki w swym w\u0142asnym.<\/p>\r\n

Gdy mistrzowie duchowni, spowiednicy lub prze\u0142o\u017ceni nie pochwalaj\u0105 ich ducha i post\u0119powania… s\u0105dz\u0105 te dusze, \u017ce nie rozumiej\u0105 oni sposobu ich post\u0119powania, s\u0105 ma\u0142o duchowymi… Dla uzyskania u innych uznania i pochwa\u0142y dla swej pobo\u017cno\u015bci pos\u0142uguj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cnymi objawami zewn\u0119trznymi, jak u\u0142o\u017cenie cia\u0142a, wzdychanie itp. ceremonie. Wiele z tych dusz usi\u0142uje zaimponowa\u0107 swym spowiednikom, a nawet nimi kierowa\u0107, st\u0105d powstaj\u0105 rozliczne zazdro\u015bci i niepokoje. Z trudno\u015bci\u0105 wyznaj\u0105 szczerze swe grzechy, by nie straci\u0107 dobrej opinii u spowiednika. Os\u0142aniaj\u0105 je, by nie wydawa\u0107 si\u0119 tak z\u0142ymi, a spowied\u017a ich jest wtedy raczej usprawiedliwianiem si\u0119 ni\u017c oskar\u017caniem. Niejednokrotnie te\u017c szukaj\u0105 innego dla wyznania swych [ci\u0119\u017cszych] upadk\u00f3w, by pierwszy s\u0105dzi\u0142, \u017ce nie ma w nich [tzn. oskar\u017caj\u0105cych si\u0119] nic z\u0142ego, lecz samo tylko dobro… Niekt\u00f3re z tych dusz za nic sobie maj\u0105 swe b\u0142\u0119dy i upadki lub te\u017c zbytnio si\u0119 smuc\u0105, \u017ce w nie popad\u0142y. W mniemaniu, \u017ce ju\u017c powinny by\u0107 \u015bwi\u0119te, z\u017cymaj\u0105 si\u0119 przeciwko sobie, \u017ce jeszcze ulegaj\u0105 niedoskona\u0142o\u015bciom, a to w\u0142a\u015bnie jeszcze bardziej jest niedoskona\u0142e”.<\/p>\r\n

Wady, kt\u00f3re rodz\u0105 si\u0119 z pychy <\/strong><\/p>\r\n

G\u0142\u00f3wne wady pochodz\u0105ce z pychy to: zarozumia\u0142o\u015b\u0107, ambicja, pr\u00f3\u017cno\u015b\u0107.<\/p>\r\n

Zarozumia\u0142o\u015b\u0107 jest to pragnienie i nieuporz\u0105dkowana ufno\u015b\u0107, \u017ce dokona si\u0119 rzeczy, kt\u00f3re s\u0105 ponad w\u0142asne si\u0142y. Cz\u0142owiek zarozumia\u0142y uwa\u017ca si\u0119 za zdolnego do studiowania i rozwi\u0105zania najtrudniejszych kwestii, rozstrzyga ze zbytnim po\u015bpiechem zagadnienia najbardziej zawi\u0142e. Wyobra\u017ca sobie, \u017ce ma do\u015b\u0107 \u015bwiat\u0142a, by kierowa\u0107 sob\u0105 bez rady kierownika duchowego. Zamiast budowa\u0107 swoje \u017cycie na pokorze, wyrzeczeniu, wierno\u015bci obowi\u0105zkowi chwili obecnej nawet w najdrobniejszych rzeczach, m\u00f3wi przede wszystkim o wielkoduszno\u015bci, gorliwo\u015bci apostolskiej albo te\u017c pnie si\u0119 zbyt szybko do wy\u017cszych stopni modlitwy, przeskakuj\u0105c etapy po\u015brednie i zapominaj\u0105c, \u017ce jest jeszcze w pocz\u0105tkach i \u017ce ma wol\u0119 jeszcze s\u0142ab\u0105 i pe\u0142n\u0105 egoizmu. Jest jeszcze pe\u0142en siebie i trzeba, aby si\u0119 w nim uczyni\u0142a wielka pr\u00f3\u017cnia, by dusza mog\u0142a kiedy\u015b nape\u0142ni\u0107 si\u0119 Bogiem i dawa\u0107 Go innym. St\u0105d p\u0142ynie ambicja w tej lub innej formie: ceni si\u0119 nadmiernie swoje si\u0142y i uwa\u017ca si\u0119 siebie za wy\u017cszego od innych, chce si\u0119 nimi rz\u0105dzi\u0107, narzuca\u0107 im swoje pogl\u0105dy w dziedzinie naukowej lub kierowa\u0107 nimi. Sw. Tomasz m\u00f3wi, \u017ce ambicja przejawia si\u0119 w szukaniu zaszczytnych funkcji, na kt\u00f3re si\u0119 nie zas\u0142uguje, w szukaniu ich dla siebie, a nie dla chwa\u0142y Bo\u017cej lub dobra innych. Ile\u017c jest zabieg\u00f3w, tajemnych stara\u0144, intryg we wszystkich \u015brodowiskach przez ambicj\u0119!<\/p>\r\n

Pycha sk\u0142ania r\u00f3wnie\u017c do pr\u00f3\u017cno\u015bci, czyli do pragnienia, aby by\u0107 cenionym dla siebie samego, nie kieruj\u0105c tej czci ku Bogu, \u017ar\u00f3d\u0142u wszelkiego dobra, a czasem do pragnienia, aby by\u0107 cenionym za rzeczy b\u0142ahe. Taki bywa pedant, kt\u00f3ry lubi obnosi\u0107 si\u0119 ze swoj\u0105 nauk\u0105, zmuszaj\u0105c siebie i innych do zajmowania si\u0119 drobiazgami.<\/p>\r\n

Z pr\u00f3\u017cno\u015bci pochodzi wiele wad: che\u0142pliwo\u015b\u0107 lub pysza\u0142kowato\u015b\u0107, kt\u00f3ra z \u0142atwo\u015bci\u0105 o\u015bmiesza; ob\u0142uda, kt\u00f3ra pod pozorami cnoty kryje grzechy, up\u00f3r, swarliwo\u015b\u0107 lub zaci\u0119to\u015b\u0107 w bronieniu swego zdania, co powoduje niezgod\u0119, a tak\u017ce niepos\u0142usze\u0144stwo, zjadliwe krytyki prze\u0142o\u017conych.<\/p>\r\n

Wida\u0107 z tego, \u017ce nie opanowywana pycha powoduje czasem skutki katastrofalne. Ile\u017c spor\u00f3w, nienawi\u015bci i wojen rodzi si\u0119 z pychy! S\u0142usznie powiedziano, \u017ce jest ona wielkim wrogiem doskona\u0142o\u015bci, gdy\u017c jest \u017ar\u00f3d\u0142em licznych grzech\u00f3w i pozbawia nas wielu \u0142ask i zas\u0142ug. „B\u00f3g – m\u00f3wi Pismo \u015bwi\u0119te – pysznym si\u0119 sprzeciwia, a pokornym \u0142ask\u0119 daje” (Jk 4,6). A Pan Jezus m\u00f3wi o faryzeuszach, kt\u00f3rzy si\u0119 modl\u0105 i daj\u0105 ja\u0142mu\u017cn\u0119 dla oczu ludzkich: „Wzi\u0119li nagrod\u0119 swoj\u0105” (Mt 6,2); nie mog\u0105 jej oczekiwa\u0107 od Ojca niebieskiego, gdy\u017c czynili to dla siebie, nie dla Niego. Ostatecznie \u017cycie opanowane przez pych\u0119 jest przygn\u0119biaj\u0105co bezp\u0142odne i ka\u017ce przewidywa\u0107 zgub\u0119, je\u015bli si\u0119 jej rych\u0142o nie zaradzi.<\/p>\r\n

Jak leczy\u0107 pych\u0119?
<\/strong><\/p>\r\n

Niezawodnym lekarstwem na pych\u0119 jest uznanie w praktyce wielko\u015bci Boga. Jak m\u00f3wi \u015bw. Micha\u0142 Archanio\u0142: „Quis ut Deus? – Kt\u00f3\u017c jak B\u00f3g?” On jeden wielki; On jest \u017ar\u00f3d\u0142em wszelkiego dobra przyrodzonego i nadprzyrodzonego. „Beze Mnie – m\u00f3wi Pan Jezus – nic uczyni\u0107 nie mo\u017cecie” w porz\u0105dku zbawienia (J 15,5). Sw. Pawe\u0142 dodaje: „Bo kt\u00f3\u017c ci\u0119 rozs\u0105dzi? I c\u00f3\u017c masz, czego by\u015b<\/p>\r\n

nie otrzyma\u0142?” (l Kor 4,7). „Nie jakoby\u015bmy zdolni byli pomy\u015ble\u0107 co sami z siebie, jako z siebie, ale zdolno\u015b\u0107 nasza z Boga jest” (2 Kor 3,5).<\/p>\r\n

Sw. Tomasz m\u00f3wi tak\u017ce: „Poniewa\u017c mi\u0142o\u015b\u0107 Boga do nas jest przyczyn\u0105 wszelkiego dobra, nikt nie by\u0142by lepszy od drugiego, gdyby nie by\u0142 bardziej mi\u0142owany przez Boga”. A wobec tego dlaczego pyszni\u0107 si\u0119 z dobra przyrodzonego lub nadprzyrodzonego, kt\u00f3re w nas jest, jakby\u015bmy go nie otrzymali, lecz jakby ono by\u0142o nasz\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105 i nie by\u0142o przeznaczone do uwielbienia Boga, \u017ar\u00f3d\u0142a wszelkiego dobra? „B\u00f3g jest tym, kt\u00f3ry w was wywo\u0142uje ch\u0119\u0107 i sprawia wykonanie” (Flp 2,13).<\/p>\r\n

Lekarstwem na pych\u0119 jest powiedzenie sobie, \u017ce nie jeste\u015bmy sami z siebie, \u017ce zostali\u015bmy stworzeni z niczego przez mi\u0142o\u015b\u0107 niezas\u0142u\u017con\u0105 Boga, kt\u00f3ry z w\u0142asnej woli zachowuje nas w dalszym ci\u0105gu w istnieniu, bez czego obr\u00f3ciliby\u015bmy si\u0119 w nico\u015b\u0107. A je\u015bli jest w nas \u0142aska, to dlatego, \u017ce Jezus Chrystus odkupi\u0142 nas swoj\u0105 krwi\u0105.<\/p>\r\n

Lekarstwem na pych\u0119 jest r\u00f3wnie\u017c powiedzenie sobie, \u017ce jest w nas co\u015b ni\u017cszego ni\u017c sama nico\u015b\u0107: nieporz\u0105dek grzechu i jego skutki. Jako grzesznicy zas\u0142ugujemy na wzgard\u0119 i wszelkie upokorzenia; tak my\u015bleli \u015bwi\u0119ci i z pewno\u015bci\u0105 s\u0105d ich by\u0142 lepszy od naszego.<\/p>\r\n

Jak\u017ce\u017c wreszcie chlubi\u0107 si\u0119 naszymi zas\u0142ugami, jak gdyby pochodzi\u0142y one wy\u0142\u0105cznie od nas? Bez \u0142aski habitualnej i uczynkowej byliby\u015bmy absolutnie niezdolni do najmniejszego aktu zas\u0142uguj\u0105cego. Sw. Augustyn m\u00f3wi: „B\u00f3g wie\u0144cz\u0105c nasze zas\u0142ugi, wie\u0144czy swoje dary”. Trzeba jednak, by to przekonanie nie by\u0142o tylko teoretyczne, ale aby by\u0142o ono praktyczne i wp\u0142ywa\u0142o na nasze czyny.<\/p>\r\n

Jak m\u00f3wi Na\u015bladowanie, ks. I, rozdz. II: „Zaprawd\u0119 lepszy jest pokorny kmiotek, kt\u00f3ry Bogu s\u0142u\u017cy, ni\u017ali pyszny filozof, kt\u00f3ry zaniedbawszy samego siebie, \u015bledzi biegi gwiazd… Kto dobrze zna siebie samego, ten czuje ca\u0142\u0105 nikczemno\u015b\u0107 swoj\u0105, a nie kocha si\u0119 w pochwa\u0142ach ludzkich… Uczeni radzi chc\u0105, aby ich widziano i za m\u0105drych miano… Je\u015bli chcesz uczy\u0107 si\u0119 i umie\u0107 z po\u017cytkiem, pragnij by\u0107 nieznanym i za nic mianym… Gdyby\u015b widzia\u0142, \u017ce kto\u015b jawnie grzeszy i ci\u0119\u017ckich nawet dopuszcza si\u0119 grzech\u00f3w, nie powinien by\u015b jednak mie\u0107 si\u0119 za lepszego, bo nie wiesz, jak d\u0142ugo w dobrym wytrwa\u0107 potrafisz. Wszyscy jeste\u015bmy u\u0142omni, ale ty nie s\u0105d\u017a, aby ktokolwiek by\u0142 u\u0142omniejszy od ciebie”.<\/p>\r\n

Czytamy w tej samej ksi\u0119dze, I, rozdz. VII: „Nie wstyd\u017a si\u0119 s\u0142u\u017cy\u0107 drugim dla mi\u0142o\u015bci Jezusa Chrystusa i uchodzi\u0107 za ubogiego na tym \u015bwiecie… Nie powierzaj si\u0119 ani swej umiej\u0119tno\u015bci… ale raczej \u0142asce Boga, kt\u00f3ry pokornych wspiera, a dumnych poni\u017ca… Nie miej si\u0119 za lepszego od drugich, a obawiaj si\u0119, by\u015b si\u0119 nie wyda\u0142 gorszym przed Bogiem… kt\u00f3remu cz\u0119sto si\u0119 nie podoba to, co si\u0119 ludziom podoba… W sercu pokornego pok\u00f3j nieprzebrany, a w sercu pysznego cz\u0119sto zazdro\u015b\u0107 i zagniewanie”.<\/p>\r\n

Tam\u017ce, ks. II, rozdz. II: „B\u00f3g pokornego broni i oswobadza; pokornego mi\u0142uje i pociesza; ku pokornemu si\u0119 sk\u0142ania; pokornego obdarza \u0142ask\u0105 wielk\u0105… Pokornemu objawia tajemnice swoje i ku sobie s\u0142odko poci\u0105ga i wzywa”.<\/p>\r\n

Aby doj\u015b\u0107 do tej pokory ducha i serca, trzeba g\u0142\u0119bokiego oczyszczenia; to, kt\u00f3re sami sobie nak\u0142adamy, nie wystarcza; trzeba oczyszczenia biernego przez \u015bwiat\u0142o dar\u00f3w Ducha \u015bwi\u0119tego, co sprawia, \u017ce opada z naszych oczu przepaska pychy, otwieraj\u0105 si\u0119 oczy, \u017ce ukazuje si\u0119 do dna krucho\u015b\u0107 i n\u0119dza, kt\u00f3re w nas s\u0105, po\u017cytek przeciwno\u015bci i upokorzenia i w ko\u0144cu m\u00f3wimy do Boga: „Dobrze dla mnie, \u017ce\u015b mnie uni\u017cy\u0142, abym si\u0119 nauczy\u0142 ustaw Twoich – Bonum mihi \u0105uia humiliasti me: ut discam justificationes tuas” (Ps 118,71). „Dobrze to jest, \u017ce do\u015bwiadczamy niekiedy przykro\u015bci i przeciwno\u015bci… i \u017ce \u017ale i opacznie s\u0105dzeni bywamy… albowiem to nas cz\u0119stokro\u0107 pobudza do pokory, a broni od pr\u00f3\u017cnej chwa\u0142y” (Na\u015bladowanie, ks. I, rozdz. XII). W przeciwno\u015bciach mo\u017cemy pozna\u0107, czym jeste\u015bmy w rzeczywisto\u015bci i jak niesko\u0144czenie potrzeba nam pomocy Boga: „Kto nie jest kuszony, c\u00f3\u017c wie?” (Ekli 34,9).<\/p>\r\n

Po tym oczyszczeniu b\u0119dzie si\u0119 coraz mniej odczuwa\u0142o pych\u0119 i jej nast\u0119pstwa. Zamiast odczuwa\u0107 zazdro\u015b\u0107 wobec tych, kt\u00f3rzy maj\u0105 wi\u0119cej zalet przyrodzonych lub nadprzyrodzonych, m\u00f3wimy sobie wtedy za \u015bw. Paw\u0142em, \u017ce r\u0119ka nie powinna zazdro\u015bci\u0107 oku, przeciwnie, powinna by\u0107 szcz\u0119\u015bliwa, \u017ce oko widzi i ona z tego korzysta. Podobnie w Ciele Mistycznym Chrystusa dusze nie tylko nie powinny pozwala\u0107 sobie na zazdro\u015b\u0107, ale powinny \u015bwi\u0119cie si\u0119 radowa\u0107 z zalet, kt\u00f3re znajduj\u0105 u bli\u017aniego; cho\u0107 nie maj\u0105 ich same, korzystaj\u0105 z nich i powinny by\u0107 szcz\u0119\u015bliwe ze wszystkiego, co przyczynia si\u0119 do chwa\u0142y Bo\u017cej i dobra dusz. Wtedy zas\u0142ona pychy opada i spojrzenie duszy odzyskuje prostot\u0119 oraz przenikliwo\u015b\u0107, kt\u00f3re pozwalaj\u0105 jej stopniowo wchodzi\u0107 w \u017cycie wewn\u0119trzne Boga. <\/p>\r\n

\r\n

Reginald Garrigou Lagrange OP<\/strong><\/em><\/p>\r\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"By pozna\u0107 istot\u0119 pychy, trzeba najpierw zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jest ona grzechem duchowym, kt\u00f3ry sam w sobie jest mniej haniebny, mniej poni\u017caj\u0105cy, lecz ci\u0119\u017cszy – zdaniem \u015bw. Tomasza – ni\u017c grzechy cielesne, gdy\u017c odwraca nas bardziej od Boga. Grzech\u00f3w cielesnych nie ma szatan, kt\u00f3ry zgubi\u0142 si\u0119 bezpowrotnie przez pych\u0119. Pismo \u015bwi\u0119te wielokrotnie m\u00f3wi, \u017ce „pycha jest […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2208"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2208"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2208\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2208"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2208"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2208"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}