{"id":20551,"date":"2010-04-18T08:18:55","date_gmt":"2010-04-18T13:18:55","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=20551"},"modified":"2010-04-18T08:18:55","modified_gmt":"2010-04-18T13:18:55","slug":"rodzaje-milosci-czlowieka-do-boga-ks-karol-stehlin-fsspx","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=20551","title":{"rendered":"Rodzaje mi\u0142o\u015bci cz\u0142owieka do Boga – ks. Karol Stehlin FSSPX<\/em>"},"content":{"rendered":"

Drodzy Czytelnicy!<\/em><\/p>\r\n\r\n

W artyku\u0142ach wst\u0119pnych poprzednich numer\u00f3w naszego pisma pisali\u015bmy o mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 B\u00f3g nas kocha. Przedstawili\u015bmy tak\u017ce powody, dla kt\u00f3rych cz\u0142owiek powinien na Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 odpowiada\u0107 mi\u0142o\u015bci\u0105. Teraz skupimy si\u0119 na tym, jakie formy mo\u017ce przybiera\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 cz\u0142owieka ku Bogu.<\/em><\/p>\r\n\r\n

Pierwsza z nich to mi\u0142o\u015b\u0107 \u017cyczliwo\u015bci (amor benevolenti\u00c3\u00a6<\/em>). W naszych relacjach z lud\u017ami mi\u0142o\u015b\u0107 wyra\u017ca si\u0119 tak\u017ce przez to, \u017ce \u017cyczymy naszym bli\u017anim, szczeg\u00f3lnie najbli\u017cszym naszemu sercu, tego, co najlepsze. \u0179yczymy im wi\u0119c, by stali si\u0119 wielkimi \u015bwi\u0119tymi, by wci\u0105\u017c wzrastali w \u0142asce Bo\u017cej, by wszystko uk\u0142ada\u0142o si\u0119 w ich \u017cyciu jak najlepiej. Pragniemy, aby posiedli wszelkie potrzebne im dobra, aby je zachowali, aby tych d\u00f3br nigdy im nie zabrak\u0142o. W istocie tak\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 mo\u017cna kocha\u0107 tylko kogo\u015b, kto z natury rzeczy jest zale\u017cny od zewn\u0119trznych d\u00f3br duchowych i materialnych, nie ma ich wszystkich pod dostatkiem, a te, kt\u00f3re ma, s\u0105 nara\u017cone na utrat\u0119. B\u00f3g kim\u015b takim nie jest. On przede wszystkim jest ca\u0142kowicie niezale\u017cny. Wszelka \u0142aska i wszystkie dobra materialne bior\u0105 swoje istnienie z Jego r\u0105k i s\u0105 Jego w\u0142asno\u015bci\u0105. B\u00f3g wi\u0119c jest posiadaczem wszystkiego. Co wi\u0119cej, nikt nie jest w stanie uszczupli\u0107 Bo\u017cej w\u0142asno\u015bci. B\u00f3g niczego nie mo\u017ce utraci\u0107. W zasadzie nie mo\u017cna Go niczym obdarowa\u0107, bowiem ma wszystko. Tylko On mo\u017ce naprawd\u0119 obdarowywa\u0107. Jemu jednak podoba si\u0119 ten rodzaj mi\u0142o\u015bci i dlatego pozwala, aby\u015bmy si\u0119 zachowali wobec Niego, tak jakby\u015bmy to my byli Jego dobrodziejami, a nie On naszym. Je\u015bli si\u0119 g\u0142\u0119biej na t\u0105 kwesti\u0105 zastanowimy, to dochodzimy do wniosku, \u017ce B\u00f3g w pewnym sensie nie posiada wszystkiego i w zwi\u0105zku z tym tak\u017ce cz\u0142owiek mo\u017ce (a nawet powinien) co\u015b Mu ofiarowa\u0107, czego\u015b Mu \u017cyczy\u0107. Ot\u00f3\u017c B\u00f3g niestety nie posiada mi\u0142o\u015bci wszystkich stworzonych przez siebie ludzkich serc. Kochaj\u0105c Go mi\u0142o\u015bci\u0105 \u017cyczliwo\u015bci, \u017cyczymy Mu, by by\u0142 kochany przez nas samych, ale te\u017c przez wszystkie dusze (albo chocia\u017c przez jak najwi\u0119ksz\u0105 ich liczb\u0119). Tym rodzajem mi\u0142o\u015bci \u017cyczymy Bogu jeszcze wi\u0119kszej chwa\u0142y ni\u017c ta, kt\u00f3r\u0105 Mu ludzie oddaj\u0105. Wiemy, \u017ce On jest niesko\u0144czenie szcz\u0119\u015bliwy, jednak \u017cycz\u0105c Mu wszelkiego, najwy\u017cszego szcz\u0119\u015bcia, chcemy, aby by\u0142 jeszcze bardziej uwielbiony przez swe stworzenia. On, s\u0142ysz\u0105c takie mi\u0142osne \u017cyczenia, patrzy na nas jak najlepszy Ojciec i raduje si\u0119 z tych \u017cycze\u0144. Rzeczywi\u015bcie nie wszystkie dusze Go kochaj\u0105, a kocha\u0107 powinny. Nie dlatego nale\u017cy \u017cyczy\u0107 Bogu, by by\u0142 kochany, i\u017c On tego potrzebuje. Nie, B\u00f3g niczego od cz\u0142owieka nie potrzebuje. Sprawiedliwo\u015b\u0107 jednak wymaga, by B\u00f3g by\u0142 kochany przez ludzi, kt\u00f3rych stworzy\u0142 i obdarowa\u0142 wszystkim, co posiadaj\u0105. Ale jest jeszcze wa\u017cniejszy pow\u00f3d. Przyzwoito\u015b\u0107 wymaga, by okazan\u0105 \u0142ask\u0119 doceni\u0107. B\u00f3g czyni nam wielk\u0105 \u0142ask\u0119, pozwalaj\u0105c ludziom samego siebie kocha\u0107. \u015aw. Teresa od Dziesi\u0105tka Jezus m\u00f3wi\u0142a o \u201eszale\u0144stwie\u201d Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci ku ludziom. Czy\u017c takim szale\u0144stwem nie jest wydanie za winnych na \u015bmier\u0107 swego niewinnego, jedynego, umi\u0142owanego Syna? Godzi si\u0119 wi\u0119c, by wszyscy ludzie kochali swego Boga. \u0179yczmy Mu wi\u0119c tego. Niech dodatkiem do rozwa\u017ca\u0144 o mi\u0142o\u015bci \u017cyczliwo\u015bci b\u0119dzie wspomnienie \u015bw. Tomasza Aposto\u0142a, zwanego \u201eniewiernym\u201d, i jego pe\u0142nych mi\u0142o\u015bci s\u0142\u00f3w skierowanych do Pana Jezusa: \u201ePan m\u00f3j i B\u00f3g m\u00f3j!\u201d (J 20, 28).<\/p>\r\n\r\n

Drugi rodzaj to mi\u0142o\u015b\u0107 zadowolenia (amor complacenti\u00c3\u00a6<\/em>). Kochaj\u0105cy si\u0119 ludzie bardzo cz\u0119sto m\u00f3wi\u0105 sobie s\u0142owami, gestami lub spojrzeniami: jak dobrze, \u017ce jeste\u015b! Jak dobrze, \u017ce istniejesz! Jak dobrze, \u017ce jeste\u015b taki, jaki jeste\u015b, a nie inny! Mo\u017cna nawet powiedzie\u0107, \u017ce kochaj\u0105cy si\u0119 obdarzaj\u0105 sympati\u0105 nawet swoje wady i niedoskona\u0142o\u015bci. Wiadomo, ma je ka\u017cdy cz\u0142owiek. Je\u015bli nie mo\u017cna ich ca\u0142kowicie usun\u0105\u0107, to kochaj\u0105cy m\u00f3wi\u0105 sobie nawzajem: wol\u0119 twoje wady, ni\u017c wady kogokolwiek innego. Obecno\u015b\u0107 drugiego, kochanego cz\u0142owieka niesie ze sob\u0105 zadowolenie. C\u00f3\u017c dopiero powiedzie\u0107 o obecno\u015bci Boga, kt\u00f3ry w sensie \u015bcis\u0142ym nie tylko kocha, lecz sam jest mi\u0142o\u015bci\u0105? Staj\u0105c w modlitwie adoracji przed Naj\u015bwi\u0119tszym Sakramentem O\u0142tarza, pochylaj\u0105c si\u0119 nad lektur\u0105 duchow\u0105, oddaj\u0105c si\u0119 rozwa\u017caniu tajemnic Bo\u017cych, cz\u0142owiek odczuwa zadowolenie. Jest go tym wi\u0119cej, im wytrwalej szukamy obecno\u015bci Boga i im cz\u0119\u015bciej stajemy w obecno\u015bci Boga. Odczuwaj\u0105c to zadowolenie, wo\u0142amy z Psalmist\u0105: \u201eNie ma Boga opr\u00f3cz Ciebie! Kt\u00f3\u017c jest jak nasz B\u00f3g, kt\u00f3ry mieszka w wysoko\u015bciach! Jeste\u015b tym, kt\u00f3ry jest, kt\u00f3ry zawsze by\u0142 i zawsze b\u0119dzie!\u201d. Dusza jest zadowolona z odpoczynku u st\u00f3p Chrystusowych i z rado\u015bci\u0105 oraz podziwem rozsmakowuje si\u0119 coraz wi\u0119cej i wi\u0119cej w tym, co Bo\u017ce. Wzgl\u0105d na ka\u017cdy przymiot Bo\u017cy daje jej zadowolenie. Cieszy si\u0119, \u017ce B\u00f3g jest jedyn\u0105 i niezmienn\u0105, szcz\u0119\u015bciodajn\u0105 prawd\u0105. Cieszy si\u0119, \u017ce tak jest i \u017ce nie mo\u017ce by\u0107 nigdy inaczej. Wspomnijmy w tym miejscu \u015bwi\u0119tego starca Symeona i jego mi\u0142osne zadowolenie p\u0142yn\u0105ce z tego, \u017ce na schodach \u015bwi\u0105tyni jerozolimskiej zobaczy\u0142 i wzi\u0105\u0142 w swe ramiona Bo\u017ce Dzieci\u0119. B\u0142ogos\u0142awi\u0142 Boga i wypowiedzia\u0142 w\u00f3wczas s\u0142owa: \u201eTeraz puszczasz, Panie, s\u0142ug\u0119 twego w pokoju, wed\u0142ug s\u0142owa twego, gdy\u017c oczy moje ogl\u0105da\u0142y zbawienie twoje\u201d (\u0141k 2, 29-30).<\/p>\r\n\r\n

Trzeci to mi\u0142o\u015b\u0107 pierwsze\u0144stwa (amor preferenti\u00c3\u00a6<\/em>), zgodnie z zasad\u0105, \u017ce kochany ma zawsze pierwsze miejsce w sercu kochaj\u0105cej osoby. Kto ma pierwsze\u0144stwo w naszym \u017cyciu, naszych my\u015blach, naszych pragnieniach? Ten, kt\u00f3rego uznajemy za najwa\u017cniejszego i najbardziej godnego ze wszystkich. Por\u00f3wnuj\u0105c za\u015b Boga z lud\u017ami, kt\u00f3rych kochamy na tym \u015bwiecie, trudno nie zauwa\u017cy\u0107 niesko\u0144czonej przepa\u015bci mi\u0119dzy ich niedoskona\u0142o\u015bci\u0105 a Jego doskona\u0142o\u015bci\u0105. Czasem kochany cz\u0142owiek w czyim\u015b sercu zajmuje pierwsze miejsce, przes\u0142ania kochaj\u0105cemu swoj\u0105 osob\u0105 Boga. I to jest bardzo \u017ale. Ludzie, kt\u00f3rych kochamy, nie mog\u0105 przes\u0142ania\u0107 nam Boga. Nie mo\u017cemy nikogo bardziej kocha\u0107 ni\u017c samego Boga! Jemu, tylko i wy\u0142\u0105cznie Jemu nale\u017cy si\u0119 w naszym sercu pierwsze\u0144stwo. Mi\u0142o\u015b\u0107 pierwsze\u0144stwa rodzi si\u0119 w sercu prawego i szlachetnego cz\u0142owieka, kt\u00f3ry ka\u017cdemu pragnie odda\u0107 to, co mu si\u0119 nale\u017cy. Taki cz\u0142owiek pami\u0119ta o s\u0142owach Chrystusa Pana: \u201eDajcie cesarzowi, co nale\u017cy do cesarza, a Bogu, co nale\u017cy do Boga\u201d. Czemu na \u015bwiecie jest tyle anarchii, nie\u0142adu i nieszcz\u0119\u015bcia? Poniewa\u017c ludzie oddaj\u0105 cesarzowi to, co si\u0119 Bogu nale\u017cy. Sfera profanum<\/em> jest traktowana w spos\u00f3b nale\u017cny sacrum<\/em>. Cz\u0142owiek obecnych czas\u00f3w najcz\u0119\u015bciej nie ustawia rzeczy na ich w\u0142a\u015bciwym miejscu. B\u0142ahostki traktuje zbyt powa\u017cnie, za\u015b rzeczy wa\u017cne lekcewa\u017cy. Doczesno\u015b\u0107 absolutyzuje, a o wieczno\u015bci zapomina. Pierwsze\u0144stwo daje temu, co najbardziej jaskrawe, krzykliwe i natr\u0119tnie si\u0119 eksponuj\u0105ce, prawdziwe za\u015b i g\u0142\u0119bokie warto\u015bci pozostawia w zapomnieniu. A najbardziej zapominany ze wszystkich jest w\u0142a\u015bnie B\u00f3g. Je\u015bli cz\u0142owiek nie podda si\u0119 temu destrukcyjnemu trendowi i zaczyna zajmowa\u0107 si\u0119 sprawami Bo\u017cymi, to powoli i coraz wyra\u017aniej dostrzega, \u017ce pierwsze\u0144stwo nale\u017cy si\u0119 we wszystkim Temu, kt\u00f3ry jest wielki, majestatyczny, kt\u00f3ry przewy\u017csza \u201eniesko\u0144czenie wszystko, co cz\u0142owiek tylko jest w stanie pomy\u015ble\u0107\u201d (\u015bw. Anzelm). Z drugiej strony, uwa\u017cny obserwator zdaje sobie coraz wyra\u017aniej spraw\u0119 z kondycji \u015bwiata i wszystkich jego przemijaj\u0105cych spraw. Jest to, w por\u00f3wnaniu z Bogiem, marno\u015b\u0107. \u015awiat wobec Boga jest niczym. W rzeczy samej, \u201ewszystko to nico\u015b\u0107 opr\u00f3cz Ciebie!\u201d. Tak m\u00f3wi ten, kto kocha Pana mi\u0142o\u015bci\u0105 pierwsze\u0144stwa. Skutkiem tej mi\u0142o\u015bci jest uwolnienie si\u0119 od zbytnich przywi\u0105za\u0144 do rzeczy stworzonych, do w\u0142asnego \u201eja\u201d, oraz energiczna walka rycerza o honor swego Pana i Boga. W \u017cyciu \u015bw. Marii Magdaleny, od chwili jej nawr\u00f3cenia, pierwsz\u0105 osob\u0105 by\u0142 Pan Jezus, co znalaz\u0142o mi\u0119dzy innymi sw\u00f3j wyraz w jej mi\u0142osnym powitaniu: \u201eRabboni (co znaczy Mistrzu)\u201d (J 20, 16).<\/p>\r\n\r\n

Czwarty rodzaj to mi\u0142o\u015b\u0107 wsp\u00f3\u0142czucia (amor condolenti\u00c3\u00a6<\/em>). Cierpienie tych, kt\u00f3rych kochamy, staje si\u0119 naszym cierpieniem. Kochaj\u0105cy Boga chc\u0105 czu\u0107 to, co On czu\u0142, gdy \u017cy\u0142 tu na ziemi, przed swoim wniebowst\u0105pieniem. Wzorem jest \u015bw. Weronika. Ewangelie o niej milcz\u0105, ale m\u00f3wi o niej Tradycja. Wiemy, \u017ce widz\u0105c Pana na drodze krzy\u017cowej, wsp\u00f3\u0142czu\u0142a Mu, to znaczy czu\u0142a to, co On, czu\u0142a wsp\u00f3lnie z Nim i dlatego chcia\u0142a ul\u017cy\u0107 Jego cierpieniom. Chcia\u0142a pocieszy\u0107 Go cho\u0107by jakim\u015b ma\u0142ym gestem, ma\u0142\u0105 ofiar\u0105. To, co u \u015bw. Weroniki znamy jako pojedyncze wydarzenie, w \u017cyciu Matki Bo\u017cej by\u0142o stanem. Do tego stopnia, \u017ce Maryj\u0119 s\u0142usznie nazywamy Matk\u0105 Bolesn\u0105. Ona wsp\u00f3\u0142czu\u0142a ze swoim Synem na d\u0142ugo przed Jego m\u0119k\u0105 i \u015bmierci\u0105 na krzy\u017cu. Jej wsp\u00f3\u0142czucie osi\u0105gn\u0119\u0142o stopie\u0144 wsp\u00f3\u0142cierpienia niedost\u0119pny innym ludziom. Maryja pragn\u0119\u0142a, gdyby to tylko by\u0142o mo\u017cliwe, sama zawisn\u0105\u0107 na krzy\u017cu, byle tylko oszcz\u0119dzi\u0107 cierpienia Chrystusowi. Mi\u0142o\u015b\u0107 wsp\u00f3\u0142czucia rodzi si\u0119 we wra\u017cliwym sercu nie tylko na my\u015bl o czasie ziemskiego \u017cycia Pana Jezusa. Jest tak\u017ce owocem my\u015blenia o tera\u017aniejszo\u015bci. Wobec niezliczonych obelg, blu\u017anierstw i grzech\u00f3w oboj\u0119tno\u015bci, wzgardy i lekcewa\u017cenia pope\u0142nianych codziennie przeciw Bogu kochaj\u0105ce serce chce swego Pana pocieszy\u0107, chce swemu Panu jako\u015b wynagrodzi\u0107, chce zmniejszy\u0107 przykro\u015bci Mu zadane. Chce zado\u015b\u0107uczyni\u0107 i naprawi\u0107, cho\u0107by tylko symbolicznie, wyrz\u0105dzone Bogu krzywdy. W jaki spos\u00f3b? Okazuj\u0105c Mu wi\u0119cej ni\u017c dotychczas pobo\u017cnych my\u015bli i dobrych uczynk\u00f3w, okazuj\u0105c Mu gor\u0119tsz\u0105 i bardziej spontaniczn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107. \u201eB\u00f3g jest tak smutny! Je\u015bli tylko m\u00f3g\u0142bym go pocieszy\u0107!\u201d – oto s\u0142owa wyra\u017caj\u0105ce ca\u0142\u0105 duchowo\u015b\u0107 b\u0142. Franciszka z Fatimy. Bardzo podobn\u0105 postaw\u0119 znajdujemy w biografii \u015bw. Ma\u0142gorzaty Marii Alacoque. Gdy Pan Jezus objawi\u0142 jej swe Naj\u015bwi\u0119tsze Serce, otoczone cierniami i przebite w\u0142\u00f3czni\u0105, ona zapragn\u0119\u0142a przede wszystkim nie\u015b\u0107 temu Sercu pociech\u0119. Zobaczy\u0142a t\u0119 \u201ezbytni\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107\u201d Boga, mi\u0142o\u015b\u0107 a\u017c do wylania ostatniej kropli krwi tryskaj\u0105cej z przebitego Bo\u017cego Serca. Jednocze\u015bnie us\u0142ysza\u0142a w swej duszy Jezusowy lament cierpienia z powodu ludzkiej niewdzi\u0119czno\u015bci, kt\u00f3ra co prawda Bogu nie jest w stanie uczyni\u0107 ju\u017c \u017cadnej krzywdy, ale samych niewdzi\u0119cznych ludzi wiedzie do piek\u0142a. Zobaczy\u0142a, i\u017c najwi\u0119ksze cierpienia zadaje Bo\u017cemu Sercu ozi\u0119b\u0142o\u015b\u0107 i rutyna w s\u0142u\u017cbie Bo\u017cej dusz szczeg\u00f3lnie uprzywilejowanych i po\u015bwi\u0119conych Bogu, to znaczy dusz kap\u0142a\u0144skich i zakonnych. Ozi\u0119b\u0142o\u015b\u0107 kap\u0142ana lub zakonnika jest wi\u0119c czym\u015b o stokro\u0107 gorszym ni\u017c wielkie z\u0142o, jakim jest ozi\u0119b\u0142o\u015b\u0107 cz\u0142owieka \u015bwieckiego. Owocem mi\u0142o\u015bci wsp\u00f3\u0142czucia jest szukanie na ka\u017cdym kroku okazji, by pocieszy\u0107 czym\u015b Boga, by da\u0107 Mu troch\u0119 rado\u015bci, jak to przepi\u0119knie wyrazi\u0142a \u015bw. El\u017cbieta od Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej: \u201eUspok\u00f3j moj\u0105 dusz\u0119. Uczy\u0144 w niej swoje niebo, swoje mieszkanie umi\u0142owane i miejsce swego spoczynku\u201d. Wspomnijmy tu cudownie pi\u0119kne i jednocze\u015bnie proste wyznanie mi\u0142o\u015bci \u015bw. Piotra wobec Pana Jezusa: \u201ePanie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, \u017ce Ci\u0119 mi\u0142uj\u0119\u201d (J 21, 17).<\/p>\r\n\r\n

Pozosta\u0142o nam jeszcze scharakteryzowanie trzech rodzaj\u00f3w mi\u0142o\u015bci do Boga. Zajmiemy si\u0119 nimi w majowym numerze naszego miesi\u0119cznika. Ju\u017c teraz jednak widzimy, \u017ce cho\u0107 nasze mo\u017cliwo\u015bci s\u0105 bardzo ograniczone, mo\u017cemy czyni\u0107 dla Pana Boga o wiele wi\u0119cej ni\u017c czynili\u015bmy dot\u0105d. Najpi\u0119kniejsz\u0105 ilustracj\u0105 mi\u0142o\u015bci do Boga s\u0105 \u017cywoty \u015bwi\u0119tych. Tym, co nas w nich najbardziej fascynuje i co najbardziej podziwiamy, jest konsekwencja, z jak\u0105 rozwijali, do granic ludzkich mo\u017cliwo\u015bci, ka\u017cdy rodzaj mi\u0142o\u015bci. Jednak ka\u017cdy, nawet najwi\u0119kszy \u015bwi\u0119ty wyznawa\u0142, jak ma\u0142o, jak strasznie ma\u0142o jeszcze czyni dla Boga. W por\u00f3wnaniu z Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 wszelkie starania \u015bwi\u0119tych s\u0105 drobnostk\u0105. C\u00f3\u017c dopiero m\u00f3wi\u0107 o nas, kt\u00f3rym tak daleko do \u015bwi\u0119to\u015bci?<\/p>\r\n\r\n

ks. Karol Stehlin FSSPX<\/em><\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Drodzy Czytelnicy! W artyku\u0142ach wst\u0119pnych poprzednich numer\u00f3w naszego pisma pisali\u015bmy o mi\u0142o\u015bci, jak\u0105 B\u00f3g nas kocha. Przedstawili\u015bmy tak\u017ce powody, dla kt\u00f3rych cz\u0142owiek powinien na Bo\u017c\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 odpowiada\u0107 mi\u0142o\u015bci\u0105. Teraz skupimy si\u0119 na tym, jakie formy mo\u017ce przybiera\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 cz\u0142owieka ku Bogu. Pierwsza z nich to mi\u0142o\u015b\u0107 \u017cyczliwo\u015bci (amor benevolenti\u00c3\u00a6). W naszych relacjach z lud\u017ami mi\u0142o\u015b\u0107 […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20551"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=20551"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20551\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=20551"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=20551"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=20551"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}