Hiszpania odchodzi od katolicyzmu. Głosami wyborców i ustami ich przedstawicieli

Aktualizacja: 2015-08-2 10:46 am

Sukces skrajnie lewicowego ugrupowania Podemos w hiszpańskich wyborach samorządowych stawia pod znakiem zapytania jakiekolwiek związki tamtejszych polityków z Kościołem. Trwająca od wieków symbioza hiszpańskich polityków i duchownych wydaje się ulegać całkowitej destrukcji – na wzór radykalnie laickiej Francji. Co będzie, gdy Podemos wygra w wyborach centralnych?

W 1978 roku Hiszpania zmieniła ustanowioną przez generała Franco konstytucję, z mocy której  katolicyzm był tamtejszą religią państwową.  Od końca lat siedemdziesiątych państwo hiszpańskie w konstytucji ma – znany dziś już całemu lewackiemu światu – zapis o zapewnianiu „wszystkim jednostkom i wspólnotom wolności w sferze ideologii, religii i kultu”.

Jakby tego było mało, do konstytucji wpisano także, że „żadne wyznanie nie ma charakteru państwowego. Władze publiczne uwzględniają przekonania religijne społeczeństwa hiszpańskiego i utrzymują wynikające z tego stosunki współpracy z Kościołem Katolickim i pozostałymi wyznaniami”.

Mimo tej lewicowej walki z piękna hiszpańską tradycją katolicką większość tamtejszych rządów przez lata darzyło Kościół należnym szacunkiem, nierzadko wspierając go. Premierzy i ministrowie od czasu do czasu uczestniczyli w wydarzeniach Kościelnych, a hierarchowie w wydarzeniach państwowych. Znany i głośny był na przykład akt powierzenia wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny ofiar kryzysu gospodarczego przez minister pracy Fatimę Benez. Aktualny premier Mariano Rajoy także pokazuje się w towarzystwie hierarchów kościelnych.

Niestety, hiszpańskie pismo „ABC” donosi, że ta sytuacja zmienia się dość gwałtownie. Staje się tak za sprawą inicjatyw podejmowanych przez lewicowych działaczy partii Podemos, która w wielu miejscach kraju triumfowała w wyborach samorządowych. Politycy tego skrajnie lewicowego ugrupowania odcinają się od wszelkich tradycji, w których uczestniczyli ich poprzednicy.

I tak na przykład nowa burmistrz Barcelony Ada Colau, nie wzięła udziału w Mszy Świętej w obchodzone tam Święto Matki Bożej, mimo iż jej poprzednicy zawsze brali udział w tej tradycyjnej, obchodzonej od wieków w stolicy Katalonii uroczystości. Swą decyzję motywowała „demokratycznym i bezwyznaniowym charakterem systemu”.

Samorząd Saragossy przyjmie niebawem zobowiązanie do nieuczestniczenia przez jego członków w publicznych ceremoniach religijnych, jako osoby reprezentujące wyborców.

25 lipca w Santiago de Compostela nowy burmistrz Martino Noriega, mimo zaproszenia, nie przyszedł na uroczystość ku czci świętego Jakuba – patrona miasta i znaku rozpoznawczego miejscowości.

Co o tym wszystkim sądzi Kościół? Oficjalnie biskupi utrzymują, że nie obawiają się tego typu zmian. Podkreślają jednak, że dotychczasowe praktyki „miały duże znaczenie kulturowe dla mieszkańców hiszpańskich miast”.

Napisana w 2002 r. przez kardynała Ratzingera a przyjęta przez Jana Pawła II „Nota doktrynalna o niektórych aspektach działalności i postępowania katolików w życiu politycznym” mówi:

W społeczeństwach demokratycznych wszystkie propozycje są swobodnie omawiane i oceniane. Podejmowane w imię poszanowania indywidualnego sumienia próby politycznego dyskredytowania chrześcijan ze względu na ich moralny obowiązek postępowania zgodnie z nakazami sumienia i tym samym odmawianie im prawa do politycznego działania zgodnie z własnymi przekonaniami odnośnie do dobra wspólnego byłyby formą nietolerancyjnego laicyzmu. Taka logika bowiem nie tylko próbuje odmówić wierze chrześcijańskiej wszelkiego wpływu na politykę i kulturę, ale wręcz zaprzeczyć samej możliwości istnienia etyki naturalnej. Ta droga doprowadziłaby do anarchii moralnej, która nie miałaby nic wspólnego z żadną formą uprawnionego pluralizmu. Ucisk słabszych przez silniejszych byłby oczywistym skutkiem takiego sposobu myślenia. Zepchnięcie chrześcijaństwa na margines nie mogłoby też być korzystne dla przyszłości społeczeństwa i nie sprzyjałoby zgodzie między narodami, ale przeciwnie — zagrażałoby najgłębszym fundamentom duchowym i kulturowym cywilizacji.

Warto o tym pamiętać podczas podejmowania decyzji na kogo głosować, nie tylko w Hiszpanii.

Dodajmy także, że mająca na ustach demokrację partia Podemos działa przecież w Hiszpanii – w kraju, w którym 75 proc. obywateli (a więc zdecydowana większość) deklaruje się jako katolicy.

Źródło: nocristianofobia.org

malk

CZYTAJ RÓWNIEŻ: [wybór linków generowany komputerowo przez serwer BIBUŁY]

    Tags:

    Drukuj Drukuj

     

    ZASADY PRZEDRUKU Z SERWISU INFORMACYJNEGO BIBUŁY:
    Przedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=82696 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.


    Przedruk materiałów zastrzeżonych przez Autora tekstu źródłowego bądź strony źródłowej, dozwolony jedynie po uzyskaniu stosownej zgody Autora.


    Opinie wyrażane w tekstach publikowanych na łamach BIBUŁY są własnością autorów i niekoniecznie muszą odpowiadać opiniom wyrażanym przez Redakcję pisma BIBUŁY oraz Serwis Informacyjny BIBUŁY.


    UWAGI, KOMENTARZE:

    Wszelkie uwagi odnośnie tekstów, które publikowane były pierwotnie w innych mediach, prosimy kierować pod adresem redakcji źródłowej.
    Uwagi do Redakcji BIBUŁY prosimy kierować korzystając z formularza [tutaj]