{"id":14152,"date":"2009-09-19T20:54:22","date_gmt":"2009-09-20T00:54:22","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=14152"},"modified":"2009-09-19T20:54:22","modified_gmt":"2009-09-20T01:54:22","slug":"","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=14152","title":{"rendered":"Kr\u00f3tka historia hollywoodzkich fascynacji – Od Mussoliniego do Chaveza"},"content":{"rendered":"

Niedawno si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce jedn\u0105 z gwiazd filmowego festiwalu w Wenecji zosta\u0142 prezydent Wenezueli Hugo Chavez – obok Baracka Obamy jeden z heros\u00f3w lewicy po obu stronach Atlantyku. Chavez przyjecha\u0142 na festiwal na specjalne zaproszenie Olivera Stone’a – jednej z prominentnych postaci hollywoodzkiego \u015bwiata „lewoskr\u0119tnych”. A o lewicowych sympatiach Hollywood nie zw\u0105tpi nikt, kto przypomni sobie zaanga\u017cowanie wielu gwiazd (zar\u00f3wno aktor\u00f3w, jak i re\u017cyser\u00f3w) w prezydenck\u0105 kampani\u0119 Baracka Husseina Obamy. Jak\u017ce ch\u0119tnie to „stado niezale\u017cnych umys\u0142\u00f3w” pielgrzymuje teraz do Bia\u0142ego Domu, by wspiera\u0107 nowego prezydenta w „trudnym dziele pchni\u0119cia Ameryki na nowe tory” (tutaj jedn\u0105 z pierwszoplanowych r\u00f3l odgrywa aktor George Clooney deklaruj\u0105cy: „tak, jestem libera\u0142em i nie widz\u0119 w tym nic z\u0142ego”).<\/strong><\/p>\n\n

Przez lata liberalny Hollywood nie ustawa\u0142 w bezkompromisowej demaskacji wszystkich „zbrodni systemu”. Ten ostatni to nie jest bynajmniej trzymaj\u0105cy si\u0119 wci\u0105\u017c mocno w Chinach, Korei P\u00f3\u0142nocnej czy na Kubie system komunistyczny b\u0105d\u017a krwawo prze\u015bladuj\u0105cy wyznawc\u00f3w Chrystusa system w\u0142adzy wojuj\u0105cego islamu (np. w Sudanie). Nie. Oto bowiem w uj\u0119ciu wielu gwiazdorskich produkcji z Hollywood wszystkie zbrodnie wymienionych system\u00f3w w\u0142adzy (kt\u00f3\u017c by si\u0119 przejmowa\u0142 losem najliczniejszej grupy prze\u015bladowanej za swoj\u0105 wiar\u0119, czyli chrze\u015bcijan?) s\u0105 niczym w por\u00f3wnaniu ze „zbrodniami” Wuja Sama. Jak pisze wsp\u00f3\u0142czesna ameryka\u0144ska publicystka konserwatywna Ann Coulter, „najpewniejszym sposobem wkurzenia libera\u0142\u00f3w [ameryka\u0144skich – przyp. G.K.] jest stwierdzenie – broni\u0119 USA”.<\/p>\n\n

„Spo\u0142ecznie zaanga\u017cowane” kino Olivera Stone’a<\/strong>
\n Filmowa tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Olivera Stone’a jest nieustannym atakiem na wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 Ameryk\u0119, ci\u0105g\u0142ym poszukiwaniem wszelkich mo\u017cliwych wad we w\u0142asnym kraju, a zw\u0142aszcza inkryminowaniem spisk\u00f3w lub te\u017c jawnych zbrodni autorstwa ameryka\u0144skiej prawicy. Tutaj wyobra\u017ania re\u017cyserska Stone’a szybuje swobodnie. We\u017amy cho\u0107by gwiazdorsko obsadzony i obsypany Oscarami (cztery) film „Pluton” z 1986 r., opowiadaj\u0105cy histori\u0119 z okresu wojny w Wietnamie (koniec lat 60. XX wieku). Przypomnijmy: konflikt w Indochinach rozgorza\u0142 w latach 50. ubieg\u0142ego stulecia, gdy opanowany przez komunist\u00f3w Wietnam P\u00f3\u0142nocny podj\u0105\u0142 czynn\u0105 agresj\u0119 na pozostaj\u0105cy poza orbit\u0105 jego wp\u0142yw\u00f3w Wietnam Po\u0142udniowy. Po upokarzaj\u0105cej kl\u0119sce Francji (1954) rol\u0119 stra\u017cnika przed komunistyczn\u0105 ekspansj\u0105 na po\u0142udnie od pocz\u0105tku lat 60. coraz wyra\u017aniej zacz\u0119\u0142y przejmowa\u0107 Stany Zjednoczone.
\n W „Plutonie” Stone zakre\u015bli\u0142 zupe\u0142nie inn\u0105 perspektyw\u0119. G\u0142\u00f3wny bohater, maj\u0105cy idealistyczne spojrzenie na wojn\u0119 w Wietnamie (czyli realistyczny wzgl\u0105d na to, \u017ce jest to obrona przed komunizmem), jest skonfrontowany z brutaln\u0105 prawd\u0105, tak\u0105 oto, \u017ce armia ameryka\u0144ska roi si\u0119 od degenerat\u00f3w upajaj\u0105cych si\u0119 krwi\u0105 niewinnych wietnamskich cywil\u00f3w. Przekaz jest jednoznaczny: wojn\u0119 wietnamsk\u0105 Amerykanie przegrali nie tylko militarnie, ale – co wa\u017cniejsze – moralnie. Prawdziwymi (bo nie tylko wojskowymi, ale i moralnymi) zwyci\u0119zcami okazali si\u0119 dzielni \u017co\u0142nierze Viet Congu (tak nazywa\u0142a si\u0119 komunistyczna partyzantka dzia\u0142aj\u0105ca w Po\u0142udniowym Wietnamie, sponsorowana przez Hanoi, a po\u015brednio przez Moskw\u0119).
\n Inna wielka produkcja Stone’a – „JFK” (1991) jest opowie\u015bci\u0105 o demokratycznym prezydencie USA, Johnie F. Kennedym (1961-1963), a w\u0142a\u015bciwie o dramatycznym ko\u0144cu tej prezydentury, gdy J.F.K. zgin\u0105\u0142 zamordowany przez Lee Harveya Oswalda w Dallas 22 listopada 1963 roku. Ca\u0142y film jest z jednej strony ho\u0142dem dla postaci ameryka\u0144skiego prezydenta (uwa\u017canego powszechnie w liberalnych kr\u0119gach ameryka\u0144skich za „m\u0119czennika tego, co mog\u0142oby si\u0119 sta\u0107”). Bardziej jeszcze oddaje si\u0119 tak ulubionemu przez lewic\u0119 snuciu spiskowych teorii. Oto g\u0142\u00f3wny bohater – niezale\u017cny i dociekliwy prokurator, wpada na trop wiod\u0105cy go do przekonania granicz\u0105cego z pewno\u015bci\u0105, \u017ce zamach w Dallas by\u0142 wynikiem spisku ameryka\u0144skiego establishmentu niech\u0119tnego reformatorskim projektom m\u0142odego prezydenta (walka z rasow\u0105 segregacj\u0105, rozbudowa pa\u0144stwa socjalnego); skorumpowana moralnie i materialnie elita w\u0142adzy nie cofn\u0119\u0142a si\u0119 przed zbrodni\u0105, by nie dopu\u015bci\u0107 do ukazania Ameryce „nowej granicy” (jak g\u0142osi\u0142 oficjalny slogan wyborczy J.F.K.). Sko\u0144czy\u0142a si\u0119 \u015bwietlana „era Camelotu”.
\n Rzecz jasna, Stone przeszed\u0142 do porz\u0105dku dziennego nad pewnymi niewygodnymi faktami, jak chocia\u017cby te, \u017ce w\u0142a\u015bnie administracja Kennedy’ego jako pierwsza podj\u0119\u0142a decyzj\u0119 o sta\u0142ym wzmacnianiu wojskowej obecno\u015bci USA w Wietnamie, bardzo niech\u0119tnie anga\u017cowa\u0142a si\u0119 w antysegregacyjn\u0105 legislacj\u0119, czy te\u017c \u017ce zamachowiec z Dallas by\u0142 od lat zwi\u0105zany z ruchem komunistycznym. Doszukiwanie si\u0119 spisku w\u0142a\u015bnie z tej strony – je\u015bli przyj\u0105\u0107 lewicow\u0105 „metodologi\u0119 demaskacji” – by\u0142oby przecie\u017c o wiele bardziej logiczne. Tym bardziej \u017ce by\u0142 motyw: bezkompromisowa postawa Kennedy’ego podczas kryzysu kuba\u0144skiego (1962) i berli\u0144skiego (por. s\u0142ynne s\u0142owa J.F.K. wypowiedziane przy murze berli\u0144skim: „Jestem berli\u0144czykiem”). Takie fakty czy taki trop k\u0142\u00f3ci\u0142yby si\u0119 jednak z g\u0142\u00f3wnym przekazem, kt\u00f3ry chcia\u0142 osi\u0105gn\u0105\u0107 Stone: m\u0142oda nadzieja lewicy (J.F.K. nale\u017ca\u0142 do Partii Demokratycznej) zamordowana przez waszyngto\u0144ski „system w\u0142adzy”.
\n Oliver Stone nie tylko ma ambicje pisania na nowo najnowszej historii Stan\u00f3w Zjednoczonych. Jego „polityka historyczna” si\u0119ga nawet czas\u00f3w staro\u017cytnych. Wyre\u017cyserowana przez niego superprodukcja „Aleksander” mia\u0142a opowiada\u0107 histori\u0119 jednego z najwi\u0119kszych wodz\u00f3w i zdobywc\u00f3w w dziejach \u015bwiata – kr\u00f3la Macedonii Aleksandra Wielkiego. Zamiast tego dostali\u015bmy gniota, po obejrzeniu kt\u00f3rego z bitwy pod Gaugamel\u0105 (kt\u00f3ra rozstrzygn\u0119\u0142a los imperium perskiego) widz zapami\u0119ta tumany piasku, a o kr\u00f3lu Macedonii wiedzie\u0107 b\u0119dzie tyle, \u017ce by\u0142 aktywnym gejem na kraw\u0119dzi kazirodczych relacji z w\u0142asn\u0105 matk\u0105. Przekaz: Aleksander nie dlatego by\u0142 wielki, bo pokona\u0142 Pers\u00f3w i otworzy\u0142 epok\u0119 hellenizmu, ale przede wszystkim dlatego, \u017ce bez skr\u0119powania ujawnia\u0142 swoj\u0105 „to\u017csamo\u015b\u0107 seksualn\u0105”.<\/p>\n\n

Mussolini w Hollywood<\/strong>
\n Hollywood generalnie ma s\u0142abo\u015b\u0107 do „silnych ludzi w\u0142adzy”. Najlepiej, gdy s\u0105 gejami i wystarczaj\u0105co d\u0142ugo – i bez przesiadek – jad\u0105 „czerwonym tramwajem”. Lewicowy dyktator zawsze mo\u017ce liczy\u0107 na przychylne przyj\u0119cie. Zaproszenie Chaveza do Wenecji i dokumentalny film O. Stone’a „South of the border” („Na po\u0142udnie od granicy”), w kt\u00f3rym dyktator Wenezueli jest jednym z g\u0142\u00f3wnych pozytywnych bohater\u00f3w, jest tylko potwierdzeniem do\u015b\u0107 d\u0142ugiej tradycji.
\n Jonah Goldberg – publicysta konserwatywnego „National Review” – w swojej g\u0142o\u015bnej ksi\u0105\u017cce o faszystowskich korzeniach wsp\u00f3\u0142czesnej ameryka\u0144skiej my\u015bli liberalnej („Liberalny faszyzm. Tajna historia lewicy od Mussoliniego do polityki to\u017csamo\u015bciowej”) przypomnia\u0142 m.in. fakt fascynacji Hollywood w latach 20. ubieg\u0142ego stulecia osob\u0105 Benita Mussoliniego – faszystowskiego dyktatora (od 1922 r.) Italii. Dla przypomnienia: cho\u0107 w\u0142oski faszyzm wraz z niemieckim narodowym socjalizmem jest propagandowo „sprzedawany” jako „ruchy skrajnej prawicy”, w rzeczywisto\u015bci by\u0142y to ruchy czysto lewicowe. Mussolini zaczyna\u0142 jako socjalista (o wybitnie antykatolickim odcieniu) i jako socjalista sko\u0144czy\u0142 (utworzona w 1943 r. przez Niemc\u00f3w na p\u00f3\u0142nocy W\u0142och tzw. Republika Salo pod rz\u0105dami obalonego wcze\u015bniej Mussoliniego by\u0142a pa\u0144stwem odwo\u0142uj\u0105cym si\u0119 wprost do ideologii marksistowskiej). Lenin, zapytany o Mussoliniego, odpowiedzia\u0142: „To silny cz\u0142owiek, kt\u00f3ry poprowadzi\u0142by nasz\u0105 parti\u0119 do zwyci\u0119stwa [we W\u0142oszech – przyp. G.K.]”.
\n „Silnego cz\u0142owieka” lewicy pokocha\u0142o r\u00f3wnie\u017c Hollywood. W 1923 r. pojawi\u0142 si\u0119 on w filmie „Eternal City” („Wieczne miasto”) przedstawiaj\u0105cym walk\u0119 mi\u0119dzy dwoma od\u0142amami lewicy (komunistami i faszystami) o panowanie nad Rzymem. Sympatie Hollywood – co dzi\u015b brzmi niewiarygodnie – by\u0142y wyra\u017anie po stronie Mussoliniego. Jonah Goldberg cytuje jednego z ameryka\u0144skich krytyk\u00f3w filmowych, kt\u00f3ry orzek\u0142, \u017ce zachowanie si\u0119 w\u0142oskiego dyktatora na ekranie „potwierdza teori\u0119, i\u017c nale\u017cy w\u0142a\u015bnie do tego miejsca [tj. planu filmowego – przyp. G.K.]”.
\n W 1933 r. Columbia Pictures – jedna z g\u0142\u00f3wnych hollywoodzkich wytw\u00f3rni filmowych – nakr\u0119ci\u0142a film dokumentalny pt. „Mussolini speaks” (Mussolini przemawia). Ten dokument okaza\u0142 si\u0119 jedn\u0105 wielk\u0105 laurk\u0105 dla wodza faszyst\u00f3w. Komentarz na ta\u015bmie filmowej, towarzysz\u0105cy wy\u015bwietlanym przem\u00f3wieniom „Il Duce”, brzmia\u0142 (cytat dos\u0142owny): „Stoi on jak nowoczesny cezar”.<\/p>\n\n

K\u0142amstwa i hipokryzja<\/strong>
\n Podobn\u0105 metodologi\u0119 robienia filmu „dokumentalnego” zastosowa\u0142 niedawno Oliver Stone we wspomnianym filmie z Chavezem w roli g\u0142\u00f3wnej. Lewicowy prezydent – a de facto dyktator – Wenezueli jest przedstawiony nieomal jako heros, kt\u00f3ry otworzy\u0142 przed swoim krajem (mimo przeszk\u00f3d ze strony Ameryki prezydenta Busha) krain\u0119 dobrobytu. Rzecz jasna, nie ma mowy o \u0142amaniu praw cz\u0142owieka, wszechobecnej korupcji oraz o tym, \u017ce \u017ar\u00f3d\u0142em bogactwa kraju jest ropa naftowa, a nie szczeg\u00f3lne osi\u0105gni\u0119cia w modernizacji gospodarki. W og\u00f3le Hugo Chavez to szczery demokrata, bo – jak wyja\u015bnia\u0142 Stone na konferencji prasowej, t\u0142umacz\u0105c powody swojego zaproszenia dla Chaveza do Wenecji – „wygra\u0142 on w dwunastu wyborach”. Trzeba przyzna\u0107, niewiele gorzej od prezydenta Bia\u0142orusi, Aleksandra \u0141ukaszenki, kt\u00f3ry tak\u017ce idzie od zwyci\u0119stwa do zwyci\u0119stwa w kolejnych wyborach i referendach. Mo\u017ce zamiast do Wenecji Stone powinien jecha\u0107 do Mi\u0144ska?
\n Przebywaj\u0105cy w USA w latach 70. ubieg\u0142ego stulecia Leopold Tyrmand – polski pisarz, skutecznie immunizowany na „lewoskr\u0119tno\u015b\u0107” (dow\u00f3d: fenomenalny „Dziennik 1954”), zauwa\u017cy\u0142 i z\u017cyma\u0142 si\u0119 na lewicowe uprzedzenia dominuj\u0105ce w \u015bwiecie ameryka\u0144skich medi\u00f3w i Hollywood. Tak jak ka\u017cdemu przybyszowi zza „\u017celaznej kurtyny”, kt\u00f3ry na w\u0142asnej sk\u00f3rze do\u015bwiadczy\u0142 „socjalistycznej sprawiedliwo\u015bci spo\u0142ecznej”, r\u00f3wnie\u017c Tyrmandowi najtrudniej by\u0142o zrozumie\u0107 samob\u00f3jcze tendencje ameryka\u0144skich elit liberalnych. Niefrasobliwo\u015b\u0107 sz\u0142a tutaj w parze z hipokryzj\u0105. Jak pisa\u0142 autor „Dziennika 1954” w 1977 r. w jednym z ameryka\u0144skich konserwatywnych periodyk\u00f3w: „Przedsi\u0119biorcy muzyki rockowej i z\u0142odziejscy baronowie tandetnych wydawnictw nie produkuj\u0105 warto\u015bci kulturowych, kt\u00f3re pozostawa\u0142yby na sta\u0142e w dorobku ludzko\u015bci, ale kulturow\u0105 brej\u0119, kt\u00f3ra, promowana [przez pras\u0119 – przyp. G.K.], wytwarza niezas\u0142u\u017cone i spo\u0142ecznie nieuzasadnione fortuny… Media s\u0105 dzisiaj sprzymierzone z neokapitalizmem s\u0142aw, kt\u00f3rym s\u0142u\u017cy sprytna antykapitalistyczna rutyna. \u0179aden aktor, gospodarz programu telewizyjnego lub komik nie b\u0119d\u0105 si\u0119 wahali, aby pot\u0119pi\u0107 sp\u00f3\u0142ki naftowe lub plu\u0107 inwektywami na 'bogatych’, nawet je\u015bli ich w\u0142asny opublikowany w prasie doch\u00f3d liczy sobie siedem cyfr”.
\n Niewiele od tego czasu si\u0119 zmieni\u0142o. Ca\u0142y czas mo\u017cna w Hollywood osi\u0105gn\u0105\u0107 niez\u0142y doch\u00f3d, robi\u0105c filmy o tych, kt\u00f3rzy celem swojego \u017cycia uczynili obalenie cywilizacji (demokratycznej i kapitalistycznej), kt\u00f3ra stworzy\u0142a cieplarniane warunki dla rozwoju Hollywood. Ostatnio wi\u0119c zaserwowano nam czu\u0142\u0105 apologi\u0119 jednego z tw\u00f3rc\u00f3w komunistycznego re\u017cimu na Kubie, Argenty\u0144czyka Ernesta Che Guevary („Che” – film wyre\u017cyserowany w 2008 r. przez Stevena Soderbergha). Wraz z komunistycznym dyktatorem Wietnamu, Ho Chi Minhem, i komunistycznym ludob\u00f3jc\u0105 z Chin, Mao Tse-tungiem, „Wielki Che” nale\u017ca\u0142 (i nale\u017cy wci\u0105\u017c) do ikon tzw. Nowej Lewicy protestuj\u0105cej w latach 60. na ameryka\u0144skich campusach, a w 1968 r. we Francji i NRF przeciw „nieludzkiemu obliczu kapitalizmu”. Do dzisiaj T-shirty z wizerunkiem Che traktowane s\u0105 jako elementy kultury masowej. R\u00f3wnie dobrze mo\u017cna by nosi\u0107 koszulki z Beri\u0105 lub Himmlerem. Po\u0142\u0105czenie osobowo\u015bci tych dw\u00f3ch zbrodniarzy dostrzega\u0142 w bohaterze lewicowej masowej wyobra\u017ani Humberto Fontova, tworz\u0105cy na emigracji pisarz kuba\u0144ski. Istotnie, Che Guevara by\u0142 – jako jeden z tw\u00f3rc\u00f3w komunistycznej bezpieki – odpowiedzialny za wiele istnie\u0144 ludzkich na Kubie po 1958 r., gdy w\u0142adz\u0119 przej\u0105\u0142 Fidel Castro. Che Guevara uwielbia\u0142 przemoc. W jednym z list\u00f3w pisanych do matki podczas swojego „s\u0142u\u017cbowego” pobytu w Gwatemali wspomina\u0142: „By\u0142o wiele zabawy z tymi wszystkimi bombami, przem\u00f3wieniami i innymi rozrywkami, kt\u00f3re przerwa\u0142y monotoni\u0119, w kt\u00f3rej \u017cy\u0142em”. Radosne zabijanie ludzi – zaiste czyn godny Himmlera i Berii. Co\u015b dla „wra\u017cliwie spo\u0142ecznych” producent\u00f3w z Hollywood.<\/p>\n\n

Na rzecz cywilizacji \u015bmierci<\/strong>
\n Cytowany L. Tyrmand zauwa\u017ca\u0142 „ukryty absolutyzm liberalizmu, kt\u00f3ry zamienia jego obro\u0144c\u00f3w w rozjuszonych prze\u015bladowc\u00f3w przy ka\u017cdej pr\u00f3bie uczciwego ocenienia tych idei”. Ogl\u0105daj\u0105c film, nie spos\u00f3b dyskutowa\u0107 z jego tw\u00f3rcami. Co najwy\u017cej mo\u017cna go nie obejrze\u0107. Ale miliony widz\u00f3w ogl\u0105daj\u0105 nagradzane Oscarami (jak\u017ceby inaczej) hollywoodzkie produkcje nie tylko „wra\u017cliwe spo\u0142ecznie”, ale aktywnie zaanga\u017cowane w promocj\u0119 czego\u015b, co Jan Pawe\u0142 II nazywa\u0142 „cywilizacj\u0105 \u015bmierci”; ogl\u0105daj\u0105 i nasi\u0105kaj\u0105 (\u015bwiadomie lub nie) przekazem, kt\u00f3ry m\u00f3wi: potrzeba „nowej kultury”, „nowej rodziny” i „nowego spo\u0142ecze\u0144stwa”.
\n Do\u015b\u0107 wspomnie\u0107 nieustaj\u0105c\u0105 kampani\u0119 Hollywood na rzecz „praw gej\u00f3w” – od „Filadelfii” po „Obywatela Milka”. Ten ostatni film (z 2008 r.) jest laurk\u0105 dla zamordowanego w latach 70. aktywisty gejowskiego Harleya Milka (kolejny „m\u0119czennik” lewicy). Oscara za pierwszoplanow\u0105 rol\u0119 w tym filmie dosta\u0142 Sean Penn – najbardziej radykalny, obok G. Clooneya, spo\u015br\u00f3d „lewoskr\u0119tnych” gwiazd Hollywood.
\n Charakterystyczne jest r\u00f3wnie\u017c zaanga\u017cowanie Hollywood na rzecz przedstawiania rodziny jako czego\u015b patologicznego. Tutaj swoj\u0105 rol\u0119 do spe\u0142nienia mia\u0142 film pt. „American Beauty” (1999 r., re\u017c. Sam Mendes) przedstawiaj\u0105cy rodzin\u0119 jako co\u015b opresyjnego, a ojc\u00f3w w karykaturalny spos\u00f3b odmalowywa\u0142 jako niewy\u017cytych seksualnie „bia\u0142ych samc\u00f3w” kochaj\u0105cych si\u0119 w kole\u017cankach w\u0142asnych c\u00f3rek, lub te\u017c obsesjonat\u00f3w-homofob\u00f3w (ci ostatni to z regu\u0142y wojskowi). Nawet film „Milion Dollar Baby” (2004 r.; polski tytu\u0142 „Za wszelk\u0105 cen\u0119”), kojarzony raczej z konserwatywnymi inklinacjami Clinta Eastwooda (s\u0142ynny „Brudny Harry”), jest niczym innym jak apologi\u0105 eutanazji. A c\u00f3\u017c powiedzie\u0107 o produkcjach wprost atakuj\u0105cych chrze\u015bcija\u0144stwo („Ostatnie kuszenie Chrystusa”, „Ksi\u0105dz”, „Dogma”, ekranizacja „Kodu da Vinci”) – tych jest ca\u0142y legion.
\n Na koniec jeszcze jeden cytat z m\u0105drego Tyrmanda, kt\u00f3ry w 1980 r. opublikowa\u0142 w USA artyku\u0142 pt. „Media jako wsp\u00f3\u0142czesne niebezpiecze\u0144stwo”. Zauwa\u017ca\u0142 w nim, \u017ce „ameryka\u0144ska prasa, dzi\u0119ki absolutyzowaniu swojej pozycji, sta\u0142a si\u0119 oficjalnie niewyobra\u017calnym, totalitarnym elementem w demokratycznym wszech\u015bwiecie Ameryki. Totalitarnym, gdy\u017c nie zajmuje si\u0119 jedynie informowaniem, cho\u0107 twierdzi, \u017ce tak jest, ale atakuje ca\u0142o\u015b\u0107 \u017cycia i kszta\u0142tuje je zgodnie ze swoim w\u0142adczym liberalizmem”. Tyrmand przestrzega\u0142 przed zgubnym wp\u0142ywem liberalnej prasy, a przecie\u017c pot\u0119ga liberalnego kina jest stokro\u0107 wi\u0119ksza z uwagi na du\u017co wi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0119 ra\u017cenia.<\/p>\n\n

Grzegorz Kucharczyk<\/strong><\/em><\/p>\n\n

\"\"<\/p>\n\n

Profesor Grzegorz Kucharczyk<\/strong> jest historykiem my\u015bli politycznej XIX i XX w., pracownikiem naukowym Instytutu Historii PAN, Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Wy\u017cszej Szko\u0142y Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu, autorem ksi\u0105\u017cek, m.in. takich jak: „Czerwone karty Ko\u015bcio\u0142a” (2002), „Pierwszy holokaust XX wieku” (2004), „Kielni\u0105 i cyrklem. Laicyzacja Francji w latach 1870-1914” (2006), „Ma\u0142a historia wielkiej Polski” (2007), wsp\u00f3\u0142autorem serii podr\u0119cznik\u00f3w do historii dla gimnazjum.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Niedawno si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce jedn\u0105 z gwiazd filmowego festiwalu w Wenecji zosta\u0142 prezydent Wenezueli Hugo Chavez – obok Baracka Obamy jeden z heros\u00f3w lewicy po obu stronach Atlantyku. Chavez przyjecha\u0142 na festiwal na specjalne zaproszenie Olivera Stone’a – jednej z prominentnych postaci hollywoodzkiego \u015bwiata „lewoskr\u0119tnych”. A o lewicowych sympatiach Hollywood nie zw\u0105tpi nikt, kto przypomni […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[20],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14152"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14152"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14152\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14152"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14152"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14152"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}