Dodano: 2018-12-24 5:50 pm<\/small><\/p>\r\n
Rok Bo\u017cy w liturgji i tradycji Ko\u015bcio\u0142a \u015bwi\u0119tego<\/strong><\/p>\r\n N<\/strong>a ciemne, ponure dni adwentu, i to na dzie\u0144 ostatni, przypada \u015bwi\u0119to Adama i Ewy, pierwszych naszych rodzic\u00f3w, przez kt\u00f3rych grzech pojawi\u0142 si\u0119 na \u015bwiecie. I tak stoj\u0105 blisko siebie pierwszy Adam i drugi, kt\u00f3rym jest Chrystus.<\/p>\r\n Tutaj, na schy\u0142ku starego czasu, mamy sposobno\u015b\u0107 zastanowi\u0107 si\u0119 nad ludzko\u015bci\u0105 dawnego \u015bwiata. Cz\u0142owiek odpad\u0142 od Boga, w nierozumnej pysze chcia\u0142 by\u0107 jako B\u00f3g i odbiera\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 Bosk\u0105. Nie chcia\u0142 uzna\u0107 Tego, kt\u00f3ry rz\u0105dzi wszechw\u0142adnie, mi\u0142osiernie i m\u0105drze, i ka\u017cdemu sercu ludzkiemu jako B\u00f3g si\u0119 objawia. Dumny cz\u0142owiek wzgardzi\u0142 darami Bo\u017cemi; prawo Boskie, kt\u00f3re stanowi porz\u0105dek \u015bwiata, pragn\u0105\u0142 przesun\u0105\u0107, pierwotn\u0105 i wznios\u0142\u0105 prawd\u0119 przy\u0107mi\u0107 k\u0142amstwem. Nieszcz\u0119sny, sam siebie tylko wszystkiego pozbawi\u0142. Dary Bo\u017ce sta\u0142y si\u0119 dla\u0144 m\u0119k\u0105, natura nieprzyjazn\u0105, odwieczne prawo karz\u0105c\u0105 sprawiedliwo\u015bci\u0105, mi\u0142o\u015b\u0107 ponur\u0105 nienawi\u015bci\u0105, kt\u00f3ra jak z\u0142y duch prze\u015bladuje go i nie daje mu spokoju; \u015bwiat\u0142o zamieni\u0142o si\u0119 w ciemno\u015b\u0107, a fa\u0142sz panuje zamiast prawdy. Wn\u0119trze jego rozszarpane, jedna si\u0142a powstaje przeciw drugiej, a walka, kt\u00f3r\u0105 wzniecaj\u0105, jest nieustannem bolesnem oskar\u017ceniem upad\u0142ego, rozstrojonego ducha. \u0179ycie jego zamieni\u0142o si\u0119 w pustyni\u0119. Zacie\u015bni\u0142o si\u0119 w w\u0105skiem k\u00f3\u0142ku, z kt\u00f3rego nie mo\u017ce wyj\u015b\u0107. Tak ko\u0144czy si\u0119 wynios\u0142e poznanie na fa\u0142szu i k\u0142amstwie, spodziewane bogactwo na n\u0119dzy i najwy\u017cszym niedostatku, wymarzona wolno\u015b\u0107 na najskrajniejszej niewoli.<\/p>\r\n Z tej ci\u0119\u017ckiej niedoli ma wybawi\u0107 cz\u0142owieka Zbawiciel. To te\u017c t\u0119sknota i nadzieja, oczekiwanie i rado\u015b\u0107 wskutek jego pewnego przyj\u015bcia zaznacza si\u0119 tem silniej, im wi\u0119cej zbli\u017ca si\u0119 narodzenie Odkupiciela. Wyraz tym uczuciom daj\u0105 antyfony i responsorja modlitw kap\u0142a\u0144skich podczas adwentu.<\/p>\r\n Oto tak brzmi\u0105: Imi\u0119 Pa\u0144skie przychodzi zdala, a jasno\u015b\u0107 jego wype\u0142nia ziemi\u0119. Wybiegajcie mu naprzeciw i m\u00f3wcie: Og\u0142o\u015b nam, czy\u015b Ty jest Tym, kt\u00f3ry ma panowa\u0107 w narodzie Izraela! Wy z ziemi zrodzeni i wy synowie ludzcy pospo\u0142u, bogaty zar\u00f3wno i ubogi, wyjd\u017acie mu naprzeciw i powiedzcie: Kt\u00f3ry rz\u0105dzisz Izraelem – pos\u0142uchaj! Kt\u00f3ry prowadzisz jak owc\u0119 J\u00f3zefa, oznajmij nam, czy Ty sam to jeste\u015b. Podnie\u015bcie, ksi\u0105\u017c\u0119ta, bramy wasze, i podnie\u015bcie si\u0119 bramy wieczne, a wnijdzie Kr\u00f3l chwa\u0142y. Onego dnia g\u00f3ry b\u0119d\u0105 obfitowa\u0142y w s\u0142odycz a z pag\u00f3rk\u00f3w pop\u0142ynie mi\u00f3d i mleko. Wesel si\u0119, c\u00f3rko Syon, i raduj si\u0119, c\u00f3rko Jeruzalem; albowiem przyjdzie Pan i wszyscy \u015awi\u0119ci z Nim, i owego dnia b\u0119dzie wielka \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107. S\u0142uchajcie s\u0142owa Pa\u0144skiego, narody, a opowiadajcie na wyspach, kt\u00f3re s\u0105 daleko, i m\u00f3wcie: Zbawiciel nasz przyjdzie. Og\u0142aszajcie to! Wo\u0142ajcie bezustannie! Uka\u017c Twe oblicze, Panie, a b\u0119dziemy zbawieni; przyjd\u017a, aby nas zbawi\u0107. Radujcie si\u0119, niebiosa, i wesel si\u0119 ziemio, i cieszcie si\u0119 g\u00f3ry, albowiem przyjdzie Pan! Betleem, ziemio najwy\u017cszego Boga, z ciebie wyjdzie w\u0142adca Izraela! B\u0119dzie uwielbiony na ca\u0142ej ziemi. I kiedy przyjdzie, b\u0119dzie panowa\u0142 pok\u00f3j na ziemi, a pot\u0119ga jego si\u0119ga\u0107 b\u0119dzie od morza do morza. Ho\u0142d sk\u0142ada\u0107 mu b\u0119d\u0105 wszyscy kr\u00f3lowie, a wszystkie pokolenia s\u0142u\u017cy\u0107 mu b\u0119d\u0105. Ze\u015blij, Panie, Baranka, w\u0142adc\u0119 ziemi, ze ska\u0142y pustyni na g\u00f3r\u0119 c\u00f3rki Syon! Patrz, juz nadchodzi pe\u0142nia czasu, w kt\u00f3rym B\u00f3g ze\u015ble ziemi Syna Swego. Oto po\u017c\u0105dany przez wszystkie narody przychodzi, a dom Bo\u017cy nape\u0142ni si\u0119 chwa\u0142\u0105! Emanuelu, Kr\u00f3lu nasz i prawodawco, nadziejo narod\u00f3w, Zbawicielu \u015bwiata, przyjd\u017a, aby nas zbawi\u0107. Panie, Bo\u017ce nasz!<\/p>\r\n \u201eJuz jutro ujrzycie chwal\u0119 Pa\u0144sk\u0105\u201d, to radosna nowina, kt\u00f3r\u0105 Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. zwiastuje bliskie przyj\u015bcie Pana.<\/p>\r\n Zaiste! B\u00f3g wys\u0142ucha\u0142 b\u0142agania Swego ludu, zsy\u0142a Swego Syna Jednorodzonego. Z Ducha \u015bw. pocz\u0119\u0142a Go Marja, wybrana Dziewica. S\u0142owo Cia\u0142em si\u0119 sta\u0142o: Syn Bo\u017cy zamieszka\u0142 pomi\u0119dzy nami. Przez ca\u0142y czas adwentu czcili\u015bmy wznios\u0142\u0105 tajemnic\u0119 Wcielenia i \u017cywej Arki Przymierza. Lecz teraz pragniemy ujrze\u0107 oblicze Syna Bo\u017cego, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 cz\u0142owiekiem. Obiecany Emanuelu, przyjd\u017a, pokaz Swoj\u0105 pot\u0119g\u0119, aby\u015bmy byli zbawieni! \u201eZaprawd\u0119, jutro Go ujrzycie!\u201d Wiemy to na pewno.<\/p>\r\n Naj\u015bw. Marja Panna i \u015bw. J\u00f3zef przybyli ju\u017c do Betleem. Zachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce rzuca ostatnie promienie na d\u0142ugie rz\u0119dy bia\u0142ych domk\u00f3w, rozsianych po wzg\u00f3rzach, kiedy zbli\u017cali si\u0119 do miasteczka i szukali najpierw miejsca w gospodzie. Ale gospoda by\u0142a zaj\u0119ta i miasto roi\u0142o si\u0119 od podr\u00f3\u017cnych. Ko\u0142o niejednego domu przechodzi\u0142a ta ma\u0142a rodzina, do niejednych drzwi zastuka\u0142 \u015bw. J\u00f3zef, ale nigdzie ich nie przyj\u0119to. Tymczasem zapad\u0142 wiecz\u00f3r, drzwi si\u0119 zamkn\u0119\u0142y, a noclegu nie znale\u017ali. Skierowali wi\u0119c kroki poza miasto, i tam znalaz\u0142 J\u00f3zef miejsce, przeznaczone dla zwierz\u0105t jako schronienie nocne. Tutaj, um\u0119czeni podr\u00f3\u017c\u0105, przygotowali sobie spoczynek.<\/p>\r\n – Tak, jutro zobaczycie Boskie Dzieci\u0105tko.<\/p>\r\n T\u0119 radosn\u0105 wie\u015b\u0107 wyra\u017ca introit<\/em> mszy \u015bw. wigilijnej<\/em>: Dzi\u015b poznacie, \u017ce przyjdzie Pan i zbawi nas, a jutro ujrzycie chwa\u0142\u0119 Jego. – Pa\u0144ska jest ziemia i nape\u0142nienie jej, okr\u0105g ziemi i wszyscy, kt\u00f3rzy na nim mieszkaj\u0105.<\/p>\r\n W lekcji<\/em> s\u0142yszymy \u015bw. Paw\u0142a, kt\u00f3ry nas dot\u0105d w ka\u017cd\u0105 niedziel\u0119 adwentu poucza\u0142 i przygotowywa\u0142 na przyj\u015bcie Pana Jezusa. M\u00f3wi o weso\u0142ej nowinie Zbawiciela, kt\u00f3rego B\u00f3g juz prorokom kaza\u0142 zapowiada\u0107, i kt\u00f3ry wed\u0142ug cia\u0142a pochodzi z rodu Dawida. Jak przedziwne s\u0105 przepowiednie Bo\u017ce! Przesz\u0142o tysi\u0105c lat min\u0119\u0142o od chwili, kiedy B\u00f3g powiedzia\u0142 do Dawida: \u201eWzbudz\u0119 potomstwo twe po tobie i umocni\u0119 kr\u00f3lestwo jego. Ja mu b\u0119d\u0119 za ojca, a on Mnie b\u0119dzie za syna\u201d. Kt\u00f3\u017c my\u015bli jeszcze o tem proroctwie? Ju\u017c dawno r\u00f3d Dawida utraci\u0142 tron. A oto po tysi\u0105cu lat przychodzi c\u00f3rka kr\u00f31ewska, biedna i opuszczona, ze swoim ma\u0142\u017conkiem do miasta Dawidowego. Do niej powiedzia\u0142 anio\u0142: \u201eI da mu B\u00f3g stolic\u0119 Dawida, ojca jego\u201d.<\/p>\r\n Ewangelj\u0119<\/em> po\u015bwi\u0119ca Ko\u015bci\u00f3\u0142 \u015bw. J\u00f3zefowi, wiernemu towarzyszowi i opiekunowi Marji. W g\u0142\u0119bokiej pokorze wyczekuje b\u0142ogos\u0142awionego narodzenia Jezusa Chrystusa. Anio\u0142 pouczy\u0142 go przecie\u017c o tajemnicy Wcielenia: \u201eJ\u00f3zefie, synu Dawid\u00f3w, nie b\u00f3j si\u0119 przyj\u0105\u0107 Marji, ma\u0142\u017conki twej. Albowiem co si\u0119 z niej urodzi, jest z Ducha \u015bw. A porodzi syna i nazwiesz imi\u0119 jego Jezus, albowiem on zbawi lud sw\u00f3j od grzech\u00f3w ich\u201d.<\/p>\r\n <\/p>\r\n Za: Rok Bo\u017cy w liturgji i tradycji Ko\u015bcio\u0142a \u015bwi\u0119tego z uwzgl\u0119dnieniem obrz\u0119d\u00f3w i zwyczaj\u00f3w ludowych oraz literatury polskiej. Ksi\u0119ga ku pouczeniu i zbudowaniu wiernych katolik\u00f3w<\/em>. Opracowali: Ks. Ludwik Niedba\u0142 (Pozna\u0144), Ks. Edmund Klitsche (prob. w Pako\u015bci), Ks. Stefan Wullert (Malm\u00f6, Szwecja) i p. Helena \u0179\u00f3\u0142towska (Pozna\u0144) pod redakcj\u0105 Ks. Franciszka Marlewskiego w Poznaniu. Wydanie drugie. Wydawnictwo \u015aw. Stanis\u0142awa Sp. z o. odp., Katowice 1932, str. 63-66.<\/p>\r\n Nihil obstat<\/em>: Pozna\u0144, dnia 24 pa\u017adziernika 1930. Ks. Dr. Steuer<\/em>, Cenzor.<\/p>\r\n Imprimatur<\/em> na wydanie drugie: Katowice, dnia 6 kwietnia 1932 r. (L. S.) Ks. Kasperlik<\/em>, Wikarjusz Generalny. V. I. 120\/32.<\/p>\r\n<\/div>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dodano: 2018-12-24 5:50 pm Rok Bo\u017cy w liturgji i tradycji Ko\u015bcio\u0142a \u015bwi\u0119tego Na ciemne, ponure dni adwentu, i to na dzie\u0144 ostatni, przypada \u015bwi\u0119to Adama i Ewy, pierwszych naszych rodzic\u00f3w, przez kt\u00f3rych grzech pojawi\u0142 si\u0119 na \u015bwiecie. I tak stoj\u0105 blisko siebie pierwszy Adam i drugi, kt\u00f3rym jest Chrystus. Tutaj, na schy\u0142ku starego czasu, mamy sposobno\u015b\u0107 zastanowi\u0107 […]","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":"","_wp_rev_ctl_limit":""},"categories":[135],"tags":[119,218],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/105920"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=105920"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/105920\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=105920"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=105920"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.bibula.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=105920"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}