{"id":139363,"date":"2023-03-15T10:51:19","date_gmt":"2023-03-15T14:51:19","guid":{"rendered":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=139363"},"modified":"2023-03-15T10:51:19","modified_gmt":"2023-03-15T14:51:19","slug":"syjonistyczny-spisek-przeciwko-kennedyemu-mark-h-gaffney","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=139363","title":{"rendered":"Syjonistyczny spisek przeciwko Kennedy&#8217;emu &#8211; <em>Mark H. Gaffney<\/em>"},"content":{"rendered":"<div class=\"p_underline\">\r\n<p class=\"has-drop-cap\">Ostatnie kilka lat to bolesny czas dla tych z nas, kt\u00f3rzy s\u0105 na tyle starzy, by pami\u0119ta\u0107 lata 60. Przez ca\u0142e swoje \u017cycie obserwowa\u0142em, jak m\u00f3j kraj podupada pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem. By\u0142 to&nbsp; m\u0119cz\u0105cy, powolny i prawie niezauwa\u017calny proces ale odczuwalny&nbsp; niczym jak tortury. Kto by dziesi\u0119\u0107 lat temu przypuszcza\u0142, \u017ce b\u0119dziemy teraz na skraju wojny nuklearnej z Rosj\u0105? Ka\u017cdego dnia przegl\u0105dam wiadomo\u015bci i Internet z nadziej\u0105 i modlitw\u0105 o pojawienie si\u0119 ruchu pokojowego. Ale gdzie oni s\u0105? Nawet w czasie, gdy wydarzenia eskaluj\u0105 i rozp\u0119du nabiera wojna w Europie Wschodniej, nie widz\u0119 \u017cadnych transparent\u00f3w, \u017cadnych protestuj\u0105cych na ulicach i bardzo ma\u0142o dowod\u00f3w na to, \u017ce ludzie rozumiej\u0105, co si\u0119 wok\u00f3\u0142 nich dzieje. Nigdy nie przypuszcza\u0142em, \u017ce do tego dojdzie.<\/p>\r\n<p>II wojna \u015bwiatowa zako\u0144czy\u0142a si\u0119 ~78 lat temu, a dzi\u015b nie pozosta\u0142 przy \u017cyciu prawie nikt, kto by to pami\u0119ta\u0142. Czy naprawd\u0119 musimy prze\u017cywa\u0107 koszmary historii co trzecie lub czwarte pokolenie tylko dlatego, \u017ce ludzie nie \u017cyj\u0105 wystarczaj\u0105co d\u0142ugo, aby zachowa\u0107 przera\u017caj\u0105ce wspomnienia poprzedniej wojny? Pojawia si\u0119 we mnie pewien sprzeciw wobec takiego wyja\u015bnienia,&nbsp; jako zbytniego uproszczenia. Jest jeszcze jedna przyczyna takiej sytuacji:&nbsp; nasz nar\u00f3d zosta\u0142 pozbawiony praw obywatelskich, zosta\u0142 tak og\u0142upiony i zdemoralizowany przez ponad 15 lat nieustaj\u0105cej propagandy (w tym nienawi\u015bci do Rosji), \u017ce nie jest ju\u017c w stanie my\u015ble\u0107 logicznie, ani dzia\u0142a\u0107 na rzecz odbudowy naszego kraju.<\/p>\r\n<p>Moim zdaniem najlepsz\u0105 miar\u0105 naszego upadku jest fatalna jako\u015b\u0107 naszego przyw\u00f3dztwa, zw\u0142aszcza na szczeblu centralnym. Je\u015bli to prawda, to musimy zapyta\u0107: jak do tego dosz\u0142o? W artyku\u0142ach, kt\u00f3re czytam i podczas rozm\u00f3w z przyjaci\u00f3\u0142mi, cz\u0119sto widz\u0119\/s\u0142ysz\u0119, \u017ce spirala upadku zacz\u0119\u0142a si\u0119 od zab\u00f3jstwa Johna F. Kennedy&#8217;ego. Zgadzam si\u0119 z tym i uwa\u017cam za oczywiste, \u017ce od tego czasu prawowita w\u0142adza w naszym kraju znajduje si\u0119 pod obstrza\u0142em.<\/p>\r\n<p>Ostatnio,&nbsp;po przeczytaniu niezwyk\u0142ej ksi\u0105\u017cki francuskiego pisarza Laurenta Guyenota, Od Jahwe do Syjonu (2020), zosta\u0142em zmuszony do zmodyfikowania moich pogl\u0105d\u00f3w na temat zab\u00f3jstwa JFK. Autor jest wybitnym biblist\u0105 i napisa\u0142 najbardziej przenikliw\u0105 analiz\u0119 syjonizmu, jak\u0105 kiedykolwiek czyta\u0142em. Jak wielu Amerykan\u00f3w, tak i ja kiedy\u015b wierzy\u0142em, \u017ce&nbsp;za zamachem na JFK sta\u0142y CIA i w\u0142oska mafia. Teraz jednak zweryfikowa\u0142em t\u0119 znan\u0105 narracj\u0119, jako kolejn\u0105 teori\u0119 spiskow\u0105.<\/p>\r\n<p>Przez lata bada\u0142em morderstwo JFK na spos\u00f3b niemal histeryczny, powracaj\u0105c do sprawy raz po raz. Prawda jednak pozostawa\u0142a nieuchwytna z powodu fa\u0142szywych trop\u00f3w, b\u0142\u0119dnych kierunk\u00f3w i sprzecznych narracji, kt\u00f3rych celem &#8211; musimy to zrozumie\u0107 &#8211; jest zatarcie fakt\u00f3w i utrzymanie nas w ignorancji. Jednak pomimo tej ca\u0142ej kontroli umys\u0142\u00f3w i propagandy, dowody na to, \u017ce wiceprezydent Lyndon Johnson (LBJ) zaaran\u017cowa\u0142 zamach na Johna F. Kennedy&#8217;ego, s\u0105 coraz mocniejsze. Przedstawi\u0119 teraz niekt\u00f3re z najistotniejszych wniosk\u00f3w, sedno tego, czego si\u0119 dowiedzia\u0142em.<\/p>\r\n<p>Powszechn\u0105 wiedz\u0105 by\u0142o to, \u017ce prezydent Johna F. Kennedy zamierza\u0142 zrezygnowa\u0107 z Johnsona podczas&nbsp; zbli\u017caj\u0105cej si\u0119 kampanii prezydenckiej w 1964 roku. Mniej znany jest fakt, \u017ce Johnson nie tylko mia\u0142 zosta\u0107 zast\u0105piony kim\u015b innym, ale grozi\u0142a mu kara wi\u0119zienia. Podczas pierwszej kadencji brata, prokurator generalny Robert Kennedy dowiedzia\u0142 si\u0119 wiele o przest\u0119pczej dzia\u0142alno\u015bci Johnsona. RFK zacz\u0105\u0142 przekazywa\u0107 te dowody do senackiej Komisji Regulaminowej. Na kilka godzin przed zamachem w Dallas, komisja wys\u0142ucha\u0142a&nbsp; zezna\u0144 o tym, \u017ce Johnson otrzyma\u0142 100 000 dolar\u00f3w \u0142ap\u00f3wki za zawarcie kontraktu z teksa\u0144sk\u0105 firm\u0105 General Dynamics z Ft. Worth na budow\u0119 samolotu my\u015bliwskiego F-111. (Roger Stone, The Man Who Killed Kennedy, 2013, s. 198)<\/p>\r\n<p>Istnia\u0142y r\u00f3wnie\u017c dowody na to, \u017ce Johnson otrzyma\u0142 kolejn\u0105 du\u017c\u0105 \u0142ap\u00f3wk\u0119 od teksa\u0144skiego biznesmena, Billie Sol Estesa.&nbsp; Johnson ostrzeg\u0142 Estesa, \u017ce Kongres wkr\u00f3tce przyjmie ustaw\u0119, kt\u00f3ra pozwoli p\u0142aci\u0107 farmerom za nieuprawianie bawe\u0142ny. W tym czasie kraj mia\u0142 ogromn\u0105 nadwy\u017ck\u0119 bawe\u0142ny, a jej nadmiar powodowa\u0142 spadek cen. Estes szybko wykorzysta\u0142 informacj\u0119, dzier\u017cawi\u0105c setki tysi\u0119cy akr\u00f3w teksa\u0144skiej ziemi uprawnej, co &#8222;uprawnia\u0142o&#8221; go do milionowych dotacji. P\u00f3\u017aniej przyzna\u0142, \u017ce osobi\u015bcie dostarczy\u0142 Johnsonowi walizk\u0119 z 200 000 dolar\u00f3w w got\u00f3wce jako zap\u0142at\u0119 za informacj\u0119. (James T. Tague, LBJ and the Kennedy Killing, 2013, s. 400)<\/p>\r\n<p>Magazyn &#8222;Life&#8221; r\u00f3wnie\u017c zbiera\u0142 dowody na temat podejrzanych interes\u00f3w Johnsona i mia\u0142 zamiar opublikowa\u0107 artyku\u0142 na ten temat w nast\u0119pnym numerze. Dzi\u015b niewielu Amerykan\u00f3w zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce w chwili zab\u00f3jstwa JFK, Johnson sta\u0142 w obliczu skandalu korupcyjnego i prawdopodobie\u0144stwa postawienia zarzut\u00f3w przez prokuratur\u0119. Gdyby fakty wysz\u0142y na jaw, kariera polityczna LBJ by\u0142aby sko\u0144czona. Wiceprezydent Johnson zapobieg\u0142 temu, usuwaj\u0105c cz\u0142owieka, kt\u00f3ry sta\u0142 na jego drodze do w\u0142adzy. (The Man Who Killed Kennedy, s. 199)<\/p>\r\n<p>Kilku teksa\u0144skich wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w Johnsona, w tym jego sekretarz Bobby Baker i Billie Sol Estes, ostatecznie trafi\u0142o do wi\u0119zienia. Po latach, Estes zezna\u0142 przed teksa\u0144sk\u0105 Wielk\u0105&nbsp; \u0141aw\u0105 Przysi\u0119g\u0142ych, \u017ce Johnson zleci\u0142 zab\u00f3jstwo co najmniej sze\u015bciu os\u00f3b, w tym swojej siostry. Siostra Johnsona, J\u00f3zefa, najwyra\u017aniej za du\u017co pi\u0142a, mia\u0142a za du\u017co romans\u00f3w i wiedzia\u0142a o wiele za du\u017co o sfa\u0142szowanych wyborach w 1948 roku, kt\u00f3re wynios\u0142y Lyndona do Senatu USA. W 1951 roku, p\u0142atny zab\u00f3jca, Mac Wallace, zosta\u0142 skazany za jedno z tych morderstw. Tylko dzi\u0119ki umiej\u0119tno\u015bciom Johnsona w manipulowaniu teksa\u0144skim systemem s\u0105downiczym, Wallace wykpi\u0142 si\u0119 pi\u0119cioletnim wyrokiem w zawieszeniu. Je\u015bli brzmi to dla was niewiarygodnie, to wyobra\u017acie sobie jaka by\u0142a moja reakcja. Co by nie pomy\u015ble\u0107,&nbsp; jest to jednak prawda. (LBJ and the Kennedy Killing, str. 395 &#8211; 400)<\/p>\r\n<p>Jedne z najbardziej obci\u0105\u017caj\u0105cych zezna\u0144 przeciwko Johnsonowi z\u0142o\u017cy\u0142a prostytutka Madeleine Brown; jego kochanka przez dwadzie\u015bcia jeden lat i matka jednego z jego trojga jego nie\u015blubnych dzieci. W p\u00f3\u017aniejszych latach, Brown swobodnie rozmawia\u0142a z badaczami tematu o tym, co wiedzia\u0142a. W 1988 roku powiedzia\u0142a Jamesowi T. Tague, \u017ce w Sylwestra 1964 roku, mocno odurzony Johnson opowiedzia\u0142 jej paskudn\u0105 histori\u0119 o tym, jak zaaran\u017cowa\u0142 zab\u00f3jstwo Kennedy&#8217;ego. (LBJ and the Kennedy Killing, s. 321)<\/p>\r\n<p>Czy mo\u017cemy jej wierzy\u0107? Czy zeznania prostytutki s\u0105 wiarygodne? Nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c autor James T. Tague uwa\u017ca\u0142, \u017ce tak. W swojej ksi\u0105\u017cce z 2013 roku &#8222;LBJ and the Kennedy Killing&#8221; Tague stwierdzi\u0142, \u017ce cho\u0107 pocz\u0105tkowo odrzuci\u0142 histori\u0119 Brown jako niewiarygodn\u0105, to z biegiem lat, gdy dokopywa\u0142 si\u0119 g\u0142\u0119biej, by\u0142 w stanie potwierdzi\u0107 niemal wszystko, co mu powiedzia\u0142a. Tague by\u0142 w Dallas w dniu \u015bmierci Kennedy&#8217;ego. Sta\u0142 w pobli\u017cu wiaduktu Dealey Plaza, gdy do tego dosz\u0142o, i zosta\u0142 lekko ranny przez ma\u0142y kawa\u0142ek betonu, kt\u00f3ry polecia\u0142 mu w twarz, gdy zab\u0142\u0105kany pocisk uderzy\u0142 w pobliski kraw\u0119\u017cnik. Do\u015bwiadczenie to wywar\u0142o na Tague tak g\u0142\u0119bokie wra\u017cenie, \u017ce sp\u0119dzi\u0142 nast\u0119pne czterdzie\u015bci lat, prowadz\u0105c \u015bledztwo w sprawie zab\u00f3jstwa Kennedy&#8217;ego. Jego ksi\u0105\u017cka to lektura obowi\u0105zkowa. (LBJ and the Kennedy Killing, s. 353-356)<\/p>\r\n<p>&nbsp;W noc poprzedzaj\u0105c\u0105 zab\u00f3jstwo Kennedyego, w ogromnym podmiejskim domu&nbsp;&nbsp;Clinta Murchison, mia\u0142o miejsce istotne spotkanie. By\u0142o to przyj\u0119cie urodzinowe z kolacj\u0105 i drinkami na cze\u015b\u0107 J. Edgara Hoovera, dyrektora FBI, kt\u00f3rego wieloletnia przyja\u017a\u0144 z Murchisonem jest dobrze udokumentowana. Hoover i jego homoseksualny partner Clyde Tolson (druga osoba w FBI) byli cz\u0119stymi go\u015b\u0107mi na s\u0142ynnym torze wy\u015bcigowym Murchisona w La Jolla w Kalifornii. Obaj panowie byli hazardzistami i uwielbiali wy\u015bcigi konne.<\/p>\r\n<p>Tego wieczoru Johnson dotar\u0142 dopiero dobrze po p\u00f3\u0142nocy, gdy go\u015bcie si\u0119 ju\u017c rozje\u017cd\u017cali . Ma\u0142a grupa os\u00f3b zebra\u0142a si\u0119 w osobnym pokoju za zamkni\u0119tymi drzwiami. Brown powiedzia\u0142a Tague, \u017ce czeka\u0142a w salonie, a kiedy spotkanie w ko\u0144cu dobieg\u0142o ko\u0144ca, Johnson podszed\u0142, \u015bcisn\u0105\u0142 jej r\u0119k\u0119 i szepn\u0105\u0142 do ucha: &#8222;pojutrze ci Kennedy ju\u017c nie b\u0119d\u0105 mi sprawia\u0107 k\u0142opot\u00f3w&#8221;. (LBJ and the Kenneddy Killing, s. 356)<\/p>\r\n<p>Madeleine Brown zajmowa\u0142a kierownicze stanowisko w firmie reklamowej w Dallas. Powiedzia\u0142a znajomemu, \u017ce w dzie\u0144 pracuje w reklamie, a w nocy jako call girl. By\u0142a wysokiej klasy prostytutk\u0105 i pozna\u0142a wielu wp\u0142ywowych i bogatych m\u0119\u017cczyzn w teksa\u0144skim \u015bwiatku. By\u0142a znana z tego powodu oraz z powodu jej zwi\u0105zku z Johnsonem. Brown zna\u0142a wszystkich obecnych na przyj\u0119ciu u Murchisona i zidentyfikowa\u0142a dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 os\u00f3b, kt\u00f3re zosta\u0142y na p\u00f3\u017aniejszym spotkaniu za zamkni\u0119tymi drzwiami.<\/p>\r\n<p>Jej lista nazwisk pierwotnie pojawi\u0142a si\u0119 w ksi\u0105\u017cce Roberta Gaylona Rossa z 2001 roku &#8222;The Elite serial Killers&#8221;. Tague przyznaje, \u017ce Brown pi\u0142a tamtej nocy. Przyznaje, \u017ce jej lista wymaga dalszej weryfikacji. Wyja\u015bnienie, kto wyszed\u0142 wcze\u015bniej, a kto zosta\u0142 na p\u00f3\u017anym nocnym spotkaniu jest kluczowe, poniewa\u017c ta druga grupa by\u0142a wsp\u00f3\u0142winna zab\u00f3jstwa Kennedy&#8217;ego.<\/p>\r\n<p>Kucharz i lokaj Murchisona potwierdzili niekt\u00f3re nazwiska, podobnie jak Robert Gaylon Ross, kt\u00f3ry by\u0142 przyjacielem Tague. Nie zamierzam omawia\u0107 ka\u017cdego nazwiska z listy, a jedynie te, kt\u00f3re moim zdaniem s\u0105 najwa\u017cniejsze. Oto lista.<\/p>\r\n<ul>\r\n\t<li>H. L. Hunt, miliarder naftowy.<\/li>\r\n\t<li>Gubernator Teksasu John Connally<\/li>\r\n\t<li>Dyrektor FBI J. Edgar Hoover<\/li>\r\n\t<li>Clyde Tolson, zast\u0119pca Hoovera<\/li>\r\n\t<li>Burmistrz Dallas Earle Cabell<\/li>\r\n\t<li>by\u0142y burmistrz Dallas R. L. Thornton<\/li>\r\n\t<li>Szeryf hrabstwa Dallas Bill Decker<\/li>\r\n\t<li>Jack Ruby<\/li>\r\n\t<li>Carlos Marcello<\/li>\r\n\t<li>Stra\u017cnik Teksasu i szeryf USA Clint Peoples<\/li>\r\n\t<li>W. O. Bankston, lokalny dealer samochodowy<\/li>\r\n\t<li>Joe Yarbrough, przedsi\u0119biorca budowlany<\/li>\r\n\t<li>George Brown, z Brown and Root<\/li>\r\n\t<li>Amon G. Carter Jr.<\/li>\r\n\t<li>John Currington, doradca H. L. Hunta.<\/li>\r\n\t<li>John McCloy, przewodnicz\u0105cy Rady Stosunk\u00f3w Zagranicznych<\/li>\r\n\t<li>B. R. Sheffield, budownictwo wojskowe<\/li>\r\n\t<li>Cliff Carter, dyrektor wykonawczy Komitetu Narodowego Demokrat\u00f3w<\/li>\r\n\t<li>Joe Civello, mafia z Dallas<\/li>\r\n\t<li>Larry Campbell, przedstawiciel Jimmy&#8217;ego Hoffy<\/li>\r\n\t<li>Don Smith, dyrektor generalny toru wy\u015bcigowego Del Mar<\/li>\r\n\t<li>Mac Wallace, p\u0142atny zab\u00f3jca<\/li>\r\n<\/ul>\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n<p>Zauwa\u017cmy, \u017ce na li\u015bcie znajduje si\u0119 gubernator Teksasu John Connally, burmistrz Dallas Earle Cabell, by\u0142y burmistrz R. L. Thornton i szeryf hrabstwa Dallas Bill Decker. Poprzez Cabella i Deckera, Johnson kontrolowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c szefa policji w Dallas Jesse&#8217;ego Curry&#8217;ego i szefa wydzia\u0142u zab\u00f3jstw Willa Fritza.<\/p>\r\n<p>Nazwisko gubernatora Connally znalaz\u0142o si\u0119 na li\u015bcie, a jego rola by\u0142a kluczowa. To w\u0142a\u015bnie Connally&nbsp; zaprosi\u0142 prezydenta Kennedy&#8217;ego do Teksasu. Pojawi\u0142 si\u0119 jednak problem, poniewa\u017c szef Bia\u0142ego Domu, Jerry Bruno, nalega\u0142 na inn\u0105 tras\u0119 przejazdu, kt\u00f3ra nie obejmowa\u0142a Dealey Plaza, gdzie planowano zamach. Kiedy Connally nie chcia\u0142 ust\u0105pi\u0107 w sprawie trasy, sp\u00f3r nabrzmia\u0142 do tego stopnia , \u017ce Bia\u0142y Dom poprosi\u0142 Billa Moyersa, \u00f3wczesnego zast\u0119pc\u0119 dyrektora Korpusu Pokoju, o pr\u00f3b\u0119 mediacji w celu znalezienia rozwi\u0105zania. Moyers by\u0142 blisko zar\u00f3wno Connally&#8217;ego jak i Johnsona. Dopiero gdy Connally zagrozi\u0142 ca\u0142kowitym odwo\u0142aniem wizyty prezydenckiej, Bia\u0142y Dom w ko\u0144cu ust\u0105pi\u0142 i zgodzi\u0142 si\u0119 na tras\u0119 przez Dealey Plaza. (The Man Who Killed Kennedy, s. 222-223)<\/p>\r\n<p>Kolejna awantura r\u00f3wnie\u017c dotyczy\u0142a Connally&#8217;ego, cho\u0107 tylko po\u015brednio. Wczesnym wieczorem 21 listopada, Kennedy wezwa\u0142 Johnsona do swojego apartamentu w hotelu Rice w Houston. Dosz\u0142o do ostrej k\u0142\u00f3tni o miejsca zajmowane w kolumnie samochodowej nast\u0119pnego dnia w Dallas. Johnson chcia\u0142, by Connally jecha\u0142 z nim w obawie o jego bezpiecze\u0144stwo. Kennedy chcia\u0142 jednak pokaza\u0107 jedno\u015b\u0107 partii i nalega\u0142, by z Johnsonem jecha\u0142 senator Ralph Yarborough.&nbsp; By\u0142 on liderem liberalnego skrzyd\u0142a Partii Demokratycznej w Teksasie, podczas gdy Johnson przewodzi\u0142 konserwatywnym demokratom. Oznacza\u0142o to, \u017ce Connally siedzia\u0142by z Kennedym w g\u0142\u00f3wnym poje\u017adzie, nara\u017caj\u0105c go na powa\u017cne obra\u017cenia lub \u015bmier\u0107. Kennedy wygra\u0142 ten sp\u00f3r. W\u015bciek\u0142y Johnson podobno wybieg\u0142 z pokoju.<\/p>\r\n<p>Mimo ryzyka, Connally zrobi\u0142, co mu kazano. By\u0142 pos\u0142usznym wyrobnikiem Johnsona od czasu sfa\u0142szowanych wybor\u00f3w w 1948 roku, kiedy to pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 szefa kampanii Johnsona. Johnson chwali\u0142 si\u0119 przy jakiej\u015b okazji: 'Mog\u0119 zadzwoni\u0107 do Johna Connally&#8217;ego o p\u00f3\u0142nocy, i je\u015bli powiem mu, \u017ceby przyszed\u0142 i wyczy\u015bci\u0142 mi buty, to przybiegnie&#8217;. K\u0142\u00f3tnia Johnsona z Kennedym w Houston wyja\u015bnia, dlaczego przyby\u0142 on do Murchisona dopiero po p\u00f3\u0142nocy. (Robert A. Caro, Means of Ascent, 1990, s.118)<\/p>\r\n<p>Obecny by\u0142 r\u00f3wnie\u017c Amon G. Carter, Jr, w\u0142a\u015bciciel Ft. Worth Star Telegram, gazety o najwi\u0119kszym nak\u0142adzie w Teksasie. Carter by\u0142 r\u00f3wnie\u017c w\u0142a\u015bcicielem radia WBAC i sieci telewizyjnej, Kana\u0142u 5 (NBC 5).<\/p>\r\n<p>W spotkaniu uczestniczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c J. Edgar Hoover. By\u0142 on d\u0142ugoletnim sojusznikiem Johnsona i jego rola by\u0142a kluczowa: Hoover mia\u0142 zarz\u0105dza\u0107 tuszowaniem sprawy. FBI kontrolowa\u0142a gromadzenie dowod\u00f3w i kierowa\u0142a \u015bledztwem w kierunku ustalonej wcze\u015bniej narracji o samotnym zamachowcu.<\/p>\r\n<p>Zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119, \u017ce poprzez wy\u017cej wymienione osoby, Johnson kontrolowa\u0142 rz\u0105d stanowy i lokalny, miejsce planowanego zamachu, egzekwowanie prawa, media i tuszowanie sprawy. LBJ mia\u0142 wszystko pod kontrol\u0105.<\/p>\r\n<p>&nbsp;Johnson mia\u0142 r\u00f3wnie\u017c nieograniczone wsparcie finansowe ze strony sektora naftowego. Potentat naftowy H. L. Hunt by\u0142 obecny na spotkaniu i bez w\u0105tpienia podziela\u0142 antypati\u0119 swojego przyjaciela Clinta Murchisona do prezydenta Kennedy&#8217;ego. Obaj panowie mogli straci\u0107 miliony, je\u015bli Kennedy wprowadzi\u0142by zapowiadany&nbsp; plan zmniejszenia lub wyeliminowania ulgi z tytu\u0142u wyczerpania zasob\u00f3w ropy naftowej. Caroline Kennedy Schlossberg stwierdzi\u0142a kiedy\u015b, \u017ce jej matka Jackie Kennedy Onassis by\u0142a przekonana, \u017ce za zab\u00f3jstwem jej m\u0119\u017ca stoj\u0105 teksa\u0144scy nafciarze (LBJ and the Kennedy Killing, s. 353).<\/p>\r\n<p>&nbsp;Na spotkaniu by\u0142 obecny przynajmniej jeden z wykonawc\u00f3w zamachu, Mac Wallace, kt\u00f3ry, jak wspomniano, by\u0142 wcze\u015bniej skazany za morderstwo. Po latach okaza\u0142o si\u0119, \u017ce niezidentyfikowany wcze\u015bniej odcisk palca, kt\u00f3ry policja wydoby\u0142a z kartonu na sz\u00f3stym pi\u0119trze Texas Book Depository, pasuje do odcisk\u00f3w Wallace&#8217;a pobranych w czasie jego procesu o morderstwo w 1951 roku. (Jesse E. Curry, JFK Assassination File, 1969, s. 53; zob. te\u017c Barr McClellan, Blood. Money &amp; Power: How LBJ Killed JFK, 2003; zob. te\u017c LBJ and the Kennedy Killing, s. 392)<\/p>\r\n<p>Obecny by\u0142 r\u00f3wnie\u017c cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zastrzeli\u0142 Lee Harveya Oswalda: Jack Ruby. Powszechnie wiadomo, \u017ce Ruby by\u0142 gangsterem i zawsze zak\u0142ada\u0142em, \u017ce to oznacza w\u0142osk\u0105 odmian\u0119 mafii. Ale myli\u0142em si\u0119. Ruby naprawd\u0119 nazywa\u0142 si\u0119 Jacob Leon Rubenstein i by\u0142 synem \u017cydowskich imigrant\u00f3w z Polski. Ruby mia\u0142 powi\u0105zania z \u017cydowskim podziemiem kryminalnym. Wed\u0142ug by\u0142ego detektywa Departamentu Policji Los Angeles Gary&#8217;ego Weana, Rubin przyja\u017ani\u0142 si\u0119 z gangsterem z Los Angeles Mickey&#8217;em Cohenem, kt\u00f3ry zast\u0105pi\u0142 Benjamina &#8222;Bugsy&#8217;ego Siegela&#8221; Siegelbauma na stanowisku szefa mafii \u017cydowskiej na Zachodnim Wybrze\u017cu.<\/p>\r\n<p>Detektyw Wean zgromadzi\u0142 obszerne dossier na temat Cohena i twierdzi, \u017ce w 1946 roku, kiedy po raz pierwszy spotka\u0142 Rubyego w Los Angeles, ten jecha\u0142 razem z Cohenem w du\u017cej czarnej limuzynie. Rok p\u00f3\u017aniej Wean zosta\u0142 przedstawiony Rubyemu w klubie nocnym w LA znanym jako Harry&#8217;s Place. (Gary Wean, There&#8217;s a Fish in the Courthouse, 1987, s. 681)<\/p>\r\n<p>W swojej autobiografii Mickey Cohen opisuje&nbsp; jak zauroczy\u0142 si\u0119 syjonizmem. Wspomina jak po II wojnie \u015bwiatowej zacz\u0105\u0142 wysy\u0142a\u0107 kontraband\u0119 wojskow\u0105 i nadwy\u017cki broni do Irgunu. (Mickey Cohen, In My Own Words, 1975, s. 91-92)<\/p>\r\n<p>Cohen zna\u0142 osobi\u015bcie szefa Irgunu, Menachema Begina, kt\u00f3rego pozna\u0142, gdy terrorysta ukrywa\u0142 si\u0119 w Kalifornii. W tym czasie Begin by\u0142 poszukiwany w Izraelu\/Palestynie za wysadzenie hotelu King David w 1946 roku. Pozostawa\u0142 na marginesie politycznym a\u017c do wojny sze\u015bciodniowej w 1967 roku, kiedy to premier Levi Eshkol zaprosi\u0142 go do &#8222;rz\u0105du jedno\u015bci narodowej&#8221;. To oznacza\u0142o &#8222;rehabilitacj\u0119&#8221; Begina. W p\u00f3\u017aniejszym czasie dokona\u0142 politycznego powrotu i zosta\u0142 nawet premierem Izraela.<\/p>\r\n<p>&nbsp;Ruby by\u0142 r\u00f3wnie\u017c zwi\u0105zany z &#8222;prezesem zarz\u0105du&#8221;, Meyerem Lansky, ojcem chrzestnym mafii \u017cydowskiej. Ruby posiada\u0142 udzia\u0142y w kasynie Lansky&#8217;ego, Colonial Inn, po\u0142o\u017conym na p\u00f3\u0142noc od Miami Beach. (Jim Marrs, Crossfire, 1989, str. 392)<\/p>\r\n<p>Lansky by\u0142 r\u00f3wnie\u017c syjonist\u0105 z silnymi powi\u0105zaniami z Izraelem. Lansky by\u0142 g\u0142\u00f3wnym sponsorem Izraela i Ligi Antydefamacyjnej (ADL). Jego c\u00f3rka Mira Lansky Boland zosta\u0142a p\u00f3\u017aniej wysokim urz\u0119dnikiem ADL. (Steven Fox, Blood and Power: Organized Crime in Twentieth Century America, 1989, s. 314).<\/p>\r\n<p>Chcia\u0142bym mie\u0107 wystarczaj\u0105co miejsca, by odpowiednio opisa\u0107 Meyera Lansky&#8217;ego. Jednak oddanie mu &#8222;sprawiedliwo\u015bci&#8221; zape\u0142ni\u0142oby ca\u0142\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119. Lansky by\u0142 d\u0142ugoletnim wsp\u00f3lnikiem os\u0142awionego 'Lucky&#8217; Luciano. Odegra\u0142 kluczow\u0105 rol\u0119 w zaaran\u017cowaniu historycznych spotka\u0144 w 1943 roku pomi\u0119dzy Luciano a ameryka\u0144skim Biurem Wywiadu Marynarki Wojennej (ONI). W tym czasie Luciano odbywa\u0142 kar\u0119 30-50 lat wi\u0119zienia w Nowym Jorku za uprawianie sutenerstwa. Marynarka Wojenna potrzebowa\u0142a pomocy syndykatu Luciano, aby chroni\u0107 ameryka\u0144skie porty i statki przed niemieckim sabota\u017cem i atakami, co sta\u0142o si\u0119&nbsp; powa\u017cnym problemem. Uk\u0142ad zawarty podczas spotka\u0144 z Luciano, w kt\u00f3rych po\u015bredniczy\u0142 Lansky, osi\u0105gn\u0105\u0142 zamierzony cel.<\/p>\r\n<p>&nbsp;Mafijne powi\u0105zania Luciano zapewni\u0142y sukces ameryka\u0144skiej inwazji na Sycyli\u0119 i obalenie Benito Mussoliniego. P\u00f3\u017aniej mafijne powi\u0105zania Luciano zapewni\u0142y sukces ameryka\u0144skiej inwazji na Sycyli\u0119 i obalenie Benito Mussoliniego. Po wojnie, w rewan\u017cu za wy\u015bwiadczone zas\u0142ugi,&nbsp; Stany Zjednoczone z\u0142agodzi\u0142y wyrok Luciano i deportowa\u0142y go do W\u0142och. Mussolini nienawidzi\u0142 mafii i prawie&nbsp; j\u0105 zlikwidowa\u0142 w latach 30-tych. Jednak fatalny w skutkach kompromis rz\u0105du USA z Luciano umo\u017cliwi\u0142 jej odrodzenie. W ci\u0105gu dw\u00f3ch lat Luciano odbudowa\u0142&nbsp; handel heroin\u0105 na wi\u0119ksz\u0105 skal\u0119 ni\u017c kiedykolwiek.&nbsp; Lansky tymczasem, zarz\u0105dza\u0142 sprawami finansowymi Luciano w USA. (Alfred W. McCoy, The Politics of Heroin, 1972, str. 28 &#8211; 45<\/p>\r\n<p>W latach 1949-1950 Lansky pom\u00f3g\u0142 tak\u017ce Luciano za\u0142o\u017cy\u0107 os\u0142awione French Connection, kt\u00f3re zajmowa\u0142o si\u0119 przetwarzaniem i transportem tureckiego opium do Marsylii, gdzie by\u0142o przetwarzane na heroin\u0119, a nast\u0119pnie wysy\u0142ane do USA. Sie\u0107 nie by\u0142a wy\u0142\u0105cznie \u017cydowska i obejmowa\u0142a elementy sycylijskiej\/w\u0142oskiej mafii Luciano, a nawet mafii korsyka\u0144skiej. Ale to Lansky zajmowa\u0142 si\u0119 finansami i organizowa\u0142 pranie zysk\u00f3w. Sie\u0107 Lansky-Luciano &#8222;prosperowa\u0142a&#8221; przez wiele lat i spowodowa\u0142a ogromn\u0105 eksplozj\u0119 narkomanii w ameryka\u0144skich miastach. Du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 heroiny dociera\u0142a do USA przez Kub\u0119 i Floryd\u0119. Transportem zajmowa\u0142 si\u0119 inny sojusznik Lansky&#8217;ego, rodzina Trafficante z siedzib\u0105 w Tampie. (The Politics of Heroin, str. 44-45)<\/p>\r\n<p>Du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 zysk\u00f3w wraca\u0142a do Europy, gdzie by\u0142a &#8222;prana&#8221; przez szwajcarskie banki. Po &#8222;wypraniu&#8221; pieni\u0105dze wraca\u0142y do USA lub trafia\u0142y jako inwestycje gdzie indziej. Lansky, czarodziej w &#8222;praniu&#8221; nielegalnych pieni\u0119dzy, korzysta\u0142 z wielu szwajcarskich bank\u00f3w, w tym jednego, kt\u00f3rego by\u0142 w\u0142a\u015bcicielem, Exchange and Investment Bank of Geneva. Podobny pomys\u0142 zrealizowa\u0142 ortodoksyjny rabin, Tibor Pinchas Rosenbaum, zak\u0142adaj\u0105c&nbsp; Mi\u0119dzynarodowy Bank Kredytowy (ICB) w Genewie. (The Politics of Heroin, str. 45; patrz tak\u017ce Michael Collins Piper, Final Judgement, 2004, rozdzia\u0142y 7, 11 i 12))<\/p>\r\n<p>ICB by\u0142 bankiem \u017cydowskim. Rosenbaum by\u0142 r\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem \u015awiatowego Kongresu Syjonistycznego i dyrektorem (oraz skarbnikiem) Agencji \u017bydowskiej. ICB mia\u0142 reputacj\u0119 banku przyjmuj\u0105cego depozyty od ka\u017cdego, bez zadawania zb\u0119dnych pyta\u0144. R\u00f3\u017cne ministerstwa rz\u0105du izraelskiego mia\u0142y konta w tym banku, m.in. Mossad, Ministerstwo Obrony i Histadrut, izraelska federacja pracy. Swoje konto posiada\u0142a Israel Corporation, wspierana przez rz\u0105d firma deweloperska. Wed\u0142ug raportu w New York Times,&nbsp; rz\u0105d izraelski korzysta\u0142 z ICB do zakup\u00f3w broni i do &#8222;pomocy w kierowaniu funduszy z mi\u0119dzynarodowej spo\u0142eczno\u015bci \u017cydowskiej do Izraela&#8221; (Clyde H. Farnsworth, &#8222;A Global Bank Tangle and its Lost Millions&#8221;, The New York Times, 9 kwietnia 1975).<\/p>\r\n<p>Czy Izrael u\u017cywa\u0142 wypranych z narkotyk\u00f3w&nbsp;pieni\u0119dzy do finansowania transakcji zbrojeniowych, lub nawet do finansowania ultra tajnego programu broni j\u0105drowej Izraela? Jest to mo\u017cliwe. Swego czasu, Szymon Peres podobno wezwa\u0142 Rosenbauma i za\u017c\u0105da\u0142 7 milion\u00f3w dolar\u00f3w w ci\u0105gu 24 godzin &#8222;dla bezpiecze\u0144stwa narodowego Izraela&#8221;. Rosenbaum zastosowa\u0142 si\u0119 do \u017c\u0105dania i dostarczy\u0142 fundusze w ci\u0105gu jednej nocy. Bior\u0105c pod uwag\u0119 tego rodzaju dzia\u0142alno\u015b\u0107, nie zaskakuje, \u017ce ICB upad\u0142 w latach 1974-1976 w\u015br\u00f3d zarzut\u00f3w o okradanie klient\u00f3w i pl\u0105drowanie aktyw\u00f3w. Historia ta jest tak popl\u0105tana, \u017ce przypomina wycieczk\u0119 Alicji z Krainy Czar\u00f3w w d\u00f3\u0142 kr\u00f3liczej nory. (&#8222;A Global Bank Tangle and its Lost Millions&#8221;)<\/p>\r\n<p>Z bardzo nielicznymi wyj\u0105tkami, badacze zamachu na JFK zazwyczaj przemilczali niemal pewny udzia\u0142 \u017cydowskiego podziemia przest\u0119pczego w zbrodni stulecia. To musi si\u0119 zmieni\u0107 z powodu, kt\u00f3ry powinien by\u0107 dla wszystkich oczywisty. Na pocz\u0105tku lat 60-tych, krucjata prawna prokuratora generalnego Roberta Kennedy&#8217;ego przeciwko przest\u0119pczo\u015bci zorganizowanej stanowi\u0142a powa\u017cne i bezpo\u015brednie zagro\u017cenie dla przest\u0119pczej organizacji Meyera Lansky&#8217;ego w USA. W 1961 roku Departament Sprawiedliwo\u015bci Kennedy&#8217;ego osadzi\u0142 w wi\u0119zieniu Mickeya Cohena, przedstawiciela Lansky&#8217;ego na Zachodnim Wybrze\u017cu, i oskar\u017cy\u0142 go o uchylanie si\u0119 od p\u0142acenia podatk\u00f3w. (Wyatt Reid, Inside Mob Boss Mickey Cohen&#8217;s flashy Reign as the King of Los Angeles, August 6, 2022, posted at&nbsp;<a href=\"https:\/\/allthatsinteresting.com\/mickey-cohen\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\"><span style=\"text-decoration: underline;\">https:\/\/allthatsinteresting.com\/mickey-cohen<\/span><\/a>)<\/p>\r\n<p>W 1963 roku departament sprawiedliwo\u015bci RFK mia\u0142 na celowniku tak\u017ce inn\u0105 posta\u0107 z kr\u0119gu Lansky&#8217;ego, Carlosa Marcello, kt\u00f3ry zarz\u0105dza\u0142 holdingiem Lansky&#8217;ego w Nowym Orleanie.&nbsp; Marcello by\u0142 ju\u017c raz deportowany, a w 1963 roku pr\u00f3bowano to zrobi\u0107 ponownie. \u017bydowska mafia z pewno\u015bci\u0105 mia\u0142a motyw, by pozby\u0107 si\u0119 Kennedy&#8217;ego. To si\u0119 nazywa instynkt samozachowawczy. Nie by\u0142em wi\u0119c zaskoczony, gdy dowiedzia\u0142em si\u0119, \u017ce nazwisko Marcella znajduje si\u0119 na li\u015bcie go\u015bci Murchisona. (Hank Messick, Lansky, 1971, s. 86 &#8211; 87)<\/p>\r\n<p>Podobno nad drzwiami motelu Marcello w Nowym Orleanie wisia\u0142 szyld. Napis brzmia\u0142: TRZEJ MOG\u0104 DOCHOWA\u0106 TAJEMNICY, JE\u015aLI DWAJ Z NICH S\u0104 MARTWI. Chocia\u017c rzeczywista rola Marcella w zamachu na JFK pozostaje niejasna, jednym z prawdopodobnych powod\u00f3w jego obecno\u015bci w Dallas by\u0142o reprezentowanie Lansky&#8217;ego.<\/p>\r\n<p>Z kolei rola Jacka Ruby&#8217;ego by\u0142a bardzo dostrzegalna. Ruby powiedzia\u0142 swojemu obro\u0144cy Williamowi Kunstlerowi, \u017ce zabi\u0142 Oswalda &#8222;dla \u017byd\u00f3w&#8221;. Przyznanie to jest tak szokuj\u0105ce, \u017ce zdoby\u0142em egzemplarz autobiografii Kunstlera tylko po to, by potwierdzi\u0107, \u017ce Ruby to powiedzia\u0142. Nie ma pomy\u0142ki, cytat mo\u017cna znale\u017a\u0107 w ksi\u0105\u017cce Kunstlera czarno na bia\u0142ym, dos\u0142ownie. Ale nie mniej szokuj\u0105ce by\u0142y kr\u0119tactwa Kunstlera, kiedy pr\u00f3bowa\u0142 przenicowa\u0107 ten komentarz i zmieni\u0107 jego znaczenie. (William Kunstler, My Life as a Radical Lawyer, 1996, s. 158-160)<\/p>\r\n<p>Kunstler opisa\u0142 Rubina &#8222;jako jednego z najbardziej zdezorientowanych i zagmatwanych ludzi, jakich kiedykolwiek spotka\u0142em. Ale Ruby wydaje mi si\u0119 ca\u0142kowicie normalny w wywiadzie z 1965 roku. (<a href=\"https:\/\/youtu.be\/pooxqYBIlEw\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\"><span style=\"text-decoration: underline;\">https:\/\/youtu.be\/pooxqYBIlEw<\/span><\/a>) Zauwa\u017cmy, \u017ce na ko\u0144cu Ruby wspomina, \u017ce gdyby Adlai Stevenson by\u0142 wiceprezydentem, zamach na JFK nigdy by si\u0119 nie wydarzy\u0142. Ja\u015bniej nie mo\u017cna tego by\u0142o okre\u015bli\u0107. To Stevenson by\u0142 faworytem Kennedy&#8217;ego na stanowisko wiceprezydenta w 1960 roku. Jednym s\u0142owem, Ruby obwinia Johnsona o zab\u00f3jstwo Kennedy&#8217;ego.<\/p>\r\n<p>Wed\u0142ug Petera Dale Scotta, jednym z pierwszych telefon\u00f3w, jakie Ruby wykona\u0142 po aresztowaniu Oswalda, by\u0142 telefon do Ala Grubera, wsp\u00f3\u0142pracownika Mickey Cohena. (Peter Dale Scott, Deep Politics and the Death of JFK, 1993, s. 143)<\/p>\r\n<p>Moim zdaniem Ruby zosta\u0142 zobowi\u0105zany przez LBJ, by zabi\u0107 Oswalda. Ale jest te\u017c mo\u017cliwe, a nawet prawdopodobne, \u017ce Ruby potrzebowa\u0142 dodatkowej &#8222;perswazji&#8221;, aby uspokoi\u0107 swoje nerwy. Ka\u017cda decyzja mafii o zleceniu zab\u00f3jstwa prezydenta USA musia\u0142a pochodzi\u0107 z samej g\u00f3ry. M\u00f3g\u0142by to by\u0107 Luciano, ale Luciano zmar\u0142 w poprzednim roku. W listopadzie 1963 roku szefem wszystkich szef\u00f3w zosta\u0142 Meyer Lansky. Ale Lansky nigdy nie przekaza\u0142by takiej wiadomo\u015bci osobi\u015bcie. Delegowa\u0142by to zadanie komu\u015b bliskiemu Ruby&#8217;emu. Nie m\u00f3g\u0142 to by\u0107 Cohen, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c by\u0142 za kratkami.<\/p>\r\n<p>Jak uj\u0119\u0142a to Gail Raven, by\u0142a przyjaci\u00f3\u0142ka Rubyego i tancerka w jego klubie Carousal : &#8222;Nie mia\u0142 wyboru&#8230;.Jack mia\u0142 szef\u00f3w, tak jak wszyscy inni&#8221;. Zauwa\u017cmy, \u017ce Raven odnosi si\u0119 do 'szef\u00f3w&#8217;, a nie do szefa. (Arnaldo M. Fernandez, &#8222;The Hit Man And The Mobster: Jack Ruby And Santos Trafficante&#8221;, zamieszczone na stronie&nbsp;<a href=\"https:\/\/jfkfacts.org\/the-man-and-the-mobster-jack-ruby-and-santos-trafficante\/\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\"><span style=\"text-decoration: underline;\">https:\/\/jfkfacts.org\/the-man-and-the-mobster-jack-ruby-and-santos-trafficante<\/span>\/<\/a>)<\/p>\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n<h4>Dorothy Kilgallen prawie rozlewa mleko<\/h4>\r\n<p>Dorothy Kilgallen by\u0142a jedn\u0105 z najinteligentniejszych dziennikarek, kt\u00f3re pisa\u0142y o zamachu na Kennedy&#8217;ego. By\u0142a te\u017c jedn\u0105 z najodwa\u017cniejszych. Przez wiele lat Kilgallen by\u0142a sta\u0142\u0105 bywalczyni\u0105 popularnego telewizyjnego teleturnieju What&#8217;s My Line, w kt\u00f3rym wykazywa\u0142a si\u0119 umiej\u0119tno\u015bci\u0105 szybkiego my\u015blenia. Kilgallen mia\u0142a talent do odkrywania prawdziwej to\u017csamo\u015bci zaproszonych go\u015bci. By\u0142a r\u00f3wnie\u017c autork\u0105 cotygodniowej kolumny informacyjnej, kt\u00f3r\u0105 publikowa\u0142o 200 gazet. Specjalno\u015bci\u0105 Kilgallen by\u0142y ciekawostki z Hollywood, g\u0142o\u015bne sprawy s\u0105dowe i nierozwi\u0105zane morderstwa. W latach 50-tych Kilgallen cieszy\u0142a si\u0119 statusem gwiazdy.<\/p>\r\n<p>By\u0142a te\u017c dziennikarzem \u015bledczym z instynktem my\u015bliwego. Po zab\u00f3jstwie Kennedy&#8217;ego,&nbsp; Kilgallen by\u0142a pierwsz\u0105 dziennikark\u0105, kt\u00f3ra zakwestionowa\u0142a oficjaln\u0105 narracj\u0119 o samotnym zamachowcu. Zrobi\u0142a to w felietonie, zamieszczonym tydzie\u0144 po zamachu. 29 listopada 1963 roku napisa\u0142a: &#8222;Sprawa jest zamkni\u0119ta, prawda? Chcia\u0142abym wiedzie\u0107, jak w takim du\u017cym, sprawnym mie\u015bcie jak Dallas, cz\u0142owiek taki jak Jack Ruby, prowadz\u0105cy lokal ze striptizem, m\u00f3g\u0142 wchodzi\u0107 i wychodzi\u0107 z siedziby policji jak z klubu fitness w czasie, gdy ma\u0142a armia str\u00f3\u017c\u00f3w prawa sprawowa\u0142a &#8222;\u015bcis\u0142\u0105 opiek\u0119&#8221; nad Oswaldem&#8230; To dlatego tak wielu ludzi m\u00f3wi, \u017ce jest &#8222;co\u015b dziwnego&#8221; w zab\u00f3jstwie Oswalda, co\u015b dziwnego w sposobie prowadzenia jego sprawy, jest wiele brak\u00f3w w oficjalnym raporcie&#8230;&#8221;.<\/p>\r\n<p>P\u00f3\u017aniej,&nbsp; gdy Kilgallen uczestniczy\u0142a w procesie Jacka Ruby&#8217;ego w Dallas, by\u0142a jedyn\u0105 dziennikark\u0105, kt\u00f3rej pozwolono na wywiad z oskar\u017conym (dwukrotnie). Sta\u0142o si\u0119 to na pro\u015bb\u0119 samego Ruby&#8217;ego. Podobno &#8222;What&#8217;s My Line?&#8221; by\u0142 jednym z jego ulubionych program\u00f3w telewizyjnych. Kilgallen napisa\u0142a, \u017ce zosta\u0142a na procesie, poniewa\u017c powiedziano jej, \u017ce Ruby chce z ni\u0105 rozmawia\u0107. Kiedy jeden z obro\u0144c\u00f3w Ruby&#8217;ego, Joe Tonahill, zawo\u0142a\u0142 j\u0105, podesz\u0142a do \u0142awy oskar\u017conych. Rubin wsta\u0142 i grzecznie u\u015bcisn\u0105\u0142 jej d\u0142o\u0144. Napisa\u0142a, \u017ce chocia\u017c si\u0119 u\u015bmiecha\u0142, to &#8222;ca\u0142y widok by\u0142 niewymownie smutny&#8221;.<\/p>\r\n<p>Kilgallen opisa\u0142a go we wstrz\u0105saj\u0105cych s\u0142owach: 'Oczy Rubyego by\u0142y szkliste, a kiedy u\u015bcisn\u0119li\u015bmy sobie d\u0142onie, jego r\u0119ka lekko dr\u017ca\u0142a, jak bicie serca ptaka. Jestem zdenerwowany i przygn\u0119biony, powiedzia\u0142. Czuj\u0119, \u017ce jestem na skraju czego\u015b, czego nie rozumiem, by\u0107 mo\u017ce punktu prze\u0142omowego. Rubin powiedzia\u0142 jej wtedy, \u017ce jest &#8222;naprawd\u0119 przera\u017cony&#8221;. (<a href=\"https:\/\/www.thedorothykilgallenstory.org\/dorothy-kilgallen-in-words.html\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\"><span style=\"text-decoration: underline;\">https:\/\/www.thedorothykilgallenstory.org\/dorothy-kilgallen-in-words.html<\/span><\/a>)<\/p>\r\n<p>Wed\u0142ug jednej z relacji, s\u0119dzia przewodnicz\u0105cy Joe B. Brown pozwoli\u0142 Ruby&#8217;emu i Kilgallen (wraz z Tonahillem) na rozmow\u0119 za zamkni\u0119tymi drzwiami. Nawet stra\u017cnicy Ruby&#8217;ego nie byli obecni przy tej rozmowie. (Lee Israel, Kilgallen, 1979)<\/p>\r\n<p>Jack Ruby nigdy nie zeznawa\u0142 na w\u0142asnym procesie. By\u0142a to integralna cz\u0119\u015b\u0107 strategii obro\u0144cy Marvina Belli, kt\u00f3ry chcia\u0142 przedstawi\u0107 go jako &#8222;chwilowo niepoczytalnego&#8221; w chwili zab\u00f3jstwa. Strategia ta jednak zawiod\u0142a. Ruby zosta\u0142 skazany. Mimo to, podczas zezna\u0144 kilku \u015bwiadk\u00f3w pojawi\u0142y si\u0119 rozbie\u017cno\u015bci wskazuj\u0105ce, \u017ce oficjalna narracja nie mog\u0142a by\u0107 prawdziwa. Na przyk\u0142ad, miejsce pobytu Ruby&#8217;ego w czasie zamachu budzi\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci.<\/p>\r\n<p>Jeden ze \u015bwiadk\u00f3w zezna\u0142, \u017ce w chwili zastrzelenia Kennedy&#8217;ego, Ruby przebywa\u0142 w biurze Dallas Morning News, znajduj\u0105cym si\u0119 kilka przecznic od Dealey Plaza. Okna biura wychodzi\u0142y na Dealey Plaza, z bezpo\u015brednim widokiem na Texas Book Depository. Czy Ruby celowo tam by\u0142, aby obserwowa\u0107 zamach? Je\u015bli tak, to znaczy, \u017ce mia\u0142 wcze\u015bniejsz\u0105 wiedz\u0119 o zamachu. (<span style=\"text-decoration: underline;\"><a href=\"https:\/\/markshawbooks.com\/assets\/images\/Jack-Ruby-Trial-Transcript-Excerpts-Exposed-2.pdf\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">https:\/\/markshawbooks.com\/assets\/images\/Jack-Ruby-Trial-Transcript-Excerpts-Exposed-2.pdf<\/a><\/span>)<\/p>\r\n<p>Kiedy sprawdzi\u0142em uk\u0142ad centrum Dallas za pomoc\u0105 oprogramowania Google Earth Pro, by\u0142em w stanie zmierzy\u0107 odleg\u0142o\u015b\u0107 od budynku Dallas Morning News do miejsca, w kt\u00f3rym znajduje si\u0119 &#8222;strefa zamachu&#8221; na Elm Street. Odleg\u0142o\u015b\u0107 ta wynosi 1,460 st\u00f3p(445 metr\u00f3w).<\/p>\r\n<p>Inne zeznania ujawni\u0142y, \u017ce Ruby pod\u0105\u017ca\u0142 \u015bladami Oswalda wieczorem 22 listopada, kiedy w\u0142adze zaprezentowa\u0142y&nbsp; Oswalda prasie, w City Hall. Poczekalnie policyjna by\u0142a wype\u0142niona reporterami i fotografami. Ruby by\u0142 tam widziany z d\u0142ugopisem i notatnikiem w r\u0119ku, zachowuj\u0105c si\u0119 tak, jakby by\u0142 cz\u0142onkiem prasy, kt\u00f3rym oczywi\u015bcie nie by\u0142.<\/p>\r\n<p>Z przes\u0142ucha\u0144 innych \u015bwiadk\u00f3w wynika\u0142o r\u00f3wnie\u017c, \u017ce Ruby kontynuowa\u0142 \u015bledzenie Oswalda&nbsp; nast\u0119pnego dnia. Po po\u0142udniu 23 listopada, Ruby by\u0142 widziany na trzecim pi\u0119trze ratusza, tu\u017c przy wydziale zab\u00f3jstw, gdzie przes\u0142uchiwano Oswalda. Ruby znajdowa\u0142 si\u0119 w korytarzu zat\u0142oczonym przez pras\u0119. Tak jak poprzednio, udawa\u0142 reportera. Ruby by\u0142 jednak dobrze znany w City Hall i jeden z detektyw\u00f3w krzykn\u0105\u0142: &#8222;Jack, co ty tu robisz?&#8221;. Detektyw musia\u0142 krzycze\u0107, \u017ceby go us\u0142yszano, bo korytarz by\u0142 zat\u0142oczony i g\u0142o\u015bny. Ruby gestykulowa\u0142 i odpowiedzia\u0142: 'Pomagam kolegom&#8217;. (<a href=\"https:\/\/markshawbooks.com\/assets\/images\/Jack-Ruby-Trial-Transcript-Excerpts-Exposed-2.pdf\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\"><span style=\"text-decoration: underline;\">https:\/\/markshawbooks.com\/assets\/images\/Jack-Ruby-Trial-Transcript-Excerpts-Exposed-2.pdf<\/span><\/a>)<\/p>\r\n<p>Te rozbie\u017cno\u015bci z pewno\u015bci\u0105 oznaczaj\u0105, \u017ce spotkanie Ruby&#8217;ego z Oswaldem nie nast\u0105pi\u0142o przypadkowo. Strzelanina nie by\u0142a te\u017c dzia\u0142aniem impulsywnym. By\u0142o ono z g\u00f3ry zaplanowane. \u015aledzenie Oswalda podwa\u017ca r\u00f3wnie\u017c to, co Ruby powiedzia\u0142 Komisji Warrena, tj. &#8222;Nikt inny nie prosi\u0142 mnie o zrobienie czegokolwiek. Nigdy nie rozmawia\u0142em z nikim o pr\u00f3bie zrobienia czegokolwiek. \u017badna organizacja przest\u0119pcza nie podsun\u0119\u0142a mi \u017cadnego pomys\u0142u. \u017badne osoby z podziemia przest\u0119pczego nie czyni\u0142y \u017cadnych stara\u0144, aby si\u0119 ze mn\u0105 skontaktowa\u0107. To wszystko wydarzy\u0142o si\u0119 w ten niedzielny poranek&#8230;&#8221;.<\/p>\r\n<p>W marcu 1964 roku Kilgallen pr\u00f3bowa\u0142a skontaktowa\u0107 si\u0119 z Robertem Kennedym za po\u015brednictwem Pierre&#8217;a Salingera, kt\u00f3ry powiedzia\u0142 Kennedy&#8217;emu, \u017ce &#8222;ma ona pewne informacje, kt\u00f3re chce ci przekaza\u0107&#8221;. Do spotkania jednak nigdy nie dosz\u0142o. W tym trudnym okresie, RFK przej\u0119ty by\u0142 w\u0142asnym b\u00f3lem i strat\u0105 i unika\u0142 kontakt\u00f3w z dziennikarzami, zw\u0142aszcza tymi prowadz\u0105cymi \u015bledztwo w sprawie zab\u00f3jstwa jego brata. (David Talbot, Brothers, 2007, s. 262)<\/p>\r\n<p>Wielu badaczy ignorowa\u0142o proces Jacka Ruby&#8217;ego jako ma\u0142o istotny, prawdopodobnie dlatego, \u017ce Ruby nigdy nie zeznawa\u0142. Podejrzewam jednak, \u017ce ci sceptycy nigdy nie przestudiowali transkrypcji procesu w Dallas. Z pewno\u015bci\u0105 proces ten przekona\u0142 Kilgallen (moim zdaniem s\u0142usznie), \u017ce Ruby by\u0142 kluczem do ustalenia, kto zabi\u0142 Kennedy&#8217;ego.<\/p>\r\n<p>To prawdopodobnie wyja\u015bnia, dlaczego w sierpniu 1964 roku, oko\u0142o miesi\u0105c przed oficjalnym ujawnieniem Raportu Komisji Warrena we wrze\u015bniu, Kilgallen ujawni\u0142a ca\u0142\u0105&nbsp; transkrypcj\u0119&nbsp; zezna\u0144 Rubina przed Komisj\u0105. W jaki\u015b spos\u00f3b zdoby\u0142a kopi\u0119, licz\u0105c\u0105 102 strony. Kilgallen opublikowa\u0142a ca\u0142y zapis w trzech numerach The New York Journal-American. Z perspektywy czasu wydaje si\u0119, \u017ce doprowadzi\u0142a do wycieku stenogramu, aby zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na nieudolne przes\u0142uchanie Rubina przez Komisj\u0119, ale tak\u017ce, co wa\u017cniejsze, aby rzuci\u0107 \u015bwiat\u0142o na rozbie\u017cno\u015bci ujawnione podczas jego procesu w Dallas. Przeciek sk\u0142oni\u0142 J. Edgara Hoovera do za\u0142o\u017cenia pods\u0142uchu na telefonie Kilgallen. Podda\u0142 j\u0105 r\u00f3wnie\u017c inwigilacji.<\/p>\r\n<p>Dorothy Kilgallen nigdy nie ujawni\u0142a szczeg\u00f3\u0142\u00f3w jej rozm\u00f3w z Jackiem Ruby. Planowa\u0142a opisa\u0107 wszystko w ksi\u0105\u017cce &#8222;Murder One&#8221;, kt\u00f3ra mia\u0142a by\u0107 opublikowana przez Random House. Swoje notatki i manuskrypt trzyma\u0142a ca\u0142y czas przy sobie. Powiedzia\u0142a przyjacio\u0142om, \u017ce by\u0142a bliska odkrycia, kto zabi\u0142 Kennedy&#8217;ego. Kilgallen nie zd\u0105\u017cy\u0142a jednak uko\u0144czy\u0107 swojej ksi\u0105\u017cki. Zosta\u0142a znaleziona martwa&nbsp;8 listopada 1965 rok w swoim mieszkaniu na Manhattanie. Cia\u0142o znalaz\u0142 jej&nbsp;osobisty fryzjer Marc Sinclaire i natychmiast stwierdzi\u0142, \u017ce zosta\u0142a zamordowana. Kilgallen by\u0142a w pe\u0142ni ubrana, siedzia\u0142a w \u0142\u00f3\u017cku, kt\u00f3rego nigdy nie u\u017cywa\u0142a, w pokoju, w kt\u00f3rym nigdy nie spa\u0142a. Jako przyczyn\u0119 \u015bmierci podano mieszank\u0119 alkoholu i barbituran\u00f3w, kt\u00f3rych \u015blady znaleziono na brzegu szklanki. Jej r\u0119kopis i notatki znikn\u0119\u0142y.<\/p>\r\n<p>Jednak spisek na \u017cycie Kennedyego nie by\u0142 po prostu zamachem stanu dokonanym przez g\u0142odnego w\u0142adzy wiceprezydenta, ani dzie\u0142em \u017cydowskiego podziemia w celu obrony swojego narkotykowego imperium. Stawka by\u0142a niesko\u0144czenie wy\u017csza i za chwil\u0119 to ujawni\u0119.<\/p>\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n<h4>Ben Gurion i JFK<\/h4>\r\n<p>Ostatnim nazwiskiem z listy Madeleine Brown, kt\u00f3re om\u00f3wi\u0119, jest John McCloy. Ostatni nie oznacza, \u017ce najmniej istotny. Kiedy zobaczy\u0142em jego nazwisko, by\u0142em w szoku. Wystarczy wygooglowa\u0107 &#8222;John J. McCloy&#8221;, aby zrozumie\u0107, kim by\u0142 ten cz\u0142owiek. Przez 50 lat, McCloy doradza\u0142 o\u015bmiu prezydentom od Franklina D. Roosevelta do Ronalda Reagana, w tym Johnowi F. Kennedy&#8217;emu.<\/p>\r\n<p>Pozw\u00f3lcie, \u017ce pokr\u00f3tce przedstawi\u0119 jego bogat\u0105 karier\u0119. Jako m\u0142ody oficer artylerii, McCloy kr\u00f3tko walczy\u0142 w ostatnich miesi\u0105cach I wojny \u015bwiatowej. Po wojnie wr\u00f3ci\u0142 na Harvard i uko\u0144czy\u0142 studia prawnicze. W latach 20-30 McCloy cieszy\u0142 si\u0119 udan\u0105 karier\u0105 jako adwokat z Wall Street. Ten etap jego \u017cycia zako\u0144czy\u0142 si\u0119 jednak w 1940 roku, gdy zosta\u0142 zwerbowany przez sekretarza wojny USA Henry&#8217;ego Stimsona. McCloy s\u0142u\u017cy\u0142 pod Stimsonem przez ca\u0142y okres II wojny \u015bwiatowej jako planista wojenny i w kwestiach wywiadowczych. W tym okresie McCloy i James Donovan za\u0142o\u017cyli Office of Strategic Services (OSS), prekursora CIA. Po wojnie McCloy zosta\u0142 prezesem Banku \u015awiatowego, a nast\u0119pnie pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 pierwszego Wysokiego Komisarza do spraw Niemiec. W tym charakterze nadzorowa\u0142 powstanie Republiki Federalnej Niemiec.<\/p>\r\n<p>W latach 50. McCloy pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Chase Manhattan Bank, by\u0142 przewodnicz\u0105cym Fundacji Forda, a tak\u017ce powiernikiem Fundacji Rockefellera. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 r\u00f3wnie\u017c funkcj\u0119 przewodnicz\u0105cego presti\u017cowej Rady Stosunk\u00f3w Zagranicznych. Zwi\u0105zek McCloya z Rockefellerami si\u0119ga\u0142 jego czas\u00f3w na Harvardzie. Kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, niezwyk\u0142y \u017cyciorys McCloya pokazuje, \u017ce w latach 50. osi\u0105gn\u0105\u0142 on szczyt ameryka\u0144skiego establishmentu w\u0142adzy i znalaz\u0142 si\u0119 w wybranej grupie ludzi, kt\u00f3rzy rz\u0105dzili Ameryk\u0105. By\u0142 cz\u0142onkiem \u015bcis\u0142ej elity.<\/p>\r\n<p>McCloy doradza\u0142 prezydentowi Kennedy&#8217;emu w sprawach rozbrojenia i kontroli zbroje\u0144. Szczeg\u00f3lne znaczenie dla tematu tego artyku\u0142u ma jednak fakt, \u017ce w 1963 roku Kennedy powo\u0142a\u0142 McCloya na stanowisko swojego osobistego wys\u0142annika na Bliski Wsch\u00f3d. Celem&nbsp; jego misji by\u0142o po\u015bredniczenie w porozumieniu z premierem Izraela Davidem Ben Gurionem i zorganizowanie ameryka\u0144skiej inspekcji izraelskiego reaktora atomowego w Dimonie. W tym czasie tylko cztery pa\u0144stwa posiada\u0142y bro\u0144 j\u0105drow\u0105 i Kennedy chcia\u0142, aby tak pozosta\u0142o. Kennedy by\u0142 zaniepokojony rosn\u0105cym prawdopodobie\u0144stwem, \u017ce wiele innych pa\u0144stw, w tym Izrael, wkr\u00f3tce do\u0142\u0105czy do &#8222;klubu atomowego&#8221; (Avner Cohen, Israel and the Bomb, 1998, s. 132).<\/p>\r\n<p>Ben Gurion obieca\u0142 Kennedy&#8217;emu, \u017ce reaktor w Dimonie b\u0119dzie s\u0142u\u017cy\u0142 wy\u0142\u0105cznie celom pokojowym. Kiedy Kennedy spotka\u0142 si\u0119 z Szymonem Peresem w Bia\u0142ym Domu, Peres ponownie zapewni\u0142 go, \u017ce Izrael &#8222;nie b\u0119dzie pierwszym pa\u0144stwem na Bliskim Wschodzie, kt\u00f3re posi\u0105dzie bro\u0144 j\u0105drow\u0105&#8221;. Ale co to tak naprawd\u0119 oznacza\u0142o? Eksperci wywiadu ameryka\u0144skiego wiedzieli, \u017ce reaktor w Dimonie by\u0142 konstrukcji francuskiej i \u017ce Peres osobi\u015bcie zorganizowa\u0142 transfer technologii. Bior\u0105c pod uwag\u0119 jastrz\u0119bi\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 Peresa, Kennedy z pewno\u015bci\u0105 pozosta\u0142 sceptyczny. Ameryka\u0144scy eksperci nuklearni powiedzieli Kennedy&#8217;emu, \u017ce aby zagwarantowa\u0107, \u017ce reaktor nie zostanie wykorzystany do produkcji zbrojeniowej, potrzebne s\u0105 co najmniej dwie inspekcje rocznie. Propozycja Ben Guriona dotycz\u0105ca (by\u0107 mo\u017ce?) jednej wizyty w roku by\u0142a niewystarczaj\u0105ca. (Israel and the Bomb, s. 118)<\/p>\r\n<p>W po\u0142owie czerwca 1963 roku, McCloy przyby\u0142 do Waszyngtonu na trzy dni konsultacji z urz\u0119dnikami administracji, po czym spotka\u0142 si\u0119 z Kennedym. W tym czasie JFK podpisa\u0142 mocno sformu\u0142owany list do Ben Guriona, kt\u00f3ry by\u0142 r\u00f3wnoznaczny z ultimatum. Konfrontacja z USA, kt\u00f3rej Ben Gurion stara\u0142 si\u0119 unikn\u0105\u0107, wydawa\u0142a si\u0119 nieuchronna. (Israel and the Bomb, str. 156)<\/p>\r\n<p>Nagle Ben Gurion poda\u0142 si\u0119 do dymisji, prawdopodobnie by\u0142 to unik, aby nie odpowiada\u0107 na ultimatum Kennedy&#8217;ego. Tym samym, sprawa Dimony znalaz\u0142a si\u0119 w zawieszeniu. Mimo to,&nbsp; McCloy uda\u0142 si\u0119 na pierwszy etap planowanej misji dyplomatycznej. Najpierw do Egiptu, gdzie konsultowa\u0142 si\u0119 z Abdulem Nasserem. Egipski prezydent wys\u0142ucha\u0142 McCloya, ale, co nie by\u0142o zaskoczeniem, odpowiedzia\u0142 w wymijaj\u0105cy spos\u00f3b. Jednak z powodu braku reakcji Izraela z powodu rezygnacji Ben Guriona, Kennedy odwo\u0142a\u0142 kolejny etap podr\u00f3\u017cy McCloya &#8211; do Tel Awiwu. McCloy wr\u00f3ci\u0142 do Waszyngtonu i w ci\u0105gu kilku tygodni Bia\u0142y Dom porzuci\u0142 inicjatyw\u0119. Nowy premier Levi Eshkol upiera\u0142 si\u0119, \u017ce potrzebuje wi\u0119cej czasu na przestudiowanie propozycji Kennedy&#8217;ego.<\/p>\r\n<p>W mi\u0119dzyczasie, proponowany przez Kennedy&#8217;ego&nbsp; cz\u0119\u015bciowy zakaz test\u00f3w nuklearnych zyskiwa\u0142 na popularno\u015bci. JFK prawdopodobnie uzna\u0142, \u017ce sprawa inspekcji w Dimonie mo\u017ce poczeka\u0107 i skupi\u0142 swoje wysi\u0142ki na innej, nie mniej wa\u017cnej kwestii. Jak wiemy, misja Averella Harrimana do Moskwy w lipcu 1963 roku zako\u0144czy\u0142a si\u0119 sukcesem. Pod koniec lipca, USA i Sowiety parafowa\u0142y porozumienie o zakazie przeprowadzania pr\u00f3b j\u0105drowych w atmosferze ziemskiej. We wrze\u015bniu 1963 roku Senat USA ratyfikowa\u0142 traktat, a w ci\u0105gu sze\u015bciu miesi\u0119cy ponad 100 kraj\u00f3w przyst\u0105pi\u0142o do niego lub podpisa\u0142o go bez zastrze\u017ce\u0144. Cz\u0119\u015bciowy zakaz pr\u00f3b by\u0142 wielkim osi\u0105gni\u0119ciem Kennedy&#8217;ego i ca\u0142ego \u015bwiata.<\/p>\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n<h4>John McCloy pokazuje swoj\u0105 prawdziw\u0105 twarz<\/h4>\r\n<p>Teraz przechodzimy do mrocznej strony tej opowie\u015bci. Jako cz\u0142owiek Rockefellera, McCloy mia\u0142 wielu przyjaci\u00f3\u0142 w przemy\u015ble naftowym, w tym Clinta Murchisona. Wiemy, \u017ce latem 1963 roku Murchison zaprosi\u0142 McCloya&nbsp; do swojej meksyka\u0144skiej hacjendy na polowanie. Mo\u017cna sobie tylko wyobrazi\u0107, o czym ci dwaj pot\u0119\u017cni ludzie rozmawiali przy stekach i drinkach. (LBJ and the Kennedy Killing, str. 356)<\/p>\r\n<p>P\u00f3\u017aniejsza obecno\u015b\u0107 McCloya na spotkaniu 21 listopada 1963 r. w domu Murchisona w Dallas wskazuje, \u017ce &#8222;m\u0119drzec&#8221; z Wall Street postanowi\u0142 zdradzi\u0107 Kennedy&#8217;ego i przy\u0142\u0105czy\u0107 si\u0119 do zamachu stanu przeciwko prawowitej w\u0142adzy. McCloy nie by\u0142 bynajmniej cz\u0142owiekiem nieobliczalnym. Jego zaanga\u017cowanie z pewno\u015bci\u0105 oznacza, \u017ce i inni cz\u0142onkowie ameryka\u0144skiej elity wiedzieli o zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 zamachu i go popierali. David Rockefeller ju\u017c wcze\u015bniej zdecydowa\u0142 si\u0119 na niecodzienny krok, publikuj\u0105c w magazynie Life mocno sformu\u0142owany list, krytykuj\u0105cy polityk\u0119 gospodarcz\u0105 Kennedy&#8217;ego.<\/p>\r\n<p>Mo\u017cna za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce McCloy poinformowa\u0142 Murchisona, LBJ i innych o zablokowanej przez Kennedy&#8217;ego inicjatywie inspekcji reaktora w Dimonie. Chocia\u017c Kennedy uzyska\u0142 p\u00f3\u017aniej zgod\u0119 od premiera Eshkola na ameryka\u0144skie inspekcje, jego nast\u0119pca nie podziela\u0142 g\u0142\u0119bokiego zaanga\u017cowania Kennedy&#8217;ego w nierozmieszczanie broni atomowej. LBJ by\u0142 bardziej ni\u017c sk\u0142onny odwraca\u0107 g\u0142ow\u0119 w drug\u0105 stron\u0119.<\/p>\r\n<p>Kontrole, owszem, by\u0142y, ale nie dwie rocznie. Zrezygnowano z tego minimalnego wymogu. Wiemy r\u00f3wnie\u017c, \u017ce Izraelczycy oszukali ameryka\u0144skich inspektor\u00f3w, instaluj\u0105c atrap\u0119 stanowiska kontrolnego z fa\u0142szywymi pokr\u0119t\u0142ami i fa\u0142szywymi danymi.<\/p>\r\n<p>Ameryka\u0144scy naukowcy my\u015bleli, \u017ce reaktor produkuje energi\u0119 elektryczn\u0105, podczas gdy w rzeczywisto\u015bci by\u0142 on nastawiony na maksymaln\u0105 produkcj\u0119 plutonu. Nawet w czasie, gdy inspektorzy dokonywali obchodu, reaktor pracowicie produkowa\u0142 pluton do bomb. Izraelczycy oszukali inspektor\u00f3w r\u00f3wnie\u017c w inny spos\u00f3b, zamurowuj\u0105c drzwi do windy, aby ukry\u0107 szyby prowadz\u0105ce do tajnej wytw\u00f3rni sze\u015b\u0107 pi\u0119ter pod ziemi\u0105.<\/p>\r\n<p>Wydaje si\u0119, \u017ce fakt, i\u017c wszystko uchodzi\u0142o im na sucho, jeszcze bardziej ich rozzuchwali\u0142. Przy okazji inspekcji w 1968 roku, Izraelczycy stali si\u0119 agresywni, n\u0119kaj\u0105c ameryka\u0144skich inspektor\u00f3w do tego stopnia, \u017ce ci przerwali inspekcj\u0119. By\u0142a to ostatnia ameryka\u0144ska inspekcja. Po co w og\u00f3le si\u0119 trudzi\u0107? Urz\u0119dnicy ameryka\u0144scy musieli zda\u0107 sobie spraw\u0119, \u017ce to wszystko by\u0142o fars\u0105. (Mark H. Gaffney, Dimona: The Third Temple, 1989, s. 69)<\/p>\r\n<p>6 grudnia 1963 roku, ledwie dwa tygodnie po zamordowaniu Kennedy&#8217;ego w Dallas, Johnson przyzna\u0142 Johnowi McCloyowi Prezydencki Medal Wolno\u015bci za bli\u017cej nieokre\u015blone zas\u0142ugi dla kraju. Kilka dni p\u00f3\u017aniej Johnson powo\u0142a\u0142 r\u00f3wnie\u017c McCloya do Komisji Warrena. Moim zdaniem, te bardzo publiczne gesty Johnsona by\u0142y sygna\u0142em dla ameryka\u0144skich elit, \u017ce zamach stanu zosta\u0142 zako\u0144czony sukcesem. Jak wiemy, McCloy by\u0142 sumiennym uczestnikiem &#8222;\u015bledztwa&#8221; Komisji Warrena i pomaga\u0142 promowa\u0107 narracj\u0119 o samotnym zamachowcu. 'Orwellizm&#8217; to jedyne s\u0142owo pasuj\u0105ce do opisu tego mrocznego rozdzia\u0142u w historii USA.<\/p>\r\n<p>Dzi\u015b nie mo\u017cna mie\u0107 w\u0105tpliwo\u015bci co do pogl\u0105d\u00f3w McCloya na polityk\u0119 zagraniczn\u0105 USA. Kronika jego dzia\u0142a\u0144 m\u00f3wi sama za siebie. W Banku \u015awiatowym, McCloy wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Mi\u0119dzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) w celu uzale\u017cnienia pomocy dla kraj\u00f3w trzeciego \u015bwiata od wprowadzenia przez nie program\u00f3w oszcz\u0119dno\u015bciowych, aby utrzyma\u0107 je w zale\u017cno\u015bci od Zachodu i uniemo\u017cliwi\u0107 im rozw\u00f3j w\u0142asnej gospodarki. Podczas pracy w Fundacji Forda, McCloy zaaran\u017cowa\u0142, by ta rzekomo filantropijna instytucja potajemnie przekazywa\u0142a pieni\u0105dze CIA na tajne operacje. W marcu 1964 roku McCloy pom\u00f3g\u0142 CIA zorganizowa\u0107 przewr\u00f3t, kt\u00f3ry obali\u0142 popularnego i niekomunistycznego prezydenta Brazylii, Joao Goularta. Podsumowuj\u0105c, McCloy by\u0142 neokolonialist\u0105 i nie mniejszym \u0142ajdakiem ni\u017c sam Lyndon Johnson. (Donald Gibson, Battling Wall Street, 1994, s. 71-72, 79; patrz te\u017c William Blum, Killing Hope, 1995, s.163 &#8211; 169)<\/p>\r\n<p>Na koniec musz\u0119 doda\u0107 wyja\u015bnienie.&nbsp; Richard M. Nixon r\u00f3wnie\u017c znalaz\u0142 si\u0119 na li\u015bcie Browna. Jednak republika\u0144ski dzia\u0142acz polityczny i autor, Roger Stone, kt\u00f3ry zna\u0142 Nixona osobi\u015bcie i przeprowadzi\u0142 z nim wywiad, twierdzi, \u017ce Nixon opu\u015bci\u0142 przyj\u0119cie u Murchisona na d\u0142ugo przed przybyciem Johnsona, a wi\u0119c nie by\u0142 cz\u0119\u015bci\u0105 spisku maj\u0105cego na celu zabicie Kennedy&#8217;ego. W \u015bwietle tego, pozwoli\u0142em sobie usun\u0105\u0107 nazwisko Nixona z listy Browna. Bez w\u0105tpienia Nixon, wytrawny polityk, w ko\u0144cu sam si\u0119 zorientowa\u0142, co si\u0119 sta\u0142o i kto jest za to odpowiedzialny. (The Man Who Killed Kennedy, s. 229)<\/p>\r\n<p>W oparciu o moje badania, podejrzewam, \u017ce Madeleine Brown mog\u0142a si\u0119 pomyli\u0107 tak\u017ce co do jeszcze jednego nazwiska &#8211; Clint Peoples. Sprawa ta wymaga dalszych bada\u0144.<\/p>\r\n<p>W kolejnym artykule wyka\u017c\u0119, \u017ce Lyndon Johnson by\u0142 zagorza\u0142ym syjonist\u0105.<\/p>\r\n<p><strong><em>Mark H. Gaffney<\/em><\/strong><\/p>\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n<p><em>T\u0142um. S\u0142awomir Soja<\/em><\/p>\r\n<p class=\"zrodlo\">\u0179r\u00f3d\u0142o: <a href=\"https:\/\/www.unz.com\/article\/the-zionist-coup-against-kennedy\/\">The Unz Review (March 7, 2023) &#8211; &#8222;The Zionist Coup Against Kennedy&#8221;<\/a><\/p>\r\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Ostatnie kilka lat to bolesny czas dla tych z nas, kt\u00f3rzy s\u0105 na tyle starzy, by pami\u0119ta\u0107 lata 60. Przez ca\u0142e swoje \u017cycie obserwowa\u0142em, jak m\u00f3j kraj podupada pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem. By\u0142 to&nbsp; m\u0119cz\u0105cy, powolny i prawie niezauwa\u017calny proces ale odczuwalny&nbsp; niczym jak tortury. Kto by dziesi\u0119\u0107 lat temu przypuszcza\u0142, \u017ce b\u0119dziemy teraz na skraju [&hellip;]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[13],"tags":[84,61,53,197,221,54],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/139363"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=139363"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/139363\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":139365,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/139363\/revisions\/139365"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=139363"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=139363"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=139363"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}