{"id":17488,"date":"2010-01-19T23:37:59","date_gmt":"2010-01-20T04:37:59","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=17488"},"modified":"2010-01-19T23:41:46","modified_gmt":"2010-01-20T04:41:46","slug":"tradycja-pierwotna-a-tradycja-katolicka-pawel-taufer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=17488","title":{"rendered":"Tradycja pierwotna a Tradycja katolicka – Pawe\u0142 Taufer<\/em>"},"content":{"rendered":"

Od redakcji \u201eLe Sel de la terre\u201d:<\/strong> Artyku\u0142 ten jest t\u0142umaczeniem wyk\u0142adu wyg\u0142oszonego przez prof. Paw\u0142a Taufera na Kongresie Bada\u0144 Katolickich, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w Rimini we W\u0142oszech w ostatnim tygodniu pa\u017adziernika 1999 r. W\u0142oski tytu\u0142 tego wyk\u0142adu brzmia\u0142: I giovani e le rovine di Evola – \u2018M\u0142odzi i ruiny Evoli\u2019, stanowi\u0105c, jak si\u0119 wydaje, aluzj\u0119 do utworu Evoli napisanego specjalnie dla m\u0142odych, kt\u00f3rych uczy\u0142 i kierowa\u0142: Les Hommes au millieu des ruines (\u2018Ludzie w\u015br\u00f3d ruin\u2019, 1951).<\/strong><\/p>\r\n\r\n

Wa\u017cno\u015b\u0107 i aktualno\u015b\u0107 tego wyk\u0142adu nie umkn\u0105 tym, kt\u00f3rzy znaj\u0105 szkodliwy wp\u0142yw, jaki wywiera na kr\u0119gi m\u0142odzie\u017cy tzw. prawicy \u017carliwa egzaltacja my\u015blicielami neopoga\u0144skimi w rodzaju Evoli. Przypominamy sobie na przyk\u0142ad o pochwalnym artykule, kt\u00f3ry dodatek \u201eFran\u00c3\u00a7ais d\u2019abord\u201d z lipca 1996 r. (nr 240) po\u015bwi\u0119ci\u0142 Evoli: \u201eEvola, Rzymianin, arystokrata o\u015bnie\u017conych szczyt\u00f3w\u201d, \u201eherold Tradycji i nieprzejednany wzgardziciel wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata\u201d, \u201ecz\u0142owiek stoj\u0105cy w\u015br\u00f3d ruin\u201d… Evola zosta\u0142 przedstawiony jako zbawiciel, mistrz, budziciel sumie\u0144, kt\u00f3rego egzystencja by\u0142a \u201enaznaczona dumn\u0105 prawo\u015bci\u0105 staro\u017cytnych Rzymian, sensem honoru i walki, kt\u00f3re liczni uwa\u017cali za pogrzebane wraz z wielkimi cesarskimi marzeniami\u201d. Ani s\u0142owa o jego antychrze\u015bcija\u0144stwie, o moralnych perwersjach, o tchn\u0105cym nienawi\u015bci\u0105 poga\u0144stwie, o ezoterycznych, magicznych praktykach…<\/strong><\/p>\r\n\r\n

Niniejszy artyku\u0142, udokumentowany, precyzyjny, oparty na tekstach omawianego tw\u00f3rcy, przywraca rzeczom w\u0142a\u015bciwy porz\u0105dek i dowodzi, \u017ce Evola by\u0142 w rzeczywisto\u015bci wysoko wtajemniczonym adeptem ezoteryzmu gnostyckiego i wybranym instrumentem diabolicznej dywersji.<\/strong><\/p>\r\n\r\n


<\/p>\r\n\r\n

W zesz\u0142ym roku podczas naszego kongresu na temat Renata Gu\u00c3\u00a9nona po\u0142o\u017cy\u0142em nacisk na g\u0142\u0119bok\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy Gu\u00c3\u00a9nonowsk\u0105 koncepcj\u0105 Tradycji, rozumianej jako Tradycja pierwotna, a Tradycj\u0105 katolick\u0105.<\/p>\r\n\r\n

Tradycja Gu\u00c3\u00a9nona jest aprioryczna, ro\u015bci sobie prawa do uniwersalizmu, jest wieczna i niezmienna. Odnosi si\u0119 do staro\u017cytnych koncepcji hinduistycznych, stwierdzaj\u0105cych istnienie pierwotnego Centrum, najwy\u017cszej To\u017csamo\u015bci przekraczaj\u0105cej poj\u0119cie przestrzeni i czasu, maj\u0105cej charakter ca\u0142o\u015bci, niesko\u0144czono\u015bci, nieograniczono\u015bci. Nie mo\u017cna o niej nic powiedzie\u0107, gdy\u017c ka\u017cda forma poznania, z bezpo\u015bredni\u0105 w\u0142\u0105cznie, jest de facto wykluczona, wi\u0119c w ko\u0144cowej analizie jej istnienie jest z\u0142udne.<\/p>\r\n\r\n

Ludzko\u015b\u0107, kt\u00f3ra zosta\u0142a obdarowana Tradycj\u0105 – utrzymuje Gu\u00c3\u00a9non – popad\u0142a w pewien rodzaj degeneracji z powodu jakiego\u015b pierwotnego upadku, kt\u00f3ry stopniowo oddali\u0142 j\u0105 od tego pierwotnego Centrum, z kt\u00f3rym jednak a\u017c do dzi\u015b pozostaje po\u0142\u0105czona jak\u0105\u015b subteln\u0105 wi\u0119zi\u0105.<\/p>\r\n\r\n

Owo Centrum Gu\u00c3\u00a9non uto\u017csamia\u0142 z siedzib\u0105 Tradycji nazywanej pierwotn\u0105, depozytem wiedzy metafizycznej, wiecznej i niesplamionej. P\u00f3\u017aniejsze oddalenie si\u0119 i zr\u00f3\u017cnicowanie, b\u0119d\u0105ce konsekwencj\u0105 tragedii stworzenia (kt\u00f3re woli nazywa\u0107 \u201emanifestacj\u0105\u201d), mia\u0142y da\u0107 pocz\u0105tek r\u00f3\u017cnorodnym formom religijnym, w zale\u017cno\u015bci od naturalnych predyspozycji w\u0142a\u015bciwych r\u00f3\u017cnym ludom, cywilizacjom i epokom, a tak\u017ce maj\u0105cymi z nimi zwi\u0105zek objawieniom.<\/p>\r\n\r\n

Oddalenie cz\u0142owieka od Centrum, si\u0119gaj\u0105ce niemal do zerwania z nim wi\u0119zi, mia\u0142oby osi\u0105gn\u0105\u0107 najwy\u017cszy punkt z nadej\u015bciem humanizmu i reformacji; dosz\u0142o do tego, \u017ce za naszych czas\u00f3w odleg\u0142o\u015b\u0107 mi\u0119dzy pierwotnym przes\u0142aniem a tymi, kt\u00f3rzy mieli je otrzyma\u0107, sta\u0142a si\u0119 niemo\u017cliwa do pokonania, stwarzaj\u0105c \u201ekr\u00f3lestwo ilo\u015bci\u201d (albo materii), stoj\u0105ce w wyra\u017anej i niepokonanej opozycji wzgl\u0119dem \u201ekr\u00f3lestwa jako\u015bci\u201d (albo ducha).<\/p>\r\n\r\n

Gu\u00c3\u00a9non przyr\u00f3wnuje rzeczywisty rozpad wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata do hinduistycznego Kalijuga, \u201eciemnego wieku k\u0142\u00f3tni i hipokryzji\u201d, charakteryzuj\u0105cego si\u0119 nieuniknionym p\u0119dem ku ostatecznej katastrofie, stanowi\u0105cej koniec cyklu. Opiera si\u0119 w tym por\u00f3wnaniu na wschodniej koncepcji historii, pojmowanej nie jako linearny bieg wydarze\u0144 kierowanych opatrzno\u015bciow\u0105 r\u0119k\u0105 Boga, lecz jako wieczny ruch po okr\u0119gu, powtarzaj\u0105cy si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107, cho\u0107 w zmiennej formie. Dzi\u015b prze\u017cywaliby\u015bmy wi\u0119c ostatni akt katharsis<\/em>, oczyszczenia, koniecznego – wedle dogmatu inicjacyjnego – dla wprowadzenia ludzko\u015bci w nowy \u201ez\u0142oty wiek\u201d.<\/p>\r\n\r\n

W tej perspektywie, ze szczyt\u00f3w ezoterycznych, kt\u00f3re osi\u0105gn\u0105\u0142, Gu\u00c3\u00a9non wskazuje jako jedyny spos\u00f3b ocalenia drog\u0119 powrotu a\u017c do zagubionego pierwotnego Centrum, drog\u0119, na kt\u00f3rej wysoko wtajemniczony mo\u017ce si\u0119 znale\u017a\u0107 dzi\u0119ki odpowiednim technikom ezoterycznym. Maj\u0105c to na uwadze, popiera czysto intelektualn\u0105 intuicj\u0119 jako wybrany \u015brodek poznania i ascezy. Dokonuje si\u0119 to na drodze kontemplacji, kt\u00f3rej celem jest przemiana osobowo\u015bci, daj\u0105ca dost\u0119p do nowych odkry\u0107. Odkrycia te, wzmocnione post\u0119puj\u0105cym zanikiem wszelkiego rozr\u00f3\u017cnienia mi\u0119dzy podmiotem a przedmiotem, mi\u0119dzy \u201epozna\u0107\u201d a \u201eby\u0107\u201d, zmierzaj\u0105 ku jedynej rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3ra o\u015bwieca i mie\u015bci w sobie wszystko. Na tym etapie wszystko sta\u0142oby si\u0119 jedno\u015bci\u0105; ka\u017cdy dualizm, ka\u017cda opozycja zosta\u0142aby zr\u00f3wnana, rozwi\u0105zana; jednym s\u0142owem – inicjowany, dotar\u0142szy do kresu swojej pielgrzymki, po\u0142\u0105czy\u0142by si\u0119 z samym b\u00f3stwem, sam sta\u0142by si\u0119 b\u00f3stwem1<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Tradycja pierwotna o metahistorycznym charakterze, stoj\u0105ca w opozycji do wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata, by\u0142aby zatem d\u017awigni\u0105 bezwzgl\u0119dnie hierarchicznej cywilizacji, kierowan\u0105 przez wtajemniczonych, w kt\u00f3rej ka\u017cde dzia\u0142anie by\u0142oby zwr\u00f3cone ku transcendencji. By\u0142by to, mo\u017cna powiedzie\u0107, szcz\u0119\u015bliwy zwi\u0105zek nienaruszalnych pryncypi\u00f3w i dzia\u0142aj\u0105cej zgodnie z nimi elity w celu zwalczania z\u0142a, uto\u017csamionego po prostu ze wszystkim, co przyczynia si\u0119 do ska\u017cenia wspomnianej Tradycji.<\/p>\r\n\r\n

W przeciwie\u0144stwie do powy\u017cszej koncepcji ca\u0142kowicie odmienna jest definicja Tradycji katolickiej. Jej tre\u015bci\u0105 jest to, jak B\u00f3g raczy\u0142 ukaza\u0107 si\u0119 ludziom poprzez seri\u0119 bezpo\u015brednich objawie\u0144. Wszystko zacz\u0119\u0142o si\u0119 od pierwotnego objawienia i znajomo\u015bci Boga, jak\u0105 posiadali nasi pierwsi rodzice i \u015bwi\u0119ci patriarchowie. Doznane objawienie by\u0142o przekazywane przez tysi\u0105clecia a\u017c do chwili, kiedy dotar\u0142o do natchnionego autora, kt\u00f3ry utrwali\u0142 je w Pi\u015bmie \u015bw.<\/p>\r\n\r\n

Do tego pierwotnego objawienia do\u0142\u0105czy\u0142y kolejne, zw\u0142aszcza za po\u015brednictwem Moj\u017cesza, \u015bwi\u0119tych prorok\u00f3w i Dawida – objawienie, kt\u00f3re nar\u00f3d \u017cydowski zebra\u0142 w Starym Testamencie.<\/p>\r\n\r\n

Ostatecznym objawieniem, ukoronowaniem wszystkich poprzednich, jest objawienie Chrystusa Pana, kt\u00f3re definitywnie przypiecz\u0119towuje seri\u0119 objawie\u0144 Boga wobec ludzko\u015bci, a ko\u0144czy si\u0119 wraz ze \u015bmierci\u0105 ostatniego Aposto\u0142a i spisaniem Nowego Testamentu.<\/p>\r\n\r\n

Tradycja apostolska jest gwarantk\u0105 autentyczno\u015bci tych trzech objawie\u0144, wyja\u015bnia ich sens i przekazuje je poprzez wieki w spos\u00f3b dok\u0142adny i wiarygodny. Spekulacje teologiczne w ci\u0105gu wiek\u00f3w, podejmuj\u0105ce wysi\u0142ki w celu interpretacji Pisma \u015bw. i Tradycji ustnej, wydoby\u0142y z nich tak\u017ce pewne elementy, kt\u00f3re Magisterium Ko\u015bcio\u0142a do\u0142\u0105czy\u0142o do skarbnicy depositum fidei.<\/p>\r\n\r\n

W zesz\u0142ym roku pytali\u015bmy: kt\u00f3ra z tych dw\u00f3ch tradycji jest prawdziwa? – Odpowied\u017a by\u0142a stosunkowo prosta: je\u015bli prawdziwa by\u0142aby Tradycja pierwotna Gu\u00c3\u00a9nona, przeciwstawiaj\u0105ca si\u0119 Pismu \u015bw., to musieliby\u015bmy uzna\u0107, \u017ce B\u00f3g sk\u0142ama\u0142 i \u017ce w konsekwencji nie jest tym doskona\u0142ym Bytem, kt\u00f3remu z definicji przypada przywilej absolutnej prawdy. Zabrak\u0142oby Mu wi\u0119c, wed\u0142ug s\u0142awnego dowodu ontologicznego Anzelma z Aosty2<\/a>, przymiotu istnienia.<\/p>\r\n\r\n

Przypomnijmy w ko\u0144cu i to: podczas gdy dla katolika tekst i pouczenia Pisma \u015bw. s\u0105 rzeczywiste, jak rzeczywista by\u0142a obecno\u015b\u0107 Boga, kt\u00f3ry natchn\u0105\u0142 \u015bwi\u0119tego pisarza – dla wyznawcy Tradycji pierwotnej rzeczywisto\u015bci\u0105 jest w ca\u0142ym tego s\u0142owa znaczeniu mitologia istniej\u0105ca we wszystkich kr\u0119gach cywilizacyjnych i u wszystkich lud\u00f3w; nawet Ksi\u0119g\u0119 Rodzaju przyjmuje on jedynie jako mitologiczny i legendarny opis naszych pocz\u0105tk\u00f3w.<\/p>\r\n\r\n

* * *<\/p>\r\n\r\n

Postanowili\u015bmy kr\u00f3tko podsumowa\u0107 doktryn\u0119 Gu\u00c3\u00a9nona w celu wprowadzenia w zakres naszych rozwa\u017ca\u0144 innej postaci, kt\u00f3r\u0105 spotykamy dzisiaj szczeg\u00f3lnie w kr\u0119gach m\u0142odzie\u017cy sympatyzuj\u0105cej ze \u015brodowiskami prawicy, mieszcz\u0105cej si\u0119 doskonale w triadzie heglowskiej: \u201eteza – antyteza – synteza\u201d, to znaczy: \u201ekonserwatyzm – post\u0119p – umiarkowanie\u201d. Te fazy w dziedzinie polityki i jeszcze szczeg\u00f3lniej w \u015brodowisku partyjnym uto\u017csamiaj\u0105 si\u0119 w rzeczy samej z \u201eprawic\u0105 – lewic\u0105 – centrum\u201d.<\/p>\r\n\r\n

Prawica reprezentuje tu element konserwatywny, jest wi\u0119c niezb\u0119dnym sk\u0142adnikiem procesu dialektycznego – procesu, na kt\u00f3rym opieraj\u0105 si\u0119 wszystkie aktualne demokracje zachodnie; i nie tylko zachodnie: zdarzy\u0142o si\u0119 nawet, \u017ce Micha\u0142 Gorbaczow umie\u015bci\u0142 J\u00f3zefa Stalina mi\u0119dzy nacjonalistami i konserwatystami \u201eprawicy\u201d.<\/p>\r\n\r\n

Rezultaty tej gry s\u0105 powszechnie znane: logika, odbicie Logos, le\u017c\u0105ca u podwalin Zachodu, zosta\u0142a wyrzucona za burt\u0119. Niegdy\u015b spo\u0142ecze\u0144stwo by\u0142o solidnie osadzone na poj\u0119ciach prawdy i fa\u0142szu, dobra i z\u0142a; demokracja sprawia, \u017ce ka\u017cda instytucja staje si\u0119 chwiejna, a ka\u017cda prawda – prowizoryczna, wci\u0105gni\u0119ta w ci\u0105g\u0142y i sztuczny wir tego absurdalnego procesu3<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Zapowiedzian\u0105 postaci\u0105 jest Juliusz Evola, w\u0142oski my\u015bliciel, kt\u00f3ry w pewnym momencie swego \u017cycia spotka\u0142 w\u0142a\u015bnie Gu\u00c3\u00a9nona. W wyniku tego spotkania objawi\u0142 si\u0119 Evoli brakuj\u0105cy element, kt\u00f3ry nada\u0142 jego doktrynie aspekt organicznej ca\u0142o\u015bci, co oznacza\u0142o w\u0142\u0105czenie si\u0119 w wielki nurt Tradycji pierwotnej.<\/p>\r\n\r\n

Najpierw trzeba wi\u0119c wprowadzi\u0107 definicj\u0119 Tradycji pierwotnej wed\u0142ug tego, jak rozumia\u0142 j\u0105 Evola: Tradycja, m\u00f3wi Evola, \u201ejest porz\u0105dkiem hierarchicznym i jako\u015bciowym skoncentrowanym na transcendentnej duchowo\u015bci oraz na elicie uprawnionych i prawowitych przedstawicieli\u201d4<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Evola spotka\u0142 Gu\u00c3\u00a9nona w 1928 r.; mia\u0142 w\u00f3wczas 30 lat, a Gu\u00c3\u00a9non – 42. Gu\u00c3\u00a9non zosta\u0142 mu przedstawiony przez osob\u0119 wysoko wtajemniczon\u0105, Artura Reghiniego, martynist\u01195<\/a>, 33. stopnia masonerii Rytu Szkockiego, z kt\u00f3rym Evola za\u0142o\u017cy\u0142 ugrupowanie o tajemniczej nazwie Ur.<\/p>\r\n\r\n

Gu\u00c3\u00a9non by\u0142 ju\u017c od 17 lat masonem 33. stopnia. Evola, przeciwnie, odby\u0142 nietypow\u0105 drog\u0119, nad kt\u00f3r\u0105 wypada nam si\u0119 zatrzyma\u0107 w celu celniejszego usytuowania jego postaci i doktryny.<\/p>\r\n\r\n

Kilka szczeg\u00f3\u0142\u00f3w biograficznych a\u017c do 1928 r. Idealizm magiczny<\/h3>\r\n\r\n

Juliusz Cezar Andrzej Evola urodzi\u0142 si\u0119 w Rzymie 19 maja 1898 r. w rodzinie zubo\u017ca\u0142ej arystokracji katolickiej, maj\u0105cej odleg\u0142e korzenie hiszpa\u0144skie. Co do tytu\u0142u barona, kt\u00f3rego u\u017cywa\u0142, to istotnie mia\u0142 do niego prawo, nawet je\u015bli nie odpowiada\u0142a temu jego sytuacja ekonomiczna, jak wydaje si\u0119 dowodzi\u0107 praca jego matki, kt\u00f3ra by\u0142a zatrudniona w biurze technicznym w\u0142oskiej poczty w Rzymie6<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Evola uko\u0144czy\u0142 studia matematyki i technologii na wydziale in\u017cynierii, nie otrzyma\u0142 zreszt\u0105 dyplomu ze wzgl\u0119du na \u201ewzgard\u0119 dla tytu\u0142\u00f3w akademickich\u201d7<\/a>. R\u00f3wnocze\u015bnie wzrasta\u0142o w nim zainteresowanie filozofi\u0105 i sztuk\u0105, co przywiod\u0142o go do podj\u0119cia tw\u00f3rczej dzia\u0142alno\u015bci malarskiej i poetyckiej. Nawi\u0105za\u0142 kontakty z kr\u0119gami futuryst\u00f3w, np. Marinettiego, autora Manifestu literatury futurystycznej, czy Dopero, eksperta w sztuce malarskiej awangardy, ale pr\u0119dko rozwin\u0105\u0142 swe w\u0142asne formy figuratywne zaczerpni\u0119te z ezoteryzmu. W 1917 r. zosta\u0142 powo\u0142any do wojska jako porucznik artylerii g\u00f3rskiej, po czym wys\u0142any na p\u0142askowy\u017c w Asiago, gdzie jednak nie bra\u0142 udzia\u0142u w \u017cadnym powa\u017cnym czynie zbrojnym. Z tego okresu datuje si\u0119 jego spotkanie z J\u00f3zefem Bottai, z kt\u00f3rym dzieli\u0142 sw\u0105 wojskow\u0105 egzystencj\u0119. Nawi\u0105za\u0142 z nim wsp\u00f3\u0142prac\u0119, kt\u00f3ra w przysz\u0142o\u015bci mia\u0142a si\u0119 okaza\u0107 bardzo cenna. Gdy Bottai sta\u0142 si\u0119 faszystowskim notablem, nieraz wybawia\u0142 Evol\u0119 z k\u0142opot\u00f3w wynikaj\u0105cych z jego niekiedy burzliwych stosunk\u00f3w z re\u017cimem8<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Jego stanowisko w sprawie wojny by\u0142o przychylne Tr\u00f3jprzymierzu, zgodnie z dojrzewaj\u0105cym w nim pogl\u0105dem ideologicznym, widz\u0105cym w \u015bwiecie germa\u0144skim i duchu pruskim ocalenie bohaterskich i wojennych cn\u00f3t, b\u0119d\u0105cych niegdy\u015b przywilejem cywilizacji \u0142aci\u0144skiej, typowych dla cz\u0142owieka wy\u017cszego – i wskutek tego pozostaj\u0105cych w ostrej opozycji wzgl\u0119dem narodowych i demokratycznych ideologii tamtej epoki.<\/p>\r\n\r\n

W\u0142oski s\u0142ownik biograficzny podaje: \u201ezdarzy\u0142o si\u0119 w czasie wojny, \u017ce w chwili napi\u0119cia autodestrukcyjnego, n\u0119cony my\u015bl\u0105 \u00abprzekroczenia rzeczywisto\u015bci zmys\u0142\u00f3w\u00bb, po raz pierwszy si\u0119gn\u0105\u0142 po \u015brodki odurzaj\u0105ce, kt\u00f3rych u\u017cywa\u0142 do 1925 r.\u201d9<\/a>. Sk\u0142onny do dzia\u0142ania i eksponowania w\u0142asnej osobowo\u015bci Evola zawsze okazywa\u0142 brak tolerancji dla zwyczajno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 uwa\u017ca\u0142 za banaln\u0105 i niewart\u0105 prze\u017cycia. My\u015bl t\u0119 odnajdujemy ju\u017c u Nietzschego, kt\u00f3ry przeci\u0119tnej i ciasnej bur\u017cuazji swej epoki przeciwstawia\u0142 osobowo\u015b\u0107 nadcz\u0142owieka, istot\u0119 ludzk\u0105 b\u0119d\u0105c\u0105 \u201edla siebie swoim w\u0142asnym prawem\u201d10<\/a>. Evola zosta\u0142 podbity takimi ideami, a jego dzia\u0142alno\u015b\u0107 w gruncie rzeczy polega\u0142a na realizowaniu ich w praktyce. Po wojnie, w 1920 r., Evola odsun\u0105\u0142 si\u0119 od futuryzmu nacjonalistycznego i sta\u0142 si\u0119 zwolennikiem dadaizmu11<\/a> Tristana Tzary (to pseudonim rumu\u0144skiego \u017byda Samuela Rosenstocka, kt\u00f3ry – zw\u0142aszcza we Francji – pod sztandarem tego ruchu artystyczno-literackiego prowadzi\u0142, z pewnym rozg\u0142osem, wojn\u0119 z j\u0119zykiem i logik\u0105). Z tej epoki wywodzi si\u0119 bogata tw\u00f3rczo\u015b\u0107 malarska Evoli, kt\u00f3ra sk\u0142oni\u0142a go do organizacji du\u017cych wystaw indywidualnych w Rzymie, Berlinie i Pary\u017cu.<\/p>\r\n\r\n

W ten spos\u00f3b dochodzimy do roku 1923, kiedy Evola podejmuje decyzj\u0119 o zako\u0144czeniu do\u015bwiadcze\u0144 malarskich i poetyckich w celu ca\u0142kowitego po\u015bwi\u0119cenia si\u0119 badaniom doktryn wschodnich, a szczeg\u00f3lnie taoizmu i tantry. Pog\u0142\u0119bia znajomo\u015b\u0107 ateistycznej filozofii buddyjskiej, a to rozpala w nim pragnienie dost\u0105pienia tego, co nazywamy \u201ewy\u017cszymi stanami bytu\u201d. Evola zwraca si\u0119 w kierunku tych samych \u017ar\u00f3de\u0142, co Gu\u00c3\u00a9non: literatury wedyjskiej i upaniszad, gdzie \u201ecz\u0142owiek jest uwa\u017cany za samego Boga, nawet je\u015bli pozostaje w stanie nie\u015bwiadomo\u015bci i odurzenia\u201d12<\/a>. W\u00f3wczas rozpoczyna si\u0119 rzekoma faza filozoficzna i spekulatywna13<\/a> w \u017cyciu Evoli, kt\u00f3ra mia\u0142a trwa\u0107 mniej wi\u0119cej a\u017c do spotkania z Renatem Gu\u00c3\u00a9nonem. Jest ona \u017ar\u00f3d\u0142em je\u015bli nie wszystkich jego g\u0142\u00f3wnych dzie\u0142, to przynajmniej idei, na kt\u00f3rych si\u0119 one opieraj\u0105. Jest to r\u00f3wnie\u017c najbardziej interesuj\u0105cy okres dla rozwa\u017ca\u0144, kt\u00f3re mamy zamiar rozwin\u0105\u0107 w tym studium, uwzgl\u0119dniaj\u0105c fakt, \u017ce nast\u0119pny etap – faza polityczna – b\u0119dzie polega\u0142 tylko na wprowadzaniu w \u017cycie i rozpowszechnianiu, zw\u0142aszcza pomi\u0119dzy niewtajemniczonymi, dojrza\u0142ych przedtem idei. Od oko\u0142o 1925 r. Evola okre\u015bli\u0142 i rozwin\u0105\u0142 swoj\u0105 postaw\u0119 filozoficzn\u0105 dotycz\u0105c\u0105 idealizmu, kt\u00f3r\u0105 streszcza w dw\u00f3ch ksi\u0105\u017ckach: Rozwa\u017cania nad idealizmem magicznym i Cz\u0142owiek jako moc.<\/p>\r\n\r\n

* * *<\/p>\r\n\r\n

G\u0142\u00f3wne za\u0142o\u017cenie idealizmu stwierdza, \u017ce ca\u0142a rzeczywisto\u015b\u0107 (czyli \u201enie-Ja\u201d) jest wytworem \u201eJa\u201d; to tak, jakby\u015bmy powiedzieli, \u017ce jaki\u015b przedmiot – nawet tak wielki jak g\u00f3ra – istnieje tylko o tyle, o ile go postrzegamy (zob. esse est percipi<\/em>, \u2018by\u0107 znaczy by\u0107 postrzeganym\u2019 Berkeleya14<\/a>, dla kt\u00f3rego wszystkie w\u0142a\u015bciwo\u015bci cia\u0142 s\u0105 tylko wytworami naszego umys\u0142u). Poza moj\u0105 percepcj\u0105 nie mog\u0119 nic powiedzie\u0107 o tej g\u00f3rze, nie wiem nawet, czy istnieje, wi\u0119c g\u00f3ra zosta\u0142a \u201estworzona\u201d przez \u201eJa\u201d, innymi s\u0142owy to moc \u201eJa\u201d sprawia, \u017ce g\u00f3ra istnieje.<\/p>\r\n\r\n

W idealizmie ka\u017cda rzeczywisto\u015b\u0107 jest zatem uwarunkowana przez \u201eJa\u201d, a \u015bwiat staje si\u0119 w\u0142asnym wyobra\u017ceniem podmiotu; wynika z tego tak\u017ce, \u017ce je\u017celi \u201eJa\u201d warunkuje rzeczywisto\u015b\u0107, to jest w stosunku do niej transcendentne. Mo\u017cna wi\u0119c r\u00f3wnie\u017c, wzmacniaj\u0105c t\u0119 my\u015bl, doj\u015b\u0107 do przekonania, \u017ce istnieje \u201eJa absolutne\u201d, jedyne, pot\u0119\u017cne, ca\u0142kowicie wolne, istniej\u0105ce ponad ludzk\u0105 my\u015bl\u0105 – takie, kt\u00f3rego nie mo\u017cemy poj\u0105\u0107. Ale moje do\u015bwiadczenie (czyli to, co nazywamy \u201e\u015bwiadomo\u015bci\u0105 empiryczn\u0105\u201d) dowodzi jednak, \u017ce istnieje \u015bwiat r\u00f3\u017cny od mojego \u201eJa\u201d, kt\u00f3re pr\u00f3buje warunkowa\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107.<\/p>\r\n\r\n

Zdaniem idealist\u00f3w B\u00f3g nie mo\u017ce by\u0107 transcendentny – to znaczy odr\u0119bny od podmiotu my\u015bl\u0105cego – poniewa\u017c tak naprawd\u0119 nie istnieje nic poza poznaj\u0105cym podmiotem. Nie ma wi\u0119c nic innego, jak tylko \u201eJa absolutne\u201d, pojmowane wed\u0142ug immanentyzmu oraz koncepcji czysto solipsystycznej15<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

A\u017c dot\u0105d Evola prezentuje wiele podobie\u0144stw z tym idealizmem, na czele kt\u00f3rego sta\u0142y takie s\u0142awy, jak Fichte, Schelling, Hegel, Nietzsche, a tak\u017ce Benedetto Croce i Giovanni Gentile; Evola dziedziczy szczeg\u00f3lnie po Nietzschem, czerpi\u0105c jednocze\u015bnie z bardziej wsp\u00f3\u0142czesnego aktualizmu16<\/a> Gentilego. Przekracza jednak idealistyczny impas, forsuj\u0105c postulat \u201eJa\u201d a\u017c do jego ekstremalnych konsekwencji. \u201e\u015awiadomo\u015b\u0107 empiryczna\u201d, m\u00f3wi Evola, narzuca bezsprzecznie pewne granice, lecz opozycja mi\u0119dzy ni\u0105 a \u201eJa absolutnym\u201d jest tylko pozorna – to iluzja, kt\u00f3rej nie potrafimy si\u0119 wyzby\u0107.<\/p>\r\n\r\n

To tak, jakby\u015bmy uznali, \u017ce musimy odrzuci\u0107 wci\u0105\u017c przywo\u0142ywan\u0105 w rozumowaniu zasad\u0119 niesprzeczno\u015bci, poniewa\u017c jest ona rezultatem ciasnoty ludzkiego umys\u0142u, przyzwyczajonego do dzia\u0142ania tylko na bazie logicznej afirmacji i negacji, a w nast\u0119pstwie niezdolnego do postrzegania innych wymiar\u00f3w, uwa\u017canych nies\u0142usznie za irracjonalne.<\/p>\r\n\r\n

Rozwi\u0105zaniem jest wype\u0142nienie dystansu mi\u0119dzy \u201eJa absolutnym\u201d a \u201eJa empirycznym\u201d, ograniczonym przez zewn\u0119trzn\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, w taki spos\u00f3b, aby przezwyci\u0119\u017cy\u0107 ograniczenie, jak\u0105 \u201eJa empiryczne\u201d przedstawia wzgl\u0119dem \u201eJa absolutnego\u201d.<\/p>\r\n\r\n

\u015aci\u015blej m\u00f3wi\u0105c: skoro logiczne rozumowanie prowadzi do nieszcz\u0119snej zasady niesprzeczno\u015bci, kt\u00f3ra p\u0119ta i ogranicza \u201eJa empiryczne\u201d, i skoro \u201eJa absolutne\u201d z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 istnieje, trzeba do niego dotrze\u0107, to znaczy dotrze\u0107 do w\u0142asnego g\u0142\u0119bokiego \u201eJa\u201d, \u015bwiadomego, naprawd\u0119 rzeczywistego, inn\u0105 drog\u0105 – drog\u0105, kt\u00f3r\u0105 Evola uto\u017csamia z inicjacj\u0105. Na tej drodze uzasadnione mog\u0142oby by\u0107 uciekanie si\u0119 do technik magicznych, zdolnych do przeniesienia inicjowanego poza zwyk\u0142\u0105 ludzk\u0105 kondycj\u0119, do stanu poznania w\u0142asnej g\u0142\u0119bi. St\u0105d te\u017c nazwa idealizmu magicznego, nadana temu kierunkowi my\u015blowemu, kt\u00f3rego Evola sta\u0142 si\u0119 mistrzem – termin ten zosta\u0142 zreszt\u0105 przyj\u0119ty ju\u017c ponad wiek wcze\u015bniej przez niemieckiego poet\u0119 romantycznego Novalisa, wraz z my\u015bl\u0105 przewodni\u0105 dominacji umys\u0142u nad cia\u0142em i nad \u015bwiatem zewn\u0119trznym.<\/p>\r\n\r\n

Droga Evoli. Rozbie\u017cne punkty z Gu\u00c3\u00a9nonem<\/h3>\r\n\r\n

Zamiarem Evoli jest \u201ewyniesienie\u201d, wewn\u0119trzna przemiana osoby za pomoc\u0105 magii inicjacyjnej: ten, kto zna techniki zdobywania (charakterystycznej dla b\u00f3stwa) zdolno\u015bci do poddawania \u015bwiata swojej woli – a\u017c do ustanowienia si\u0119 jego zasad\u0105 – jest wi\u0119c w rzeczywisto\u015bci magiem. Sercem ca\u0142ej konstrukcji filozoficznej Evoli b\u0119dzie odt\u0105d pr\u00f3ba zdobycia tej boskiej zdolno\u015bci.<\/p>\r\n\r\n

Evola uwa\u017ca, \u017ce tym sposobem przekroczy\u0142 granice nihilizmu17<\/a> Nietzschego, u kt\u00f3rego z \u017calem odkrywa\u0142 brak transcendentnej zasady, do kt\u00f3rej mo\u017cna by si\u0119 odnie\u015b\u0107, metafizycznej zasady nieodzownej, nak\u0142aniaj\u0105cej do uwolnienia si\u0119 od rzeczywisto\u015bci. Nietrudno zrozumie\u0107, jakie rozwi\u0105zanie tej kwestii mog\u0142o przynie\u015b\u0107 spotkanie z Gu\u00c3\u00a9nonem. Rzeczywi\u015bcie, dzi\u0119ki koncepcji Tradycji pierwotnej Gu\u00c3\u00a9nona uda\u0142o si\u0119 Evoli w latach 1928-1929 wyodr\u0119bni\u0107 g\u0142\u00f3wne idee rekonstrukcji cywilizacji ludzkiej, oparte na nowych podstawach – chocia\u017c, jak sam przyznaje, jednocze\u015bnie bardzo starych: \u201eDzie\u0142o Gu\u00c3\u00a9nona (…) pomog\u0142o mi umie\u015bci\u0107 moje my\u015bli na odpowiedniej p\u0142aszczy\u017anie\u201d18<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Rzeczywi\u015bcie, Evola a\u017c do 1928 r. przyjmowa\u0142 w g\u0142\u00f3wnym zarysie pogl\u0105dy progresist\u00f3w i ewolucjonist\u00f3w zgodne z idealizmem, kt\u00f3ry wyznawa\u0142. Pogl\u0105dy te by\u0142y zdominowane wyobra\u017ceniem, \u017ce nowoczesno\u015b\u0107 jest szczytem dwutysi\u0105cletniej cywilizacji, a dzi\u0119ki stosowaniu dialektyki dowodzi\u0142y, \u017ce ka\u017cda nowa faza historii udoskonala poprzedni\u0105. Spotkanie z Gu\u00c3\u00a9nonem spowodowa\u0142o przewr\u00f3t w jego opiniach: w 1929 r. Evola po raz pierwszy otwarcie og\u0142osi\u0142, \u017ce jest antyprogresist\u0105 i antymodernist\u0105.<\/p>\r\n\r\n

Evola – przynajmniej na samym pocz\u0105tku – zgadza\u0142 si\u0119 z Gu\u00c3\u00a9nonem, \u017ce Zach\u00f3d zagubi\u0142 sw\u0105 Tradycj\u0119 pierwotn\u0105 i nie pozosta\u0142o mu nic innego, jak tylko odwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 w kierunku Wschodu, ale szybko zmieni\u0142 sw\u00f3j pogl\u0105d; wr\u0119cz przeciwnie, zacz\u0105\u0142 g\u0142osi\u0107 w ka\u017cdym dziele my\u015bl, \u017ce istnieje zachodnia Tradycja pierwotna. Podczas gdy wyznaczona przez Gu\u00c3\u00a9nona \u015bcie\u017cka do pierwotnego Centrum, do rzekomych \u201elicznych stan\u00f3w bytu\u201d, przebiega\u0142a przez – przypomnijmy – inicjacj\u0119 kap\u0142a\u0144sk\u0105 i doktryn\u0119 Niewys\u0142owionego, droga wybrana przez Evol\u0119 w celu wyja\u015bnienia g\u0142\u00f3wnej kwestii jego filozofii, to znaczy dotarcia do \u201eJa absolutnego\u201d, polega\u0142a g\u0142\u00f3wnie na inicjacji drog\u0105 dokonania jakiego\u015b wielkiego czynu (nie wyklucza\u0142o to jednak a priori kontemplacji) – m\u00f3g\u0142by to by\u0107 wysi\u0142ek wojenny, akt niezwyk\u0142ej odwagi czy nawet \u201emagiczne\u201d korzystanie z seksualno\u015bci.<\/p>\r\n\r\n

Wydany w 1934 r. manifest doktrynalny Evoli jest symbolem tej r\u00f3\u017cnicy punkt\u00f3w widzenia: podczas gdy Gu\u00c3\u00a9non tytu\u0142uje swoj\u0105 prac\u0119 La Crise du monde moderne<\/em> (\u2018Kryzys wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata\u2019), Evola porusza ten temat w spos\u00f3b bardziej dynamiczny; tytu\u0142 ksi\u0105\u017cki przeznaczonej dla elit, kt\u00f3re jego zdaniem powinny kierowa\u0107 ludzk\u0105 spo\u0142eczno\u015bci\u0105, brzmi: R\u00c3\u00a9volte contre la monde moderne<\/em> (\u2018Rewolta przeciw wsp\u00f3\u0142czesnemu \u015bwiatu\u2019)19<\/a>.<\/p>\r\n\r\n

Opozycja Evoli wzgl\u0119dem Gu\u00c3\u00a9nona skupia si\u0119 ostatecznie na koncepcji mocy. Stopniowo stworzy to barier\u0119 nie do przebycia dla metafizyki Gu\u00c3\u00a9nonowskiej. Ta ostatnia jest istotnie wzniesiona na koncepcjach orientalnych, zasadzaj\u0105cych si\u0119 na negacji dzia\u0142ania; wszystko, co jest zwi\u0105zane ze zmianami i ruchem, otrzymuje w niej negatywn\u0105 ocen\u0119. U Evoli, wr\u0119cz przeciwnie, dzia\u0142anie i konkretna rzeczywisto\u015b\u0107 stanowi\u0105 sam\u0105 istot\u0119 jego doktryny. \u00ce\u00a9<\/p>\r\n\r\n

Paolo Taufer<\/em><\/strong><\/p>\r\n\r\n

Tekst za \u201eLe Sel de la terre\u201d, nr 42 i 43. Dalszy ci\u0105g w kolejnych numerach Zawsze wierni<\/strong>. Prze\u0142o\u017cy\u0142a z j\u0119zyka francuskiego Ilona Azevedo.<\/p>\r\n\r\n

Przypisy:<\/h3>\r\n
    \r\n\t
  1. Zobacz R. Gu\u00c3\u00a9non, Introduction g\u00c3\u00a9n\u00c3\u00a9rale \u00c3\u00a0 l\u2019\u00c3\u00a9tude des doctrines hindoues<\/em>.<\/li>\r\n\t
  2. \u201eM\u00f3wi\u0105c B\u00f3g, m\u00f3wimy Byt doskona\u0142y, ale je\u015bli brak\u0142oby Mu przymiotu istnienia, nie m\u00f3g\u0142by ju\u017c by\u0107 doskona\u0142y\u201d. Mo\u017cna sprecyzowa\u0107, \u017ce \u00f3w \u201edow\u00f3d\u201d \u015bw. Anzelma nie dowodzi de facto realnego istnienia Boga, ale tylko jego istnienie idealne (przypis redakcji \u201eLe Sel de la terre\u201d).<\/li>\r\n\t
  3. Nie chcemy tutaj os\u0105dza\u0107 os\u00f3b, kt\u00f3re mog\u0142yby si\u0119 tu rozpozna\u0107, ale tylko podkre\u015bli\u0107 absurdalno\u015b\u0107 ontologiczn\u0105 i perwersyjno\u015b\u0107 systemu przekszta\u0142caj\u0105cego ka\u017cd\u0105 prawd\u0119 w mgliste i niezrozumia\u0142e \u201estawanie\u201d.<\/li>\r\n\t
  4. Wed\u0142ug artyku\u0142u o Evoli pochodz\u0105cego z miesi\u0119cznika \u201eLa vita italiana\u201d nr 298, stycze\u0144 1938, s. 27-37.<\/li>\r\n\t
  5. Martyni\u015bci (Iluminaci francuscy) wywodzili si\u0119 z sekty kabalistycznej o nazwie Zakon Cohen\u00f3w (Zakon Kap\u0142an\u00f3w), za\u0142o\u017conej w 1754 r. we Francji przez portugalskiego marrana Martineza Paschalisa. Po \u015bmierci Paschalisa sekt\u0119 rozwin\u0105\u0142 jego ucze\u0144 Saint-Martin, st\u0105d nazwa nowej sekty (przypis redakcji Zawsze wierni).<\/li>\r\n\t
  6. Zobacz M. Fraquelli, Il filosofo proibito<\/em>, Mediolan 1994, s. 174.<\/li>\r\n\t
  7. Zobacz Dizionario Biografico Italiani<\/em>, Rzym 1993, artyku\u0142 \u201eEvola\u201d.<\/li>\r\n\t
  8. Wolnomularz szkocki Bottai odsun\u0105\u0142 si\u0119 jednak od Evoli, najpierw dystansuj\u0105c si\u0119 wobec jego artyku\u0142\u00f3w publikowanych w \u201eCritica Fascista\u201d, p\u00f3\u017aniej za\u015b, u ko\u0144ca 1927 r., podwa\u017caj\u0105c publicznie jego tezy. Evola broni\u0142 \u201eimperializmu poga\u0144skiego\u201d le\u017c\u0105cego u podstaw faszyzmu, a tak\u017ce powrotu do poga\u0144stwa starego Rzymu, z kt\u00f3rym \u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 odej\u015bcie od katolicyzmu. W nocy 24\/25 lipca 1943 r. Bottai g\u0142osowa\u0142 za odsuni\u0119ciem Mussoliniego od w\u0142adzy. Da\u0142 konkretny i czynny dow\u00f3d tego wyboru, zaci\u0105gaj\u0105c si\u0119 do Legii Cudzoziemskiej, w kt\u00f3rej walczy\u0142 przeciwko Niemcom na terenie Francji i Niemiec. Do\u015bwiadczenie to opisa\u0142 w ksi\u0105\u017cce zatytu\u0142owanej Legione \u00c3\u00a8 il mio nome<\/em>, wyd. 1950.<\/li>\r\n\t
  9. Dizionario Biografico Italiani<\/em>, op. cit.<\/em>, s. 576.<\/li>\r\n\t
  10. J. Evola, Il cammino del cinabro<\/em> (\u2018Droga cynobrowa\u2019), Mediolan 1972, s. 14.<\/li>\r\n\t
  11. Ruch artystyczno-literacki powsta\u0142y w 1916 r., stanowi\u0105cy reakcj\u0119 zw\u0142aszcza na romantyzm; nazw\u0119 wzi\u0105\u0142 od dada, s\u0142owa odtwarzaj\u0105cego pierwsze sylaby wymawiane przez dzieci. By\u0142 to spos\u00f3b wyra\u017cenia zamierzonej irracjonalno\u015bci i zupe\u0142nej dowolno\u015bci j\u0119zykowej, na kt\u00f3rej si\u0119 opiera\u0142. Przyk\u0142adem mo\u017ce by\u0107 wiersz Francuza L. Aragona (1897-1982) sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 jedynie z sekwencji liter alfabetu pod wymownym tytu\u0142em Suicide<\/em> (\u2018Samob\u00f3jstwo\u2019).<\/li>\r\n\t
  12. J. Evola, Imperialismo pagano<\/em>, Padwa 1978, s. 102. Przy okazji zwracamy uwag\u0119, \u017ce Ar wed\u0142ug autora wtajemniczaj\u0105cego by\u0142oby \u017ar\u00f3d\u0142em indoeuropejskim, kt\u00f3re \u201ezawiera w sobie sens \u00ab\u015bwiat\u0142a\u00bb, \u00abjasno\u015bci\u00bb, \u00ab\u015bwi\u0119to\u015bci\u00bb, \u00absprawiedliwo\u015bci\u00bb, \u00abporz\u0105dku\u00bb\u201d. Zob. M. Polia, \u201eIl senso dell arte tradizionale ed un ruolo della fantasia in J.R.R Tolkien\u201d (\u2018Znaczenie tradycyjnej sztuki i rola fantazji u J.R.R. Tolkiena\u2019) zaczerpni\u0119ty z A. Voglino, Dal mito alla fantasia<\/em> (\u2018Od mitu do fantazji\u2019), Chieti 1973.<\/li>\r\n\t
  13. To w tym okresie zmieni\u0142 swoje imi\u0119 z Giulio na Julius.<\/li>\r\n\t
  14. Jerzy Berkeley, biskup anglika\u0144ski (1685-1753), przyjmowa\u0142 jednak, \u017ce powinno istnie\u0107 \u017ar\u00f3d\u0142o, od kt\u00f3rego pochodz\u0105 te idee, kt\u00f3re jest samym Bogiem. Berkeley mia\u0142 przed sob\u0105 cel praktyczny i religijny: chcia\u0142 przeciwstawi\u0107 si\u0119 rozpowszechnionemu materializmowi i powstrzyma\u0107 ateizm; s\u0105dzi\u0142, \u017ce dopi\u0105\u0142 celu, neguj\u0105c materi\u0119 i sytuuj\u0105c Boga jako \u017ar\u00f3d\u0142o naszego poznania.<\/li>\r\n\t
  15. Jest to sytuacja, w kt\u00f3rej podmiot my\u015bl\u0105cy nie uznaje \u017cadnej rzeczywisto\u015bci poza sob\u0105 samym, uwa\u017caj\u0105c innych za swoje tymczasowe spostrze\u017cenia.<\/li>\r\n\t
  16. Dla Gentilego jedyn\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105 jest akt my\u015bli (czysty akt, naturalnie w odmiennym sensie ni\u017c w koncepcji arystotelesowsko-tomistycznej, zak\u0142adaj\u0105cej, \u017ce rzeczywisto\u015b\u0107 jest substancj\u0105 poza my\u015bl\u0105 i czynem tw\u00f3rczym), akt, w obr\u0119bie kt\u00f3rego odnajdujemy r\u00f3wnomiernie ca\u0142ego ducha i kt\u00f3ry powoduje zetkni\u0119cie si\u0119 z rzeczywisto\u015bci\u0105. Wed\u0142ug Gentilego poza aktualn\u0105 my\u015bl\u0105 nie ma nic i nie mo\u017ce by\u0107 niczego, gdy\u017c natura jest imaginacyjnym odzwierciedleniem zawarto\u015bci naszej \u015bwiadomo\u015bci.<\/li>\r\n\t
  17. Nihilizm g\u0142osi rozpad ostoi, na kt\u00f3rych opiera si\u0119 my\u015bl zachodnia: najpierw rozumu, nast\u0119pnie wiary w post\u0119p poprzez odrzucenie jakiejkolwiek linearnej wizji historii, odbicie pozytywnej koncepcji istnienia, aby doj\u015b\u0107 do \u201e\u015bmierci Boga\u201d, \u017ar\u00f3d\u0142a rzeczywisto\u015bci i wszelkiej warto\u015bci; dalej, tryumf nico\u015bci, zestawienie z nirwan\u0105 buddyjsk\u0105 (wyga\u015bni\u0119cie wszelkiego ruchu). Nico\u015b\u0107 staje si\u0119 jedyn\u0105 pewno\u015bci\u0105 i prowadzi do wyzwolenia \u015bwiata. Ten, kto dosi\u0119gnie nico\u015bci, b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 rozpu\u015bci\u0107 si\u0119 w niej i w ten spos\u00f3b porusza\u0107 si\u0119 w ca\u0142kowicie nowej przestrzeni, ponad wszelkim prawem moralnym. Ten, kto osi\u0105gnie ten cel, jest bohaterem, nadcz\u0142owiekiem, no\u015bnikiem absolutnej warto\u015bci. Ta my\u015bl zafascynuje i uwiedzie Evol\u0119 a\u017c do tego stopnia, \u017ce stanie si\u0119 jego mani\u0105. Zob. Teoria del\u2019 individuo assoluto<\/em> (\u2018Teoria jednostki absolutnej\u2019), Rzym 1973, s. 111.<\/li>\r\n\t
  18. J. Evola, Il cammino del Cinabro<\/em>, ibid.<\/em> s. 90. Prof. Di Vona pisze: \u201eCa\u0142a wiedza inicjacyjna i magiczna, jak\u0105 Evola m\u00f3g\u0142 zebra\u0107 przed spotkaniem z Gu\u00c3\u00a9nonem, zosta\u0142a uporz\u0105dkowana dzi\u0119ki idei tradycji Gu\u00c3\u00a9nona\u201d (P. Di Vona, Evola e Gu\u00c3\u00a9non. Tradizione e civilta<\/em> (\u2018Evola i Gu\u00c3\u00a9non. Tradycja i cywilizacja\u2019), Neapol 1985, s. 15). Osi\u0105gn\u0105wszy dojrza\u0142o\u015b\u0107, Evola znalaz\u0142 si\u0119 jednak dosy\u0107 daleko od pogl\u0105d\u00f3w Gu\u00c3\u00a9nona, co wyra\u017ca\u0142o si\u0119 we w\u0142asnym sformu\u0142owaniu wizji Tradycji. W istocie dotar\u0142 on do pewnego punktu zwrotnego: uzna\u0142 rzeczywisto\u015b\u0107 ju\u017c nie za odbicie \u201eJa absolutnego\u201d, ale za niezale\u017cn\u0105 zasad\u0119, okre\u015blan\u0105 ju\u017c nie w granicach woli, mocy i wolno\u015bci, ale zasad\u0119 bezosobow\u0105 i absolutn\u0105; zob. J. Evola, L\u2019arco e la clava (\u2018\u0141uk i maczuga\u2019) Rzym 1995, s. 174.<\/li>\r\n\t
  19. Y. Chiron pisze w \u201ePr\u00c3\u00a9sent\u201d z 26 lipca 1997: \u201eTaka ksi\u0105\u017cka jak Rewolta przeciw wsp\u00f3\u0142czesnemu \u015bwiatu<\/em> (pierwsze wydanie 1934) – uwa\u017cana przez Evol\u0119 za jego najwa\u017cniejsze dzie\u0142o – nale\u017cy niezaprzeczalnie do spu\u015bcizny kontrrewolucji\u201d. Niew\u0105tpliwie ma pewne zastrze\u017cenia, m\u00f3wi\u0105c w szczeg\u00f3lno\u015bci, \u017ce \u201enie mogliby\u015bmy sztucznie oddzieli\u0107 Evoli okultystycznego i metafizycznego, czasem mglistego, od Evoli jako polityka. I czytanie tego drugiego nieuchronnie oznacza spotkanie z tym pierwszym\u201d. Jednak zastrze\u017cenia te pozostaj\u0105 bardzo zniuansowane: \u201eWielka liczba pism Juliusza Evoli jest nie do zaakceptowania dla katolika\u201d, pisze, wymieniaj\u0105c jako przyk\u0142ad Poga\u0144ski imperializm<\/em> czy Metafizyk\u0119 p\u0142ci<\/em>, dodaje jednak, \u017ce \u201eautor za swego \u017cycia nigdy nie wyda\u0142 zgody na ponowne wydanie\u201d pierwszej z tych prac, a druga jest \u201eutworem zawieraj\u0105cym \u015bmia\u0142e strony przeciw \u00abpsychologizmowi\u00bb albo rzekomej \u00abrewolucji seksualnej\u00bb , nawet je\u015bli \u00abnie uznaje prawa naturalnego \u00bb. Ostatecznie Juliusz Evola jest \u201eautorem, kt\u00f3rego nie umieliby\u015bmy poleci\u0107 bez zastrze\u017ce\u0144\u201d, aczkolwiek mo\u017cna go poleci\u0107 z zastrze\u017ceniami. – Pan Chiron zna Evol\u0119, a ponadto zna doktryn\u0119 katolick\u0105. Powinien by\u0142 ja\u015bniej i bardziej otwarcie pot\u0119pi\u0107 tego autora. Nie mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce Rewolta przeciw wsp\u00f3\u0142czesnemu \u015bwiatu nale\u017cy do spu\u015bcizny kontrrewolucji, gdy\u017c prawdziw\u0105 kontrrewolucj\u0105 jest spo\u0142eczne panowanie Chrystusa, kt\u00f3rego Evola jest zaci\u0119tym wrogiem. Nie mo\u017cna pozwoli\u0107 wierzy\u0107, \u017ce Evola pope\u0142ni\u0142 kilka b\u0142\u0119d\u00f3w m\u0142odo\u015bci, lecz nie pozwoli\u0142 ich ponownie wyda\u0107 za swego \u017cycia, troch\u0119 jak Karol Mauras. Nie wolno te\u017c pisa\u0107, \u017ce Metafizyka p\u0142ci<\/em> zawiera \u015bmia\u0142\u0105 krytyk\u0119 rewolucji seksualnej, a jej jedyn\u0105 wad\u0105 jest to, \u017ce niezbyt liczy si\u0119 z prawem naturalnym, a jednocze\u015bnie milcze\u0107 na temat lucyferianizmu tej ksi\u0105\u017cki. Czytelnicy tego studium P. Taufera przekonaj\u0105 si\u0119 o tym bez trudu (przypis redakcji \u201eLe Sel de la terre\u201d).<\/li>\r\n<\/ol>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Od redakcji \u201eLe Sel de la terre\u201d: Artyku\u0142 ten jest t\u0142umaczeniem wyk\u0142adu wyg\u0142oszonego przez prof. Paw\u0142a Taufera na Kongresie Bada\u0144 Katolickich, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w Rimini we W\u0142oszech w ostatnim tygodniu pa\u017adziernika 1999 r. W\u0142oski tytu\u0142 tego wyk\u0142adu brzmia\u0142: I giovani e le rovine di Evola – \u2018M\u0142odzi i ruiny Evoli\u2019, stanowi\u0105c, jak si\u0119 wydaje, […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17488"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=17488"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/17488\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=17488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=17488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=17488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}