Czy diabelstwo “wie co jest ważne”? – Paweł Milcarek

Aktualizacja: 2011-03-14 9:12 pm

Przy okazji lektury książki Romana Graczyka – nie, nie tylko o esbeckiej infiltracji na szczytach środowiska “Tygodnika Powszechnego”, lecz szerzej: o uwikłaniu TP w system peerelowski – wracają myśli o tym, jaka była korelacja między ujmowaniem przez progresistów Vaticanum II jako “początku nowego Kościoła” – a komunistycznymi manipulacjami tymże Soborem. U Graczyka coś z tej korelacji jest widoczne: miękkim punktem śrdowiska TP – ale na pewno bardziej “Więzi” – była “soborowa” zasada, że z marksistami-komunistami już nie należy walczyć potępieniami, tylko dialogować. Rzecz jasna, gdy tylko SB wykryla dobrodziejstwa takiej “sklonności dialogowej”, nagle okazywała się zainteresowana podbechtywaniem jej teologicznych fundamentów.

Coś podobnego widzialem już przed laty, dzięki drukowanej w “Christianitas” analizie tego, jak na rozpoczynający się Sobór patrzyła SB oczami swoich ekspertów. To było bardzo pouczające: przecież na początku esbecy zainteresowani byli – jakże żywo i panicznie! – tylko tym, czy na Soborze dojdzie do zapowiadanego od lat potępienia komunizmu. Owszem, po bezpieczniacku zbierali papiery trochę o wszystkim – ale jak erotomani za golizną, tak oni węszyli nieustannie tylko za tą “anatemą” (której wyraźnie się bali!). W trakcie składania sobie tych puzzli z różnych profili kardynałów itp. wyszła im jednak pewna prawidlowość: dostrzegli, że hierarchowie “nieskorzy do anatem i otwarci na dialog z marksizmem” byli równocześnie reprezentantami teologii raczej progresywnej – za to rzecznicy potępienia komunizmu znajdowali się gdzieś około “teologii konserwatywnej”. Niezrozumiałe spory “progresistów” z “konserwatystami” nagle nabraly dla esbeków żywych kolorów. Od momentu wykrycia tej korelacji w myśleniu esbeków następowal przełom: zamiast patrzeć na Sobór przez pryzmat jednej konkretnej sprawy, zaczęli kombinować, że już niezależnie od zablokowania anatemy zwycięstwo “strony postępowej” przyniesie wiele innych sukcesów w przyszłości, trzeba zatem jakoś wesprzeć “postępowaych teologów”. Niektórych zaczęło to wciągać: ze zwykłych policyjnych manipulatorów stawali się coś jakby “teologami”, tyle że wciąż policyjnymi. Teologami z SB, palącymi się do tego, aby pomagać Kościołowi “spotkać się z duchem nowych czasów”!

Jak wiadomo, prowadziło to z czasem nawet do dyskretnego zaangażowania się SB, na forum kościelnym!, przeciw “nadużyciom w rozwijaniu kultu maryjnego” przez Prymasa Wyszyńskiego: oto nutka, która tak bardzo smakowala niektórym teologom i publicystom…

Gdy sobie teraz to wszystko jeszcze raz przypominam, zastanawiam się jak daleki i na ile precyzyjny jest “kierunek operacyjny” tego iście diabelskiego instynktu: czy rzeczywiście ten “niuch” jest w stanie wskazać jako cel uderzenia sprawy naprawdę pierwszorzędnie ważne z punktu widzenia wiary – czy raczej będzie to zawsze takie grube i prymitywne przybliżenie tylko na pewną odległość?

Czytelnicy “Montażu” Wołkowa pamiętają, że obserwując nieudaczną “ceremonię mszalną” w kościele katolickim we Francji sowiecki agent westchnął sobie, iż niemożliwe, aby Kościół porzucił swój wspanialy tradycyjny ryt – i zastąpił go nową kombinacją – bez udzialu tajnych służb Imperium. To oczywiście licentia poetica – ale czy zupełnie oderwana? Czy faktycznie możemy założyć, że “operacyjne zainteresowania” slużb nigdy nie zstąpily, w swej drodze “po nitce do kłębka” – od samego sedna życia Kościola, do jego “źródła i szczytu”?

Jest to pytanie, na które naprawdę nie znam odpowiedzi – i nie zamierzam jej sugerować. Dla mnie jest co prawda oczywiste, że każdy kto naprawdę chce wpłynąć na chrześcijaństwo, musi zabrać się za misteria chrześcijańskie – ale doprawdy nie mam pojęcia czy manipulatorzy ze służb komunizmu zdali sobie z tego do końca sprawę (poza tym, że próbowali, bezskutecznie, małpować liturgię chrześcijańską w swoich nędznych rytuałach).

Dlatego to pytanie wciąż do mnie wraca: na ile diabelstwo, czynne czasami w ludziach, naprawdę naprowadza ich na to, co źródłowo najważniejsze – czy może raczej jest zawsze skażone tą swoją groteskową ślepotą? Jest to ważne pytanie, nie wyłącznie scholastyczne. Wynika z niego między innymi to, czy – i w jakim stopniu – to ataki antychrześcijanskie mają być dla nas wskazówką które sprawy są naprawdę ważne. Bo może są ważne, owszem – ale tylko z perspektywy diabła? A więc z perspektywy, która dla nas musi być “za krótka”?

Paweł Milcarek

CZYTAJ RÓWNIEŻ: [wybór linków generowany komputerowo przez serwer BIBUŁY]

Tags: , , ,

Drukuj Drukuj

 

ZASADY PRZEDRUKU Z SERWISU INFORMACYJNEGO BIBUŁY:
Przedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=34557 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.


Przedruk materiałów zastrzeżonych przez Autora tekstu źródłowego bądź strony źródłowej, dozwolony jedynie po uzyskaniu stosownej zgody Autora.


Opinie wyrażane w tekstach publikowanych na łamach BIBUŁY są własnością autorów i niekoniecznie muszą odpowiadać opiniom wyrażanym przez Redakcję pisma BIBUŁY oraz Serwis Informacyjny BIBUŁY.


UWAGI, KOMENTARZE:

Wszelkie uwagi odnośnie tekstów, które publikowane były pierwotnie w innych mediach, prosimy kierować pod adresem redakcji źródłowej.
Uwagi do Redakcji BIBUŁY prosimy kierować korzystając z formularza [tutaj]