{"id":16761,"date":"2009-12-19T23:32:57","date_gmt":"2009-12-20T04:32:57","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=16761"},"modified":"2009-12-19T23:32:57","modified_gmt":"2009-12-20T04:32:57","slug":"czytajmy-pisma-polskich-biskupow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=16761","title":{"rendered":"Czytajmy pisma polskich biskup\u00f3w!"},"content":{"rendered":"

Mamy Rok Kap\u0142a\u0144ski. Warto zatem w 74 rocznic\u0119 napisania, przypomnie\u0107 encyklik\u0119 Ad Catholici Sacerdotii Fastigium<\/em> jednego z najwybitniejszych polskich biskup\u00f3w (w tym roku obchodzili\u015bmy 90-rocznic\u0119 Jego konsekracji biskupiej, dokonanej przez kard. Kakowskiego w warszawskiej archikatedrze), p\u00f3\u017aniejszego papie\u017ca Piusa XI. Czytaj\u0105cym nas ksi\u0119\u017com wikarym, proboszczom i biskupom polecamy lektur\u0119 ca\u0142o\u015bci tekstu<\/a> i zastanowienie si\u0119, jak najlepiej wdro\u017cy\u0107 papieskie przestrogi i wskaz\u00f3wki w \u017cyciu w\u0142asnym i powierzonych sobie pasterzy, gdy\u017c odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce nic a nic si\u0119 przez te 74 lata nie zestarza\u0142y.
\r\n
\r\n Na zach\u0119t\u0119 – kilka wybranych fragment\u00f3w tej wspania\u0142ej encykliki:<\/p>\r\n\r\n

(…) Z powo\u0142ania bowiem i z nakazu Bo\u017cego jest kap\u0142an g\u0142\u00f3wnym aposto\u0142em i niestrudzonym krzewicielem wychowania chrze\u015bcija\u0144skiej m\u0142odzie\u017cy ( Encyk. Divini illius magistri z dn. 31 grudnia 1929 r.) i w imieniu i mocy Bo\u017cej b\u0142ogos\u0142awi chrze\u015bcija\u0144skie ma\u0142\u017ce\u0144stwo i broni jego \u015bwi\u0119to\u015bci i nierozerwalno\u015bci przeciw zakusom \u017c\u0105dz i nami\u0119tno\u015bciom (Encykl. Casti connubii z dn. 31 grudnia 1930 r); g\u0142osi braterstwo ludzi, przypomina wszystkim wzajemne obowi\u0105zki sprawiedliwo\u015bci i mi\u0142o\u015bci ewangelicznej, na koniec wskazuje jakby palcem ludziom bogatym i ubogim dobra prawdziwe, kt\u00f3rych gor\u0105co po\u017c\u0105da\u0107 nale\u017cy, usi\u0142uje uspokoi\u0107 umys\u0142y roznami\u0119tnione kryzysem gospodarczym i moralnym, a przez to przyczynia si\u0119 w niema\u0142ej mierze do usuni\u0119cia albo przynajmniej do z\u0142agodzenia zadra\u017cnie\u0144 i tar\u0107 spo\u0142ecznych (Encykl. Quadragesimo anno z dn. 15 maja 1931 r.). Ponadto zach\u0119ca do owej \u015bwi\u0119tej pokuty i ekspiacji, do kt\u00f3rej wezwali\u015bmy wszystkich ludzi uczciwych, aby wedle si\u0142 uczyniono zado\u015b\u0107 za ow\u0105 bezbo\u017cno\u015b\u0107, za obrzydliwo\u015b\u0107 i zbrodnie, tak bardzo ha\u0144bi\u0105ce dzi\u015b i pustosz\u0105ce rodzaj ludzki; dzi\u015b bowiem potrzeba nam, jak nigdy przedtem, zmi\u0142owania Bo\u017cego i przebaczenia (Encykl. Caritate Christi z dn. 3 maja 1932 r.). Przeciwnicy Ko\u015bcio\u0142a znaj\u0105 niew\u0105tpliwie bardzo dobrze skuteczno\u015b\u0107 dzia\u0142ania kap\u0142a\u0144skiego; tym bardziej jednak – jak to z \u017calem stwierdzili\u015bmy w Li\u015bcie, wys\u0142anym do drogiego Nam narodu meksyka\u0144skiego (Encykl. Acerba nimis z dn. 29 wrze\u015bnia 1932 r.) – zwalczaj\u0105 kap\u0142a\u0144stwo, pragn\u0105c usun\u0105\u0107 je ca\u0142kowicie z spo\u0142ecze\u0144stwa, a tym samym przygotowa\u0107 sobie drog\u0119 do zupe\u0142nego wymazania imienia katolickiego; ale chocia\u017c tak uporczywie d\u0105\u017c\u0105 do celu, niew\u0105tpliwie nigdy go nie osi\u0105gn\u0105.
\r\n
\r\n (…)
\r\n
\r\n Je\u015bli wi\u0119c kap\u0142an wedle trafnego okre\u015blenia tego\u017c Paw\u0142a \u015bw. co prawda „z ludzi wzi\u0119ty, lecz dla ludzi bywa postanowiony w tym, co do Boga nale\u017cy” (Hbr V, 1), przeto pos\u0142uga jego nie odnosi si\u0119 do spraw ludzkich i przemijaj\u0105cych, cho\u0107by wszelkiej pochwa\u0142y godnych, lecz do Bo\u017cych i wiecznych; do spraw, kt\u00f3rymi ludzie w nie\u015bwiadomo\u015bci swej gardzi\u0107 i z kt\u00f3rych szydzi\u0107 mog\u0105, kt\u00f3rym podst\u0119pna z\u0142o\u015b\u0107 i sza\u0142 bezbo\u017cnych przeszkadza\u0107 mo\u017ce – jak to z wielkim \u017calem niejednokrotnie w ostatnich czasach widzieli\u015bmy – kt\u00f3re jednak stanowczo pierwszego domagaj\u0105 si\u0119 miejsca w prywatnym jak i publicznym \u017cyciu ludzko\u015bci, maj\u0105cej wyra\u017an\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce dla Boga zosta\u0142a stworzona, a tym samem uzna\u0107 winna, i\u017c w nim tylko znajdzie spok\u00f3j.
\r\n
\r\n (…)
\r\n
\r\n Ju\u017c za\u015b, jak naucza Sob\u00f3r Trydencki (Ses. XXII, r. 1), Jezus Chrystus ustanowi\u0142 podczas ostatniej Wieczerzy kap\u0142a\u0144stwo i ofiar\u0119 Nowego Zakonu: „B\u00f3g nasz i Pan raz tylko co prawda przez \u015bmier\u0107 chcia\u0142 si\u0119 Bogu Ojcu ofiarowa\u0107 na o\u0142tarzu krzy\u017ca celem dokonania wiecznego odkupienia. Poniewa\u017c jednak razem ze \u015bmierci\u0105 nie mia\u0142o si\u0119 sko\u0144czy\u0107 Jego kap\u0142a\u0144stwo (Hbr VII, 24), dlatego w czasie Ostatniej Wieczerzy, w tej nocy, kt\u00f3rej by\u0142 wydany (I Kor. XI, 23), pragn\u0105c zostawi\u0107 oblubienicy swej, Ko\u015bcio\u0142owi, jak tego natura ludzka si\u0119 domaga, widom\u0105 ofiar\u0119, kt\u00f3ra by odtwarza\u0142a krwaw\u0105 ofiar\u0119, kt\u00f3ra raz tylko na krzy\u017cu mia\u0142a si\u0119 spe\u0142ni\u0107, pragn\u0105c nadto, aby pami\u0119\u0107 jej do ko\u0144ca wiek\u00f3w przetrwa\u0142a (I Kor. Xl, 24 nn.), a moc jej s\u0142u\u017cy\u0142a na odpuszczenie codziennych naszych grzech\u00f3w, og\u0142osi\u0142 siebie kap\u0142anem na wieki wedle porz\u0105dku Melchizedekowego (Ps. CIX, 4), a cia\u0142o swoje i krew pod postaciami chleba i wina Bogu Ojcu z\u0142o\u017cy\u0142 w ofierze i pod tymi\u017c postaciami do po\u017cywania je poda\u0142 aposto\u0142om, kt\u00f3rych w\u00f3wczas ustanowi\u0142 kap\u0142anami Nowego Zakonu, oraz nakaza\u0142 im i ich nast\u0119pcom w kap\u0142a\u0144stwie dokonywa\u0107 ofiary temi s\u0142owy: „To czy\u0144cie na moj\u0105 pami\u0105tk\u0119” (\u0141uk. XXII, 19; I Kor. XI, 24). Od owej chwili zacz\u0119li aposto\u0142owie i ich nast\u0119pcy w kap\u0142a\u0144stwie sk\u0142ada\u0107 Bogu ow\u0105 „ofiar\u0119 czyst\u0105”, przepowiedzian\u0105 przez proroka Malachiasza, przez kt\u00f3r\u0105 imi\u0119 Bo\u017ce wielkie jest mi\u0119dzy narodami ” (Zob. Malach. I, 11), a kt\u00f3ra odt\u0105d po wszystkich cz\u0119\u015bciach ziemi i o ka\u017cdej godzinie dnia i nocy wznoszona do nieba, a\u017c do ko\u0144ca wiek\u00f3w nieustannie ziszcza\u0107 si\u0119 b\u0119dzie. Jest ona prawdziw\u0105 czynno\u015bci\u0105 ofiarn\u0105, nie samym znakiem tylko; okazuje sw\u0105 moc skuteczn\u0105, godz\u0105c ludzi z obra\u017conym grzechami majestatem Boga. „B\u00f3g, ofiar\u0105 t\u0105 przeb\u0142agany, u\u017cycza \u0142aski i daru pokuty i odpuszcza najwi\u0119ksze nawet grzechy” (\u015aw. Sob. Tryd. ses. XXII, r. 2). Obja\u015bnia to tak\u017ce ten\u017ce Sob\u00f3r Trydencki nast\u0119puj\u0105cymi s\u0142owy: „Jedna bowiem i ta sama jest ofiara, ten sam jest teraz za po\u015brednictwem kap\u0142an\u00f3w ofiarnik, kt\u00f3ry w\u00f3wczas samego siebie odda\u0142 na krzy\u017cu, a tylko spos\u00f3b ofiarowania jest odmienny” \u015aw. Sob. Tryd. ses. XII, r. 2).
\r\n
\r\n Jasno wynika st\u0105d niewypowiedziana dostojno\u015b\u0107 kap\u0142ana katolickiego, kt\u00f3ry posiada w\u0142adz\u0119 nad Cia\u0142em Jezusa Chrystusa i cudownym sposobem sprowadza go na o\u0142tarze oraz r\u0119kami niejako Zbawiciela Bo\u017cego sk\u0142ada wiecznemu majestatowi Boga niesko\u0144czenie mi\u0142\u0105 mu ofiar\u0119. „S\u0105 to rzeczy zadziwiaj\u0105ce”, wo\u0142a s\u0142usznie \u015bw. Jan Chryzostom, „zadziwiaj\u0105ce i niepoj\u0119te (O Kap\u0142a\u0144stwie, ks. III, Migne P. G. XLVIII, 642).
\r\n
\r\n Ale poza tym kap\u0142an otrzyma\u0142 nie tylko w\u0142adz\u0119 nad prawdziwym Cia\u0142em Jezusa Chrystusa, ale uzyska\u0142 te\u017c wydatny i bardzo rozleg\u0142y wp\u0142yw na mistyczne cia\u0142o Jego, to jest na Ko\u015bci\u00f3\u0142. Nie potrzeba, Czcigodni Bracia, rozwodzi\u0107 si\u0119 d\u0142ugo nad uwydatnieniem przepi\u0119knej nauki o mistycznym ciele Jezusa Chrystusa, kt\u00f3ra tak mi\u0142\u0105 by\u0142a \u015bw. Paw\u0142owi. Uczy ona, \u017ce Bo\u017ca osoba Wcielonego S\u0142owa oraz wszyscy, kt\u00f3rych jako braci przygarn\u0105\u0142 i do kt\u00f3rych dociera Bo\u017ce Jego tchnienie, jedn\u0105 niejako tworz\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107, kt\u00f3rej G\u0142ow\u0105 jest Chrystus. Kap\u0142an za\u015b jako zwyk\u0142y szafarz wszystkich prawie sakrament\u00f3w, rozprowadzaj\u0105cych niby strumyki \u0142ask\u0119 Zbawiciela na ca\u0142\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 ludzk\u0105, na to jest ustanowiony „szafarzem tajemnic Bo\u017cych” (I Kor. IV, 1), \u017ceby je rozdziela\u0142 poszczeg\u00f3lnym cz\u0142onkom mistycznego cia\u0142a Jezusa Chrystusa. Dlatego stoi u boku wiernych w ka\u017cdej wa\u017cniejszej godzinie \u015bmiertelnego ich \u017cycia, aby moc\u0105 od Boga otrzymanej w\u0142adzy darzy\u0142 ich t\u0105 \u0142ask\u0105, kt\u00f3ra jest pocz\u0105tkiem \u017cycia nadprzyrodzonego, albo pomna\u017ca\u0142 ju\u017c posiadan\u0105. Kiedy cz\u0142owiek na \u015bwiat przychodzi, kap\u0142an uwalnia go u chrzcielnicy od winy pierworodnej i udziela mu szlachetniejszego i cenniejszego \u017cycia, mianowicie \u017cycia nadprzyrodzonego, czyni\u0105cego go synem Boga i Ko\u015bcio\u0142a. Aby zahartowa\u0107 go do walki duchowej, kap\u0142an specjaln\u0105 obdarzony godno\u015bci\u0105 zalicza go przez sakrament Bierzmowania w szeregi \u017co\u0142nierzy Chrystusowych. Kiedy za\u015b pachol\u0119 ju\u017c rozpozna\u0107 i oceni\u0107 umie chleb anielski, kap\u0142an \u017cywi je i pokrzepia tym \u017cywot daj\u0105cym pokarmem. Je\u015bli za\u015b upadnie, podnosi go s\u0142uga Ko\u015bcio\u0142a przez sakrament pokuty i w imieniu i mocy Bo\u017cej go wzmacnia. Gdy natomiast ma\u0142\u017ce\u0144stwo wzywa go niejako do wsp\u00f3\u0142pracy z tw\u00f3rcz\u0105 pot\u0119g\u0105 Boga, aby dar \u017cycia przeszed\u0142 na potomnych i ros\u0142a liczba nie tylko wiernych na ziemi, ale tak\u017ce b\u0142ogos\u0142awionych w szcz\u0119\u015bliwo\u015bci wiecznej, i w\u00f3wczas wspiera go kap\u0142an, b\u0142ogos\u0142awi\u0105c jego ma\u0142\u017ce\u0144stwo i czyst\u0105 jego mi\u0142o\u015b\u0107. Kiedy wko\u0144cu zbli\u017ca si\u0119 kres \u015bmiertelnego \u017cycia, a cz\u0142owiekowi potrzeba mocy i pomocy, by m\u00f3g\u0142 stan\u0105\u0107 w obliczu Boga S\u0119dziego, znowu przychodzi s\u0142uga Jezusa Chrystusa, pochyla si\u0119 nad zbola\u0142em cia\u0142em umieraj\u0105cego, namaszcza je \u015bwi\u0119tem olejem, rozgrzesza i pociesza. Towarzysz\u0105c w ten spos\u00f3b wiernym podczas ca\u0142ej ich ziemskiej pielgrzymki i zawi\u00f3d\u0142szy ich po same bramy wieczno\u015bci, kap\u0142an odprowadza ich zw\u0142oki do grobu, odmawiaj\u0105c nad trumn\u0105 ich mod\u0142y liturgiczne, tchn\u0105ce nadziej\u0105 nie\u015bmierteln\u0105. Nie zapomina jednak i o duszach ich, a je\u015bli potrzeba im oczyszczenia i ulgi, wspiera je swymi mod\u0142ami. Wskazuj\u0105c wiernym drog\u0119 praw\u0105, nios\u0105c im ulg\u0119 i zbawienie, udzielaj\u0105c dar\u00f3w niebia\u0144skich, \u015bpieszy im nieustannie z pomoc\u0105, od urodzenia a\u017c do grobu, a\u017c do rado\u015bci niebieskich.
\r\n
\r\n (…)
\r\n
\r\n W\u015br\u00f3d r\u00f3\u017cnorakich b\u0142\u0119d\u00f3w, zrodzonych przez umys\u0142 ludzki, nad\u0119tych bezprawn\u0105 i nieokie\u0142znan\u0105 swawol\u0105, w\u015br\u00f3d powszechnego upadku obyczaj\u00f3w, spowodowanego niegodziwo\u015bci\u0105 ludzk\u0105, Ko\u015bci\u00f3\u0142 Bo\u017cy stoi niby latarnia morska, wskazuj\u0105ca statkom drog\u0119 po\u015br\u00f3d ciemno\u015bci; on to gani wszelkie odchylenie na jedn\u0105 albo drug\u0105 stron\u0119, on wszystkim razem i ka\u017cdemu z osobna wskazuje drog\u0119 prawn\u0105. I biada, gdyby ta latarnia, nie m\u00f3wimy, wygas\u0142a – bo niew\u0105tpliwie na podstawie niezmiennych obietnic Chrystusowych nigdy si\u0119 to nie stanie – ale, gdyby nie pozwolono jej rozsiewa\u0107 swoich blask\u00f3w. Wszyscy widz\u0105 ju\u017c jasno, jak g\u0142\u0119boko ludzko\u015b\u0107 upad\u0142a przez to, \u017ce zuchwale odrzuci\u0142a Objawienie Bo\u017ce a przyj\u0119\u0142a zwodnicze wskazania b\u0142\u0119dnej filozofii i moralno\u015bci, podszywaj\u0105cej si\u0119 pod imi\u0119 nauki. Je\u015bli ludzko\u015b\u0107 w\u015br\u00f3d powodzi b\u0142\u0119d\u00f3w i wyst\u0119pk\u00f3w nie stoczy\u0142a si\u0119 jeszcze na samo dno upodlenia, zawdzi\u0119cza to prawdzie chrze\u015bcija\u0144skiej, przenikaj\u0105cej do wszystkich narod\u00f3w. Ko\u015bci\u00f3\u0142 bowiem spe\u0142nia powierzone sobie „g\u0142oszenie s\u0142owa” przez kap\u0142an\u00f3w swoich, stoj\u0105cych na wszystkich szczeblach hierarchii, kt\u00f3rych wysy\u0142a na ca\u0142y \u015bwiat, aby niestrudzenie g\u0142osili ow\u0105 prawd\u0119, kt\u00f3ra jest jedyn\u0105 podstaw\u0105 wszelkiej cywilizacji i bez kt\u00f3rej \u017cadnej cywilizacji zachowa\u0107 nie mo\u017cna.
\r\n
\r\n S\u0142owo kap\u0142ana dociera do wszystkich ludzi i niesie im \u015bwiat\u0142o i pokrzepienie; s\u0142owo kap\u0142ana wynurza si\u0119 pogodnie nawet z najg\u0142\u0119bszego wiru pokus i z\u0142udze\u0144, zach\u0119ca do cnoty i nieustraszenie obwieszcza prawd\u0119: ow\u0105 prawd\u0119, kt\u00f3ra blaskiem swym roz\u015bwietla trudne zagadnienia \u017cycia ludzkiego i do \u0142adu je sprowadza; zach\u0119ca do takiej cnoty, jakiej nie z\u0142ami\u0105 \u017cadne przeciwno\u015bci, kt\u00f3rej nawet \u015bmier\u0107 nie zniszczy, raczej zapewni jej sta\u0142o\u015b\u0107 i nie\u015bmiertelno\u015b\u0107.
\r\n
\r\n Je\u015bli za\u015b po kolei rozpatrzymy przykazania, kt\u00f3re kap\u0142an, by wiernie spe\u0142ni\u0142 swe zadanie, cz\u0119sto przypomina\u0107 musi, i je\u015bli rozwa\u017cymy wewn\u0119trzn\u0105 ich si\u0142\u0119, stwierdzamy niew\u0105tpliwie wielki i dobroczynny wp\u0142yw jego na odnowienie obyczaj\u00f3w i uspokojenie umys\u0142\u00f3w. Dzieje si\u0119 to zw\u0142aszcza wtenczas, kiedy wielkich i ma\u0142ych poucza o tym, jak kr\u00f3tkie i przemijaj\u0105ce jest \u017cycie doczesne, jak znikome s\u0105 dobra ziemskie a bezcenne dla duszy nie\u015bmiertelnej dobra duchowe oraz jak surowy b\u0119dzie wyrok S\u0119dziego wiecznego, kt\u00f3ry nieomylnym spojrzeniem Swych oczu wszystkie serca przenika „i odda ka\u017cdemu wed\u0142ug uczynk\u00f3w jego” (Mat. 16, 27). Nie ma \u015brodka skuteczniejszego ni\u017c takie i tym podobne pouczenia, na u\u015bmierzenie rozbudzonych nami\u0119tno\u015bci, na ukr\u00f3cenie nadmiernego ubiegania si\u0119 o dobra ziemskie. Chciwo\u015b\u0107 ta znieprawia i upadla, zw\u0142aszcza w dzisiejszych czasach, tyle dusz i powoduje, \u017ce poszczeg\u00f3lne warstwy spo\u0142eczne miast wspiera\u0107 si\u0119 wzajemnie, nami\u0119tnie si\u0119 zwalczaj\u0105. Dzi\u015b, kiedy egoizm krzewi si\u0119 tak niezmiernie, kiedy wsz\u0119dzie prawie wybuchaj\u0105 spory nami\u0119tne i zgubna rodzi si\u0119 m\u015bciwo\u015b\u0107, powinni\u015bmy tym wi\u0119cej i tym gorliwiej g\u0142osi\u0107 i przypomina\u0107 „nowe przykazanie” (Jan XIII, 14) Jezusa Chrystusa, przykazanie mi\u0142o\u015bci, wszystkich obowi\u0105zuj\u0105ce, nie maj\u0105ce granic i nie wy\u0142\u0105czaj\u0105ce nawet wroga.
\r\n
\r\n (…)
\r\n
\r\n Nale\u017cy jeszcze nadmieni\u0107, \u017ce kap\u0142an niebezpieczn\u0105 bardzo pope\u0142nia pomy\u0142k\u0119, je\u015bli pod wp\u0142ywem \u017ale poj\u0119tej gorliwo\u015bci zaniedbuje w\u0142asne u\u015bwi\u0119cenie, a wszystkie swe si\u0142y po\u015bwi\u0119ca prawom zewn\u0119trznym, cho\u0107by najlepszym swego pos\u0142annictwa. Tak bowiem post\u0119puj\u0105c, nie tylko na szwank nara\u017ca wieczne swoje zbawienie – czego l\u0119ka\u0142 si\u0119 dla siebie aposto\u0142 narod\u00f3w tymi s\u0142owy: „Karz\u0119 cia\u0142o moje i w niewol\u0119 podbijam, bym sn\u0105\u0107, gdy nauczam innych, sann nie zosta\u0142 odrzucony” (I Kor. IX, 27) – ale, cho\u0107by nawet \u0142aski Bo\u017cej nie utraci\u0142, zagubi\u0142 w sobie nieuchronnie owo dobroczynne tchnienie Ducha \u015awi\u0119tego, kt\u00f3re udziela zadziwiaj\u0105cej mocy i skuteczno\u015bci zewn\u0119trznym czynno\u015bciom apostolstwa.
\r\n
\r\n Je\u015bli zreszt\u0105 wszystkich chrze\u015bcijan obowi\u0105zuje to przykazanie: B\u0105d\u017acie\u017c tedy doskona\u0142ymi, jak i Ojciec Wasz niebieski doskona\u0142y jest” (Mat. V, 48), o ile wi\u0119cej powinni do siebie odnosi\u0107 te s\u0142owa Mistrza Bo\u017cego kap\u0142ani, kt\u00f3rzy osobnym wezwaniem Boga do \u015bci\u015bci\u015blejszego na\u015bladowania Jezusa Chrystusa s\u0105 powo\u0142ani. Dlatego te\u017c Ko\u015bci\u00f3\u0142 na\u0142o\u017cy\u0142 na wszystkich duchownych surowy ten obowi\u0105zek, w\u0142\u0105czaj\u0105c go do ustaw swoich: „Duchowni powinni \u015bwi\u0119tsze, ni\u017c ludzie \u015bwieccy wie\u015b\u0107 \u017cycie wewn\u0119trzne i zewn\u0119trzne i przy\u015bwieca\u0107 im przyk\u0142adem cn\u00f3t i wzorowym \u017cyciem” (Cod Iur. Can., kan. 124). Poniewa\u017c za\u015b kap\u0142an „miasto Chrystusa poselstwo sprawuje” (II Kor. V, 20), dlatego powinien tak \u017cy\u0107, aby do siebie m\u00f3g\u0142 odnie\u015b\u0107 te s\u0142owa apostolskie: „B\u0105d\u017acie na\u015bladowcami moimi, jakom ja jest na\u015bladowc\u0105 Chrystusa” (I Kor. IV, 16; XI, 1); powinien \u017cy\u0107, jak drugi Chrystus, kt\u00f3ry blaskiem swej cnoty o\u015bwieci\u0142 ca\u0142\u0105 ludzko\u015b\u0107 i jeszcze o\u015bwieca.
\r\n
\r\n Lubo w duszy kap\u0142ana wszystkie cnoty krzewi\u0107 si\u0119 maj\u0105, przystoj\u0105 jednak niekt\u00f3re w szczeg\u00f3lniejszy spos\u00f3b s\u0142ugom Bo\u017cym. Przede wszystkim pobo\u017cno\u015b\u0107, wedle napomnienia Aposto\u0142a narod\u00f3w danego wielce umi\u0142owanemu uczniowi Tymoteuszowi: „A \u0107wicz si\u0119 w pobo\u017cno\u015bci” (I Tym. IV, 7). Skoro bowiem kap\u0142an tak \u015bci\u015ble, tak serdecznie i cz\u0119sto z Bogiem przestaje, wynika st\u0105d jasno, \u017ce wszystkie jego czynno\u015bci przesi\u0105kni\u0119te by\u0107 musz\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105. Poniewa\u017c za\u015b pobo\u017cno\u015b\u0107 „do wszystkiego jest po\u017cyteczna” (Tam\u017ce IV, 8), tym wi\u0119cej potrzebna jest do kap\u0142a\u0144skiego zadania. Gdzie brak lub zaniedbanie pobo\u017cno\u015bci, tam nawet naj\u015bwi\u0119tsze zaj\u0119cia i najwznio\u015blejsze obrz\u0119dy odbywaj\u0105 si\u0119 mechanicznie i z przyzwyczajenia. Skoro niema w nich ducha, niema te\u017c \u017cycia.
\r\n
\r\n Ale pobo\u017cno\u015b\u0107, o kt\u00f3rej, Czcigodni Bracia, m\u00f3wimy, nie jest powierzchown\u0105 i czysto zewn\u0119trzn\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105, kt\u00f3ra jedynie schlebia duszy, ale jej nie \u017cywi ani do \u015bwi\u0119to\u015bci nie pobudza; mamy raczej na my\u015bli ow\u0105 gruntown\u0105 pobo\u017cno\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie ulega zmiennym nastrojom duszy, ale opiera si\u0119 na tak mocnych podstawach wiary i rozbudza tak silne przekonanie, \u017ce kto j\u0105 posiada, oprze\u0107 si\u0119 zdo\u0142a wszelkim pokus podmuchom.
\r\n
\r\n Chocia\u017c przede wszystkim wznosi\u0107 si\u0119 winna do Ojca w niebiesiech, niech niemniej obejmuje Bogarodzic\u0119 Dziewic\u0119. Kap\u0142ani bowiem maj\u0105 z gor\u0119tsz\u0105 ni\u017c \u015bwieccy do Matki Bo\u017cej odnosi\u0107 si\u0119 mi\u0142o\u015bci\u0105, poniewa\u017c; jak kap\u0142an \u015bci\u015ble jest zwi\u0105zany z Chrystusem, tak te\u017c Maryja na zawsze z\u0142\u0105czona jest, z Boskim Zbawicielem.
\r\n
\r\n Inn\u0105 przepi\u0119kn\u0105, a z pobo\u017cno\u015bci\u0105 \u015bci\u015ble z\u0142\u0105czon\u0105 ozdob\u0105 kap\u0142a\u0144stwa katolickiego jest czysto\u015b\u0107 obyczaj\u00f3w, kt\u00f3ra duchownych obrz\u0105dku \u0142aci\u0144skiego, posiadaj\u0105cych \u015bwi\u0119cenia wy\u017csze w ca\u0142ej pe\u0142ni i w zupe\u0142nym oddaniu tak silnie obowi\u0105zuje, \u017ce gdy si\u0119 jej sprzeniewierzaj\u0105, pope\u0142niaj\u0105 tym samym \u015bwi\u0119tokradztwo (Cor. Iur. Can. can. 132 \u00a7 1).
\r\n
\r\n Chocia\u017c prawo takie nie wi\u0105\u017ce duchownych Ko\u015bcio\u0142a wschodniego, jednak i tam jest celibat ko\u015bcielny w wielkim powa\u017caniu, a w pewnych wypadkach – zw\u0142aszcza gdy chodzi o wy\u017csze stopnie hierarchii – jest warunkiem i nakazem.
\r\n
\r\n \u0179e cnota ta przystoi s\u0142ugom Bo\u017cym, poznajemy ju\u017c w \u015bwietle rozumu. Skoro bowiem „B\u00f3g jest duchem” (Jan IV, 24), wydaje si\u0119 rzecz\u0105 bardzo odpowiedni\u0105, aby ten, co si\u0119 Bogu oddaje na s\u0142u\u017cb\u0119, poniek\u0105d „wyzby\u0142 si\u0119 cia\u0142a”. Ju\u017c starzy Rzymianie uwa\u017cali to za bardzo stosowne. Kiedy najs\u0142awniejszy ich m\u00f3wca przytoczy\u0142 starodawne ich prawo: „Do bog\u00f3w przyst\u0119puj w czysto\u015bci”, tymi je s\u0142owy obja\u015bni\u0142: „Prawo nakazuje przyst\u0119powa\u0107 do bog\u00f3w w czysto\u015bci, to jest z czyst\u0105 dusz\u0105, od kt\u00f3rej wszystko zale\u017cy; nie wy\u0142\u0105cza to czysto\u015bci cia\u0142a, bo nale\u017cy to tak rozumie\u0107, \u017ce skoro dusza przewy\u017csza cia\u0142o, a uwa\u017ca si\u0119, \u017ce nale\u017cy je zachowa\u0107 w czysto\u015bci, wi\u0119c tym bardziej trzeba dba\u0107 o czysto\u015b\u0107 duszy” (M. T. Cic., De leg. ks. II r. 8, 10). W ksi\u0119gach Starego Testamentu za\u015b nakaza\u0142 Moj\u017cesz w imieniu Boga Aaronowi i synom jego, by w ci\u0105gu tygodnia, w kt\u00f3rym odbywa\u0142y si\u0119 ich wy\u015bwi\u0119cenia, nie wychodzili z namiotu, a tym samym zachowali przez wszystkie te dni wstrzemi\u0119\u017aliwo\u015b\u0107 (Zob. Lev. VIII, 33-35).
\r\n
\r\n A od s\u0142ugi Nowego Zakonu, kt\u00f3ry tak bardzo przewy\u017csza kap\u0142ana Starego Zakonu, wymaga si\u0119 bez w\u0105tpienia wi\u0119kszej jeszcze czysto\u015bci. Pierwsze zarysy celibatu zawarte s\u0105 w 33 kanonie Soboru Elwiryjskiego, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 na pocz\u0105tku czwartego wieku, kiedy sro\u017cy\u0142o si\u0119 jeszcze prze\u015bladowanie chrze\u015bcijan, co \u015bwiadczy o tym, \u017ce celibat dawno ju\u017c by\u0142 w zwyczaju. Przepis \u00f3w prawny nadaje tylko moc prawn\u0105 pewnemu, \u017ce tak powiemy, postulatowi, wyp\u0142ywaj\u0105cemu z Ewangelii i z nauki aposto\u0142\u00f3w. Poniewa\u017c Mistrz Bo\u017cy, kt\u00f3rego wys\u0142awiamy jako „kwiat Matki Dziewicy” (Zob. Brew. Rzym., Hymn, ad Laud in festo SS. Nom. Iesu), zawsze tak wysoko stawia\u0142 dar czysto\u015bci, \u017ce wynosi\u0142 go ponad zwyk\u0142\u0105 cnot\u0119 ludzk\u0105 (Zob. Mat. XIX, 11); poniewa\u017c od najm\u0142odszych lat chcia\u0142 si\u0119 wychowa\u0107 w domu nazareta\u0144skim, razem z Maryj\u0105 i J\u00f3zefem, \u017cyj\u0105cymi w dziewictwie; poniewa\u017c szczeg\u00f3ln\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 pokocha\u0142 czyste dusze jak Jana Chrzciciela i Jana Ewangelist\u0119; poniewa\u017c na koniec wierny t\u0142umacz prawa ewangelicznego i nauki Chrystusowej, Aposto\u0142 narod\u00f3w, wys\u0142awia bezcenne dziewictwo – zw\u0142aszcza, o ile si\u0119 przyczynia do gorliwszej s\u0142u\u017cby Bo\u017cej – pisz\u0105c „Kto bez \u017cony jest, stara si\u0119 o to, co Pa\u0144skiego jest, jakoby si\u0119 podoba\u0142 Bogu” (I Kor. VII, 32), dlatego musia\u0142o to wszystko, Czcigodni Bracia, ten wywo\u0142a\u0107 skutek, \u017ce kap\u0142ani Nowego Przymierza us\u0142yszeli wezwanie niebia\u0144skie do wyj\u0105tkowej tej i jedynej cnoty i zapragn\u0119li przy\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do liczby tych, „kt\u00f3rym dano jest poj\u0105\u0107 to s\u0142owo” (Zob. Mat. XIX, 11) oraz dobrowolnie przyj\u0119li ten obowi\u0105zek, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej sta\u0142 si\u0119 wi\u0105\u017c\u0105cym przepisem w ca\u0142ym ko\u015bciele \u0141aci\u0144skim. Wszak\u017ce Sob\u00f3r Kartagj\u0144ski pod koniec wieku czwartego zach\u0119ca: „aby\u015bmy r\u00f3wnie\u017c zachowali to czego uczyli aposto\u0142owie i sama przestrzega\u0142a staro\u017cytno\u015b\u0107” (Sob. Kart. II, kan. 2; zob. Mansi, Collect. Conc. t. III, k. 191).
\r\n
\r\n (…)
\r\n
\r\n Nie tylko jednak zami\u0142owaniem czysto\u015bci, lecz niemniej pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci\u0105 wobec d\u00f3br ziemskich maj\u0105 si\u0119 s\u0142udzy Bo\u017cy odznacza\u0107. Wolni od egoizmu i nie ulegaj\u0105c \u017cadnej pokusie winni i\u015b\u0107 przez ten \u015bwiat, na kt\u00f3rym wszystko oblicza si\u0119 na pieni\u0105dze i gdzie za pieni\u0105dze wszystko mo\u017cna sprzeda\u0107 i kupi\u0107. Odrzucaj\u0105c daleko od siebie wszelk\u0105 my\u015bl o ziemskich korzy\u015bciach, niech nie ubiegaj\u0105 si\u0119 o zysk pieni\u0119\u017cny, lecz o po\u017cytek dusz nie\u015bmiertelnych, niech nie po\u017c\u0105daj\u0105 i nie szukaj\u0105 swojej chwa\u0142y, lecz chwa\u0142y Bo\u017cej. Nie maj\u0105 te\u017c na\u015bladowa\u0107 tych, kt\u00f3rzy urz\u0105d sw\u00f3j na w\u0142asn\u0105 wyzyskuj\u0105 korzy\u015b\u0107 i marz\u0105 o karierze. Niech b\u0119d\u0105 „dobrymi \u017co\u0142nierzami Chrystusowymi”, kt\u00f3rzy „nie bawi\u0105 si\u0119 sprawami \u015bwieckimi, aby si\u0119 temu podobali, kt\u00f3remu si\u0119 oddali” (II Tym. II, 3, 4). Niech b\u0119d\u0105 s\u0142ugami Boga i ojcami dusz; niech pami\u0119taj\u0105, \u017ce trud\u00f3w ich i gorliwej pracy \u017cadne skarby, ani zaszczyty ziemskie op\u0142aci\u0107 i wynagrodzi\u0107 nie mog\u0105. Chocia\u017c nie zakazano im takich pobiera\u0107 „op\u0142at, kt\u00f3re wedle s\u0142\u00f3w Aposto\u0142a: „Kt\u00f3rzy o\u0142tarzowi us\u0142uguj\u0105, uczestnikami s\u0105 o\u0142tarza. Tak te\u017c Pan postanowi\u0142 tym, kt\u00f3rzy Ewangeli\u0119 opowiadaj\u0105, aby z Ewangelii \u017cyli” (I Kor. IX, 13, 14), nieodzowne s\u0105 do ich godziwego utrzymania, jednak „na uczestnictwo Pana wezwani”, jak ju\u017c sama nazwa „kleru” wskazuje, powinni tylko o tak\u0105 ubiega\u0107 si\u0119 zap\u0142at\u0119, jak\u0105 Chrystus aposto\u0142om przyobieca\u0142: „Zap\u0142ata wasza obfita jest w niebiesiech” (Mat. V, 12). Biada kap\u0142anowi, kt\u00f3ry nie pomny na obietnice Bo\u017ce oka\u017ce si\u0119 „chciwy zysku szkaradnego” (Tyt. I, 7) i zmiesza si\u0119 z t\u0142umem i upodobni si\u0119 do \u015bwieckich ludzi, na kt\u00f3rych s\u0142owami Aposto\u0142a tak Ko\u015bci\u00f3\u0142 si\u0119 u\u017cala: „Wszyscy swego szukaj\u0105, a nie tego, co jest Jezusa Chrystusa” (Filip II, 21). W ten bowiem spos\u00f3b nie tylko sprzeniewierzy\u0142by si\u0119 obowi\u0105zkom swoim, ale sta\u0142by si\u0119 te\u017c przedmiotem pogardy dla powierzonego pieczy swej ludu; zauwa\u017cy\u0142by on bowiem niew\u0105tpliwie, \u017ce \u017cycie jego nie zgadza si\u0119 z owymi zasadami Ewangelii, kt\u00f3re Mistrz Bo\u017cy jasno obwie\u015bci\u0142, a on ludowi ma g\u0142osi\u0107: „Nie gromad\u017acie sobie skarb\u00f3w na ziemi, gdzie s\u00f3l i rdza niszcz\u0105 i gdzie z\u0142odzieje wykopuj\u0105 i kradn\u0105, ale gromad\u017acie sobie skarby w niebie” (Mat. VI, 19, 20). Je\u015bli rozwa\u017cymy, \u017ce niska chciwo\u015b\u0107, jak o tym z \u017calem opowiadaj\u0105 Ewangeli\u015bci, doprowadzi\u0142a Judasza, jednego z aposto\u0142\u00f3w Chrystusa, „jednego z dwunastu”, do upadku i zguby, zrozumiemy \u0142atwo, ile niezmiernych szk\u00f3d wyrz\u0105dzi\u0142a ta chciwo\u015b\u0107 Ko\u015bcio\u0142owi w ci\u0105gu wiek\u00f3w. Chciwo\u015b\u0107 bowiem, kt\u00f3r\u0105 Duch \u015awi\u0119ty nazywa „korzeniem wszego z\u0142ego” (I Tym. VI. 10), mo\u017ce cz\u0142owieka doprowadzi\u0107 do najgorszej zbrodni; a chocia\u017cby kap\u0142an nie posun\u0105\u0142 si\u0119 tak daleko, jednak pod wp\u0142ywem zgubnej tej nami\u0119tno\u015bci stanie w jednym szeregu z wrogami Boga i Ko\u015bcio\u0142a i \u015bwiadomie czy nie\u015bwiadomie dopomo\u017ce do urzeczywistnienia niecnych ich zamiar\u00f3w.
\r\n
\r\n Natomiast prawdziwa i szczera pow\u015bci\u0105gliwo\u015b\u0107 wobec d\u00f3br ziemskich pozyska kap\u0142anowi wszystkie serca; tym wi\u0119cej, \u017ce serce kap\u0142a\u0144skie, oderwane od \u015bwiata i moc sw\u0105 czerpi\u0105ce z wiary, przepe\u0142nione jest wielkim mi\u0142osierdziem ku wszystkim nieszcz\u0119\u015bliwym i cierpi\u0105cym. Mi\u0142osierdzie to czyni go naprawd\u0119 ojcem ubogich. Pami\u0119taj\u0105c na s\u0142owa Jezusa Chrystusa: „Cokolwiek uczynili\u015bcie jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnie\u015bcie uczynili” (Mat. XXV ,40), otacza ubogich i obejmuje mi\u0142o\u015bci\u0105 samego Zbawiciela.
\r\n
\r\n (…)<\/p><\/blockquote>\r\n\r\n

Drodzy „nowocze\u015bni” kap\u0142ani! Zamiast udziela\u0107 si\u0119 na czatach czy forach internetowych, czytajcie zapomniane papieskie encykliki! Z\u0142y kr\u0105\u017cy po \u015bwiecie coraz odwa\u017cniej, a my – \u015bwieccy – nie potrzebujemy Szwejk\u00f3w, my potrzebujemy Was, \u017co\u0142nierzy! Sam\u0105 partyzantk\u0105 nie damy razy wygra\u0107! Napisa\u0142 Dextimus dnia 18.12.09<\/abbr><\/a><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Mamy Rok Kap\u0142a\u0144ski. Warto zatem w 74 rocznic\u0119 napisania, przypomnie\u0107 encyklik\u0119 Ad Catholici Sacerdotii Fastigium jednego z najwybitniejszych polskich biskup\u00f3w (w tym roku obchodzili\u015bmy 90-rocznic\u0119 Jego konsekracji biskupiej, dokonanej przez kard. Kakowskiego w warszawskiej archikatedrze), p\u00f3\u017aniejszego papie\u017ca Piusa XI. Czytaj\u0105cym nas ksi\u0119\u017com wikarym, proboszczom i biskupom polecamy lektur\u0119 ca\u0142o\u015bci tekstu i zastanowienie si\u0119, jak najlepiej […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[5],"tags":[119],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16761"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=16761"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/16761\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=16761"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=16761"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=16761"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}