{"id":1839,"date":"2008-03-19T22:29:18","date_gmt":"2008-03-19T22:29:18","guid":{"rendered":""},"modified":"-0001-11-30T00:00:00","modified_gmt":"-0001-11-30T04:00:00","slug":"","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=1839","title":{"rendered":"Gazetoog\u0142upiacz – Arkadiusz Robaczewski<\/em>"},"content":{"rendered":"

Zdarza mi si\u0119 od czasu do czasu podr\u00f3\u017cowa\u0107 w godzinnach rannych po Warszawie miejskimi \u015brodkami lokomocji – tramwajem, metrem, autobusem. Jad\u0119 sobie i dokonuj\u0119 pobie\u017cnego „studium z przedmiotu” – z otaczaj\u0105cej mnie rzeczywisto\u015bci.<\/p>\r\n

To, co zwr\u00f3ci\u0142o moj\u0105 uwag\u0119 to zjawisko, kt\u00f3re nazwa\u0142em „zm\u0119czenie m\u0142odych”. Mo\u017cna je opisa\u0107 tak: gdy tramwaj podje\u017cd\u017ca do przystanku i zwalnia, przy jego drzwiach, podbiegaj\u0105c truchcikiem za przystaj\u0105cym tramwajem, znajduje si\u0119 zwykle kilka, czasem kilkana\u015bcie os\u00f3b. Gdy tylko pojazdu otworz\u0105 si\u0119 – czem pr\u0119dzej grupa ta prze do wn\u0119trza. Zwyci\u0119\u017caj\u0105 – rzecz oczywista – osobniki najsilniejsze: zatem m\u0142ode, stosunkowo dobrze od\u017cywione, nie podlegaj\u0105ce chorobom. To oni pierwsi zajmuj\u0105 przestrze\u0144 w poje\u017adzie; zajmij\u0105 te\u017c wolne miejsca do siedzenia. Po nich wpadaj\u0105 do wagonu osoby nieco starsze, ale jeszcze swobodnie poruszaj\u0105ce si\u0119 o w\u0142asnych si\u0142ach – one, je\u015bli jeszcze s\u0105, te\u017c zajmuj\u0105 miejsca siedz\u0105ce. Na ko\u0144cu wchodz\u0105 seniorzy ludzkiego rodu obojga p\u0142ci. Czasem z mozo\u0142em, czasem bezradnie szukaj\u0105c wzrokiem pomocy, zdenerwowane, bo poganiane sygna\u0142em gotowo\u015bci do odjazdu.  Miejsca siedz\u0105ce w poje\u017adzie s\u0105 zaj\u0119te, opieraj\u0105 si\u0119 zatem o swe laski, czasem o por\u0119cz krzese\u0142ka, w kt\u00f3rym zasiada zwykle m\u0142odszy osobnik.<\/p>\r\n

M\u0142odszy osobnik nie zauwa\u017ca tego, kt\u00f3ry z pogodn\u0105 twarz\u0105, cho\u0107 w wytartym paltociku, zgarbiony i na chwiejnych z powodu wieku nogach stoi nad nim. Nie zauwa\u017ca, jest bowiem bez reszty zaj\u0119ty lektur\u0105 gazety. Ta gazeta to najcz\u0119\u015bciej dziennik, kt\u00f3ry przed chwila otrzyma\u0142 za darmo na przystanku. Czasem, zamiast niego trzyma w r\u0119ku dziennik, kt\u00f3ry naby\u0142 w kiosku – oba dzienniki nale\u017c\u0105 do tego samego imperium medialnego. Imperium pot\u0119\u017cnego, ci\u0105gn\u0105cego z kieszeni owych m\u0142odych i starszych, wszystkich zreszt\u0105 p\u0142ac\u0105cych podatki, obywateli – krocie z\u0142otych polskich.<\/p>\r\n

Bo obywatel polski nie tylko dobrowolnie funduje ze swej skromnej cz\u0119sto pensji bajo\u0144skie pensje zarz\u0105dzaj\u0105cych owym imperium, w\u00f3wczas, gdy t\u0119 gazet\u0119 kupuje. Robi to tak\u017ce w\u00f3wczas, gdy odbiera z r\u0105k zwijaj\u0105cych si\u0119 jak krupierzy przy karcianym stoliku rozdawc\u00f3w, darmow\u0105 wersj\u0119 soft owego dziennika. Mechanizm jest prosty – w gazecie s\u0105 reklamy, a dawcy owych reklam odbior\u0105 sobie ze skarbu pa\u0144stwa zwr\u00f3cony skwapliwie podatek vat; zwrot ten jest mo\u017cliwy dzi\u0119ki p\u0142aconym przez nas wszystkich innym podatkom.<\/p>\r\n

I tak st\u0142oczona w tramwajach, autobusach, metrze, spiesz\u0105ca do swoich etatowych, za grosze, miejsc pracy cz\u0119\u015b\u0107 spo\u0142ecze\u0144stwa utrzymuje imperator\u00f3w, kt\u00f3rych krociowe zyski pozwalaj\u0105 na swobodny rz\u0105d umys\u0142ami i wol\u0105 st\u0142oczonych w \u015brodkach miejskiej komunikacji obywateli.<\/p>\r\n

Obywatele ci zwykle my\u015bl\u0105, czy raczej postrzegaj\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 tak, jak sobie \u017cyczy imperator. Wiedz\u0105, \u017ce „Kaczy\u0144scy” s\u0105 \u017ali, mali, kurduplowaci i nienawistni, \u017ce obecny rz\u0105d jest o niebo lepszy od poprzedniego; gdyby zapyta\u0107 dlaczego? – czytelnik obu dziennik\u00f3w ma gotow\u0105, rzecz jasna, odpowied\u017a: bo jest za „Europ\u0105”, „za invitro” i nie jest na pasku „Rydzyka”. <\/p>\r\n

W\u0142a\u015bnie, „Rydzyk” – to specjalny szwarccharakter tej gazety. Ju\u017c nawet czytelnicy zapomnieli zapewne, \u017ce jest to kap\u0142an katolicki, \u017ce w Polsce tradycyjnie osobom tego stanu okazywano szacunek szczeg\u00f3lny – ze wzgl\u0119du na religijno\u015b\u0107 i jak\u0105\u015b przerastaj\u0105c\u0105 ludzkie pojmowanie Tajemnic\u0119, jak\u0105 ka\u017cdy kap\u0142an w sobie nosi. Taki szacunek mo\u017cna okazywa\u0107 „otwartym” przedstawicielom tego stanu, ale nie „Rydzykom” i „Jankowskim”. Im si\u0119 szacunek nie nalezy i niech ka\u017cdy czytelnik obu gazet o tym pami\u0119ta i niech tak uczy dzieci.<\/p>\r\n

Ka\u017cdy czytelnik obu gazet wie, \u017ce „Rydzyk” nie mo\u017ce by\u0107 obj\u0119ty tolerancj\u0105, do kt\u00f3rej, sk\u0105din\u0105d, czytelnicy obu dziennik\u00f3w s\u0105 zobowi\u0105zani wobec ka\u017cdego niemal\u017ce – wobec „geya”, „narkomana”, „komunisty”, „samotnej matki”, czasem tak\u017ce wobec „pedofila” – za jego inno\u015b\u0107 nie odpowiada on sam, tylko katolickie wychowanie, albo molestuj\u0105cy go w dzieci\u0144stwie „ksi\u0105dz”. Tolerancj\u0105 nie mo\u017ce by\u0107 te\u017c obj\u0119ty „endek” albo inny „faszysta”.<\/p>\r\n

„Je\u015bli my\u015blisz inaczej – przekonuj\u0105 czytelnika oba imperialne dzienniki – jeste\u015b marginesem spo\u0142ecze\u0144stwa. T\u0105 gorsz\u0105 jego cz\u0119\u015bci\u0105.” Nikt nie chce by\u0107 gorsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 spo\u0142ecze\u0144stwa. „Zatem – mysli sobie czytelnik obu dziennik\u00f3w – musz\u0119 postrzega\u0107 \u015bwiat tak, jak Prawie Najwi\u0119kszy Autorytet, prof. W. B., jak Najwi\u0119ksi Poeci: Cz. M. i W. SZ., w ko\u0144cu jak Nadszyszkownik Wszystkich Redaktor\u00f3w: A. M.” Takie poczucie wi\u0119zi z najwi\u0119kszymi czytelnikom obu dziennik\u00f3w, st\u0142oczonym w tramwaju, autobusie, metrze, p\u0119dz\u0105cych do pracy za grosze – zapewnia ca\u0142kowity brak kompleks\u00f3w i pewno\u015b\u0107 siebie, jaka wyst\u0119puje tylko u g\u0142upc\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n

Arkadiusz Robaczewski<\/em><\/strong><\/p>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n \r\n
\r\n

Arkadiusz ROBACZEWSKI, filozof, publicysta, b. dyrektor Instytutu Edukacji Narodowej, obecnie prezes Fundacji Dziedzictwa Narodowego<\/a>, jest autorem niezwykle cennej ksi\u0105\u017cki pt „O cnotach i wychowaniu”<\/strong>.<\/p>\r\n\r\n \r\n \r\n
 <\/td>\r\n <\/td>\r\n  <\/td>\r\n <\/tr>\r\n
 <\/td>\r\n  <\/td>\r\n  <\/td>\r\n <\/tr>\r\n<\/table>\r\n

„Pozycja ta stanowi zbi\u00f3r autonomicznych artyku\u0142\u00f3w, kt\u00f3re spina w ca\u0142o\u015b\u0107 problem wychowania cz\u0142owieka jako osoby w duchu filozofii klasycznej. Popularne przedstawienie celu, przedmiotu i wielorakich aspekt\u00f3w wychowania, problem wychowania do pe\u0142ni cz\u0142owiecze\u0144stwa, przypomnienie dorobku my\u015blicieli antyku i \u015bredniowiecza w dziedzinie kszta\u0142towania usprawniaj\u0105cych prawdziwie ludzkie dzia\u0142anie do prawdy i dobra cn\u00f3t kardynalnych i pokrewnych (roztropno\u015bci, umiarkowania, m\u0119stwa, wielkoduszno\u015bci, cierpliwo\u015bci, sprawiedliwo\u015bci), a\u017c po cnoty teologiczne: wiar\u0119, nadziej\u0119 i mi\u0142o\u015b\u0107, refleksje na temat sumienia umo\u017cliwiaj\u0105 namys\u0142 nad sprawami najwa\u017cniejszymi w \u017cycia ka\u017cdego cz\u0142owieka – jego rozwojem osobowym, z kt\u00f3rego konieczno\u015bci\u0105 walcz\u0105 dzisiejsze nurty antypedagogiczne.”<\/p>\r\n<\/td><\/tr><\/table>\r\n

 <\/p>\r\n\r\n\r\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Zdarza mi si\u0119 od czasu do czasu podr\u00f3\u017cowa\u0107 w godzinnach rannych po Warszawie miejskimi \u015brodkami lokomocji – tramwajem, metrem, autobusem. Jad\u0119 sobie i dokonuj\u0119 pobie\u017cnego „studium z przedmiotu” – z otaczaj\u0105cej mnie rzeczywisto\u015bci. To, co zwr\u00f3ci\u0142o moj\u0105 uwag\u0119 to zjawisko, kt\u00f3re nazwa\u0142em „zm\u0119czenie m\u0142odych”. Mo\u017cna je opisa\u0107 tak: gdy tramwaj podje\u017cd\u017ca do przystanku i zwalnia, […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1839"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1839"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1839\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1839"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1839"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1839"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}