{"id":11627,"date":"2009-07-24T18:14:50","date_gmt":"2009-07-24T23:14:50","guid":{"rendered":"http:\/\/www.bibula.com\/?p=11627"},"modified":"2012-01-25T12:16:24","modified_gmt":"2012-01-25T17:16:24","slug":"czerwone-dynastie-familia-kraskow-jerzy-robert-nowak","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.bibula.com\/?p=11627","title":{"rendered":"Czerwone dynastie: Familia Kra\u015bk\u00f3w – Jerzy Robert Nowak<\/em>"},"content":{"rendered":"

Jednym ze szczeg\u00f3lnie widocznych symptom\u00f3w patologii awans\u00f3w w naszym \u017cyciu publicznym jest szczeg\u00f3lna kariera rodu Kra\u015bk\u00f3w w telewizji publicznej.<\/strong><\/p>\r\n

Protoplast\u0105 tego klanu by\u0142 os\u0142awiony Wincenty Kra\u015bko, przez lata sekretarz KC PZPR ds. kultury. Kra\u015bko wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zar\u00f3wno swymi dogmatycznymi pogl\u0105dami, jak i sk\u0142onno\u015bciami do autorytarnego dyrygowania kultur\u0105. Nader typowa pod tym wzgl\u0119dem by\u0142a jego broszura z 1968 r. „G\u0142os w dyskusji przedzjazdowej”, ostro pi\u0119tnuj\u0105ca „krn\u0105brnych” literat\u00f3w. S\u0142ynny pisarz i publicysta Stefan Kisielewski (Kisiel) tak skomentowa\u0142 udzia\u0142 Wincentego Kra\u015bki w nikczemnej nagonce na tw\u00f3rc\u00f3w w 1968 r.: „(…) jak powiedzia\u0142 towarzysz Kra\u015bko, kultura polska nie skorzysta z naszych us\u0142ug. Znalaz\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bciciel polskiej kultury – przera\u017cony osio\u0142” (S. Kisielewski, Dzienniki, Warszawa 1996, s. 16).<\/p>\r\n

Bardzo du\u017ce wp\u0142ywy Kra\u015bki w sferze kultury u\u0142atwi\u0142y karier\u0119 jego potomk\u00f3w w szczeg\u00f3lnie atrakcyjnej jej dziedzinie – publicznej telewizji. Ciekawie opisa\u0142a to dziennikarka „Tygodnika Solidarno\u015b\u0107” (nr z 19 listopada 2004 r.) Marzanna Stychlerz-K\u0142uci\u0144ska w tek\u015bcie „Kra\u015bko i inni”, stwierdzaj\u0105c m.in.: „Kolejnym charakterystycznym zjawiskiem w TVP jest pokoleniowo\u015b\u0107, dziedziczenie stanowisk. W\u0142adza przechodzi z ojca na syna, a potem pa\u0142eczk\u0119 przejmuj\u0105 wnuki. Wystarczy, \u017ce przez jaki\u015b czas senior rodu pe\u0142ni\u0142 jak\u0105\u015b wa\u017cn\u0105 funkcj\u0119. Klasycznym przyk\u0142adem jest tu familia Kra\u015bk\u00f3w. (…) Rodzina Kra\u015bk\u00f3w stanowi jakby oddzieln\u0105 instytucj\u0119 w TVP. Pocz\u0105tek dynastii da\u0142 Wincenty Kra\u015bko, sekretarz KC PZPR ds. kultury.<\/p>\r\n

Wszystko, co sz\u0142o na anten\u0119, by\u0142o z nim konsultowane. Wkr\u00f3tce w dziale kultury w TVP pojawi\u0142 si\u0119 m\u0142ody Kra\u015bko [Tadeusz – J.R.N.], przed kilku laty jeszcze m\u0142odszy [Piotr Kra\u015bko – J.R.N.]. \u015aredni Kra\u015bko by\u0142 cz\u0142owiekiem kochliwym i zmienia\u0142 partnerki. Ale mia\u0142 ludzkie odruchy, wszystkie by\u0142e \u017cony oraz liczne przej\u015bciowe przyjaci\u00f3\u0142ki nadal pracuj\u0105 w TVP i jako\u015b – m\u00f3wi\u0105 moi rozm\u00f3wcy – w tym sobie w miar\u0119 bezkonfliktowo funkcjonuj\u0105. To swoisty fenomen. W \u015blad familii Kra\u015bk\u00f3w poszli inni. (…) Jedna z wi\u0119kszych telewizyjnych rodzin wraz z 'przyleg\u0142o\u015bciami’, czyli dzie\u0107mi, kuzynami, kochankami oraz bli\u017cszymi i dalszymi znajomymi – wg Micha\u0142a Mo\u0144ki (dziennikarza zwi\u0105zanego z 'Solidarno\u015bci\u0105’) – liczy 64 osoby”.<\/p>\r\n

Zar\u00f3wno Tadeusz Kra\u015bko (syn), jak i Piotr Kra\u015bko (wnuk) nie odznaczali si\u0119 szczeg\u00f3lnymi zdolno\u015bciami, wr\u0119cz przeciwnie. Nadrabiali \u015bwietnym zadomowieniem si\u0119 w „uk\u0142adach” i bardzo umiej\u0119tnym przystosowywaniem si\u0119 do panuj\u0105cych w TVP regu\u0142 poprawno\u015bci politycznej – zawsze p\u0142yn\u0119li z pr\u0105dem. Nader typowa by\u0142a pod tym wzgl\u0119dem wydana w 1992 r. w warszawskim lewicowym wydawnictwie BGW ksi\u0105\u017cka Tadeusza Kra\u015bki „Pasjans telewizyjny”. Ksi\u0105\u017cka zawiera\u0142a wyb\u00f3r zwierze\u0144 licznych znanych dziennikarzy, wyra\u017anie zdominowanych przez starych wyjadaczy komunistycznej ma\u015bci. W\u015br\u00f3d „bohater\u00f3w” ksi\u0105\u017cki Kra\u015bki znale\u017ali si\u0119 m.in.: by\u0142y prezes Radiokomitetu W\u0142odzimierz Sokorski, os\u0142awiony prezes Radiokomitetu w czasach Edwarda Gierka Maciej Szczepa\u0144ski (zwany „krwawym Maciejem”), stalinowski pieniacz Zygmunt Ka\u0142u\u017cy\u0144ski, byli d\u0142ugoletni tajni wsp\u00f3\u0142pracownicy SB: prezes Radiokomitetu za rz\u0105du Tadeusza Mazowieckiego Andrzej Drawicz i Andrzej Szczypiorski, komunistyczni propagandy\u015bci: Zygmunt Broniarek i Adam Bronikowski. Kra\u015bko nie zapomnia\u0142 r\u00f3wnie\u017c o nag\u0142o\u015bnieniu w swej ksi\u0105\u017cce takich os\u00f3b znanych ze skrajnej lewicowej tendencyjno\u015bci, jak: Aleksander Ma\u0142achowski, Olga Lipi\u0144ska czy Kazimierz Kutz i Janusz Rolicki.<\/p>\r\n

W 1991 r. Tadeusz Kra\u015bko wyda\u0142 szczeg\u00f3lnie zak\u0142aman\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 „Pocz\u0105tek raz jeszcze. Z Andrzejem Szczypiorskim rozmawia Tadeusz Kra\u015bko”. By\u0142o to pe\u0142ne panegiryzmu wys\u0142awianie osoby A. Szczypiorskiego, znanego z histerycznych atak\u00f3w na polsko\u015b\u0107 i patriotyzm (stachanowca antypolonizmu) i na warto\u015bci chrze\u015bcija\u0144skie, jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o, wieloletniego agenta SB. Kra\u015bko bezkrytycznie nag\u0142o\u015bni\u0142 w swej ksi\u0105\u017cce m.in. godne barona M\u00fcnchausena samochwalcze opowie\u015bci Andrzeja Szczypiorskiego o tym, jak si\u0119 „heroicznie” opiera\u0142 bezpiece, jakim to by\u0142 nonkonformist\u0105 i jak sam Kiszczak usprawiedliwia\u0142 si\u0119 przed nim z jego internowania (s. 126). Kra\u015bko nie zdoby\u0142 si\u0119 ani razu na pr\u00f3b\u0119 podwa\u017cenia k\u0142amstw Szczypiorskiego przez przypomnienie jego s\u0142awetnych prore\u017cimowych wyczyn\u00f3w propagandowych. W rezultacie tolerowania wszystkich zafa\u0142szowa\u0144 Szczypiorskiego pisana „na kl\u0119czkach” ksi\u0105\u017cka Kra\u015bki jest faktycznie tylko k\u0142amliwym „\u015bmieciem”. W 1995 r. T. Kra\u015bko wyda\u0142 bezkrytyczny, arcynudnawy wywiad z Jerzym Turowiczem „Wierno\u015b\u0107” (Pozna\u0144).<\/p>\r\n

W 1998 r. wydana zosta\u0142a kolejna pe\u0142na zak\u0142amania ksi\u0105\u017cka Kra\u015bki „Czas skorpion\u00f3w” stanowi\u0105ca w du\u017cej cz\u0119\u015bci miniportrety r\u00f3\u017cnych pisarzy. Zn\u00f3w znalaz\u0142 si\u0119 tam m.in. panegiryczny portret pisarza-agenta A. Szczypiorskiego, o kt\u00f3rym Kra\u015bko napisa\u0142 m.in.: „W jego stylistyce nie ma ani jednego zb\u0119dnego znaku, to krystalicznie czysty wyraz my\u015bli”. Dodajmy: my\u015bli antypolskiej, antychrze\u015bcija\u0144skiej, agenturalnej! Podobnymi pochwa\u0142ami obdarzy\u0142 r\u00f3wnie\u017c innego agenta SB Andrzeja Drawicza, od jesieni 1989 r. do ko\u0144ca 1990 r. g\u0142\u00f3wnego hamulcowego prawdziwych zmian w telewizji. Z jakim rozrzewnieniem Kra\u015bko pisa\u0142 o Drawiczu: „By\u0142 m\u0105drym, dobrym i szlachetnym cz\u0142owiekiem. (…) Wielu go kocha\u0142o, niewielu rozumia\u0142o, ma\u0142owierni pot\u0119piali”. Dodajmy, \u017ce w ksi\u0105\u017cce Kra\u015bki znalaz\u0142 si\u0119 panegiryk o pisarzu Jerzym Kosi\u0144skim. Kra\u015bko ogromnie wys\u0142awia\u0142 nawet jego najbardziej antypolsk\u0105, paszkwilanck\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 „Malowany ptak”, wychwala\u0142 jej rzekom\u0105 „ponadczasow\u0105, biblijn\u0105 narracj\u0119” (s. 130).<\/p>\r\n

W \u015blady dobranego dziadka i ojca poszed\u0142 r\u00f3wnie\u017c najm\u0142odszy z rodu Kra\u015bk\u00f3w, telewizyjny redaktor Piotr Kra\u015bko. Ju\u017c jako korespondent TVP w Stanach Zjednoczonych na pocz\u0105tku naszego stulecia okaza\u0142 si\u0119 absolutnym nieudacznikiem. Brutalnie obna\u017cy\u0142 wszystkie jego s\u0142abo\u015bci merytoryczne i warsztatowe \u015bwietny znawca spraw Stan\u00f3w Zjednoczonych i tamtejszej Polonii Zbigniew K. Rogowski. W tek\u015bcie „Kra\u015bko, niewypa\u0142 w eterze” („Nasza Polska” z 20 marca 2005 r.) Rogowski pisa\u0142 o Kra\u015bce: „Kolejny personalny niewypa\u0142. Donosi o jakich\u015b marginalnych, peryferyjnych wydarzeniach, nie ma doj\u015bcia do ludzi politycznego establishmentu, nie dostrzega 10-milionowej Polonii, wi\u0119c nic nie wie o jej \u017cyciu politycznym, na co dzie\u0144 unika jak ognia relacji o zjawisku antypolonizmu. Szczeg\u00f3lnie za brak obu tych temat\u00f3w w korespondencjach Kra\u015bki skar\u017cyli mi si\u0119 Polacy ogl\u0105daj\u0105cy programy TVP za po\u015brednictwem TV Polonia. Zauwa\u017cmy, \u017ce jak na medium wizualne Kra\u015bko prezentuje si\u0119 niekorzystnie: obcy akcent wymowy, s\u0142aba dykcja (proponuj\u0119 kurs na I roku szko\u0142y teatralnej)”.<\/p>\r\n

Skrajne braki merytoryczne i fachowe m\u0142ody Kra\u015bko nadrabia podobnie jak jego ojciec Tadeusz gorliwo\u015bci\u0105 w atakowaniu tych, kt\u00f3rych trzeba (zgodnie z regu\u0142ami „poprawno\u015bci politycznej”). 18 wrze\u015bnia 2002 r. P. Kra\u015bko „zab\u0142ysn\u0105\u0142” jako redaktor prowadz\u0105cy wzmo\u017cony atak paszkwilancki na Radio Maryja w telewizyjnym programie „Oblicza medi\u00f3w”.
Kariera telewizyjna obu Kra\u015bk\u00f3w \u015bwietnie pokazuje, do jakiego stopnia w telewizji publicznej (!) nie liczy si\u0119 autentyczny talent (kt\u00f3rego obu Kra\u015bkom ewidentnie nie dostaje), lecz tylko rodow\u00f3d z „dobrej”, czerwonej rodzinki.
<\/strong><\/p>\r\n

Prof. Jerzy Robert Nowak<\/strong><\/em><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Jednym ze szczeg\u00f3lnie widocznych symptom\u00f3w patologii awans\u00f3w w naszym \u017cyciu publicznym jest szczeg\u00f3lna kariera rodu Kra\u015bk\u00f3w w telewizji publicznej. Protoplast\u0105 tego klanu by\u0142 os\u0142awiony Wincenty Kra\u015bko, przez lata sekretarz KC PZPR ds. kultury. Kra\u015bko wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 zar\u00f3wno swymi dogmatycznymi pogl\u0105dami, jak i sk\u0142onno\u015bciami do autorytarnego dyrygowania kultur\u0105. Nader typowa pod tym wzgl\u0119dem by\u0142a jego broszura […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[9],"tags":[66,98,159,81],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11627"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11627"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11627\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11627"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11627"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}